Mishandeld door moeder met psychiatrische problemen

Verhaal door Neo (30)

Neo (30 jaar) werd jarenlang geslagen en getreiterd door haar moeder. Ze ging geloven dat ze een lastig kind was dat door haar moeder steeds terechtgewezen moest worden. Tot haar psycholoog vertelde dat niet zij, maar haar moeder psychiatrische problemen had.

"Vroeger gingen er al veel dingen mis. Mijn moeder was snel geïrriteerd en deelde snel klappen uit. Ze sloeg ons nooit bont en blauw, maar wel in het gezicht. Of iedere keer wanneer wij geknipt moesten worden en we niet stil genoeg zaten, prikte ze even snel met die scherpe schaar in je nek. Maar het leven gaat gewoon door en als kind merk je niet zo erg wat er gebeurt. Ik kan me herinneren dat ik me, vanaf het moment dat ik echt over mijzelf en mijn gevoelens kon nadenken, heel vaak erg leeg en eenzaam voelde. Ik begreep niet waar dat vandaan kwam."

"In mijn puberteit is er een verergering ontstaan van de problemen. Mijn moeder vond mij een vervelende tiener en sloeg mij steeds vaker. Ik kwam meestal als enige van de kinderen thuis na school. Mijn moeder was er altijd en wilde dan aandacht. Die moest dus van mij komen. Of het nu negatief of positief was dat maakte niet uit, maar ze wilde die aandacht per direct. Als ik mijn schooltas in de hoek legde en meteen naar mijn kamer ging, kwam ze gewoon achter me aan. Als ik dan liet weten liever even alleen op mijn kamer te willen zijn, begonnen de opmerkingen: 'Och, heb je weer een rothumeur?' of 'Goh wat doe je weer lelijk tegen me vandáág'. Dan ging ze een beetje tegen me aan duwen om me te pesten. Uiteindelijk lokte ze een kattige opmerking van mij uit en kon ze me weer slaan. Dit waren dagelijkse pesterijen en hebben ongeveer van mijn 13e tot 16e levensjaar plaatsgevonden."

Zelfmoordneigingen

"Ik had er zoveel pijn van dat ik vaak nadacht over zelfmoord, maar ik durfde niet. Mijn broer, die vroeger ook zoveel last van haar had, is in die tijd weggelopen en op zichzelf gaan wonen. Hij was pas 19 jaar en ik net 15 jaar. Toen ben ik ook veel meer geslagen, omdat zij gefrustreerd was om de ruzies. Na die tijd zijn mijn gedachten over zelfmoord ook toegenomen. Ik huilde veel en zat gevangen in mijn wereld van muziek, wat het enige was wat mij thuis nog op de been hield. Verder had ik wel vriendinnen en ging uit en was dwars. De rest van de familie zag alleen het dwarse van mij en hoorde alleen mijn moeders verhalen. Zij vonden allemaal dat ik gewoon een rotpuber was. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik nooit naar buiten ben gestapt met dat slaan. Misschien wel omdat ze zo'n sterk front tegen mij had gemaakt in de directe omgeving, dat ik bang was dat niemand me zou geloven."

Blauwe plekken

"Zelfs op school, waar ik wel eens ben aangesproken door een leraar die een blauwe plek in mijn gezicht niet vertrouwde, durfde ik niets te zeggen. Toen mijn broer uiteindelijk in een gesloten inrichting terecht kwam, heb ik het zwaar gekregen zonder hem. Ik ging wel vaak op bezoek en kon goed met hem praten. In die tijd is mijn moeder me wel meer los gaan laten. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien werd ik te oud om te overstemmen. Ik werd ook alleen maar dwarser en bozer, dus ontstonden er thuis onhoudbare situaties met de vreselijkste ruzies. Ik ben toen wel gaan praten over het slaan."

"Ik was inmiddels 17 jaar en werd een jaar niet meer geslagen. Toen bleek dat mijn moeder het of spontaan vergeten was, of aan het ontkennen was, want volgens haar had ik ineens waanideeën, net als mijn broer. Ze stuurde mij naar een psycholoog, omdat ze zich daar zo'n zorgen over maakte (kun je het geloven?). We zijn een paar keer samen geweest. Volgens haar zou het kunnen liggen aan het missen van een eigen vader. En of die psycholoog daar even iets aan wilde doen. Ik heb daar een hele reeks gesprekken gehad. Mijn hele verleden uitgediept en ik werd er niet beter van, behalve dat ik mijn verhaal kwijt kon. Op den duur kon ik er niets meer mee en ben ik gestopt. Op mijn 20e ben ik het huis uitgevlucht."

Geen echte moeder

"Daarna is het een lange periode van aantrekken en weer afstoten geweest. Ik irriteerde me ook mateloos aan heel veel eigenschappen van haar. Allemaal eigenschappen die mij steeds meer van haar dwangmatige, gespannen en bemoeizuchtige kant lieten zien. Op den duur wist zij ook dat weer om te draaien naar mij, door mij erop te wijzen dat ik haar niet eens accepteer zoals ze is. En als ik dat niet doe, wil ze mij ook niet in haar buurt hebben. Zo kan ik nog honderd voorbeelden geven, maar het belangrijkste is dat ik nooit het gevoel heb gehad een echte moeder te hebben."

"Ik ben, blijkt nu, al heel mijn leven op een dwangmatige manier op zoek naar liefde om mijn leegte te vullen. Dit werkt dus niet en beland ik van persoonlijke crisis in persoonlijke crisis. Ik ben uiteindelijk een jaar geleden die psycholoog van toentertijd weer op gaan zoeken. Ik heb hem mijn verdere levensloop uitgelegd en hem de vraag gesteld of hij mij kan helpen om meer los te komen van mijn moeder omwille van mijn eigen gezondheid. Het kostte mij gewoon veel te veel energie om zo met haar om te blijven gaan. Alsmaar de ontkenning van haar krijgen dat er misschien een beetje oorzaak bij haar zou liggen van onze botsingen. Het ligt nooit aan haar, want ik ben en blijf het lastige kind. Ze is er ook alleen maar voor me wanneer het niet goed met me gaat. Dan staat ze voor me klaar, maar daar kan ze natuurlijk weer wat voor terug eisen. Bovendien kan ze dan weer aan iedereen vertellen dat haar probleemkind weer in de problemen is beland. Dat geeft haar weer het gevoel dat ze gelijk heeft over mij."

"Wanneer het periodes wel goed met mij gaat heeft ze weinig aandacht. Mijn eerste echte baan was mijn trots en ik heb haar heel vaak gevraagd om eens langs te komen. Ik heb daar 2 ½ jaar gewerkt en ze kon de naam van mijn functie niet eens fatsoenlijk uitspreken. Zij moffelt dat weg met het feit dat tegenwoordig al die namen zo moeilijk zijn, maar ik denk dat je daar na zoveel jaar toch wel eens wat van kan onthouden."

Schijnleven

"Ik dacht eerst dat bovenstaande ideeën veelal mijn subjectieve mening was en ik misschien ook wel teveel in mijn eigen voordeel dacht, maar daar heeft de psycholoog wel verheldering in gebracht. Hij heeft mij na al die jaren kunnen vertellen dat mijn moeder degene is die hulp nodig heeft en niet ik. Hij heeft toegegeven dat ze psychiatrische problemen heeft, maar waarschuwde me ook dat ze niet zal gaan veranderen of inzien dat ze hulp nodig heeft. Ze ontkent al heel haar leven met als doel: 'overleven, zelf niet kapot gaan als je moet inzien wat er met je aan de hand is.' Ze doet dit dus gewoon uit zelfverdediging. Niet te geloven dat mensen zo in elkaar kunnen zitten! Ja, ik wist wel dat het kon, maar had nooit geloofd dat zo iemand naar de buitenwereld toe een schijnbaar goed leven kan leiden. Buiten ons gezin heeft namelijk niemand door wat er aan de hand is. De psycholoog vertelt dus dat dit de enige manier van overleven kan zijn voor zo iemand. Alleen een totaal dieptepunt of groot verlies, wat ik haar niet toewens, kan haar zover kapot krijgen dat ze wel hulp moet aanvaarden."

Advies van de psycholoog

"Ik ben toen op advies van de psycholoog meer mijn eigen leven gaan leiden en zo weinig mogelijk thuis gekomen. Daaropvolgend kreeg ik een keer de beschuldiging dat ze mij de laatste tijd zo egoïstisch vond, omdat ik alleen maar met mijzelf bezig was. Ik ben hiertoe uitgebreid met haar in gesprek gegaan om dit uit te leggen. Ik zei dat de reden waarom ik niet meer zoveel langs kwam was dat de psycholoog het mij geadviseerd had. Al met al heb ik mijn verhaal goed kunnen vertellen. Denk je dat ze er ooit nog op terug is gekomen? Nee hoor, er is nooit meer naar gevraagd. Dat zegt voor mij al genoeg. Als je dochter zo'n besluit duidelijk maakt, zou ik toch op zijn minst nieuwsgierig worden naar wat erna gebeurt. Zij niet, want zij gaat gewoon door met leven en geeft dit geheel in haar eigen gedachte wel weer een betekenis, die waarschijnlijk niet klopt en waar ze niet over praat. Zo doet ze dat dus altijd al."

"De psycholoog zegt dat dit waarschijnlijk de gezondste oplossing is voor mij. Gelukkig krijg ik van hem te horen dat dit geen rare overhaaste reactie was, maar een gezonde reactie. Vreemd genoeg kom ik in mijn omgeving, door mijn verhaal te vertellen, ineens een paar mensen tegen die hetzelfde hebben meegemaakt en mij helemaal begrijpen. Dit helpt ontzettend, want ik was weer bang dat mensen die mijn moeder kennen tegen mijn besluit zouden zijn. Gelukkig heb ik met die mensen minder te maken dan met de mensen die mijn moeder niet kennen en me begrijpen, ook omdat ze het zelf kennen. Ik heb ineens meer een eigen leven. Maar nu moet ik de volgende periode door, want mijn beschadigingen zijn er nog steeds en ze zijn duidelijk aanwezig. Hier moet ik nu aan beginnen."

Reageren

Reacties

  • Sil

    Vogeltje

    Dit lijkt mijn verhaal, echt heel bizar! Ik zit nu middenin een depressie, dankzij mijn moeder die ook alles aan het ontkennen is. Hoe gaat het nu met jou?

    Reageer
  • Sil

    onzichtbaar

    Heeel herkenbaar verhaal. Ook dat op zoek gaan naar liefde wat je zo mist, het erge twijfelen aan jezelf. Want van je moeder moet je het toch hebben? Zij zegt immers het hardste dat ze altijd gelijk heeft. Narcistisch is zo iemand, een echte ratten moeder. Ik heb mijn moeder een keer geconfronteerd met een verhaal over de ratten moeder, ze moest er erg om lachen. En ze vond natuurlijk dat ik ook degene was die niet spoorde, want mijn gevoelens die kloppen niet toch? Gelukkig heb ook ik voor mezelf kunnen kiezen en woon ik een behoorlijke afstand bij haar vandaan, we bellen zeldzaam en hebben bezoeken als mijn kinderen bij haar zijn. Mijn middelste zoon wil niet meer naar oma. Hij zegt: 'er is altijd ruzie en oma liegt soms.' Ik vind het ongelofelijk knap van hem dat hij die afstand kan bewaren. En wat oma ervan vindt? Tjah ligt allemaal toch niet aan haar?
    Ontzettend vermoeiend zijn zulke mensen, en het zal maar je moeder of oma zijn. Eerlijk vind ik ook dat ik nooit een moeder heb gehad, ze heeft ook heus wel de goede dingen zodat ze voor mijn gevoel de schijn kan ophouden, van zie je wel dat ik het allemaal voor jou doe.
    Oprechte liefde komt uit je hart!!! Daar hoef je niet om te smeken of dingen bij uit te leggen. Dat is er gewoon!!!
    Mijn vader was een hele lieve man, helaas is hij er niet meer. Dankzij hem heb ik toch nog liefde mogen ontvangen.

    Reageer
  • Sil

    Ik

    Ik herken alles. Op het slaan na. Ik heb nu zelf zo'n zes jaar paniekklachten en wil graag verder komen. Daar waar jouw verhaal stopt. Hoe nu verder? Ik ben echt beschadigd. Vooral nu ik moeder ben van twee is dit sterk naar voren gekomen. Ik kan me niet ontspannen. Heb een nieuwe psycholoog gevonden... hopelijk is dit de weg.

    Reageer
  • Sil

    Joke

    Hallo, het lijkt alsof je mijn verhaal vertelt of toch voor een deel. Wil je eventueel contact met me, het zou me goed doen om met iemand te kunnen praten die het ook gewoon begrijpt. Die in hetzelfde schuitje zitten.
    Alvast bedankt, veel sterkte!
    Joke

    Reageer
  • Sil

    geena

    Mijn ouders zijn hetzelfde zoals jullie allen beschrijven :( Ik ben 24 en kan het niet meer aan! Ik zou willen vluchten, maar naar waar en hoe? Ik ben psychisch niet in balans.

    Reageer
    • Sil

      Catharina

      Beste Geena, zoek allereerst hulp van een psycholoog (klinisch psycholoog/GZ Psycholoog). Hij of zij zal je begeleiden in het losmakingsproces van je destructieve ouders. Doen hoor. Je zult door de therapie uit huis gaan en een eigen leven leren leiden. En natuurlijk zal je door de therapie je trauma's die je zijn aangedaan gaan verwerken. Houd vol, want het is een moeilijke weg.

      Reageer
  • Sil

    kiki

    Wat een verhaal en zo herkenbaar. Mijn moeder stookte mijn vader op om mij te slaan. Zijzelf sloeg soms. Ze mishandelde mij vooral geestelijk. Ik heb zo vaak gehoord dat ik een stom gemeen kind was, dat ik haar haatte en bewust voor schut zette. Ik zou niet voor mezelf kunnen zorgen en voor mezelf kunnen denken. Ik zou verbitterd zijn en een kokervisie hebben. Niet leuk om mee te leven of om als collega mee te werken. Nu ik geen contact meer heb, stalkt ze me. Ik krijg brieven en kaarten waarin staat dat ik een vreselijk kind ben. Ze staat onaangekondigd voor de deur en probeert mijn huis binnen te dringen. Ze provoceert net zo lang tot ik boos word, en dan neemt ze me dat kwalijk. Dat ze me eerst heeft staan uitschelden ontkent ze dan.

    Ik heb heel lang geloofd dat ze gelijk had, en dat ik inderdaad een vreselijk kind was. Want anders had ze toch geen reden om boos te worden. Jarenlang heb ik me in allerlei bochten gewrongen om haar blij te krijgen, ik maakte veel schoon en zorgde veel voor de jongere kinderen in huis. Maar nooit was het goed.

    Nu jaren later weet ik wel beter. Het probleem lag niet bij mij, maar bij haar. En mensen die beweren dat ze me goed heeft opgevoed geloof ik niet meer. Want zij waren er niet bij toen ik werd geslagen, verrot gescholden en opgesloten. Dat speelde zich namelijk achter gesloten deuren af.

    Ik ben een prachtige vrouw en ik mag er zijn, ik ben trots op wat ik heb bereikt.
    En wat ze me ook nog aandoet in de toekomst. Dat positieve gevoel pakt zij me niet meer af.

    Het is zwaar maar ik blijf vechten voor mijn eigen geluk.

    Reageer
  • Sil

    lieke

    Wauw..heb tranen in de ogen. Ik heb zo ongeveer hetzelfste meegemaakt. Mijn moeder heeft ook psychische problemen en laat haar ook niet helpen. Ik heb een traumatische jeugd achter de rug. Waardoor ik de stoornis bpd overgehouden heb.

    Ze verweet me ook elke dag. Liet me aanvoelen alsof ik niets was.. Waardeloos. Alsof ik niets kon en liet me onnodig handicapt verklaren om van het geld te kunnen genieten. Het probleem is dat ze iedereen rondom haar kan manipuleren en iedereen kon laten geloven dat ik de slechte was. Nu zoveel jaar later woon ik alleen samen met mijn vriend. En het was haar ook gelukt om de familie van mijn vriend tegen me op te zetten. Maar ik was machteloos, als ik mijn moeder zie blokkeer ik en voel ik een enorme angst, nog altijd is ze dezelfste persoon als toen. Dus had ik besloten om er een punt achter te zetten. Het word me ook aangeraden om geen contact meer met haar te hebben. Ik wens je heel veel sterkte.

    Reageer
  • Sil

    Giny

    Ieder verhaal is weer anders, maar ik herken ook veel. Ik kan nu alleen maar zeggen:
    Gelukkig ben ik niet zo geworden!

    Reageer
  • Sil

    Saskia

    Hoe spijtig toch, als kind gebruikt/misbruikt worden door je ouders, ik heb het ook meegemaakt, na 25 jaar nog steeds nachtmerrie's over mishandelingen.
    Nooit werd er rekening gehouden met mijn gevoelens, met mijn emotionele behoeften, mijn grenzen werden steeds overschreden. Nooi veilig gevoelt, nooit geborgenheid of liefde gekregen, wat heb ik wel gekregen:
    - ik werd door moeder uitgelachen,
    - ik werd door moeder gepest,
    - ik werd door moeder genegeerd (soms maanden niet tegen mij spreken,
    - ik werd ingezet als gratis huishulp, elke week poetsen, strijken , enz. zij was HUISVROUW,
    - ik werd zwaar geslagen door moeder, het werd doodgezwegen,
    - ik moest al mijn vakantiegeld en later mijn loon volledig afgeven,
    - voor ik vakantiewerk deed moest ik tijdens vakantie's met mijn vader op het dak gaan werken, hij was zelfstandig dakwerker, had ik mijn regels; op de nieuwbouw waren toen nog toiletten zoals nu, er was geen water enz. Vroeg ik om aub. thuis te mogen blijven dan kreeg ik als antwoord: ZWIJG en maak dat ge in de vrachtwagen zit!
    - vader heeft mij acht jaar lang geregeld uitgescholden voor hoer,
    - dat ik altijd loog omdat ik vaak rood werd (had totaal geen zelfvertrouwen)
    - moeder riep altijd dat ZIJ baas was, enz. enz,
    Ik heb vaak gedacht om zelfdoding te plegen,
    heb ondertussen al veel jaren verschillende therapieën, cursussen en vormingen gevolgd: EFT, EMDR, praten, schilderen, schrijven, SAM-methode, rollen spellen, meditatie's enz.

    Ik heb een lieve man die mij wel graag ziet, toch blijft het voor mij moeilijk om te genieten van het leven, omdat mijn ouders alles ontkennen; het niet niet meer weten, de schuld op mij steken, NOOIT hun verantwoordelijkheid opnemen.
    Volgens mij lijden zij beide aan NPS, egoïstisch, sadistisch, dominant, schijnheilig naar de buitenwereld toe, zielig doen bij anderen, liegen, manipuleren enz..........

    Ik weet dat zij nooit zullen veranderen, maar ik ben wel veranderd, ik laat mij niet meer manipuleren, ik ga nog weinig naar hen toe, ik probeer naar mijn gevoelens te luisteren, en probeer er het beste van te maken.


    Reageer
  • Sil

    Independent

    Hey, ik ben zelf 17 jaar, word bijna 18. Ik herken het verhaal heel erg. Mijn moeder is dus precies zo en ik vroeg me af welke psychische ziekte het precies is? Ik zat zelf te denken narcistisch?

    Reageer
    • Sil

      geena

      Herkenning in mijn moeder, totaal.

      Reageer
    • Sil

      Giny

      Borderliner? Ik hoop dat je de nodige hulp krijgt en zo snel mogelijk je eigen leven kunt opbouwen. Met of zonder je moeder.

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

35 + 5 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren