Website van het Jaar

Bekkeninstabiliteit na bevalling

Verhaal door Yvonne (37)

De eerste zwangerschap van Yvonne (37 jaar) verliep vlekkeloos, maar de tweede was een drama. Vanaf de tweede maand kreeg ze verschrikkelijke last van haar onderrug en bekken. Het bleek bekkeninstabiliteit. "Ik moest meteen gas terugnemen."

"Ik had best een drukke baan; werkte vier dagen in de week als voorlichter bij een ministerie. Hartstikke leuk, vond ik dat. Ik was altijd al een bezige bij; nam weliswaar even wat gas terug tijdens en na mijn eerste zwangerschap. Maar daarna bracht ik mijn dochter drie dagen per week naar de crèche, een dag paste ik op haar en een dag mijn vriend."

Pijn in mijn bekken en onderrug

"De tweede zwangerschap was eigenlijk een ongelukje, maar we besloten – ondanks ons drukke leventje – toch door te zetten. In de tweede maand van de zwangerschap ging het mis: ik werd heel erg moe en kreeg pijn in mijn bekken en onderrug. Moest vaak gaan zitten en kon geen onverwachte, snelle bewegingen maken. Dan schoot het echt in mijn onderrug, vreselijk. Mijn huisarts stuurde mij door naar een fysiotherapeut en schreef mij een bekkenband voor, omdat hij direct dacht aan bekkeninstabiliteit."

Gas terug nemen

"Ik schrok, omdat ik nog maanden te gaan had voordat ik moest bevallen. Haar advies was om zeker gas terug te nemen, omdat ik anders nog maanden na de zwangerschap last zou kunnen hebben. Twee keer per week kreeg ik manuele therapie en op mijn werk deed ik een stuk rustiger aan, om erger te voorkomen. Strijken, tillen en stofzuigen heb ik vermeden, want dat gaf duidelijk klachten. Ik ben ook twee keer in de week gaan zwemmen om mijn bekkenspieren te versterken. En afgezien van af en toe een pijnscheut in mijn schaambeen of een knak in mijn bekken (vervelend genoeg trouwens), heb ik nergens last meer van gehad."

"Ik realiseer me dat ik echt geluk heb gehad! En dat ik er heel verstandig aan heb gedaan om gas terug te nemen, voordat het te laat was. Voor hetzelfde geld was het toch de verkeerde kant op gegaan. Heb wel andere verhalen gehoord van vrouwen, die minder rooskleurig waren! Ik raad vrouwen die zwanger willen worden in ieder geval aan om voorzorgsmaatregelen te nemen. Neem duidelijk gas terug. Je kunt wel actief zijn, maar zorg dat je je lijf niet overbelast!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Lizienje

    Ik heb geen baarmoeder meer, maar mijn vriend en ik willen wel nog een kind. Ik heb wel mijn eierstokken nog, kunnen we dan toch een kind krijgen?

    Reageer
  • Sil

    Esther

    Gabrielle / maaike

    Ik kan ook niet zien wanneer jullie een bericht geplaatst hebben, maar ik herken mezelf zo in jullie verhaal. Mijn dochtertje wordt binnenkort 2 en ik zit nog met die pijn. Het begon bij mij toen ik een week of 10 zwanger was van haar. Ik kon met week 20 amper staan, ben nu nog steeds zo beperkt en dat vind ik heel lastig. Heb al heel veel therapieën geprobeerd en sta ingeschreven voor het revalidatie centrum, al meer dan een half jaar. Toen ik hoorde van die wachtlijst ben ik zelf maar weer nieuwe therapie gaan zoeken en het helpt iets, maar ben nog steeds net zo beperkt! Een boodschap doen is al een probleem. Ik hou me altijd heel goed tegenover de buiten wereld omdat ik niet zit te wachten op medelijden en tja echt begrijpen doen ze niet want tja ik kan toch lekker genieten van mijn dochter. Om dat soort opmerkingen word ik heel verdrietig. Ben heel benieuwd en ik hoop ook dat het met jullie goed gaat zodat ik misschien kan leren van jullie ervaringen.

    Reageer
  • Sil

    Maaike

    Hallo gabrielle,

    Ik kan niet zien wanneer je dit bericht hebt geplaatst, maar ik herken mezelf zo in je verhaal!! Ben benieuwd of je oude bent geworden? Ik verga nu, 3 jaar na de eerste bevalling, nog steeds van de pijn. Vertrouwen is weg en ben erg verdrietig. Kan geen leuke dingen doen met mijn kinderen en niemand kan me van de pijn af helpen.

    Misschien dat het bij jou is goed gekomen en me dat hoop geeft?

    Groetjes Maaike

    Reageer
  • Sil

    gabrielle

    Hallo iedereen. Ik ben een moeder van 29 en toen ik 3 mnden zwanger was, begonnen de klachten. Helaas is mijn dochtertje met de vacuumpomp geboren. Kan het zijn dat je klachten erger kunnen worden daardoor? Nu bijna twee jaar later heb ik nog steeds last van bekkeninstabiliteit. Heb al vanalles gedaan. Alle soorten therapieen maar geen resultaat. Nu ben ik bezig met revalidatie, hopen dat dat gaat helpen. Kan nog steeds niet lang staan en lopen. Hoe gaan jullie hiermee om? Ikzelf vind het heel moeilijk dat ik heel beperkt ben in alles. En ben onzeker of ik nog de oude word. Sommigen snappen gewoon niet hoe het voelt en hoe ik me voel. Dus zou fijn zijn om ervaringen met jullie uit te wisselen. Groetjes

    Reageer
  • Sil

    Inca

    Hallo iedereen. Zelf ben ik 41, heb drie kinderen, ook bekkeninstabiliteit gehad (dacht ik!), ook een herniaoperatie op mijn 21e, maar nu blijkt dat ik de ziekte van Bechterew heb en dat dit dus toen ook al de oorzaak is geweest van mijn ernstige klachten. Nu zal dat niet bij iedereen zo zijn, maar het is misschien wel een tip. Groetjes Inca

    Reageer
  • Sil

    rianne

    hallo nu ik jou verhaal lees begin ik heel erg te twijfelen of ik het ook heb .. ik heb namelijk sinds juli vorig jaar ook een hernia .. het was eigenlijks al aan de beterende hand toen ik erachter kwam dat ik zwanger was (ongeplant) en indd omdat ik niet zoveel pijn meer had dacht ik de hele wereld aan te kunnen mijn zus is net bevallen dus beste stukken wandelen met de kleine .. en nu lig ik op de bank .. ik kan niet snel opstaan alleen bij mij trekt het in mijn been .. en ik heb net gelezen dat het ook daar heen kan trekken heel vervelend maar indd overbelasting in begin van je zwangerschap is niet zo slim
    nu weet ik dus niet of het mijn hernia is of mijn bekken
    groetjes rianne

    Reageer
  • Sil

    Mieke

    Ik heb zelf 3,5 maand na de bevalling bekkenklachten gekregen. Ik heb een hele zware bevalling met kunstverlossing gehad en daarna nog een operatie om placenta te verwijderen. Ben 3 maanden bezig geweest om weer een beetje op krachten te komen.
    Na 3 maanden meer activiteiten gaan doen en toe kwam de bekkenpijn. Blijkt nu dat het algemeen bekend is dat na een kunstverlossing er veel meer kans is op bekkenklachten. Ben hiervoor niet gewaarschuwd door ziekenhuis, kraamzorg en verloskundigepraktijk. Ik heb later de verloskundige hierop aangesproken, en na lang aandringen heeft zij toegegeven dat zij weet dat er veel kans op bekkenklachten bestaat, maar dat zij hierover vrouwen niet wil inlichten omdat zij zich dan onnodig zorgen maken, en dan bij elke pijntje zich gaan melden. Hoe denigrerend! Ik heb begrepen van fysio als ik een maand na de bevalling bij haar gekomen zou zijn, en rustig oefeningen was gaan doen (had toen nog geen pijnklachten) dit allemaal niet had hoeven gebeuren. Mijn dochter is nu bijna 1 jaar en ik ben nog niet beter.
    Ik ben zelf op een gegeven moment bij Body Stress Release-therapie terecht gekomen (heft de spierspanning in het bekken op) en 1x per 2 weken naar een goed massagetherapeut om alles goed los te laten masseren. Dit helpt mij enorm goed en ik ben weer op de goede weg.
    Laat dit een waarschuwing zijn voor iedereen die een kunstverlossing heeft bij bevalling, laat je na een maand nakijken door een bekkenfysio, kan je een hoop problemen besparen.

    Reageer
  • Sil

    ghita

    ghita
    vanaf mijn tweede zwangerschap heb ik pijn aan mijn bekken.ik ben verwezen naar een fysio en daar loop ik nu al 3 jaar maar nog steeds verga ik nog iedere dag van de pijn ik heb het er erg moeilijk mee omdat ik 2 kinderen heb die zorg nodig hebben.ik slik elke da tramadol om de pijn eenbeetje te verlichten overdag gaat het nog wel maar s\'nachts heb ik er weel moeite mee als het gaat om draaien dan kost het moeite.mijn leven is hierdoor erg veranderd ik kan niet meer de dingen doen die ik voorheen deed.met alles moet je rekening houden.soms vraag ik me wel af waarom dit mij moest overkomen vooral de laatste tijd omdat ik allemaal mijn vriendinnen heb die zijn bevallen zonder enige problemen.eerlijk gezegd ben ik ook eenbeetje jaloers op ze.hopelijk komt het nog goed.

    Reageer
  • Sil

    maman

    helaas werd bij mij mijn klachten niet serieus genomen zowel bij de eerste als de tweede zwangerschap. ik zit inmiddels in een scootmobiel di ik zelf heb moeten aanschaffen en heb het helemaal gehad met al die zogenaamde professionals. waarom wordt ik niet begeleid door een gynocoloog? ik snap het allemaal niet maar ik los het zelf allemaal wel op. iedere keer dat moederlijke toontje van die verloskundige hangt me echt de keel uit. Ondertussen zit ik mooi met de gebakken peren. rustig aan doen zeggen ze maar, en mijn huishouden dan? ik krijg geen thuishulp en kan het particulier allemaal niet betalen. dat ik steeds verder achteruit ga en straks helemaal in een rolstoel zit is zo wel te verwachten.

    Reageer
    • Sil

      Prinses op de Erwt

      Ik herken mijzelf wel een beetje in alle verhalen van alle dames hier, des te meer in die van jou. Ik heb meer dan een halfjaar in de rolstoel gezeten tijdens mijn zwangerschap en daarna. Nu gebruik ik een scootmobiel via de WMO van de gemeente. Fysiotherapie helpt onvoldoende. De pijn blijft in alle hevigheid aanhouden. Mijn jongste (de 4e) is nu acht maanden en ik kan bijna niks, ook niets met betrekking tot de huishouden. Ik heb reumatische pijnklachten erbij. Ik heb zelfs moeite iets vast te houden met name met de rechterhand, laat staan de baby te tillen et cetera. Toch is er enorm veel onbegrip/ongeloof van mensen in de omgeving zowel 'leken ' als, erger nog, artsen die allen één of ander protocollen lijstje afwerken en je vervolgens weten te vertellen dat je verder niks mankeert en dus eigenlijk suggereren dat je het je allemaal maar inbeeldt... Als ik dit hier dan allemaal lees dan denk ik; hoe Is het in hemelsnaam mogelijk dat zoveel verschillende vrouwen onafhankelijk van elkaar dezelfde klachten /pijn/symptomen ervaren??? Dat zou ik al die artsen wel willen vragen. Is er misschien dan WEL een mogelijkheid dat zij (artsen) het mis hebben en gewoon op wetenschappelijk gebied achter lopen. O by the way, mijn eerste twee waren kunstverlossing, derde woog bijna vijf kilogram (4770 gram) en daarbij werd ook suiker vastgestel. Vanaf 14 weken kreeg ik bij de 4e hevige klachten.... Daarnaast heb ik al jaren lage rug pijn, stijfheid en pijn knieën en rechter duim en polsen....

      Reageer
  • Sil

    anoniem

    Ook ik heb bekkeninstabiliteit. Al 5 jaar, elke nacht kan ik niet slapen van de pijn en s ochtends ben ik verkrampt. Ik slik tramadol en paracetamol, en toch ga ik erdoor heen. De eerste 2 jaar heb ik in bed moeten doorbrengen, ook tijdens mijn zwangerschap heb ik vanwege dreigende vroeggeboorte eerst een half jaar gelegen in het ziekenhuis. Aangegeven dat ik veel pijn had, maar dat hoorde bij het zwanger zijn was het antwoord. Ik heb dus in eerste instantie in een rolstoel gezeten, daarna met krukken en nu weer los! Pijn daar leer je mee leven, in zoverre dat de nachten hierdoor wel kort zijn en de ochtenden erg pijnlijk. Plus schiet er regelmatig een zenuw tussen het bekken waardoor de pijn uitstraalt naar mijn grote teen op zowel mijn linker als rechter si gewricht. Dan ga je letterlijk door de grond! Ondanks dat probeer ik uit de wao te komen 80-100 en mijn leven weer op te pakken. Soms snap ik het niet, waarom me dit is overkomen, en wil ik het begrijpen. Maar daar heb je helaas niets aan. Je moet doorgaan want dan wordt het leven toch weer wat beter. Ondanks die verrekte pijn. Heb nu weer mijn enkel gebroken, eerlijk gezegd denk ik dat ik gevallen ben, door dat ik me verkeerd wegzette omdat ik pijn had in mijn bekken. Is dus erg lastig en heb nu ook weer meer pijn van mijn bekken. Maar ik wil me niet meer ziek voelen en ik wil doorgaan. En ja soms is het moeilijk, maar ik hoop werkelijk dat al mijn harde werken toch beloond gaat worden en de pijn minder wordt.!

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

72 + 8 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren