Vind je dat het verplicht moet zijn om je kind te laten inenten?

In Nederland worden inentingen geregeld door de overheid: de ouders of verzorgers van alle kinderen wordt aangeboden om mee te doen aan het het zogeheten Rijksvaccinatieprogramma. Kinderen krijgen dan volgens een bepaald schema vaccinaties tegen infectieziekten als difterie, kinkhoest, tetanus, polio en rodehond.

Sinds kinderen op jonge leeftijd worden ingeënt tegen deze infectieziekten komen deze aandoeningen haast nooit meer voor. Dit betekent niet dat het niet meer belangrijk is om te vaccineren. In landen waar het aantal inentingen verminderde ontstonden toch weer grote epidemieën van kinkhoest en difterie. Ook in Nederland steekt nog wel eens een besmettelijke ziekte de kop op. Een van de oorzaken hiervan is dat niet iedereen zijn kinderen laat vaccineren. Niet ingeënte kinderen kunnen dan toch de ziekte krijgen en die verspreiden.

Toch is er een groeiend aantal ouders dat twijfelt over vaccineren. Er wordt gezegd dat op zo jonge leeftijd inenten ook wel eens kwalijke bijwerkingen kan hebben. Sommige ouders laten hun kinderen daarom niet vaccineren of stellen het uit. Ook geloofsovertuiging is een reden om kinderen niet te laten inenten. Het Rijksvaccinatieprogramma is niet verplicht, ouders kunnen dus zelf bepalen of ze hun kinderen laten inenten of niet. Met als risico dat het systeem niet 'waterdicht' is en de ziektes dus toch weer de kop kunnen opsteken, ook al zijn ze al jaren uit Nederland verdwenen.

Vind je dat het verplicht moet zijn om je kind te laten inenten, zoals in sommige andere landen het geval is? Of moeten ouders dat vooral zelf kunnen beslissen?

Reageren

Reacties

  • Sil

    nick

    Hoi Allemaal,

    het is erg fijn om eens te lezen dat ik niet de enige, samen met mijn zus, ben die het contact met haar moeder heeft verbroken. Want ook ik. Wij zien onze moeder nu al geruime tijd niet meer, ongeveer 5 jaar en ik moet zeggen het bevalt me ontzettend goed! Ja, er is die grote grote leegte soms, het vreselijke gemis aan onvoorwaardelijke steun en moederliefde...Alleen, de waarheid is dat ik die steun en liefde van mijn moeder nooit onvoorwaardelijk kreeg. Er was altijd spanning en gedoe, ik deed het niet goed en was de oorzaak van allerlei problemen. Ook ik ben talloze keren verhuisd, had een dominante en overbeschermende moeder, die ook nog eens elke week wel en paar keer wilde uithuilen bij haar dochters omdat ze ruzie had met die 'klootzak'(mijn vader van wie ik heel veel hield...)
    Een zeer onveilige en verdrietige jeugd dus. Er waren absoluut ook leuke momenten, dat zal iedereen hebben, maar de vele ruzies, verhuizingen, huilbuien, nieuwe mannen, en psychische dingen van mijn moeder (erg prive, maar wel overheersend in een gezin), maakten er een zooitje van.

    In mijn eerste baan, rond mijn 25ste ging ik onderuit, en inderdaad stond zij gelijk voor mij klaar, want als het slecht ging met mij kon zij zegevieren. Ik ging in een jongemeidenpraatgroep bij het RIAGG, maar dat hielp in feite niets (het echte probleem werd niet ontdekt) en ik belandde in de WAO. Was na een jaar zwanger en alleenstaand en je raadt het al; een prima prooi voor mijn moeder, met wie ik vanaf die tijd in een symbiotische relatie belandde. Om een beeld te schetsen, ik kon niet meer handelen zonder haar te raadplegen, we belden de hele dag door, als ik haar \'kwetste\',wat erg makkelijk gebeurde, zweeg ze me dood of deed \'koelbloedig\', tot ik daar zo naar van werd dat ik bijna smeekte om weer in de gratie te komen. Het klinkt allemaal erg afschuwelijk, maar het is wel gebeurd.
    Uiteindelijk ben ik op een gegeven moment, rond mijn 30ste naar een (hele goede) psycholoog gegaan met geheel andere klachten (WAO,ex-vriend) waar ik iets aan wilde doen, maar deze psycholoog zei na een uurtje: 'ik heb een hulpvraag voor jou geformuleer: we gaan het hebben over je moeder'... Mijn hart stond stil, deze psycholoog raakte de spijker op zijn kop, maar ik zat zo verstrikt in mijn moeders tentakels dat ik ontzettend bang werd voor de gevolgen.
    Toch heb ik doorgezet, en met behulp van deze psycholoog en ook wel wat doorzettingsvermogen (want toen mijn moeder weet kreeg van deze gesprekken en het onderwerp, nam ze natuurlijk direct weer de zo bekende 'afstand') is het me gelukt emotioneel vrij te komen. Wel was ik in deze periode ook mijn vader kwijt, want hoewel ze uiteindelijk gescheiden waren, werd mijn vader enorm tegen mij opgezet door mijn moeder. Dit resulteerde er bijvoorbeeld in dat zij een keer met oud en nieuwe samen waren en ik alleen zat met mijn 2 dochtertjes. Bizar he.
    Maar het verhaal is nog niet klaar. Ik merkte namelijk dat mijn moeder de oude strijd bleef opzoeken maar nu via mijn kinderen. En na een vreselijke gebeurtenis, die ik hier niet verder wil beschrijven, was de maat voor mij helemaal vol. Mijn zus en ik hebben een briefje bij onze moeder in de bus gedaan dat wij haar nooit meer wilden zien.
    Mijn moeder is hierop 2 keer aan de deur geweest bij mij (ik deed niet open) en heeft bij mijn zus een brief in de bus gedaan, met daarop geen vragen maar verklaringen; haar gedrag van de laatste jaren zou aan de medicijnen hebben gelegen enz enz. Niet eenmaal vraagt ze waarom we haar niet meer willen zien, en dat geeft me het vertrouwen dat ze wellicht in haar hart weet dat ze ons leven langdurig heeft geterroriseerd. Maar wellicht weet ze het ook niet en vindt ze zichzelf (zoals altijd het geval was) het slachtoffer. (Ooit constateerde een psychiater het Borderline-syndroom bij haar, maar die psychiater was natuurlijk gek...)
    Je zult begrijpen dat onze jeugd veel meer behelst dan dit ene stuk, maar ik wilde zo graag iets schrijven om aan te geven dat het soms NIET beter is om contact met een moeder te blijven houden, ondanks, maar mischien ook wel omdat het je moeder is.
    Hopelijk hebben jullie hier iets aan,
    ik wil nog wel toevoegen dat ik me de afgelopen 5 jaar beter heb gevoeld dan ooit, wat een last viel er van me af zeg!Ben een opleiding gaan doen en heb inmiddels een prima baan, ben zeer gelukkig getrouwd, zie mijn zus wanneer we willen en mijn vader af en toe. En het belangrijkste is, ik laat niet meer met me sollen. Alleen die mensen komen dichtbij die het ook echt goed met me menen, en dat voelt heel erg sterk!!

    Met vriendelijke groeten,

    Nickname (sorry)

    Reageer
  • Sil

    Esmiralda

    Hallo, je verhaal heeft zoveel indrukj gemaakt dat ik niet eens meer wat weet te typen!... Ik weet wel dat ik graag een keer met jou zou chatten en/of mailen.
    Hoop dat je daar mee in stemd want het zou mij erg goed doen.
    Groetjes

    Reageer
  • Sil

    Mieke De Busschere

    Ook ik ben kapot van mijn moeder haar leven.Als kind was ze enkel te vinden bij meerdere (dronken) mannen mijn vader (die overleden is) en haar kinderen liet ze in de steek,drie week voor Kerstmis heb ik haar gevraagd geen contact meer met me op te nemen,dit na 48 jaar. Voel ik mij daar goed mee??? Mijn pschyiater zei dat mijn gezondheid zal blijven achteruit gaan bij verder contact met haar.Ik probeer na een jaar vol ellende ertoch met mijn gezin er een vrolijk Kerstfeest van te maken .Maar ik heb het er zeer meoilijk mee!!!groetjes,sterte en gezond 2009
    Mijn moeder heeft een Dokter nodig om haar leven op een rijtje te zetten.Dit wil ze niet inzien.IK KAN HAAR NIET MEER HELPEN. ik deed mijn best,48 jaar lang

    Reageer
  • Sil

    Sarah

    Hey,

    Ik voel je pijn, want jouw verhaal is mijn verhaal. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt maar ik ben wat opgelucht dat ik niet alleen ben. Nog altijd denk ik af en toe dat ik overdrijf, dat ik een slecht kind was die het verdiende om geslagen te worden, want welke andere reden was er voor de woede aanvallen die mijn moeder regelmatig kreeg? Moest ik niet hebben tegengesproken, had ik geluisterd, dan was er geen reden om me te slaan of uit te schelden, nietwaar? En ik geloof dat nog steeds, soms. Ik moet mezelf regelmatig vertellen dat ik het niet aan het verzinnen ben, dat hoe lastig ik ook was als tiener, ik de aframmelingen niet verdiende. Het is moeilijk want mijn moeder, net als jouw moeder, ontkent wat ze me heeft aangedaan. Het heeft lang geduurd vooraleer ik zelf geloofde dat ik als kind mishandeld was. Voor mij begon het toen ik 8 jaar was, vlak na de scheiding van mijn ouders. Mijn zus en ik bleven bij mijn moeder wonen. En mijn moeder vond het moeilijk, 2 kinderen in haar eentje opvoeden. Ik herinner me de eerste keer dat ze me sloeg, in het gezicht, en de laatste keer, toen ik haar een lap terug gaf in haar gezicht en hysterisch toeschreewde dat ze me nooit meer zou slaan. Ik was 16 jaar denk ik. Ze was geschokt en belde mijn vader om hem te vertellen dat haar slechte dochter haar had geslagen. Ze sloeg me niet alleen in mijn gezicht, ze schopte en beet me ook. Ook trok ze aan mijn haar, en ik herinner me dat ze me eens aan het wurgen was op de vloer, en mijn zus moest haar stoppen. Mijn zus werd ook geslagen, maar minder dan ik want ik sprak meer tegen, en ik zat ook vol woede want ik kon me niet verdedigen, zij was baas, enige mening die ik mocht hebben werd snel de kop in gedrukt. Ik weet niet wat erger was, haar woorden of haar vuisten. Net als jij dacht ik er ook nooit aan om iemand in te lichten over de situatie thuis. Ik wist niet beter, voor zover ik wist was het normaal, en mijn schuld. Toen ik 18 was werd ik depressief en dacht ik vaak aan zelfmoord. Mijn moeder dacht dat het door mijn studies kwam en stuurde me naar een relaxatie therapeut, of zoiets. En het vreemde was, ik wist niet waarom ik me zo slecht voelde. Nu weet ik dat ik wat er was gebeurt ontkende, omdat het te pijnlijk was. Net als jij irriteerde ik me aan zoveel eigenschappen van haar, ik had letterlijk een afkeer van haar. Ik kan me niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik haar een kus gaf, ik kon haar niet aanraken. Enkel de laatste maanden, nu ik naar een ander land verhuisd ben, begrijp ik wat er gebeurd is, waarom relaties moeilijk zijn voor mij, waarom ik een afkeer heb van haar. Ik heb hulp ingezocht van een psycholoog en ik begrijp eindelijk dat ik niet gek ben, dat ik geen slecht kind was (alhoewel dat ik daar soms nog steeds moeite mee heb). Een 6tal maand geleden heb ik haar een lange email gestuurd, om het contact met haar te verbreken. Ik heb uitgelegd waarom het voor mijn niet meer kon. Antwoord kreeg ik niet, tot gisteren. Een korte email waarin ze zei dat 'wat ik ook dacht of geloofde, ze me toch graag zag'. Daar heb je het: 'wat ik ook geloof'. De ontkenning. Hoe kan ik in contact zijn met haar als mijn verhaal volgens haar een fabel is? Opnieuw de slechte dochter die het haar arme moeder zo lastig maakt. Ik kan dit niet meer, ik wil nooit terug naar die verschrikkelijke jeugd die ik had, ik ben bang dat ze terug macht krijgt over mij. Ik heb haar terug ge-emaild om te zeggen dat 'ik de waarheid geloof, ondanks wat ze zichzelf probeert te vertellen' en dat ze er 'maar aan had moeten denken dat ze me graag zag voor ze me als boksbal begon te gebruiken'. Mijn zus is nog altijd in contact met haar, alhoewel ze heeft aanvaard dat ik dat niet meer wel. Ik denk dat zij haar eigen manier heeft om met het verleden om te gaan. Mijn leven is zoveel beter sinds ik geen contact meer heb met mijn moeder, maar het is lastig soms. Alles is goed en dan herinner ik me dat ze niet altijd kwaad was, dat ze mijn zus en ik toch alleen heeft opgevoed, en dat ik misschien meer medelijden zou moeten hebben, dat ik haar misschien zou moeten vergeven. Maar dat kan ik niet. Voor mij is ze zo goed als dood. En dat is toch erg, dat je je eigen moeder niet in je leven wilt. Misschien ben ik inderdaad een slechte dochter.

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Ik ben nu 15 jaar heb wel eens ruzie met mijn moeder die gescheiden is.
    die vroeger wel eens werd geslagen.
    heb een zus van 16 jaar die het altijd goed doet die ook wel eens ruzie met mijn moeder heeft omdat ze vond dat ik gelijk had. nou durft ze me geen gelijk meer te geven maar ik praat er wel vaak met haar over. Mijn moeder vroeg laats of ik naar de winkel wilde ik wou wel maar ik zei dat ik om half wilde gaan. een tijdje rust ik was bezig met mijn huiswerk tot ik haar hoorde schreeuwen.
    ik dacht negeren ze bleef doorgaan.
    tot ze de deur open deed en schreeuwde je moet nu gaan waarop ik rustig antwoorde ja ik ga om half. even later hoorde ik haar alweer schreeuwen. dus ik ging maar naar beneden. ik zei waarom schreeuw je weer ik ga om half heb mijn huiswerk bijna af. ze zij toen half rustig pak even een papiertje ik gaf haar het papiertje ze schreef de boodschappen op.
    ik ging op de bank zitten en wou naar de klok kijken 10 vooor kon mijn haren nog ff snel doen. ik zei tegen haar ik ga mijn haren even doen. toen zei ze nee ik tel tot drie en je gaat naar de winkel.
    nou ze had tot drie geteld toen werd ik in het gezicht geslagen.
    ze wou zelf gaan maar dat deed ze niet.
    ze vloekte schold me uit en liep van de computer weg en ging naar boven.
    even later kwam ze weer beneden en belde om het verhaal weer teverspreiden.
    ze liep weer naar boven en ik mocht geen eten de heledag niet alleen water mocht ik hebben ik had alleen sigaretten en water waar ik mee kon doen had geen geld meer om voor me zelf wat te halen.
    ik liep naar boven en wou het toch goed praten ze wou niet praten ik zei telkens als je verliefd bent en je relatie gaat stuk ben ik weer degene waarop je op moet afreageren. ik wou alsnog naar de winkel maar ik mocht niet. en zo kwam ik hier om te kijken of meer mensen deze problemen hebben.

    Reageer
  • Sil

    kim

    dit vond ik een mooi verhaal hoop dat het verder goed gaat met je. ben 30 en me moedermaakt me gek stolkt valt me vriend lastig vriendinnen.

    Reageer
  • Sil

    M.

    Hallo Neo, ik herken je verhaal.

    Mijn moeder reageert erg fel en onvoorspelbaar. Het verhaal van het harenkammen is heel herkenbaar. Verder vond ze mij egoistisch. Vertelde ze negatieve dingen over mij tijdens verjaardagsfeestjes, aan vriendinnetjes en ouders van vriendinnetjes, vertelde ze me regelmatig dat ik de sfeer in huis verpestte. Dit heeft geresulteerd in een drive het haar naar de zin te maken, zonder enig effect overigens. In mijn puberteit viel ze me ook structureel lastig na schooltijd. Ik wilde dan graag even rustig zitten of alleen zijn maar daar kwam niets van terecht. Ze liep me constant achterna en viel me lastig tijdens huiswerk. Altijd rottige opmerkingen en verwijten, woedeuitbarstingen, en opmerkingen dat leeftijdgenootjes zo leuke meiden waren en dat ik maar meer als zij moest zijn. Verder was ik dik (ik was juist heel mager) Ook mijn moeder heeft mijn problemen met mijn opvoeding geschaard onder de noemer psychiatrische aandoening toen ik 17 was. Nu heb ik een goed leven en ben zelf moeder van een gezonde zoon. Ik voel mij goed en heb een goed cv dus die felbegeerde baan komt ook wel. Het contact met mijn moeder is er ook een geweest van aantrekken en afstoten. Maar telkens weer grensoverschrijdend gedrag vanuit mijn moeders kant. Het aangeven van grenzen vanuit mijn kant leidt tot grensoverschrijdend gedrag. Het contact leek sinds enige tijd hersteld, tot ik een aantal dagen geleden een brief vond aan mijn zus waarin stond dat ze alvast contact ging zoeken met lotgenoten om alvast de zorg te gaan regelen voor mijn zoon mocht dat nodig zijn. De aanleiding voor het voorval was dat ik vroeg of ze even wilde wachten met het brengen van mijn spullen tijdens de verhuizing, omdat ik zo de dingen beter kon opruimen/ voor mijn gevoel geen conflict. Haar opmerking naar mijn zus toe was: naast chaos in haar hoofd is er nu ook chaos in haar huis en dat trekt ze niet moet je maar denken. Dit doet mij erg veel verdriet en ik weet niet zo heel goed wat ik er mee aanmoet. Ik denk niet dat ik gestoord ben. Wel begin ik te vermoeden dat mijn moeder dat misschien wel is. Maar ja dat past weer zo perfect in het beeld van een persoonlijkheidsstoornis om dat te zeggen. Ik schaam me zo intens dat ik er met niemand over durf te praten.

    Reageer
  • Sil

    Anoniempje

    Ik kan me helemaal terug vinden in jou verhaal. Mijn moeder is precies zo. Ik ben nu 21 en ben sinds mijn 20ste het huis uit. Ik kon niet meer samen met haar onder 1 dak leven. Mijn moeder heeft psychische problemen en ze moet gewoon geholpen worden. Daarbij heeft ze ook een gok verslaving. Elke keer als ze naar het casino gebracht wil worden ( ze heeft geen rijbewijs) dan doet ze poeslief. Wil ik iets voor mezelf gaan doen dan word ze gek en wil ze dat ik constant thuis bliijft. Daarbij wil ze ook mijn relatie en mijn persoonlijke leven sabboteren. Ik geloof als ik binnenkort de stap maak om het contact met haar volledig te verbreken dat ze me gaat stalken en mijn leven proberen kapot te maken.

    Reageer
  • Sil

    anoniem

    O mijn god.. dit is precies wat ik nu doormaak. Precies, maar ik ben nu pas 17. Het is afschuwelijk, moordend, het doet zo\'n pijn. Op dit moment is mijn moeder met een stuk of 5 buren aan het praten over mij. Dat ik zo\'n afschuwelijke puber ben, terwijl ik niets doe. Al haar frustraties worden afgereageerd op mij, frustraties over het verleden met haar man (mijn vader). Volgens haar ben ik precies zoals hem en verdien ik hetzelfde leven. Ze lokt de ruzies altijd uit. Ik word moe echt moe van haar..
    Als ik 18 ben wil ik haar nooit meer zien, nooit meer. Er is teveel gebeurd.

    Reageer
  • Sil

    repelsteeltje

    Ik heb net de verhalen gelezen over jullie moeders. Ik voel me wel rot om dit te schrijven, maar ik herken me in jullie verhalen. Ik ben 60 jaar, gescheiden, heb geen kinderen. Ben heel mijn leven al chronisch depressief. Mijn moeder is nu 90 jaar, maar ik voel me nog steeds zenuwachtig en ongelukkig als ik in haar buurt ben. Ze woont nog op zichzelf, dus ik moet ook nog een beetje voor haar zorgen en dat valt me heel zwaar. Ik ben enig kind, heb verder geen familie, alle problemen komen neer op mij. Ze houdt niet van mensen. Ik probeer altijd vrolijk en goed te zijn voor haar, maar eigenlijk kan ik het niet aan, maar ik kan haar ook niet laten vallen op die leeftijd. En ik weet dat mijn moeder mij als een psychisch probleem ziet, vanwege mijn vader, die volgens haar een psychopaat is. Ik wil jullie bedanken voor het lezen van mijn verhaal.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

91 - 1 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren