Vind je dat het verplicht moet zijn om je kind te laten inenten?

In Nederland worden inentingen geregeld door de overheid: de ouders of verzorgers van alle kinderen wordt aangeboden om mee te doen aan het het zogeheten Rijksvaccinatieprogramma. Kinderen krijgen dan volgens een bepaald schema vaccinaties tegen infectieziekten als difterie, kinkhoest, tetanus, polio en rodehond.

Sinds kinderen op jonge leeftijd worden ingeënt tegen deze infectieziekten komen deze aandoeningen haast nooit meer voor. Dit betekent niet dat het niet meer belangrijk is om te vaccineren. In landen waar het aantal inentingen verminderde ontstonden toch weer grote epidemieën van kinkhoest en difterie. Ook in Nederland steekt nog wel eens een besmettelijke ziekte de kop op. Een van de oorzaken hiervan is dat niet iedereen zijn kinderen laat vaccineren. Niet ingeënte kinderen kunnen dan toch de ziekte krijgen en die verspreiden.

Toch is er een groeiend aantal ouders dat twijfelt over vaccineren. Er wordt gezegd dat op zo jonge leeftijd inenten ook wel eens kwalijke bijwerkingen kan hebben. Sommige ouders laten hun kinderen daarom niet vaccineren of stellen het uit. Ook geloofsovertuiging is een reden om kinderen niet te laten inenten. Het Rijksvaccinatieprogramma is niet verplicht, ouders kunnen dus zelf bepalen of ze hun kinderen laten inenten of niet. Met als risico dat het systeem niet 'waterdicht' is en de ziektes dus toch weer de kop kunnen opsteken, ook al zijn ze al jaren uit Nederland verdwenen.

Vind je dat het verplicht moet zijn om je kind te laten inenten, zoals in sommige andere landen het geval is? Of moeten ouders dat vooral zelf kunnen beslissen?

Reageren

Reacties

  • Sil

    Thea

    Beste Neo en anderen die met dit probleem hebben te maken.
    Wat ik eigenlijk een beetje vreemd vind aan de reactie van de Psycholoog is dat hij zegt dat je moeder gek is. Wat heb je nou aan zo\'n antwoord, als daar verder niets mee wordt gedaan? Mijn moeder was b.v. altijd ziek, zielig of onderweg om aandacht te vragen voor zichzelf. Ik heb altijd voor haar moeten zorgen, als klein kind al. Dit heeft mij in negatieve vorm gemaakt die ik werd! De verzorgster voor anderen. Heb ook 20 jaar in de verpleging gewerkt en haar tot haar dood toe begeleid. Nog steeds (nu ik 60 jaar ben) en in de w.a.o. zit, heb ik het gevoel dat ik anderen moet helpen. Ook bij een aantal van jullie voel ik die druk. Je doet het nooit goed. Ik heb ervaren dat mijn zelf-beeld hieraan kapot is gegaan, maar ook dat er nog steeds mensen zijn die op mijn gemoed proberen te werken, om me daarna een trap na te geven. Hier sluit ik me nu vanaf!
    Ik let erg goed op deze geraffineerde streken, hoe anderen mij sluipend in hun web proberen te lokken. Dat moet wel, anders ga ik hieraan kapot. Ik heb mijn moeder vergeven omdat zij zelf ook zo\'n leven heeft gehad. Vroeger de zorg moeten dragen voor 12 kinderen. Het enige wat mij echt heeft geholpen is, dat ik erachter kwam dat ik de pijn die ze mij gaf, niet durfde/kon ontlopen. Alsof ik het steeds weer zelf op zocht. Haar Moest helpen en anderen omdat het mijn taak scheen te zijn.
    Zo hielp ik mezelf niet! Mensen zijn vaak gewend om in pijn te leven, inplaats van een stuk geluk voor zichzelf te zoeken. Een computer die je steeds dezelfde instructies geeft, slaat dit op in de harde schijf. Zolang je zelf dit niet verandert, blijft het programma hetzelfde. Het gaat erom dat je voor jezelf de juiste keuzes maakt. Laat het los (ook al is dit niet eenvoudig). Mensen worden dan boos omdat je veranderd bent, maar als je het volhoudt, wennen ze hier aan en kunnen niets meer met je doen! Boos terug worden of verwijten hebben, maakt jezelf alleen maar ongelukkiger. Jij hebt niet gekozen voor haar gedrag naar jou toe toch? Doe er dan a.u.b. wat aan opdat jijzelf geen schade oploopt doordat jouw p.c. verkeerd is geprogrammeerd. Een goed boek lezen hierover b.v. kan wonderen doen. Je bent goed zoals je bent en probeer trots te zijn op wat je kunt! Weglopen van deze mensen, op het moment dat ze je kwaad doen, is het beste. Ook praten over de pijn die jij voelt met zo\'n persoon kan de ander helpen om begrip voor je te hebben. Maar kom altijd terug, en kom op voor jezelf. Net zolang als jullie dat kunnen, en anders? De knoop doorhakken en zeggen? IK PIK HET NIET LANGER! Ondanks dat je iedereen tegen je krijgt, is het de strijd waard om niet meer aan jezelf te twijfelen en te kunnen zeggen? Ik ben Gelukkig. Wacht niet tot je 60 bent, zoals ik,
    Groetjes Thea

    Reageer
  • Sil

    Thea Ligtvoet

    Hoi repelsteeltje?
    Wij zijn van dezelfde leeftijd toch? Wie zorgt er nu voor jou? En Wat kun jij nog opbrengen? Zoveel gehoord en meegemaakt. Wie zegt dat jouw vader een Psychopaat was? Jouw moeder? Jouw verhaal klinkt wat rommelig. Dat je het nog op kunt brengen om steeds naar je moeder te gaan, vind ik gaaf! Dat stuk heb je voor haar over. Ik wil dan ook zachtjes tegen je zeggen, dat je lief bent, maar ik gun jou alle liefde die je verdiend, en dat is? Hou ook van jezelf! Een dikke pluim hoor? Er zijn zo weinig mensen zoals jij. Vergis je niet in jouw liefde! Mensen zouden meer naar je moeten luisteren toch? Je bent pas 60 en kunt nog 80 worden. Met jouw hulp, worden vele mensen op een rustige manier 140 jaar! Vlak voor me, zie ik jou in gedachte problemen oppakken van een ander. Het is zoeken soms he? Wat er mis is aan jou? Niets lieverd! Helemaal niets. Je was de dupe van ouders. Wanneer ben jij aan de beurt om gelukkig te zijn? Ik hoop heel gauw. Liefs Thea

    Reageer
  • Sil

    iris

    Wow, dit kon ik zelf wel geschreven hebben. Mijn moeder maakt mij ook geestelijk helemaal kapot. En zet iedereen tegen mij op. Ik heb ook heel vaak gedacht dat ik degene was die fout zat, maarja, dat is ook logisch als je dat telkens hoort en wordt gehersenspoeld. En het ergste is dat NIEMAND het ziet. Ik heb nog een oudere zus, maar zij was altijd het lieverdje. En zij was ook heel vaak kwaad op me. Niemand die het zag, en nog steeds niemand het ziet. Ik word hier zo moedeloos van. Ik schreeuw, maar niemand hoort me.

    Bedankt voor je verhaal. Het steunt me.

    Reageer
  • Sil

    souhayla

    zou je misschien meer contact met mij hierover willen hebben, ik heb echt hetzelfde met je meegemaakt. Mensen in mijn omgeving die kunnen zich inderdaad niet voorstellen dat een moeder zo kan zijn.

    Reageer
  • Sil

    anoniem

    Net als veel mensen die hier hebben gereageerd, ben ik ook blij (nou ja...blij?) te lezen dat er nog personen zijn met gelijkaardige problemen. Ik ben 30 en sinds enkele jaren gaat mijn moeder stelselmatig achteruit, psychisch is ze echt niet in orde en dat laat zich in alles merken. Soms lijkt het alsof ze waant, maar het erste is de extreme achterdocht die ze heeft naar mij toe. Ze wantrouwt me en ziet overal dingen die er niet zijn, nu denkt ze bv. dat ik een relatie heb met een gehuwde collega. Daar is niets van aan, maar ze denkt het wel en daar kan je haar niet vanaf brengen. Toen ik na het werk een papier in orde moest brengen, dacht ze dat ik ergens anders moest zijn met die collega... Dit, maar nog tientallen andere dingen, zorgen ervoor dat ik me zoveel mogelijk afsluit voor haar, maar ze blijft me verwijten, vaak zijn die erg grof. Ze wil ook geen hulp, ik zeg vaak dat ze misschien eens met de dokter hierover zou praten, maar dan is niet zij het, maar ik die een probleem heb. Verder heeft ze ook aanvallen van razernij, die komen opzetten wanneer je het niet verwacht, vaak na een kleinigheid dat een normaal iemand banaal zou noemen. Voorlopig houd ik het nog uit, maar ik voel dat ik langzaam begin te kraken. Gelukkig heb ik doorheen de jaren geleerd om veel af te blokken wat van haar komt, alhoewel haar verwijten en beledigingen me soms nog wel \'s raken.

    Reageer
  • Sil

    emma

    Vooral het ontkennen is erg. Je moet op jezelf vertrouwen zo ervaar ik dat en het vertrouwen op jezelf is zo broos. Na 54 jaar ben ik nog steeds niet los van alles en lijkt het of ik levenslang heb. Schuldgevoel overheerst en waarom ,omdat ze altijd zat te huilen en zogenaamd zelfmoord pleegde. Er was altijd een schuldige voor haar leed, haar jeugd, de dood van mijn zusje de broer de zus. Dat ik in een kinderhuis verder op moest groeien was ook niet haar schuld, die van mijn vader, de situatie en zo dacht ook mijn vader daarover. Waarom voel ik mij nog steeds schuldig aan wat mij is aangedaan? Zowel mijn vader als mijn moeder sneden in hun pols en wilden dood. Ik zie toch dat ik dat mijn kinderen aandoe ,onvoorstelbaar en nog voel ik mij schuldig als ik dit hardop uitspreek. Maar mijn ouders niet ,het was allemaal de schuld van.....Ik vraag me af of je nog wel normaal kunt zijn met zulke ouders, vroeg of laat valt de hele zooi toch over je heen, heb je zelf verkeerde keuzes gemaakt, was je altijd te lief te zorgzaam en bestond je niet. Mijn ouders leerden mij al heel jong dat het leven verschrikkelijk was en ontsnappen? vroeg of laat kom je het weer tegen en is de boodschap nog steeds een onderdeel van je leven, kom daar maar s uit. Het allerergste vind ik het nog dat ze het menen, ze zien geen enkel aandeel of hebben nooit willen vechten om te veranderen.

    Reageer
  • Sil

    Kelly

    <p>Ik ben 29 jaar. Ik heb uiteindelijk de beslissing gemaakt om te breken met mijn moeder, definitief deze keer. En ik ben gelukkiger dan ooit. Na jarenlange vernederingen, kleineren.... Zeggen dat je gek bent, omdat je je grenzen stelt? Het zit in mijn hoofd en dergelijke... En niemand moet mij hebben want ik ben toch maar slecht en weet ik veel nog allemaal. Dan liever geen moeder dan zo'n rotslechte moeder! Jammer dat ze zoveel mensen mee trekt en dat ze allemaal samen met haar spannen tegen mij. Ze kan zo goed acteren en show verkopen, dat vele mensen het niet zien hoe mijn moeder "echt" is. En dan zet ze het nog 'ns op een huilen, omdat ik haar toch zoveel aandoe!! Ik haat mijn moeder. Nu moet ik werken daaraan om van die haat af te komen, want zo wil ik ook niet verder leven. Tijd heelt alle wonden zeker? Hoop ik, denk ik. Ben blij dat ik hier lotgenoten vind. Want met zo'n opvoeding en jeugd denk je echt dat je niks waard bent. Talloze depressies en zelfmoordpogingen achter de rug. En nog zoveel mensen die proberen mij te kleineren en over me te lopen. 't Is precies dat je dat dan ook aantrekt overal, h&eacute;&eacute;l bizar. Ik ben er nog lang niet, maar ben nog jong en ooit zal ik h&eacute;&eacute;l gelukkig zijn ZONDER biologische "moeder"!</p>

    Reageer
  • Sil

    Christoffel

    <p>Beste Nick, Bij zulke mensen dien je niet op elke slak zout te leggen. Dus wat ze nogal eens vergeten: Niet aanrekenen! Zelf was ik ook zo, maar heb regressieherapie gehad bij een entrum in Amsterdam en zeker mijn les daaruit getrokken. Ging allemaal ongedwongen en heel vriendelijk; Nu help ik zelf mensen met problemen. Voor jou zal dat zeker werken. (Zou jouw moeder dat ooit gaan doen, dan heeft zij ook een reiniging nodig vanwege de drugsmedicatie die zij had; ook dat is betaalbaar.)</p>

    Reageer
  • Sil

    M

    Ik weet van gekkigheid niet op wie ik moet reageren. Kom hier bij toeval, zoekend naar de betekenis van het woord "symbiose"

    Herkenning is erkenning.
    Op het slaan na (eenmale dreiging, heb terug gedreigd, ging me écht te ver) is ieder verhaal pijnlijk bekend.
    Ga niet heel mijn verhaal hier doen, het is een samenvatting van allen. Met name het negeren, het afstoten/aantrekken, het grensoverschrijdende en vooral het "het ligt aan jou, kind, niet aan mij". De blik naar jou, niet naar haar.

    Geschokt, zeker niet denkende dat ik de enige was, maar hoeveel mensen moeten dit meemaken? 3 maanden geleden de definitieve keuze gemaakt. Over iets kleins, maar hoe klein kan een druppel zijn. De moeder die ik zoek, vind ik niet in haar. Het is goed zo. Uiteraard momenten van verliesgevoel. Maar ook dat zal goed komen. Het is rustiger zo.

    Lees bij de laatste T.A. Hoe verhelderend kan dat zijn. Ik lees bij iemand "de need om mensen te helpen". Bekend verhaal. Tevreden willen stellen. Onvervulde behoeftes. Maar vooral "mag ik er zijn?"

    Laten we allen, inmiddels hulp hebbende of zelfstandig eruit gekomen, deze laatste beantwoorden.

    Ik mag er zijn.
    Cope, overleef, leef. Ga jezelf niet wat aandoen omdat een ander jou dit aandeed. Gun jezelf het betere. Haal er uit wat erin zit: het kan altijd anders, wij hebben allen deze invloed op onszelf! Zoek de rust in jezelf, niet in extreme maatregelen op jezelf. We zijn meer waard..

    What doesn't kill you, only makes you stronger.

    Reageer
  • Sil

    christroffel0777

    Kijk ook eens op www.psychopolitiek.nl en www.ncrm.nl (Nederlands committee voor de rechten van de mens). Heeft waardering van Amnesty international.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

49 + 1 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren