Mishandeld door moeder met psychiatrische problemen

Verhaal door Neo (30)

Neo (30 jaar) werd jarenlang geslagen en getreiterd door haar moeder. Ze ging geloven dat ze een lastig kind was dat door haar moeder steeds terechtgewezen moest worden. Tot haar psycholoog vertelde dat niet zij, maar haar moeder psychiatrische problemen had.

"Vroeger gingen er al veel dingen mis. Mijn moeder was snel geïrriteerd en deelde snel klappen uit. Ze sloeg ons nooit bont en blauw, maar wel in het gezicht. Of iedere keer wanneer wij geknipt moesten worden en we niet stil genoeg zaten, prikte ze even snel met die scherpe schaar in je nek. Maar het leven gaat gewoon door en als kind merk je niet zo erg wat er gebeurt. Ik kan me herinneren dat ik me, vanaf het moment dat ik echt over mijzelf en mijn gevoelens kon nadenken, heel vaak erg leeg en eenzaam voelde. Ik begreep niet waar dat vandaan kwam."

"In mijn puberteit is er een verergering ontstaan van de problemen. Mijn moeder vond mij een vervelende tiener en sloeg mij steeds vaker. Ik kwam meestal als enige van de kinderen thuis na school. Mijn moeder was er altijd en wilde dan aandacht. Die moest dus van mij komen. Of het nu negatief of positief was dat maakte niet uit, maar ze wilde die aandacht per direct. Als ik mijn schooltas in de hoek legde en meteen naar mijn kamer ging, kwam ze gewoon achter me aan. Als ik dan liet weten liever even alleen op mijn kamer te willen zijn, begonnen de opmerkingen: 'Och, heb je weer een rothumeur?' of 'Goh wat doe je weer lelijk tegen me vandáág'. Dan ging ze een beetje tegen me aan duwen om me te pesten. Uiteindelijk lokte ze een kattige opmerking van mij uit en kon ze me weer slaan. Dit waren dagelijkse pesterijen en hebben ongeveer van mijn 13e tot 16e levensjaar plaatsgevonden."

Zelfmoordneigingen

"Ik had er zoveel pijn van dat ik vaak nadacht over zelfmoord, maar ik durfde niet. Mijn broer, die vroeger ook zoveel last van haar had, is in die tijd weggelopen en op zichzelf gaan wonen. Hij was pas 19 jaar en ik net 15 jaar. Toen ben ik ook veel meer geslagen, omdat zij gefrustreerd was om de ruzies. Na die tijd zijn mijn gedachten over zelfmoord ook toegenomen. Ik huilde veel en zat gevangen in mijn wereld van muziek, wat het enige was wat mij thuis nog op de been hield. Verder had ik wel vriendinnen en ging uit en was dwars. De rest van de familie zag alleen het dwarse van mij en hoorde alleen mijn moeders verhalen. Zij vonden allemaal dat ik gewoon een rotpuber was. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik nooit naar buiten ben gestapt met dat slaan. Misschien wel omdat ze zo'n sterk front tegen mij had gemaakt in de directe omgeving, dat ik bang was dat niemand me zou geloven."

Blauwe plekken

"Zelfs op school, waar ik wel eens ben aangesproken door een leraar die een blauwe plek in mijn gezicht niet vertrouwde, durfde ik niets te zeggen. Toen mijn broer uiteindelijk in een gesloten inrichting terecht kwam, heb ik het zwaar gekregen zonder hem. Ik ging wel vaak op bezoek en kon goed met hem praten. In die tijd is mijn moeder me wel meer los gaan laten. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien werd ik te oud om te overstemmen. Ik werd ook alleen maar dwarser en bozer, dus ontstonden er thuis onhoudbare situaties met de vreselijkste ruzies. Ik ben toen wel gaan praten over het slaan."

"Ik was inmiddels 17 jaar en werd een jaar niet meer geslagen. Toen bleek dat mijn moeder het of spontaan vergeten was, of aan het ontkennen was, want volgens haar had ik ineens waanideeën, net als mijn broer. Ze stuurde mij naar een psycholoog, omdat ze zich daar zo'n zorgen over maakte (kun je het geloven?). We zijn een paar keer samen geweest. Volgens haar zou het kunnen liggen aan het missen van een eigen vader. En of die psycholoog daar even iets aan wilde doen. Ik heb daar een hele reeks gesprekken gehad. Mijn hele verleden uitgediept en ik werd er niet beter van, behalve dat ik mijn verhaal kwijt kon. Op den duur kon ik er niets meer mee en ben ik gestopt. Op mijn 20e ben ik het huis uitgevlucht."

Geen echte moeder

"Daarna is het een lange periode van aantrekken en weer afstoten geweest. Ik irriteerde me ook mateloos aan heel veel eigenschappen van haar. Allemaal eigenschappen die mij steeds meer van haar dwangmatige, gespannen en bemoeizuchtige kant lieten zien. Op den duur wist zij ook dat weer om te draaien naar mij, door mij erop te wijzen dat ik haar niet eens accepteer zoals ze is. En als ik dat niet doe, wil ze mij ook niet in haar buurt hebben. Zo kan ik nog honderd voorbeelden geven, maar het belangrijkste is dat ik nooit het gevoel heb gehad een echte moeder te hebben."

"Ik ben, blijkt nu, al heel mijn leven op een dwangmatige manier op zoek naar liefde om mijn leegte te vullen. Dit werkt dus niet en beland ik van persoonlijke crisis in persoonlijke crisis. Ik ben uiteindelijk een jaar geleden die psycholoog van toentertijd weer op gaan zoeken. Ik heb hem mijn verdere levensloop uitgelegd en hem de vraag gesteld of hij mij kan helpen om meer los te komen van mijn moeder omwille van mijn eigen gezondheid. Het kostte mij gewoon veel te veel energie om zo met haar om te blijven gaan. Alsmaar de ontkenning van haar krijgen dat er misschien een beetje oorzaak bij haar zou liggen van onze botsingen. Het ligt nooit aan haar, want ik ben en blijf het lastige kind. Ze is er ook alleen maar voor me wanneer het niet goed met me gaat. Dan staat ze voor me klaar, maar daar kan ze natuurlijk weer wat voor terug eisen. Bovendien kan ze dan weer aan iedereen vertellen dat haar probleemkind weer in de problemen is beland. Dat geeft haar weer het gevoel dat ze gelijk heeft over mij."

"Wanneer het periodes wel goed met mij gaat heeft ze weinig aandacht. Mijn eerste echte baan was mijn trots en ik heb haar heel vaak gevraagd om eens langs te komen. Ik heb daar 2 ½ jaar gewerkt en ze kon de naam van mijn functie niet eens fatsoenlijk uitspreken. Zij moffelt dat weg met het feit dat tegenwoordig al die namen zo moeilijk zijn, maar ik denk dat je daar na zoveel jaar toch wel eens wat van kan onthouden."

Schijnleven

"Ik dacht eerst dat bovenstaande ideeën veelal mijn subjectieve mening was en ik misschien ook wel teveel in mijn eigen voordeel dacht, maar daar heeft de psycholoog wel verheldering in gebracht. Hij heeft mij na al die jaren kunnen vertellen dat mijn moeder degene is die hulp nodig heeft en niet ik. Hij heeft toegegeven dat ze psychiatrische problemen heeft, maar waarschuwde me ook dat ze niet zal gaan veranderen of inzien dat ze hulp nodig heeft. Ze ontkent al heel haar leven met als doel: 'overleven, zelf niet kapot gaan als je moet inzien wat er met je aan de hand is.' Ze doet dit dus gewoon uit zelfverdediging. Niet te geloven dat mensen zo in elkaar kunnen zitten! Ja, ik wist wel dat het kon, maar had nooit geloofd dat zo iemand naar de buitenwereld toe een schijnbaar goed leven kan leiden. Buiten ons gezin heeft namelijk niemand door wat er aan de hand is. De psycholoog vertelt dus dat dit de enige manier van overleven kan zijn voor zo iemand. Alleen een totaal dieptepunt of groot verlies, wat ik haar niet toewens, kan haar zover kapot krijgen dat ze wel hulp moet aanvaarden."

Advies van de psycholoog

"Ik ben toen op advies van de psycholoog meer mijn eigen leven gaan leiden en zo weinig mogelijk thuis gekomen. Daaropvolgend kreeg ik een keer de beschuldiging dat ze mij de laatste tijd zo egoïstisch vond, omdat ik alleen maar met mijzelf bezig was. Ik ben hiertoe uitgebreid met haar in gesprek gegaan om dit uit te leggen. Ik zei dat de reden waarom ik niet meer zoveel langs kwam was dat de psycholoog het mij geadviseerd had. Al met al heb ik mijn verhaal goed kunnen vertellen. Denk je dat ze er ooit nog op terug is gekomen? Nee hoor, er is nooit meer naar gevraagd. Dat zegt voor mij al genoeg. Als je dochter zo'n besluit duidelijk maakt, zou ik toch op zijn minst nieuwsgierig worden naar wat erna gebeurt. Zij niet, want zij gaat gewoon door met leven en geeft dit geheel in haar eigen gedachte wel weer een betekenis, die waarschijnlijk niet klopt en waar ze niet over praat. Zo doet ze dat dus altijd al."

"De psycholoog zegt dat dit waarschijnlijk de gezondste oplossing is voor mij. Gelukkig krijg ik van hem te horen dat dit geen rare overhaaste reactie was, maar een gezonde reactie. Vreemd genoeg kom ik in mijn omgeving, door mijn verhaal te vertellen, ineens een paar mensen tegen die hetzelfde hebben meegemaakt en mij helemaal begrijpen. Dit helpt ontzettend, want ik was weer bang dat mensen die mijn moeder kennen tegen mijn besluit zouden zijn. Gelukkig heb ik met die mensen minder te maken dan met de mensen die mijn moeder niet kennen en me begrijpen, ook omdat ze het zelf kennen. Ik heb ineens meer een eigen leven. Maar nu moet ik de volgende periode door, want mijn beschadigingen zijn er nog steeds en ze zijn duidelijk aanwezig. Hier moet ik nu aan beginnen."

Reageren

Reacties

  • Sil

    nick

    Hoi Allemaal,

    het is erg fijn om eens te lezen dat ik niet de enige, samen met mijn zus, ben die het contact met haar moeder heeft verbroken. Want ook ik. Wij zien onze moeder nu al geruime tijd niet meer, ongeveer 5 jaar en ik moet zeggen het bevalt me ontzettend goed! Ja, er is die grote grote leegte soms, het vreselijke gemis aan onvoorwaardelijke steun en moederliefde...Alleen, de waarheid is dat ik die steun en liefde van mijn moeder nooit onvoorwaardelijk kreeg. Er was altijd spanning en gedoe, ik deed het niet goed en was de oorzaak van allerlei problemen. Ook ik ben talloze keren verhuisd, had een dominante en overbeschermende moeder, die ook nog eens elke week wel en paar keer wilde uithuilen bij haar dochters omdat ze ruzie had met die 'klootzak'(mijn vader van wie ik heel veel hield...)
    Een zeer onveilige en verdrietige jeugd dus. Er waren absoluut ook leuke momenten, dat zal iedereen hebben, maar de vele ruzies, verhuizingen, huilbuien, nieuwe mannen, en psychische dingen van mijn moeder (erg prive, maar wel overheersend in een gezin), maakten er een zooitje van.

    In mijn eerste baan, rond mijn 25ste ging ik onderuit, en inderdaad stond zij gelijk voor mij klaar, want als het slecht ging met mij kon zij zegevieren. Ik ging in een jongemeidenpraatgroep bij het RIAGG, maar dat hielp in feite niets (het echte probleem werd niet ontdekt) en ik belandde in de WAO. Was na een jaar zwanger en alleenstaand en je raadt het al; een prima prooi voor mijn moeder, met wie ik vanaf die tijd in een symbiotische relatie belandde. Om een beeld te schetsen, ik kon niet meer handelen zonder haar te raadplegen, we belden de hele dag door, als ik haar \'kwetste\',wat erg makkelijk gebeurde, zweeg ze me dood of deed \'koelbloedig\', tot ik daar zo naar van werd dat ik bijna smeekte om weer in de gratie te komen. Het klinkt allemaal erg afschuwelijk, maar het is wel gebeurd.
    Uiteindelijk ben ik op een gegeven moment, rond mijn 30ste naar een (hele goede) psycholoog gegaan met geheel andere klachten (WAO,ex-vriend) waar ik iets aan wilde doen, maar deze psycholoog zei na een uurtje: 'ik heb een hulpvraag voor jou geformuleer: we gaan het hebben over je moeder'... Mijn hart stond stil, deze psycholoog raakte de spijker op zijn kop, maar ik zat zo verstrikt in mijn moeders tentakels dat ik ontzettend bang werd voor de gevolgen.
    Toch heb ik doorgezet, en met behulp van deze psycholoog en ook wel wat doorzettingsvermogen (want toen mijn moeder weet kreeg van deze gesprekken en het onderwerp, nam ze natuurlijk direct weer de zo bekende 'afstand') is het me gelukt emotioneel vrij te komen. Wel was ik in deze periode ook mijn vader kwijt, want hoewel ze uiteindelijk gescheiden waren, werd mijn vader enorm tegen mij opgezet door mijn moeder. Dit resulteerde er bijvoorbeeld in dat zij een keer met oud en nieuwe samen waren en ik alleen zat met mijn 2 dochtertjes. Bizar he.
    Maar het verhaal is nog niet klaar. Ik merkte namelijk dat mijn moeder de oude strijd bleef opzoeken maar nu via mijn kinderen. En na een vreselijke gebeurtenis, die ik hier niet verder wil beschrijven, was de maat voor mij helemaal vol. Mijn zus en ik hebben een briefje bij onze moeder in de bus gedaan dat wij haar nooit meer wilden zien.
    Mijn moeder is hierop 2 keer aan de deur geweest bij mij (ik deed niet open) en heeft bij mijn zus een brief in de bus gedaan, met daarop geen vragen maar verklaringen; haar gedrag van de laatste jaren zou aan de medicijnen hebben gelegen enz enz. Niet eenmaal vraagt ze waarom we haar niet meer willen zien, en dat geeft me het vertrouwen dat ze wellicht in haar hart weet dat ze ons leven langdurig heeft geterroriseerd. Maar wellicht weet ze het ook niet en vindt ze zichzelf (zoals altijd het geval was) het slachtoffer. (Ooit constateerde een psychiater het Borderline-syndroom bij haar, maar die psychiater was natuurlijk gek...)
    Je zult begrijpen dat onze jeugd veel meer behelst dan dit ene stuk, maar ik wilde zo graag iets schrijven om aan te geven dat het soms NIET beter is om contact met een moeder te blijven houden, ondanks, maar mischien ook wel omdat het je moeder is.
    Hopelijk hebben jullie hier iets aan,
    ik wil nog wel toevoegen dat ik me de afgelopen 5 jaar beter heb gevoeld dan ooit, wat een last viel er van me af zeg!Ben een opleiding gaan doen en heb inmiddels een prima baan, ben zeer gelukkig getrouwd, zie mijn zus wanneer we willen en mijn vader af en toe. En het belangrijkste is, ik laat niet meer met me sollen. Alleen die mensen komen dichtbij die het ook echt goed met me menen, en dat voelt heel erg sterk!!

    Met vriendelijke groeten,

    Nickname (sorry)

    Reageer
  • Sil

    Neo

    Beste Angelique,
    Mijn verhaal staat al heel lang op de site en ik keek dus niet vaak meer naar de reacties. Vandaag keek ik toch even en zag jouw reactie. Verrassend eigenlijk dat mijn verhaal zoveel op jouw verhaal lijkt. Om antwoord te geven op jouw vraag: Ik heb al heel lang problemen en ben al vaker helemaal in de put geweest. Ik heb hulp gehad van RIAGG, waaronder een 2 jaar durende TA-groep op maandagavond. Op een gegeven moment was ik daar klaar mee, maar trof toch weer moeilijkheden. Ik ben toen bij een eerstelijns psychiater terecht gekomen (die ik van vroeger kende) over de problemen en ruzies met mijn moeder, welke mij erg veel energie kostte. Hij heeft mijn moeder ooit gesproken en kon mij nu, jaren later, vertellen dat mijn probleem begrijpelijk is. Hij heeft mij namelijk gezegd dat mijn moeder zelf dus een groot probleem heeft, maar het niet ziet. Toen ging er een wereld voor mij open. Ik heb een tijdje gesprekken bij hem gehad en ben toen even gestopt. Daarna kwam die ruzie met mijn moeder en heb ik het contact verbroken. Dat is nu 7 maanden geleden en ik voel rust. Nu ben ik weer bij GGZ beland en heb na een intakegesprek het advies gekregen kortdurende psychotherapie te gaan doen. Daar ben ik nu mee bezig en ik heb daar veel aan. Ik ga nu proberen mijn eigen gevoel voorop te leren zetten en sterk zijn voor mijzelf, zodat ik op den duur contact met mijn moeder kan hebben en haar laten zijn zoals ze is en het naast me neer kunnen leggen. Zij is niet mijn probleem, mijn gevoel daarover is het probleem. Ik moet afstand leren inbouwen.
    Hoe is jouw situatie op dit moment? Heb jij ook geen contact, of nog wel? Ik hoop in ieder geval dat mijn verhaal je sterkt. Dat hebben we nodig.
    Succes en groetjes van Neo

    Reageer
  • Sil

    Neo

    Beste Angelique,
    Mijn verhaal staat al heel lang op de site en ik keek dus niet vaak meer naar de reacties. Vandaag keek ik toch even en zag jouw reactie. Verrassend eigenlijk dat mijn verhaal zoveel op jouw verhaal lijkt. Om antwoord te geven op jouw vraag: Ik heb al heel lang problemen en ben al vaker helemaal in de put geweest. Ik heb hulp gehad van RIAGG, waaronder een 2 jaar durende TA-groep op maandagavond. Op een gegeven moment was ik daar klaar mee, maar trof toch weer moeilijkheden. Ik ben toen bij een eerstelijns psychiater terecht gekomen (die ik van vroeger kende) over de problemen en ruzies met mijn moeder, welke mij erg veel energie kostte. Hij heeft mijn moeder ooit gesproken en kon mij nu, jaren later, vertellen dat mijn probleem begrijpelijk is. Hij heeft mij namelijk gezegd dat mijn moeder zelf dus een groot probleem heeft, maar het niet ziet. Toen ging er een wereld voor mij open. Ik heb een tijdje gesprekken bij hem gehad en ben toen even gestopt. Daarna kwam die ruzie met mijn moeder en heb ik het contact verbroken. Dat is nu 7 maanden geleden en ik voel rust. Nu ben ik weer bij GGZ beland en heb na een intakegesprek het advies gekregen kortdurende psychotherapie te gaan doen. Daar ben ik nu mee bezig en ik heb daar veel aan. Ik ga nu proberen mijn eigen gevoel voorop te leren zetten en sterk zijn voor mijzelf, zodat ik op den duur contact met mijn moeder kan hebben en haar laten zijn zoals ze is en het naast me neer kunnen leggen. Zij is niet mijn probleem, mijn gevoel daarover is het probleem. Ik moet afstand leren inbouwen.
    Hoe is jouw situatie op dit moment? Heb jij ook geen contact, of nog wel? Ik hoop in ieder geval dat mijn verhaal je sterkt. Dat hebben we nodig.
    Succes en groetjes van Neo

    Reageer
  • Sil

    nick

    Hoi Allemaal,

    het is erg fijn om eens te lezen dat ik niet de enige, samen met mijn zus, ben die het contact met haar moeder heeft verbroken. Want ook ik. Wij zien onze moeder nu al geruime tijd niet meer, ongeveer 5 jaar en ik moet zeggen het bevalt me ontzettend goed! Ja, er is die grote grote leegte soms, het vreselijke gemis aan onvoorwaardelijke steun en moederliefde...Alleen, de waarheid is dat ik die steun en liefde van mijn moeder nooit onvoorwaardelijk kreeg. Er was altijd spanning en gedoe, ik deed het niet goed en was de oorzaak van allerlei problemen. Ook ik ben talloze keren verhuisd, had een dominante en overbeschermende moeder, die ook nog eens elke week wel en paar keer wilde uithuilen bij haar dochters omdat ze ruzie had met die 'klootzak'(mijn vader van wie ik heel veel hield...)
    Een zeer onveilige en verdrietige jeugd dus. Er waren absoluut ook leuke momenten, dat zal iedereen hebben, maar de vele ruzies, verhuizingen, huilbuien, nieuwe mannen, en psychische dingen van mijn moeder (erg prive, maar wel overheersend in een gezin), maakten er een zooitje van.

    In mijn eerste baan, rond mijn 25ste ging ik onderuit, en inderdaad stond zij gelijk voor mij klaar, want als het slecht ging met mij kon zij zegevieren. Ik ging in een jongemeidenpraatgroep bij het RIAGG, maar dat hielp in feite niets (het echte probleem werd niet ontdekt) en ik belandde in de WAO. Was na een jaar zwanger en alleenstaand en je raadt het al; een prima prooi voor mijn moeder, met wie ik vanaf die tijd in een symbiotische relatie belandde. Om een beeld te schetsen, ik kon niet meer handelen zonder haar te raadplegen, we belden de hele dag door, als ik haar \'kwetste\',wat erg makkelijk gebeurde, zweeg ze me dood of deed \'koelbloedig\', tot ik daar zo naar van werd dat ik bijna smeekte om weer in de gratie te komen. Het klinkt allemaal erg afschuwelijk, maar het is wel gebeurd.
    Uiteindelijk ben ik op een gegeven moment, rond mijn 30ste naar een (hele goede) psycholoog gegaan met geheel andere klachten (WAO,ex-vriend) waar ik iets aan wilde doen, maar deze psycholoog zei na een uurtje: 'ik heb een hulpvraag voor jou geformuleer: we gaan het hebben over je moeder'... Mijn hart stond stil, deze psycholoog raakte de spijker op zijn kop, maar ik zat zo verstrikt in mijn moeders tentakels dat ik ontzettend bang werd voor de gevolgen.
    Toch heb ik doorgezet, en met behulp van deze psycholoog en ook wel wat doorzettingsvermogen (want toen mijn moeder weet kreeg van deze gesprekken en het onderwerp, nam ze natuurlijk direct weer de zo bekende 'afstand') is het me gelukt emotioneel vrij te komen. Wel was ik in deze periode ook mijn vader kwijt, want hoewel ze uiteindelijk gescheiden waren, werd mijn vader enorm tegen mij opgezet door mijn moeder. Dit resulteerde er bijvoorbeeld in dat zij een keer met oud en nieuwe samen waren en ik alleen zat met mijn 2 dochtertjes. Bizar he.
    Maar het verhaal is nog niet klaar. Ik merkte namelijk dat mijn moeder de oude strijd bleef opzoeken maar nu via mijn kinderen. En na een vreselijke gebeurtenis, die ik hier niet verder wil beschrijven, was de maat voor mij helemaal vol. Mijn zus en ik hebben een briefje bij onze moeder in de bus gedaan dat wij haar nooit meer wilden zien.
    Mijn moeder is hierop 2 keer aan de deur geweest bij mij (ik deed niet open) en heeft bij mijn zus een brief in de bus gedaan, met daarop geen vragen maar verklaringen; haar gedrag van de laatste jaren zou aan de medicijnen hebben gelegen enz enz. Niet eenmaal vraagt ze waarom we haar niet meer willen zien, en dat geeft me het vertrouwen dat ze wellicht in haar hart weet dat ze ons leven langdurig heeft geterroriseerd. Maar wellicht weet ze het ook niet en vindt ze zichzelf (zoals altijd het geval was) het slachtoffer. (Ooit constateerde een psychiater het Borderline-syndroom bij haar, maar die psychiater was natuurlijk gek...)
    Je zult begrijpen dat onze jeugd veel meer behelst dan dit ene stuk, maar ik wilde zo graag iets schrijven om aan te geven dat het soms NIET beter is om contact met een moeder te blijven houden, ondanks, maar mischien ook wel omdat het je moeder is.
    Hopelijk hebben jullie hier iets aan,
    ik wil nog wel toevoegen dat ik me de afgelopen 5 jaar beter heb gevoeld dan ooit, wat een last viel er van me af zeg!Ben een opleiding gaan doen en heb inmiddels een prima baan, ben zeer gelukkig getrouwd, zie mijn zus wanneer we willen en mijn vader af en toe. En het belangrijkste is, ik laat niet meer met me sollen. Alleen die mensen komen dichtbij die het ook echt goed met me menen, en dat voelt heel erg sterk!!

    Met vriendelijke groeten,

    Nickname (sorry)

    Reageer
  • Sil

    Esmiralda

    Hallo, je verhaal heeft zoveel indrukj gemaakt dat ik niet eens meer wat weet te typen!... Ik weet wel dat ik graag een keer met jou zou chatten en/of mailen.
    Hoop dat je daar mee in stemd want het zou mij erg goed doen.
    Groetjes

    Reageer
  • Sil

    Mieke De Busschere

    Ook ik ben kapot van mijn moeder haar leven.Als kind was ze enkel te vinden bij meerdere (dronken) mannen mijn vader (die overleden is) en haar kinderen liet ze in de steek,drie week voor Kerstmis heb ik haar gevraagd geen contact meer met me op te nemen,dit na 48 jaar. Voel ik mij daar goed mee??? Mijn pschyiater zei dat mijn gezondheid zal blijven achteruit gaan bij verder contact met haar.Ik probeer na een jaar vol ellende ertoch met mijn gezin er een vrolijk Kerstfeest van te maken .Maar ik heb het er zeer meoilijk mee!!!groetjes,sterte en gezond 2009
    Mijn moeder heeft een Dokter nodig om haar leven op een rijtje te zetten.Dit wil ze niet inzien.IK KAN HAAR NIET MEER HELPEN. ik deed mijn best,48 jaar lang

    Reageer
  • Sil

    Sarah

    Hey,

    Ik voel je pijn, want jouw verhaal is mijn verhaal. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt maar ik ben wat opgelucht dat ik niet alleen ben. Nog altijd denk ik af en toe dat ik overdrijf, dat ik een slecht kind was die het verdiende om geslagen te worden, want welke andere reden was er voor de woede aanvallen die mijn moeder regelmatig kreeg? Moest ik niet hebben tegengesproken, had ik geluisterd, dan was er geen reden om me te slaan of uit te schelden, nietwaar? En ik geloof dat nog steeds, soms. Ik moet mezelf regelmatig vertellen dat ik het niet aan het verzinnen ben, dat hoe lastig ik ook was als tiener, ik de aframmelingen niet verdiende. Het is moeilijk want mijn moeder, net als jouw moeder, ontkent wat ze me heeft aangedaan. Het heeft lang geduurd vooraleer ik zelf geloofde dat ik als kind mishandeld was. Voor mij begon het toen ik 8 jaar was, vlak na de scheiding van mijn ouders. Mijn zus en ik bleven bij mijn moeder wonen. En mijn moeder vond het moeilijk, 2 kinderen in haar eentje opvoeden. Ik herinner me de eerste keer dat ze me sloeg, in het gezicht, en de laatste keer, toen ik haar een lap terug gaf in haar gezicht en hysterisch toeschreewde dat ze me nooit meer zou slaan. Ik was 16 jaar denk ik. Ze was geschokt en belde mijn vader om hem te vertellen dat haar slechte dochter haar had geslagen. Ze sloeg me niet alleen in mijn gezicht, ze schopte en beet me ook. Ook trok ze aan mijn haar, en ik herinner me dat ze me eens aan het wurgen was op de vloer, en mijn zus moest haar stoppen. Mijn zus werd ook geslagen, maar minder dan ik want ik sprak meer tegen, en ik zat ook vol woede want ik kon me niet verdedigen, zij was baas, enige mening die ik mocht hebben werd snel de kop in gedrukt. Ik weet niet wat erger was, haar woorden of haar vuisten. Net als jij dacht ik er ook nooit aan om iemand in te lichten over de situatie thuis. Ik wist niet beter, voor zover ik wist was het normaal, en mijn schuld. Toen ik 18 was werd ik depressief en dacht ik vaak aan zelfmoord. Mijn moeder dacht dat het door mijn studies kwam en stuurde me naar een relaxatie therapeut, of zoiets. En het vreemde was, ik wist niet waarom ik me zo slecht voelde. Nu weet ik dat ik wat er was gebeurt ontkende, omdat het te pijnlijk was. Net als jij irriteerde ik me aan zoveel eigenschappen van haar, ik had letterlijk een afkeer van haar. Ik kan me niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik haar een kus gaf, ik kon haar niet aanraken. Enkel de laatste maanden, nu ik naar een ander land verhuisd ben, begrijp ik wat er gebeurd is, waarom relaties moeilijk zijn voor mij, waarom ik een afkeer heb van haar. Ik heb hulp ingezocht van een psycholoog en ik begrijp eindelijk dat ik niet gek ben, dat ik geen slecht kind was (alhoewel dat ik daar soms nog steeds moeite mee heb). Een 6tal maand geleden heb ik haar een lange email gestuurd, om het contact met haar te verbreken. Ik heb uitgelegd waarom het voor mijn niet meer kon. Antwoord kreeg ik niet, tot gisteren. Een korte email waarin ze zei dat 'wat ik ook dacht of geloofde, ze me toch graag zag'. Daar heb je het: 'wat ik ook geloof'. De ontkenning. Hoe kan ik in contact zijn met haar als mijn verhaal volgens haar een fabel is? Opnieuw de slechte dochter die het haar arme moeder zo lastig maakt. Ik kan dit niet meer, ik wil nooit terug naar die verschrikkelijke jeugd die ik had, ik ben bang dat ze terug macht krijgt over mij. Ik heb haar terug ge-emaild om te zeggen dat 'ik de waarheid geloof, ondanks wat ze zichzelf probeert te vertellen' en dat ze er 'maar aan had moeten denken dat ze me graag zag voor ze me als boksbal begon te gebruiken'. Mijn zus is nog altijd in contact met haar, alhoewel ze heeft aanvaard dat ik dat niet meer wel. Ik denk dat zij haar eigen manier heeft om met het verleden om te gaan. Mijn leven is zoveel beter sinds ik geen contact meer heb met mijn moeder, maar het is lastig soms. Alles is goed en dan herinner ik me dat ze niet altijd kwaad was, dat ze mijn zus en ik toch alleen heeft opgevoed, en dat ik misschien meer medelijden zou moeten hebben, dat ik haar misschien zou moeten vergeven. Maar dat kan ik niet. Voor mij is ze zo goed als dood. En dat is toch erg, dat je je eigen moeder niet in je leven wilt. Misschien ben ik inderdaad een slechte dochter.

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Ik ben nu 15 jaar heb wel eens ruzie met mijn moeder die gescheiden is.
    die vroeger wel eens werd geslagen.
    heb een zus van 16 jaar die het altijd goed doet die ook wel eens ruzie met mijn moeder heeft omdat ze vond dat ik gelijk had. nou durft ze me geen gelijk meer te geven maar ik praat er wel vaak met haar over. Mijn moeder vroeg laats of ik naar de winkel wilde ik wou wel maar ik zei dat ik om half wilde gaan. een tijdje rust ik was bezig met mijn huiswerk tot ik haar hoorde schreeuwen.
    ik dacht negeren ze bleef doorgaan.
    tot ze de deur open deed en schreeuwde je moet nu gaan waarop ik rustig antwoorde ja ik ga om half. even later hoorde ik haar alweer schreeuwen. dus ik ging maar naar beneden. ik zei waarom schreeuw je weer ik ga om half heb mijn huiswerk bijna af. ze zij toen half rustig pak even een papiertje ik gaf haar het papiertje ze schreef de boodschappen op.
    ik ging op de bank zitten en wou naar de klok kijken 10 vooor kon mijn haren nog ff snel doen. ik zei tegen haar ik ga mijn haren even doen. toen zei ze nee ik tel tot drie en je gaat naar de winkel.
    nou ze had tot drie geteld toen werd ik in het gezicht geslagen.
    ze wou zelf gaan maar dat deed ze niet.
    ze vloekte schold me uit en liep van de computer weg en ging naar boven.
    even later kwam ze weer beneden en belde om het verhaal weer teverspreiden.
    ze liep weer naar boven en ik mocht geen eten de heledag niet alleen water mocht ik hebben ik had alleen sigaretten en water waar ik mee kon doen had geen geld meer om voor me zelf wat te halen.
    ik liep naar boven en wou het toch goed praten ze wou niet praten ik zei telkens als je verliefd bent en je relatie gaat stuk ben ik weer degene waarop je op moet afreageren. ik wou alsnog naar de winkel maar ik mocht niet. en zo kwam ik hier om te kijken of meer mensen deze problemen hebben.

    Reageer
  • Sil

    kim

    dit vond ik een mooi verhaal hoop dat het verder goed gaat met je. ben 30 en me moedermaakt me gek stolkt valt me vriend lastig vriendinnen.

    Reageer
  • Sil

    M.

    Hallo Neo, ik herken je verhaal.

    Mijn moeder reageert erg fel en onvoorspelbaar. Het verhaal van het harenkammen is heel herkenbaar. Verder vond ze mij egoistisch. Vertelde ze negatieve dingen over mij tijdens verjaardagsfeestjes, aan vriendinnetjes en ouders van vriendinnetjes, vertelde ze me regelmatig dat ik de sfeer in huis verpestte. Dit heeft geresulteerd in een drive het haar naar de zin te maken, zonder enig effect overigens. In mijn puberteit viel ze me ook structureel lastig na schooltijd. Ik wilde dan graag even rustig zitten of alleen zijn maar daar kwam niets van terecht. Ze liep me constant achterna en viel me lastig tijdens huiswerk. Altijd rottige opmerkingen en verwijten, woedeuitbarstingen, en opmerkingen dat leeftijdgenootjes zo leuke meiden waren en dat ik maar meer als zij moest zijn. Verder was ik dik (ik was juist heel mager) Ook mijn moeder heeft mijn problemen met mijn opvoeding geschaard onder de noemer psychiatrische aandoening toen ik 17 was. Nu heb ik een goed leven en ben zelf moeder van een gezonde zoon. Ik voel mij goed en heb een goed cv dus die felbegeerde baan komt ook wel. Het contact met mijn moeder is er ook een geweest van aantrekken en afstoten. Maar telkens weer grensoverschrijdend gedrag vanuit mijn moeders kant. Het aangeven van grenzen vanuit mijn kant leidt tot grensoverschrijdend gedrag. Het contact leek sinds enige tijd hersteld, tot ik een aantal dagen geleden een brief vond aan mijn zus waarin stond dat ze alvast contact ging zoeken met lotgenoten om alvast de zorg te gaan regelen voor mijn zoon mocht dat nodig zijn. De aanleiding voor het voorval was dat ik vroeg of ze even wilde wachten met het brengen van mijn spullen tijdens de verhuizing, omdat ik zo de dingen beter kon opruimen/ voor mijn gevoel geen conflict. Haar opmerking naar mijn zus toe was: naast chaos in haar hoofd is er nu ook chaos in haar huis en dat trekt ze niet moet je maar denken. Dit doet mij erg veel verdriet en ik weet niet zo heel goed wat ik er mee aanmoet. Ik denk niet dat ik gestoord ben. Wel begin ik te vermoeden dat mijn moeder dat misschien wel is. Maar ja dat past weer zo perfect in het beeld van een persoonlijkheidsstoornis om dat te zeggen. Ik schaam me zo intens dat ik er met niemand over durf te praten.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

69 - 9 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren