Website van het Jaar

Je kinderen achterlaten na een scheiding: doe je dat?

Een scheiding is altijd pijnlijk. Ook al is de liefde bekoeld; je laat toch iemand achter van wie je hebt gehouden en sluit daarmee een deel van je leven af.

Misschien zul je ook moeten verhuizen en blijft een deel van je spullen bij de ander achter. Als er ook nog kinderen in het spel zijn, wordt de situatie nog moeilijker, zeker als die kinderen nog thuis wonen. Er moet dan besloten worden bij wie van de ouders de kinderen blijven. Oudere kinderen kunnen daar zelf over meebeslissen, maar als ze nog klein zijn zullen de ouders er samen uit moeten komen. En dat kan betekenen dat je kinderen bij je ex-partner blijven, zodat je niet meer dagelijks zult zien en verzorgen.

Zou jij je kinderen kunnen achterlaten bij een scheiding? Of blijf je dan liever voor de kinderen in een ongelukkige relatie? Misschien sta je zelf voor deze keuze of heb je hem al moeten maken. Wat heb je gedaan en wat deed dat met jou? 

Reageren

Reacties

  • Sil

    JdJ

    We gaan in 2011 het 13e jaar in dat ik ze niet zie of hoor. Vorig jaar heb ik ze beide gevonden op Hyves. Dus heb ik ze met de jaarwisseling gelukkig nieuwjaar gewenst. Zoals te doen gebruikelijk reageert mijn zoon uberhaupt niet, en mijn dochter heeft haar Hyves account opgeheven.
    Graag zou ik ze - al was het maar een keer - nog eens spreken om de nu maximaal negatieve balans (- 100%) weer richting 0 te krijgen. Ik heb niet de illusie ooit nog in de + te komen. Maar het wegnemen van de negatieve sentimenten zou mij al heel wat waard zijn.
    Geen idee hoe ik dit moet aanvliegen. Met dank aan hun moeder (niet echt).

    Reageer
  • Sil

    Annon

    Ik lig in momenteel in scheiding. Ik ben 10 jaar getrouwd en heb twee dochters van 4 en 7 jaar. Ik ken eigenlijk nog de reden van de schieding niet!
    In maart dit jaar kwamen de problemen boven. Mijn vrouw vertelde me dat ze zich al jaren aan mij ergert. Zeker 6 jaar! Ik heb wel gemerkt dat er na de geboorte van mijn oudste het een en ander veranderd was. Vroeg daar ook naar. Het antwoord was dat ze als gevolg van de geboorte van het kind veranderd was. Ik dacht oke, als dat zo is, is het zo. Niet echt heel leuk, maar kon er mee leven. Ze gaf aan nog van mij te houden, als ik daarom naar vroeg.
    Nu zei ze dus zich al jaren aan mij te ergeren. En nog veel meer, en nog kwetserende opmerkingen. Een paar dagen later zei dat het niet de ergenis was, maar dat ze problemen met zichzelf had. Ik zei: Oke, dat lossen we samen op!
    Vervolgens heeft ze mij twee maanden volkomen genegeerd. Daarna in mei dit jaar zei ze te willen scheiden. Toen ik vroeg waarom, was het antwoord; DAAROM!
    Nooit verdere uitleg. Ik ben toen even uit huis geweest, bij mijn ouders. Was helemaal de weg kwijt. Na een paar weken ben ik teruggegaan, omdat ik al wel merkte dat de kinderen bij mij weggehouden werden. Tevens wilde ik een laatste poging doen mijn huwelijk te redden. Dat bleek een kansloze missie. Ze heeft me uitgekafferd, daar lusten de honden geen brood van. Tot in het diepst van mijn ziel gekwestst. De volgende dag zei ze: laten we dan tot aan de scheiding maar gewoon doen tegen elkaar, zolang we in een huis wonen. Graag, antwoordde ik. Maar de volgende ochtend ontving ik eeb brief van haar advocaat. Ik wist niet dat ze die al had ingeschakeld. Ze eiste dat ik uit de woning gezet zou worden en dat de kinderen aan haar zouden worden toegewezen. Ik schrok me kapot. Ik dacht dat als we dan toch zouden scheiden we dit in alle redelijkheid zouden doen. Ik heb dus ook een advocaat ingeschakeld. De rechter heeft bij voorlopige voorziening bepaald dat we beiden, om en om, een week in ons huis blijven met de kinderen. Ik was heel gelukkig met die uitspraak. Zij had namelijk voorgesteld dat ik de kinderen 4 uur in de twee weken mocht zien. Ik voelde mij dus winnaar! Na de uitspraak wilde ze toch met z'n vieren in het huis blijven tot aan de scheiding. Dat wilde ik niet meer. We moesten nog wel een aantal weken samen in het huis blijven, omdat de regeling pas een paar weken later inging. Ik ben getreiterd , dat wil je niet geloven. Nu is het wachten op de definitieve uitspraak. Ik ben nog altijd kapot van verdriet! Mijn kinderen niet elke dag te zien vreet aan mij. Ben bang dat ik het niet ga redden na de scheiding. Ik mis haar ook nog steeds. Het loopt al maanden, maar heb het nog altijd niet geaccepteerd dat we uit elkaar gaan.
    Ik ga hieraan kapot. Ben nooit vreemd gegaan. Heb niet eens naar andere vrouwen gekeken. Voor mij was er maar één. Drink niet ga niet uit (zij ook niet) en ben niet agressief. Hoe heeft dit zo kunnen gebeuren? Ik ben mijn doel in het leven helemaal kwijt. Alles wat ik nog wilde doen met haar en de kinderen.....alles weg. Ik trek dit niet.

    Reageer
  • Sil

    Veronique Nijs

    Ik ben gescheiden en ik ik heb mijn kinderen meegenomen en heb ervoor gezorgd dat ik een nieuw huisje had, een grote tuin, een groot speeltuig gezet met alles erop en eraan, elk een kamer voor mijn jongens, enz. ... Mijne ex had een rare hobby 'vrouwen' en geen gewone vrouwen ... hij ging na zijne voetbal naar de vrouwen, alhoewel hij een fijn leven had, veel voetbal, trainer, zelf voetballen, kadetten trainen, vergaderingen, werkvergaderingen... enfin was niet veel thuis. Ik ben nu 10j verder. Mijn kinderen hadden het in de eerste 4 jaar moeilijk, vooral mijne jongste zoon .. die had angstgevoelens en telkens als ik hem naar het klasje bracht weende hij hysterisch en dacht dat ik hem ging achterlaten. Nu gaat het goed, heb een nieuwe relatie met twee nieuwe stiefzonen van 13j erbij. Tussen de 4 jongens gaat het heel goed. Maar dat ik vroeger mijn zoontjes dit aangedaan heb kan ik niet verwerken. Ik word nu pas triestig omdat ik het gevoel heb dat ik ze toen ze klein waren in de steek heb gelaten. Alhoewel dat het nu heel lieve spontane guitige sociale kinderen zijn. Het is alsof ik mijn eigen blijf kwellen. Van mijne ex had ik een ideaalbeeld 'toen'. Kan ik maar van dat gevoel af..

    Reageer
  • Sil

    Christie

    Enkele jaren geleden ben ik gescheiden. De 4 meiden zijn toen bij mij, hun moeder, komen wonen op nog geen honderd meter afstand van hun vader/oude woning.
    Ze zijn door de rechter gehoord en het was duidelijk dat ze bij mij wilden wonen.
    In de tussentijd heb ik mijn nieuwe partner leren kennen. Tussen hem en de meiden klikt het heel goed en tussen mij en zijn kinderen ook.
    Zijn kinderen wonen niet bij hem.
    Toen we wilden samenwonen heb ik bij de rechtbank aangevraagd of de meisjes mee mochten verhuizen en zelfs de kinderbescherming was positief.
    Toch wonen ze nu niet bij ons, maar zijn bij hun vader gebleven. Niemand begrijpt waarom, of eigenlijk ook wel weer, mijn ex kennende.
    De meisjes moeten er zelf achter komen wat voor een man het is. Hij heeft mij 18 jaar mishandeld en ik heb er voor gevochten de meisjes mee te mogen nemen.
    Ik heb het er erg moeilijk mee, maar als de meisjes het anders willen dan kan het altijd anders en zijn ze meer dan welkom.
    Ik mis ze vreselijk.

    Reageer
  • Sil

    Marijke Nijman

    Ik zit in een scheiding en heb 2 kinderen, van 13 en bijna 16. De jongste woont bij mij, de oudste woont sinds aug. bij haar vader en zijn vriendin. De oudste komt elk 3e weekend bij mij en haar broertje, maar het is geen succes. Wij hebben veel onenigheden en zij is ontzettend boos op mij, ik heb ook een tijd in een depressie gezeten. Nu is er ook nog een baby geboren, van mijn ex en zijn vriendin. Hoe kan ik weer een leuke relatie met mijn dochter krijgen?

    Reageer
  • Sil

    marisa

    ik ben een gescheiden moeder.ik ben gescheiden toen mijn zoontje 3 jaar was,had heel veel gezeur in het begin met mijn ex.heb een rechtzaak gehad over d eomgangsregeling en de rechter heeft de hoofdverblijfplaats van mijn zoontje bij zijn vader toegekent,aangezien ik een te kleien woning had en nog geen eigen kamer heb voor mijn zoontje,wat weer slecht is in het belang van een kind.toch vind ik dat onzin,want de liefde van een moeder gaat toch voor woning,maar ja daar denkt een rechter anders over.het was voor mij ook heel moeilijk in het begin om het te accepteren,dat ik mijn zzontje minder zag.terwijl ik in het huwelijk de hoofdrol had,en altijd bij mijn zoontje was.we hebben een omgangsregeling en zie mijn zoontje elk weekend.doordeweeks blijft hij bij zijn vader.aangezien we te ver uit elkaar wonen konden we geen co-ouderschap doen.mijn zontje is nu gewend aan de situatie,de verandering,het gaat heel goed met hem,zoals thuis als op school.mede omdat ik wel zo verstandig ben om geen ruzie meer te maken met mijn ex waar mijn kind bij is.dat is het ergste voor ze.hierdoor volet mijn zoontje zich ook beter.Hij is nu 5 en het enigste waar hij het nu moeilijk mee heeft,is het afscheid nemen van mij.en dat doet me toch nog heel veel pijn.

    Reageer
  • Sil

    sabrina

    hallo ik ben sabrina,
    en ik weet niet meer wat ik moet doen..
    ik ben met een parter samen en we hebben 3 kinderen samen, maar 2 kinderen zitten door hem in een pleeggezin.. de jongste kind die woont nog bij ons...
    alleen als we uit elkaar zouden gaan. dan gaat de jongste kind ook naar een pleeggezin..mijn partner denk alleen aan zicht zelf.. ik ben alleen de vrouw die opvoed en schoonmaakt en af en toe een sexslaaf voor hem.. en verder slaapt hij alleen maar of zit achter de ps3. als ik hem iets vraag : zullen we samen gaan wandelen dan zegt hij: nee heb geen zin of ben te moe... ik heb nu gedachten wat ik eigenlijk niet hartop mag zeggen:
    ik zou het liefst mijn jonge kind en spullen pakken en zomaar vertrekken !!!
    Maar wat gaat er dan gebeuren... ?
    daar ben ik zo bang voor de policitie of erger kan mij iemand misschien een advies geven !!! ik weet het echt niet meer..

    Reageer
  • Sil

    Ronald

    Het is een niet te beschrijven gevoel toen ik besefte de kinderen niet meer dagelijks te kunnen zien en juist die kleine dingen ging ik dan missen. Ben nu bijna 6 jaar gescheiden en nog iedere dag schieten de pijnscheuten van gemis door mijn lichaam en dat terwijl ik mijn kinderen relatief veel bij me heb ik vergelijking met andere vaders na een scheiding. Ze wonen bij mij van woensdag t/m maandag om de week dus bijna voor de helft. En staan onze huizen hemelsbreed 100 meter van elkaar af. Zo kunnen de kinderen altijd als ze willen even binnenglippen zowel bij mij als bij mama. Ideaal zo lijkt het maar het blijft me pijn doen als ze weer \"weg gaan\".

    Reageer
  • Sil

    Miranda

    Ik heb mijn 2 jongens achter gelaten bij vader. Ik mis ze zo erg dat ik er elke dag ziek van ben. Weet iemand of ik kans maak om ze terug te krijgen. Of misschien co-ouderschap? Is hier iemand bekend mee?

    Reageer
  • Sil

    chakira

    chakira
    mijn mening over scheiding
    niemand en ook niemand maakt deze keuze als je gaat scheiden ieder probeerd zijn kinderen naar zich toe winnen het valt voor ieder heel erg zwaar of je de man bent of de vrouw het verlies moet je dragen maar in je hart hou je toch het meest van je kinderen hou de moed en laat het niet gaan het leven heeft toch een bestaan eens komt de dag met een glim lach veel liefs groetjes van chakira

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

36 - 6 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren