Website van het Jaar

Je kinderen achterlaten na een scheiding: doe je dat?

Een scheiding is altijd pijnlijk. Ook al is de liefde bekoeld; je laat toch iemand achter van wie je hebt gehouden en sluit daarmee een deel van je leven af.

Misschien zul je ook moeten verhuizen en blijft een deel van je spullen bij de ander achter. Als er ook nog kinderen in het spel zijn, wordt de situatie nog moeilijker, zeker als die kinderen nog thuis wonen. Er moet dan besloten worden bij wie van de ouders de kinderen blijven. Oudere kinderen kunnen daar zelf over meebeslissen, maar als ze nog klein zijn zullen de ouders er samen uit moeten komen. En dat kan betekenen dat je kinderen bij je ex-partner blijven, zodat je niet meer dagelijks zult zien en verzorgen.

Zou jij je kinderen kunnen achterlaten bij een scheiding? Of blijf je dan liever voor de kinderen in een ongelukkige relatie? Misschien sta je zelf voor deze keuze of heb je hem al moeten maken. Wat heb je gedaan en wat deed dat met jou? 

Reageren

Reacties

  • Sil

    Robert

    Beste Bas,
    Je hebt helemaal gelijk. Mijn ex in Spanje doet er alles aan om iedere keer weer het contakt met mijn twee meiden van repectievelijk twaalf en tien te verbreken. Ik heb er alles aan gedaan om het contakt hoog te houden, maar iedere keer weer weet ze brieven en sms te onderscheppen, behalve als ze wat nodig heeft voor de scheiding, functioneert haar telefoon weer, wat sms betreft, als ik bel neemt ze gewoon niet op. En als ik de kids dan een keer aan de telefoon heb, vragen ze mij dingen, zoals papieren ondertekenen enzovoorts. Ze speelt het echt over de rug van de kids. Vandaag nie eens een kaartje of sms of wat dan ook gehad van me meisjes, voor mijn verjaardag. Ik weet dat de meiden van me houden en dat ze hun vader missen. Dus welke leugens ze ook vertelt over mij, er komt een dag dat ze die niet meer geloven... een ding weet ik zeker, ik zal nooit opgeven het contakt hoog te houden met die twee. Dat is mijn recht maar ook mijn plicht als vader. Ik ben nu bezig met het centraal orgaan om een internationale omgangs regeling te treffen en de Spaanse jeugdzorg wordt ook ingeschakeld, meer kan ik op het moment niet doen.
    Groet Robert

    Reageer
  • Sil

    Jewel

    Ik lees met pijn in mijn hart alle verhalen. Ik ben drie jaar geleden bij mijn ex man weggegaan en had de kinderen bij mij. Maar omdat mijn ex man nergens aan mee wil werken zoals de boedel en de verkoop van de woning had dit gevolgen. Ik ben al drie jaar lang aan het vechten. Heb inmiddels mijn ex man gedagvaard. Maar waar ik nu tegen aan loop dat ik weinig verhalen lees van moeders die de kinderen niet bij zich hebben wonen. Bij mij is door gevolg van loonbeslag (bijna op mijn volledige loon!) na drie jaar dat ik mijn huis heb moeten verlaten. Meneer betaald de hypotheek van mijn oude woning niet meer. Ja en dan verhalen ze het wel op degene die wel geld heeft. Terwijl ik inmiddels al drie jaar een nieuw leven had opgebouwd met mijn kinderen. Dus ben ik nu genoodzaakt om bij iemand te gaan inwonen. Maar in een andere woonplaats. Mijn kinderen zijn nu bij mijn ex man ingetrokken. Dat doet zo'n pijn. Altijd de kinderen om mij heen gehad en nu niks meer. Ze wilden liever in hun eigen woonplaats blijven wonen. Ik mis ze zo, het doet zeer tot in mijn hart en ben er gewoon ziek van. Volgende week is de dagvaarding maar krijg nooit meer mijn kinderen bij mij. Heb altijd alles voor ze over gehad. Eén per twee weken ze zien is voor mij te weinig. Ben echt wanhopig. Zo lang hij de hypotheeklasten en schulden niet gaat betalen blijven ze mijn loon vorderen. Kortom waar is mijn bestaansrecht nu. En voor de kinderen moet dit erg zijn. Maar daar merk ik tot op heden weinig van. Hoop dat ik volgende week van de rechter duidelijkheid ga krijgen en dat mijn kinderen tot inkeer komen. Maar ik ben op zoek naar vrouwen die zich in mijn verhaal herkennen. Meestal wordt je als vrouw toch wel goed achter gelaten. Maar dit is wel erg wrang na bijna 20 jaar huwelijk. Ik had zelf de scheiding aangevraagd.

    Reageer
  • Sil

    mama

    Hallo,

    Ik ben een moeder van een 9 jarige zoon en die heb ik al 7 jaar niet meer gezien door beeïndiging van een relatie. Dan denk je een kind hoort bij de moeder, maar helaas is dat niet altijd mogelijk.
    Na een moeizame relatie van 2 jaar heb ik moeten vluchten voor mn leven. Achteraf de grootste fout van mn leven. Maar ik had toen geen keus, mijn leven werd bedreigd. Geestelijk en lichamelijk was ik helemaal op. Ik woog nog maar 43 kilo.
    De avond waarop ik vertrok dacht ik, ik kom morgen mn kindje wel halen! Dat is er nooit van gekomen! Vader houdt t tegen. Vader wil dat onze zoon geen enkel contact met mij heeft! Gelukkig heb ik ook gezag, want dat hebben we samen ondertekend bij justitie. Na veel rechtzaken kreeg ik eindelijk een omgangsregeling van 4 dagen per week. Dat is er ook nooit van gekomen, omdat vader niet wil meewerken. Nu 7 jaar en 3 onder toezichtstellingen verder heb ik nog steeds geen omgang met mijn zoon. Volgende maand is er weer een rechtszaak. Dit x gaan we voor een dwangsom voor elke dag dat hij mij mijn kind niet laat zien op de afgsproken dagen! Alleen zijn die 4 dagen niet haalbaar op t moment. Omdat ik mijn zoon al 7 jaar niet gezien heb, wordt de omgangsregeling opgebouwd van 1 uurtje per week, na 2 uurtjes per week ect ect. Ik moet helemaal een nieuwe band opbouwen. Elkaar opnieuw leren kennen, hij is mijn kind maar eigenlijk ook een vreemde! Het is en het wordt nog een heel moeilijke lange strijd met vader, voordat ik mijn kind weer ga zien! 't verdriet wordt met de dag groter omdat hij er nu ook nog een half broertje en half zusje bij heeft die ook nog eens sprekend op hem lijken. Dat valt zwaar, maar we hebben engelengeduld en blijven hopen en positief dat t allemaal goed komt! *zucht*

    Reageer
  • Sil

    zoez

    Ik wil binnenkort naar Duitsland emigreren en mijn dochter van acht gaf aan dat ze doordeweeks bij papa wil gaan wonen.
    Papa heeft nooit alimentatie betaald en wil haar nu erkennen, had hij eerder kunnen doen maar heeft hij niet gedaan ook niet als ik smeekte of met een convenant kwam. Ik wil haar het liefste meenemen maar ik wil haar haar vader niet ontzeggen, hij is nogal makkelijk met afsrpaken en data nakomen. Ik maak me er zorgen over dat hij straks als ik haar kom ophalen haar niet meegeeft ofzo...
    Ik heb ook mijn vader moeten missen na een scheiding dus ik wil dat allemaal niet zo gaan doen als mijn ouders dat deden. Ja het is ver reizen maar ik heb het ervoor over, dan wel dat ze bij mij woont en ik haar naar haar vader blijf brengen of andersom, ik ben alleen die onduidelijke afspraken zat!



    Reageer
  • Sil

    Denhill

    Dit is precies wat mij ook is overkomen. De kinderen zijn hier de dupe van en weet je, ik was al 4,5 jaar verzorgende ouder over mijn 6 jarige dochter en 2,5 jarige zoon omdat ik 75% ben afgekeurd. Zij is gaan werken en heeft ook de voorlopige voorzieningen aangevraagd en gewonnen omdat ik niet op verweer was geweest. Er heeft zes weken tussen gezeten van de eerste melding scheiden tot uit huisplaatsing door de politie. Achteraf bleek dat ze de rechter mee had gekregen door haar aantijgingen naar mij wegens huiselijk geweld en dat daar een aangifte van was en dat ze die nog zouden na zenden naar de rechtbank. Achteraf bleek dat er helemaal geen aangifte was maar ondertussen lig je er juridisch wel uit. De kinderen gaan dan vragen stellen en vooral mijn zoon, waar ik volledig voor ben gaan zorgen, werd binnen zes weken van mij gescheiden en heeft me een hele periode daarna niet gezien omdat er in de eerste beschikking geen omgang was bepaald en mijn ex deze niet met mij wilde regelen. Weghouden van de kinderen was haar belangrijkste punt. Het draaien en liegen en zwijgen is in een scheiding zeer funest en de advocaten hebben er een handje naar om de situatie ook niet te verzachten want die hakken af en toe ook met de botte bijl en denken totaal niet aan de kinderen (DAT DIENEN DE OUDERS TE DOEN DIE HELEMAAL IN SHOCK ZIJN) Ik herkende je situatie als gelijk aan die van mij en het is triest dat vrouwen en mannen alleen maar aan hun eigen denken in een scheiding en niet aan de kinderen. Scheiden is voor kinderen niet goed. Het verbreekt loyaliteit en het veroorzaakt een afstotingssyndroom naar de ouders. Kinderen komen dus gewoon alleen te staan (psychisch gezien) en weten niet meer wie ze kunnen vertrouwen. Ik zou zeggen blijf voor je kinderen vechten en laat ze merken (op welke manier ook) dat je er bent voor ze maar dat je ze niet mag zien van de moeder. Geef niet op maar blijf netjes. Je kinderen blijven loyaal naar beide ouder, ze kunnen alleen erg wantrouwend worden dus zorg voor die vertrouwen.

    Veel sterkte, of als alles inmiddels is geregeld: geluk verder met je kinderen.


    Denhill

    Reageer
  • Sil

    in de knoei

    Ik zit met me zelf in de knoei... mijn liefde is eigenlijk helemaal over voor "mijn vriend"...
    Ik wil graag bij hem weg, maar heb een moeilijke schoonfamilie en heb twee kids die eigenlijk altijd bij opa en oma zijn.
    Alleen weg is simpel maar dan ben ik doodsbang dat ik mijn kinderen niet meer zie behalve dan het bezoekrecht wat ik dan zal krijgen...
    Wie kan mij helpen of raad geven met het volgende:
    Als ik mijn kids bij hun vader achterlaat en het zal aanvechten bij het gerecht is er dan kans dat ik mijn kinderen terug kan?

    Wie kan mij helpen?

    Reageer
  • Sil

    Ook geen papa meer

    Ik heb ze nu wel achter gelaten. En nee, ik kijk er ook niet meer naar om. In sept 2009 'ontvoerde' de moeder de kinderen. Vervolgens moest ik gaan procederen voor herstel hoofdverblijfplaats en omgangsregeling. Ze werkte niet mee, en weigerde de kinderen mee te geven voor omgang. Bij de voorzieningenrechter (nov 2009) werd eerst alles af gewezen met de mededeling dat men niet kon beoordelen 'wat in het belang van het kind was'.

    Eerste zitting bodemprocedure januari 2010 'omgang is in het belang van het kind', maar nu de kinderen daar al woonden moesten ze daar maar blijven, en de Raad voor de Kinderbescherming moest maar onderzoek gaan doen. Een omgangsregeling werd niet vastgesteld. Moeder weigerde dus omgang, en ik moest maar wachten op de Raadsbemoeienis. Die kwam er ook, in mei 2010, al die tijd de kinderen niet bij mij op bezoek gekregen. Advies van de Raad, nu de kinderen hun vader al zolang niet meer hebben gezien, geen normale omgangsregeling, maar een bezoekregeling bij moeder in huis onder begeleiding van een derde. Zinloos om te melden dat de kinderen geen eigen slaapkamers hebben bij moeder, en nu al 3 jaar in een bed met moeder slapen. Juni 2010 deed de rechter haar uitspraak, omgang 1 dag en 1 weekend per maand, na een opbouwregeling van 2 maanden. Er was geen frustratie van omgang als moeder de kinderen niet mee gaf, en slechts instemde met een bezoekregeling bij haar thuis. Voor die omgang moest ik dan wel ruim 5 uur reizen, 500 km afleggen, en de kinderen in het ergste geval na 2 maanden ook 5 uur reizen om een uurtje bij vader te zien op die 'dag'. Als het dan winter is, weer twee maanden geen omgang, kan het spel dus opnieuw beginnen. Net tijd genoeg om bij de McDonalds langs te gaan op die ene dag per maand. Na talloze pogingen om een omgangsbegeleider te vinden, hetgeen niet lukte omdat bij moeders woonplaats geen voorzieningen waren, weer naar de rechter. De raad anno 2012 adviseerde een langdurige bezoekregeling bij moeder thuis onder begeleiding van een derde, terwijl in een mail van de Raad duidelijk staat dat daar geen mogelijkheden voor zijn. 4 advocaten verder, evenzoveel zittingen, en drie jaar later, heb ik de strijd opgegeven, en daarmee het contact met mijn dochters opgegeven. Het belang van het kind om zonder vader op te groeien heeft gewonnen, gezien moeder na ontvoering actief gesteund is door rechters en raad om de omgang te marginaliseren, zodat herstel van contact en een 'normale' omgangsregeling nu feitelijk onmogelijk geworden zijn.

    Reageer
  • Sil

    arre

    hallo,
    ik heb alles gedaan wat ik kon om mijn kids bij de scheiding mee op te voeden. Heb daar echt een erezaak van gemaakt. Tegen het advies van vrienden (ook gescheiden) in. Ze vertelden me dat kids daar toch geen respect voor hebben. Ik geloofde dat niet en deed mijn stinkende best. Helaas nu zijn we enkele jaren verder en de kids hebben inderdaad geen respect voor de inspanningen die ik gedaaan heb. Nochtans heb ik dat met heel veel overgave gedaan. Zelf ben ik door mijn pa in de steek gelaten, mijn kids doen dat ook bij mij. Gelukkig komt de jongste (10) nog, maar ik heb een hemelse schrik dat ook hij mij in de steek gaat laten. Zijn mama overdrijft in het kopen van cadeautjes. Voor de oudste kocht ze zelfs een auto. Ik kan natuurlijk hetzelfde doen, maar dat vind ik niet ok. Ik ben einde raad en heb verschrikkelijk bang van de toekomst. Bovendien kan mijn vriendin heel moeilijk om met mijn manier van dat verdriet te verwerken.

    Reageer
  • Sil

    Enny

    Hoi Jenny,

    Ik heb vol verbazing je bericht gelezen, en even dacht ik dat ik zelf dit bericht had geplaatst. Ik heb ook zo een fijne ex en bij mij is net als bij afgelopen maandag iets geknapt toen hij mijn kinderen bij macdonalds complet negeerde omdat zijn vriendin erbij was. Ik ben in alle staten en wil hem ook nooit meer zien, net als mijn kinderen. Ik hoop dat het bij jou nu rustig is en vooral ook voor je kids. Heel veel sterkte en bedankt voor je bericht, daar kan ik kracht uit putten. Groetjes Enny

    Reageer
  • Sil

    LA

    Ik zit nu met dat probleem. Mijn dochtertje is 3 jaar en compleet onhandelbaar. Ze wil altijd maar naar haar vader in nederland. Kusjes en knuffels geeft ze nauwelijks nog. Alle tijd en energie die we hebben steken we in haar. Ze wil precies echt weg bij ons. Ik hoor ook van vrienden en familie dat ik daar volledig zwartgemaakt wordt en dat mijn dochter rot-rotverwend is. Ze krijgt alles wat ze maar wil. Het enige dat ik wil, is dat ze gelukkig is. Meer niet. Een gelukkige dochter. Dit spelletje is al weken/maanden bezig, ik ben doodop en emotioneel leeg. Ik begin toch te denken van mijn kind bij hem te laten, als dat haar gelukkig maakt dan moet dat maar...........

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

76 + 4 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren