Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Borderline persoonlijkheidsstoornissen bestaan in heel veel verschillende vormen en gradaties. Niet zelden brengt het weer andere stoornissen of gedragsproblemen met zich mee die ook weer aandacht vereisen. Bovendien is elk persoon anders. Maar, mensen die een borderlinepatiënt in de familie of vriendenkring hebben, zullen beamen dat de relatie lastig kan zijn. 

Mensen met borderline zien anderen vaak heel zwart-wit: of je bent geweldig, of ze hebben een hekel aan je. Als je geweldig bent, kun je worden overladen met aandacht en hulpvragen. En dan is het heel moeilijk om grenzen te stellen en aan te geven dat je niet elke dag gebeld wilt worden. Zeker als het iemand is om wie je veel geeft. Als je niet voldoende aandacht geeft, kan de borderliner zo teleurgesteld raken dat je plots volledig hebt afgedaan.

Heb je iemand in je naaste omgeving met borderline en herken je bovengenoemde problemen? Zo ja, heb je dat kunnen oplossen? Of heb je zelf borderline en vind je het moeilijk om met je omgeving om te gaan?

Reageren

Reacties

  • Sil

    E

    Hallo,

    Ik ben twinitig jaar oud en mijn zus van 33 jaar heeft borderline. Ik wil graag even mijn frustraties en verdriet kwijt. Mijn zus is nu vijf dagen bij mij en ik word helemaal gek van haar. Ze steelt mijn sokken en drinkt mijn koffie op. Ze voert helemaal niks uit. Ze doet alsof het hier een hotel is en verwacht dat mijn vriend en ik haar rondrijden, op onze kosten. Gelukkig is ze over drie dagen weer weg. Dit is de laatste keer dat ik mezelf zo aan de kant schuif voor haar, maar dit is ook al de zoveelste keer dat ik dat zeg.

    Een paar maanden geleden is ze opgenomen in een psychiatrische inrichting (ze is hier door de politie met spoed naartoe gebracht omdat ze psychotisch was en dacht dat iemand haar wilde vermoorden) en toen wilde ze alleen maar contact met mij en niemand anders van de familie. Vervolgens merkt ze op dat ik haar geen geld ga geven en belt ze mijn zussen, ik verdwijn naar de achtergrond. Vervolgens zegt ze na haar opname haar huur op en gaat bij de ouders van haar vriend (die ze pas twee weken kent) wonen. Dit werkte niet en daarom is ze nu bij mij.

    Als kind heb ik me vaak zorgen om haar gemaakt, ze is meer dan eens vermist geweest. Ze heeft ook al vijf abortussen ondergaan. Na een abortus is ze altijd erg vrolijk en dat raakt me enorm. Een paar jaar geleden heeft ze een baby gekregen die is overleden aan ‘wiegendood’. Dit doet me nog steeds veel pijn en ik moet er vaak aan denken. Toen ik haar laatst vroeg of ze nog veel aan haar kindje denkt dan zegt ze dat ze daar al lang overheen is.

    Dit is een beknopt verhaal over mijn zus. Natuurlijk houd ik ook veel van haar, maar aan de andere kant ga ik er ook aan kapot. Ik vind het afschuwelijk om te zeggen maar vaak heb ik gehoopt dat we een brief binnen kregen waarin stond dat ze overleden was, zodat we kunnen rouwen en het los kunnen laten. We krijgen vaak berichten van haar vriendjes/exen over dat het ineens klaar was tussen hen en mijn zus. Ze waren dan blij dat ze zwanger was en wilden gaan trouwen, maar vervolgens ging ze ervandoor en pleegde abortus. Ze vindt zichzelf dan erg zielig en de man is dan volgens haar de boosdoener. Het is heel erg zwaar.

    Denken jullie soms ook zo over het afscheid willen nemen?

    Reageer
  • Sil

    LA

    Hey,

    Ik heb 1 jaar en 2 maanden een relatie gehad met iemand met borderline. Ze is hiervoor 2 x 18 maanden intensief behandeld en volgens haar eindrapport hiervan genezen. Ze is ondertussen 5 jaar uitbehandeld.

    Toen we elkaar pas leerden kennen ging dit goed. Na een aantal maanden begon ze aan de opleiding ervaringsdeskundige. De combinatie school, stage en werk (ze is massagetherapeute) in combinatie met onze relatie was te zwaar voor haar. Door de opleiding komt volgens mij toch nog een heleboel onverwerkt verdriet naar boven.

    Sinds een aantal weken heeft ze een einde gemaakt aan onze relatie omdat ze zich schuldig voelt naar mij toe. Er waren al wel wat alarmbellen, maar elke keer klampte ik me vast aan haar, waardoor ze nog meer afstand nam. De laatste weken heb ik ontzettend veel gelezen over borderline en bindingsangst. Daardoor vallen alle puzzelstukjes op hun plaats en is het ineens héél herkenbaar voor me! Ik weet nu ook dat ik het niet allemaal op mezelf moet betrekken.

    Nu ik alles véél beter begrijp zou ik graag weten hoe ik het nu het beste aanpak. Ik zou willen weten of ze er zich van bewust is dat er tekenen zijn van borderline problematiek. Ik wil haar ook graag laten weten dat ik er voor haar wil zijn en haar nog ontzettend graag zie, alleen weet ik nu dat ik zeker geen druk mag uitoefenen.

    Hoe ga ik hier het beste mee om?

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Hi onbekende,

      Het is natuurlijk een goede zaak dat je al zoveel weet van borderline. Waar je even bij stil kunt staan is dat er al alarmbellen afgingen. Iemand met borderline leeft vaak in een gesloten wereld met weinig prikkels. Door haar situatie (de combinatie van stage en werk) is haar leven erg gevuld en druk, er zijn dus al veel prikkels in haar leven hierdoor. Zij wil graag wat van haar leven maken en daar mag jij, op afstand, getuige van zijn. Hierbij ligt de nadruk op afstand. Zij geeft aan dat jij voor een bepaalde periode, niet de belangrijkste persoon bent in haar leven. Die afstand past niet bij jou, want jij wil je iedere keer aan haar vastklampen. Je hebt gewoon niet goed in de gaten wat zij eigenlijk probeert te zeggen. Ze zegt “jij bent nu even te veel voor mij” en “hoe dichterbij je komt, hoe meer ik je afstoot”. Om deze herhaling een halt toe te roepen zegt ze dat ze je verlaat omdat ze zich schuldig voelt. Ze heeft geen zin meer om je steeds te moeten afstoten als jij je aan haar vastklampt. Het is dus nu de kunst om haar los te laten.

      Je kunt haar af en toe een belangstellend berichtje sturen zonder haar te claimen. Je zult zien dat bij haar langzaam steeds meer ruimte komt om iets van jou toe te laten. Laat haar bepalen en verlang niet direct meer van haar want dan stoot ze je weer af. Haar leven is nu bezet, dit is wat ze aankan. Als haar stage en studie minder tijd in beslag nemen komt er weer ruimte vrij, mogelijk voor jou!

      Je schrijft nu over onverwerkt verdriet, dit is heel goed mogelijk maar dan moet je weten wat die (mogelijk traumatische) ervaringen zijn geweest. Alleen dan kun je verbanden gaan leggen. Mijn advies is: stuur af en toe belangstellende ‘speldenprikjes’ naar haar. Ga haar niet claimen of iets dergelijks, maar laat haar gewoon alleen merken dat je er bent.

      Als je al veel over borderline gelezen hebt dan weet je ook dat borderline een hersenziekte is. Borderline is niet te genezen, maar wel goed te reguleren. Mogelijk is dit ook waarom zij zo reageert, alleen zij weet hoe ze haar gedrag moet reguleren. Om deze reden bepaalt zij wat ze aankan en wat niet. Dit heeft ze in die 36 maanden mogelijk geleerd. Als het klopt wat ik hier schrijf, dan moet je geweldig blij zijn omdat zij dan heel goed bezig is met het reguleren van haar gedrag.

      Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Blijf vooral schrijven want dat helpt!

      Als ik het mis heb, dan heb ik het mis. Ik weet natuurlijk niet wat er allemaal is gebeurd tussen jullie. Wat haar (traumatische) ervaringen zijn etcetera. Ik reageer alleen maar op wat jij schrijft.

      Succes!

      Reageer
    • Sil

      Mai

      Hoi,

      Ik heb zelf borderline en ik herken dit heel erg. Als jij er echt voor haar wilt zijn, dan is dát eigenlijk hetgeen waar ze het meest aan heeft.

      Met borderline heb je continu de neiging om jezelf te saboteren. Het zou heel goed kunnen dat ze het uitgemaakt had, omdat haar angst haar vertelt dat anders jij dat gedaan zou hebben, want ze verdient het toch niet dat er iemand is die van haar houdt.

      Borderliners zijn in hun gedrag heel wispelturig met mensen aantrekken en afstoten. En zo ervaren ze zelf ook hun gevoelens. Ze hebben enerzijds heel veel behoefte aan relaties - aan iemand die hen geborgenheid kan geven - maar ze voelen zich zo minderwaardig dat ze denken dat zo'n iemand er niet voor hen is. Ze voelen zich eigenlijk in het diepst van hun ziel een paria. Dit refereert ook naar een hechtingsstoornis. Als ze door wat dan ook in hun jeugd emotioneel verwaarloosd worden, dan groeien ze op met dat gevoel. (Wil niet persé zeggen dat de ouders het slecht hebben gedaan. Het kan ook komen door dingen waar niemand schuld aan heeft.)

      Juist daarom gaat het in relaties zo moeilijk: ze kunnen niet geloven dat er iemand is die onvoorwaardelijk van hen houdt. Dus gaan ze hun partner daarop testen of ze verzinnen zelf allemaal dingen waarvan ze hun partner kunnen beschuldigen. En als de partner het op den duur niet meer trekt, dan kunnen zij tegen zichzelf zeggen "zie je wel dat het aan mij niet besteed is om gelukkig te kunnen zijn!" Ook al is dat gevoel voor hen verschrikkelijk, het is iets wat het meest vertrouwd is voor hen.

      Als je vriendin zo'n behandeling met positieve resultaten heeft kunnen doen, wil dat zeggen dat ze wel enige mate van zelfreflectie heeft en een beetje overwicht heeft op haar gevoelens. Het zal met haar geregeld kunnen escaleren, maar als de emoties geluwd zijn, kan je wel in alle redelijkheid met haar praten.

      Als je tijdens moeilijke periodes uiteindelijk wel beroep kan doen op die gezonde kant van haar, dan kan een relatie met haar best stand houden. Je moet niet over je grenzen heen laten gaan en wie weet is het soms nodig voor jou om een time-out te nemen. Maar als het na een escalatie weer uitgepraat kan worden en er blijven genoeg leuke dingen met haar over, dan kan het voor haar beter uitpakken dan welke therapie dan ook.

      Reageer
  • Sil

    Huib

    Beste Ikke 45,

    Ondanks de weinige info die je geeft wil ik hier wel graag op reageren. Ik heb zelf geen borderline, maar ik weet er wel veel vanaf. Het gedrag van mensen met borderline is afkomstig vanuit eenzaamheid. Ze zijn zelf niet in staat om uit dit isolement te komen en hebben daar anderen bij nodig. Hierdoor belasten zij de mensen die dichtbij staan (in dit geval jij dus) om aandacht te krijgen. Wanneer je dit blijft toestaan dan verlies je jezelf omdat je eigenlijk alleen nog maar voor haar leeft. Je geeft jezelf als het ware weg aan je vriendin. Je wilt haar niet kwijt, maar ondertussen blijft ze inspelen op jouw zwakke punten. Hierdoor kom jij weer in beweging en zo blijft dit patroon in stand. Ik ga ervan uit dat je de waarheid spreekt over deze situatie, dus dat je vriendin echt borderline heeft. Volgens mij kun je best wat vertellen over je ervaringen met haar. Hier kan best het een en ander uitgehaald worden op basis van het gedrag. Wil/kan je wat van deze ervaringen delen? Als je vriendin niet aan zelfreflectie kan doen wordt het een moeilijke zaak om een gelijkwaardige relatie te hebben.

    Succes!

    Huib

    Reageer
  • Sil

    Ikke 45

    Ik heb een meisje leren kennen en die heeft borderline. We voelen ons goed bij elkaar. Zelfs zo erg dat we niet konden wachten om elkaar te zien. Hadden we woensdag afgesproken, dan kreeg ik een bericht of ik niet eerder kon komen.
    We sms'en van 's morgens tot in de late avond. Ik dacht dat het goed zat. Maar nu sinds een week of 3 hoor ik bijna niets meer van haar. Ik wil me ook niet opdringen dus stuur ik ook bijna geen berichten meer, maar ik mis onze gesprekken wel. Doe ik er goed aan om niets te sturen?

    Reageer
  • Sil

    Ikke 45

    Ik heb een meisje leren kennen dat borderline heeft. We voelen ons goed bij elkaars aanwezigheid. Zo goed zelfs, dat we niet konden wachten om elkaar te zien. Als we op woensdag avond hadden afgesproken ontving ik een bericht van haar of ik niet wat eerder kon komen. We sms'ten van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, ik dacht dat het goed zat tussen ons. Sinds een week of drie hoor ik echter bijna niets meer van haar. Ik wil me ook niet opdringen dus ik stuur bijna geen berichten meer, maar ik mis onze gesprekken wel. Doe ik er goed aan om niets te sturen?

    Reageer
  • Sil

    Boyke

    Hoi beste mensen,

    Alles wat ik hier lees komt mij hoe erg dan ook zo bekend voor. Ik heb vier jaar, van november 2014 tot oktober 2018, een relatie gehad met een op het oog vriendelijke vrouw. Ze heeft twee kinderen toen 7 en 4 jaar. Hun biologische vader was een half jaar voor ik haar kwam overleden.

    Ik heb haar via een datingsite leren kennen en we hadden gelijk een klik, na twee weken hebben we elkaar ontmoet. Ze was een leuke vrouw en we hebben in de eerste maand afspraken gemaakt. ‘s Avonds zonder de kinderen, want ze wilde eerst kijken of het echt leuk was tussen ons. Nu moet ik zeggen, ik ben van de romantiek en erg gevoelig (is ook mij valkuil geworden) ze vond het erg bijzonder hoe ik in elkaar zit, want zoals zij mannen kent en er mee omging was het puur voor de lust. Ze heeft even geleefd als een lustobject en dacht daar liefde mee te krijgen. Ik heb echt alles meegekregen hoe zij in het leven stond. Ik heb er alleen niks mee gedaan, want ik dacht dat iedereen maakt fouten in het leven, ik ook.

    Toen ze wilde dat de kinderen mij ook zouden zien, vond ik dat erg fijn. Vanaf dag één ging dat eigenlijk goed. Zelfs zo goed dat ze na twee jaar eigenlijk mij papa wilden noemen. Opa, oma en tantes waren ook echt trots en blij met mij in hun leven en er werd dan ook gezegd: ‘jij maakt het gezin weer echt compleet en daar zijn we zo blij mee.’

    Ondertussen werd m’n vriendin ziek en de bedrijfsarts zei dat ze een burn-out had. Geloof me, ik heb haar in alles gesteund en naast haar gestaan. Wat me echter erg begon op te vallen, waren haar stemmingswisselingen. De ene dag was ze lief en de dag er na was ze boos.

    Er was één ding waar ik vanaf het begin boos om ben geweest, haar sociaal media. Mannen waar ze wat mee had gedaan bleven maar berichten sturen en ik heb gezegd dat het moest stoppen en dat ze het moest verwijderen omdat dat me te ver ging, anders zou ik weggaan. Ze deed het om mij gerust te stellen. Ik weet dat je niet mag dreigen maar ik had er echt geen goed gevoel bij.

    Wat onze relatie betreft ben ik echt veel te goed geweest voor haar. Om het half jaar bracht ik bloemen mee, we gingen vaak dagjes met z’n tweëen weg, dan gingen de kinderen twee dagen naar hun opa en oma. Ze werd op haar wenken bediend en ik had het er graag voor haar over want ik hield heel erg van haar.

    Na bijna vier jaar met ups en downs, zoals bij de meeste stellen, waren we het laatste jaar meer broer en zus geworden. Ze wilde ineens meer ruimte en een latrelatie. Ik dacht en zei dat als ze van me af wilde ze het ook gewoon kon zeggen want dit slaat nergens op. De kinderen zeiden ook dat zij nog wel van mij hielden maar mama blijkbaar niet meer. Ze veranderde van een mooie zwaan in een ijskoningin. Ik kon terplekke dood neervallen. De kinderen wilden me blijven zien zeiden ze, alleen hun moeder heeft al het contact verbroken.

    De reden dat ik dit schrijf is omdat ik er na de breuk echt doorheen zin. Ik heb gesprekken met huisarts en psycholoog. Eerst is mijn vader overleden en vier maanden later ben ik m’n gezinsleven kwijt geraakt. Door te praten met hulpverleners en vrienden werd er tegen mij gezegd: jongen het spijt ons maar je ex heeft heel veel weg van een borderline. Ik dacht, het zal wel, maar na op internet rond te struinen werd alles duidelijk. Kijk, ik ben geen heilige en maak ook fouten in relatie. Ik begon door frustratie in het weekend bier te drinken, wat ik al negen jaar daarvoor niet meer had gedaan. Na alles wat ik gelezen heb op internet, vielen bij mij alle ontbrekende puzzelstukjes bij elkaar. Ze is er, voor zover ik weet, nooit op getest.

    Het heeft me van binnen erg beschadigd, vooral omdat ik (al was ik niet hun biologische vader) erg veel van de kinderen hou en die waarschijnlijk niet of nooit meer zie. Omdat ik nu ergens anders woon moet ik verder en weet ik bijna zeker dat ik mijn plek heb moeten afstaan voor een ander. ‘Het leven gaat verder en je komt er weer boven op, sterker dan ooit.’ Dat zeggen m’n vrienden, maar het valt niet mee.

    Reageer
  • Sil

    Peter

    hallo,
    Ik en mijn ex-vriendin hebben een relatie gehad,van 2.7 jaar. Het waren goede en minder goede tijden. De laatste dag van ons samenzijn gingen we vroeg op pad. Ze had broodjes mee,koffie en we gingen naar zee. Niets aan de hand. Terugkomst naar haar huis gingen we even rusten. Toen nog erotisch contact gehad, en we gingen later nog even een ijsje halen.

    Zoals altijd op zondag om 16.00 uur zou ik weggaan. Ze zei: nu ga je alweer weg. Ik zei nee schat,ik kom weer terug. Nee zei ze ,het is uit.ik stom verbaast nooit iets in de gaten gehad. Het was ook een mooie liefdevolle dag.nu geen contact meer. Als ze mij ziet duikt ze weg. Zelf ontkent ze dat ze borderline heeft. Ik moest maar een andere vrouw zoeken zei ze nog? Snap er niets van iemand?

    Reageer
  • Sil

    ik wil dat niet

    ik wil niet zijn zoals ik ben maar heb er geen controle over is er iets aan te doen?

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Allereerst een klopje op je schouder want het is al heel wat dat je aan zelfreflectie doet. Meestal veroordeelt de BLer de hele wereld om hem/haar heen. Iedereen is "feitelijk" schuldig aan zijn/haar gedrag. Hoe vreemd kan het gaan!!! Het is dus hartstikke goed dat je niet de wereld om je heen de schuld geeft maar dat je inziet dat je zelf een "stoornis" hebt en dat er maar 1 persoon is die daar iets aan kan doen, en dat ben jij natuurlijk.
      Je hebt (nog) niet verteld wat je allemaal al gedaan hebt.

      Waar het om gaat is dat je je stoornis accepteert en dat je alles in het werk stelt om deze stoornis te reguleren. Acceptatie is heel belangrijk omdat je dan verantwoordelijkheid kan nemen voor je stoornis. Mogelijk weet je al dat je een stoornis HEBT en dat je het dus niet BENT!!. Heel belangrijk!

      In feite schiet je door een gebeurtenis (hoe klein ook) of een "verkeerd" woord van een ander in emoties. Dat komt omdat je ervaringen uit het verleden opnieuw ervaart door dat ene woord of door die gebeurtenis. Deze ervaringen hebben niets met het heden te maken maar met je verleden. En daar heb je, zo te horen, geen controle over. En dat is ook niet erg, als je maar in de gaten gaat krijgen dat het zo werkt! En dat heet dus reguleren. Het heeft met hersen-training te maken. Als je in de emoties schiet (van het verleden) heb je weinig of geen beheersing over je gedachten. Je blijft maar in die emoties hangen en wat die ander ook doet het heeft geen zin. Je "hoort" die ander niet eens.

      In therapie ga je leren dat die emoties van jou zijn en NIET van die ander. Ook ga je leren dat je gedachten kan/mag toelaten bij je emoties. Op deze manier kom je er eerder achter wat je aan het doen bent. Want...........je wilt natuurlijk niet zo zijn zoals je al schrijft.

      Laat ik ook duidelijk zijn dat BL niet te genezen is. Maar je kan er goed mee leren leven als je jezelf traint (je hersenen). Door training leer je uiteindelijk dat je een keuze hebt als je in de emoties schiet. De keuze om in de emoties te blijven (dat wil je niet toch?) of om gedachten toe te laten die feitelijk zeggen: "hallo!, die emoties zijn wel je verleden hoor!! en hebben niets met het heden te maken" , dus ook niet met de persoon die je met van alles beschuldigt!!

      Het getuigt van kracht als je de mensen in je directe omgeving (mensen die dichtbij zijn) hierover vertelt.
      Ik reageer op dat ene zinnetje van je. Misschien heb ik verteld wat je allang weet. Dan sorry voor mijn verhaal.
      Er is veel te trainen en veel resultaat te bereiken bij BLers.
      Wil je wat meer vertellen over je ervaringen? Mogelijk kan het forum je verder helpen met hun ervaringen.
      groet
      Huib

      Reageer
      • Sil

        ik wil dat niet

        Ik zit nog met zoveel dat ik er niet over kan praten ik loop er over van. Zou ook niet weten waar ik moet beginnen. Ik loop momenteel bij een psycholoog.

        Reageer
    • Sil

      Pim

      Hoi,

      Begin met een bezoek aan je huisarts en bespreek duidelijk je probleem.
      Succes en sterkte.

      Groet, Pim

      Reageer
      • Sil

        ik wil dat niet

        Lief dat je reageert maar hoe denk je dat ik aan die diagnose komt ... Juist van de huisarts

        Reageer
        • Sil

          Huib

          Hallo "ik wil dat niet",
          Neem je tijd, en als je een stukje van je probleem met ons kan/wil delen dan is dat prima.
          Succes!
          Huib

          Reageer
          • Sil

            ik wil dat niet

            Nou weet je wat het is ik wil best iemand in vertrouwen nemen maar niet alles hoeft gepubliceerd te worden vind ik.

            Reageer
        • Sil

          Pim

          Ik geloof niet dat het zin heeft je huisarts 'de schuld' te geven van je borderline; het hoort wel bij de eigenschappen van borderline. Ik hoop dat je een goede psycholoog hebt, anders wordt die zomaar door jou op een verkeerd been gezet. Ik weet dat ik nu rechtuit ben, maar uit ervaring heb ik geleerd dat weglopen voor de realiteit je niet verder brengt.

          Reageer
  • Sil

    Runner

    Eigenlijk ben ik een recidivist. Het zin een beetje in mijn karakter en ik heb soms het gevoel dat ik een magneet ergens in me heb zitten heb die vrouwen die met BL kampen aantrekt. Ik had lang geleden een relatie met een vrouw met een mildere vorm van BL (tot zij de relatie beëindigde), daarna had ik een vriendschapsrelatie met een vrouw met een toch iets intensere vorm (waar ik zelf afstand van heb genomen) en nu had ik het idee eindelijk een nieuw en fantastisch iemand (wat zijn ze betoverend in het begin) te hebben gevonden. Ik ben sinds kort weer singel na een lange (voor mij ook destructieve) relatie. Maar toen leerde ik haar plots kennen. Het duurde niet lang of het was op elk gebied over, mijn voelsprieten sloegen alarm. Ik voelde het vrijwel direct aan, het zo typische gevoel dat je beklemt, over je heen wordt gedrapeerd en je leegzuigt. Alle typische elementen van aantrekken/afstoten, impulsiviteit, extreem gedrag, woede-uitbarstingen door een futiliteit, laag zelfbeeld, genegeerd worden, puberaal gedrag, wisseling van look, manipulatie en ontkenning, 'paniek' als ik maar even het gevoel geef weg te gaan van haar... Het is allemaal heel nadrukkelijk aanwezig, intenser dan ooit. Ik heb zeker gevoelens voor haar, maar ik ben nu al zover dat ik besef dat alles wat ik WIL doen een averechts effect zal hebben op haar. Ik kan vooralsnog niet tot haar doordringen, afspraakjes worden telkens gecanceld voor welke reden dan ook. Daarom denk ik, ook naar wat ik afleid uit haar berichten, dat ze bezig is met zelfreflectie. Of is dat wishfull thinking, wil ze me aan het lijntje blijven houden? Ze blijft zeggen dat ik de kansen ga krijgen van haar om iets samen op te bouwen, dat ze voor mij kiest. Is ze effectief achter de schermen bezig met aan zichzelf te werken en schaamt ze zich ervoor (want BL is nog niet ter sprake gekomen natuurlijk. En je kan er iets aan doen. En dan nog.... het is een schuifje!!)? Of belazert ze de kluit door te blijven ronddolen in 'de donkere nacht van haar ziel'? Zoals ik zei, ik heb ook mijn eigen rugzak. Die van de verzorger, die van de persoon met codependentie. Loslaten is dus ook voor mij moeilijk en daardoor ben ik dan ook één van haar geliefkoosde prooien. Ik blijf contact houden met haar, zij het vlak, niet diepgaand, haar enkel blijvend laten voelen dat ik er ben als dat nodig is, ze op me kan rekenen, ze zich veilig kan voelen bij me. Het is niet makkelijk kan ik je verzekeren. Mijn verwachtingen zijn passief, doch latent aanwezig, doordat ik realistisch genoeg ben geworden om te beseffen dat dit een hele moeilijke relatie zal zijn, als die er al van komt. Ze zijn zo bang, ze lijden... Het is alsof je als chirurg je handen in een verhakkeld lichaam steekt om het toch nog te redden, terwijl je ratio je influistert dat er een mirakel nodig is. Ook ikzelf doe hierdoor weer aan zelfreflectie en werk verder aan mezelf. Maar ik weet dat mijn mededogen naar haar toe, en de wil om bij haar te zijn, haar te redden, altijd aanwezig zal zijn. Maar ik probeer mijn leven er niet meer door te laten bepalen.

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Hi Runner,
      Zoals je wellicht weet is BL een stoornis in de hersenen. Wat ik waarneem (ook uit eigen ervaring) is een gecompliceerde situatie tussen twee mensen. Heel veel is terug te brengen naar paradoxen. "Dat wat je niet wilt creëer je zelf".

      Een BLer maakt dankbaar gebruik van de zwakte van een ander. Daarmee "verdoezelt" zij haar eigen "stoornis". Het is nooit prettig om over de "zwakheid" van jezelf te praten terwijl je eigenlijk wel weet dat je dan in je kracht staat. Maar je durft het niet! Zij houdt je inderdaad aan het lijntje omdat zij zelf niet bij machte is om haar stoornis beet te pakken. Zij wil ook niet een "zwakkeling/watje" naast zich maar iemand die optreed om haar uit de ellende te halen. Daarnaast zal zij als je zo optreedt jou weer afstoten omdat zij niet bij machte is om haar stoornis zelf aan te pakken. Eerder zal zij jou de schuld van alles geven. Het is allemaal veel te veel voor haar. Haar hersenen kunnen e.e.a. niet verwerken zou je kunnen zeggen. Dus er is een schreeuw om hulp maar ook een afstoten naar de persoon die hulp wil geven. Veel therapeuten hebben hier last van (laat staan de manipulatie die ook zij ervaren).

      Laat ik heel duidelijk zijn dat jij haar NIET kan helpen. Zij zal dit zelf moeten doen. Jij moet niet de redder/verzorger gaan uithangen. Daar help je haar helemaal NIET mee. Door jou gedrag kan zij gewoon doorgaan met wat zij al die tijd al deed. Waarom zou zij dan veranderen??? Je schrijft dat zij aan zelfreflectie doet. Dat zou inderdaad geweldig zijn. Kan je daar meer over vertellen? Het komt bij mij over als een manipulatie. Een zoethoudertje. Waarom? Omdat zij, waarschijnlijk, als zij zich goed voelt, je vertelt dat zij met haarzelf bezig is. Het is dan interessant natuurlijk WAT! zij over haarzelf vertelt.

      Wat ik je kan adviseren is ten eerste dat je bij jezelf moet blijven. Dat klinkt heel logisch maar neem het serieus. Daarnaast moet je je realiseren dat je haar NIET kan helpen op de manier zoals je deed. Je zou haar kunnen "helpen" door op haar zelfreflectie in te gaan en dieper in de materie te duiken zonder de angst te hebben dat je de laan wordt uitgestuurd. Die kans in namelijk groot. Dat komt omdat hier weer de paradox speelt. Eigenlijk wil zij hard aangepakt worden maar als dat gebeurt stoot zij het ook weer af. Toch blijft er dan iets hangen bij haar!!!

      In ieder geval meer dan dat je een "watje" bent voor haar. Het is dus van essentieel belang dat ZIJ gaat inzien dat er iets niet bij haar klopt. Dat dit NIETS met jou te maken heeft. Dat ZIJ bereid is om in therapie te gaan en dat jij tot steun bent en haar veiligheid geeft. Jij moet ervan doordrongen raken dat jij niet kan"redden". Zij kan alleen haarzelf redden.
      Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
      Deel in dit forum. Het helpt altijd, ook al vertel ik misschien af en toe onzin.
      groet
      Huib

      Reageer
  • Sil

    verlieftOPblER

    Hoi,

    Ikzelf ben na een lang huwelijk weer gaan daten. Ik ontmoette een vrouw die in het begin meteen mijn interesse trok. Ze was heel open en we hadden lange chat gesprekken. Na een aantal dates groeide we (zo dacht ik) naar elkaar toe en leek het op een relatie. Echter ontkent zij deze heel lang en na een tijdje "relatie dingen" te doen wilde zij het ook zo noemen. In de relatietijd en ervoor verweet ze me dat ik niet open was (zoals zij). Echter ziet zij alle details die er maar kunnen zijn en ik heb daar zelf moeite mee. Ik kan me prima focussen op een ding en raak soms wel eens afgeleid (en geïrriteerd) als anderen mijn focus doorbreken. Als ik mij wel open stel, verwijt ze me dat ik in een slachtofferrol schiet en lijkt ze erg van streek naar mij te reageren.

    ik weet niet hoe hiermee echt om te gaan (tips zeker welkom).

    Na een tijdje in onze relatie staken exen van haar op en bleef ze daarmee bezig in haar hoofd. ze ging mij afstoten en verwijten dat ik te klitterig overkom. In mijn mening was ik qua plakkerigheid hetzelfde als eerder. Er volgde een afstoting en aantrekking, weer daten en weer dagen geen contact door boosheid en frustratie.

    Ze volgt momenteel therapie voor andere zaken waar ze last van heeft (PTSS) maar volgens haar therapeut heeft ze geen borderline , hooguit wat trekken daarvan. Ze wordt hier ook niet op getest. Ik herken dus heel veel in haar van alles wat door de andere mensen is vertelt en ik zie nu in dat ik haar echt het volgende moet geven:

    Rust
    vertrouwen
    veiligheid
    initiatief van haar kant waardoor er geen (zo min mogelijk) grensoverschrijdend gedrag plaatsvindt.

    Reageer
    • Sil

      Huib

      verlieftOPblER,

      Je bent in een bevoorrechte positie. Zij volgt een PTSS therapie en jij kunt geïnteresseerd zijn in haar therapie. Praat met haar over haar therapie. Neem alles heel serieus. Leer van wat zij zegt over deze therapie.
      In je communicatie met haar moet je beseffen dat zij een "gevecht" levert met haar veelal traumatische ervaringen. Je moet ook beseffen dat deze ervaringen niets met jou te maken hebben, ook al krijg je alle shit over je heen. Besef dat wat je geprojecteerd krijgt NIET van jou is maar van haar verleden. Als je dit doet gaat het jou, je vriendin en jullie relatie helpen.

      Zij leeft in een wereld van tegenstellingen die nogal zwart/wit zijn. Jij bent , als zij in haar emoties schiet, haar verleden. Dat is natuurlijk niet echt zo maar zo voelt zij dat. Pas als zij uit haar emoties is gekomen (tot zichzelf komt) kan zij jou weer zien in het heden.
      Irritaties van haar hebben met haar verleden te maken. Het lijkt dan dat de film van het verleden voor haar gaat draaien. Jij moet gaan inzien (en je ook zo gedragen) dat dit HAAR filmpjes zijn en niets vertellen over jou. Als je dit gedrag jezelf aanleert kan je in communicatie met haar zijn. Iets wat jullie beiden willen toch!!
      Er valt veel meer te vertellen maar ik laat je even reageren of je hier wat aan hebt.
      Delen is erg belangrijk.
      groet
      Huib

      Reageer
    • Sil

      KeesJ

      Momenteel lees ik alle ervaringen en reacties hier en heb hierdoor al veel steun en inzicht gekregen. Jouw verhaal komt echter zo erg overeen met mijn ervaring met een vrouw die ik gedatet heb, dat ik me afvraag of we niet een relatie met dezelfde vrouw hebben gehad.

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

93 - 3 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren