Zoeken

"Een whiplash heeft veel invloed op mijn leven"

Verhaal door Lukie (41)

Het ongeluk gebeurde op 22 november 1995, op de A4. Het was slecht weer. Lukie (41 jaar) reed van Amsterdam naar Zoetermeer. 

"Er was file en ik weet nog dat ik dacht: Ik heb zo'n honger, ik hoop dat het een beetje opschiet. Eindelijk maakten we weer vaart naar zo'n 80 kilometer per uur. Daarna moesten we weer boven op de rem. Ik was blij dat ik op tijd had geremd, maar toen botste de auto achter me in volle vaart op de mijne. Ik klapte hard naar voren en weer terug. Mijn stoel zat helemaal los. Ik ben uitgestapt en had niet meteen klachten. Ik dacht nog: daar ben ik goed vanaf gekomen."

"Na tien minuten kreeg ik hoofdpijn. Toen de politie na een uur kwam, lukte het me niet om het schadeformulier in te vullen. Ik kreeg de letters niet op papier. Inmiddels had ik ook flink wat spierpijn. Mijn man kwam en ik wilde alleen maar naar huis. De stoel is provisorisch vastgezet en ik ben achter hem aan naar huis gereden. Daar hebben we eten besteld, maar ik kon geen hap door mijn keel krijgen. Ik had knallende hoofdpijn en veel last van mijn nek en schouders."

Misselijk van hoofdpijn

"De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Ik kreeg pijnstillers en de boodschap dat ik het rustig aan moest doen. Mijn klachten werden steeds erger. Ik kon niet meer opstaan. Ik was misselijk van de pijn. De huisarts is gekomen en ik kreeg valium om mijn spieren te ontspannen. Ondertussen deed ik er zelf alles aan om beter te worden: ontspannen, warme baden, rustig bewegen, noem maar op. Het hielp allemaal niet. Ik kreeg fysiotherapie en knapte daar iets van op. Daarna ben ik ook weer aan het werk gegaan. Ik werkte twee dagen in de wijkverpleging en had daarnaast een eigen schoonheidssalon aan huis. Ik werkte zo'n zes dagen per week."

"Na een paar weken zat ik weer thuis. De pijn was inmiddels erger dan vlak na het ongeluk. Ik knapte wat op en ging weer aan het werk. Een paar weken later zat ik weer thuis en ga zo maar door. Ik ging steeds meer achteruit. Ik kon bijvoorbeeld geen rapporten meer schrijven. Mijn collega's wezen me er ook op dat ik veel spelfouten maakte. Ik heb het er met mijn collega's wel eens over gehad of ik misschien whiplash had. Volgens mij kon ik dat niet hebben. Ik dacht dat het dan nog ernstiger moest zijn."

"We gingen verhuizen van Zoetermeer naar Almere. Voor mijn werk bleef ik op en neer reizen. Het werd steeds erger. Ik vond mijn boodschappenbriefjes terug in de diepvries en mijn sleutels in de koelkast. Toen klapte ik helemaal in. Ik ben naar mijn nieuwe huisarts gegaan en heb gezegd dat het niet goed met me ging. Hij stuurde me door naar de neuroloog. Ik was er toen slecht aan toe. Ik was al driekwart jaar aan het overleven. Eigenlijk ging het niet, maar ik wilde niet ziek zijn. Ik ging maar door. Ik was toen heel onzeker. Wat was er toch met me aan de hand?"

Diagnose 'whiplash'

"Bij de neuroloog aangekomen heb ik tijdens mijn verhaal ontzettend zitten huilen. De neurologe vertelde mij op een gegeven moment: 'Als ik dit zo allemaal aanhoor en zie, dan kan het wel eens zijn dat je een stevige whiplash hebt opgelopen'. Ze vond dat al mijn klachten daar duidelijk op wezen. In het AMC zijn foto's gemaakt. Wervel 5, 6 en 7 bleken verschoven. Ook is er een onderzoek gedaan waarin je evenwicht wordt getest. Ik bleek een vertraagde ooggang en vertraagde communicatie in mijn hersenen te hebben."

"Ik wilde beter worden, daarom heb ik ook een revalidatieprogramma in de Trappenberg hier in Almere gevolgd. Ik kreeg fysio- en ergotherapie. Er werd een neuropsychologisch onderzoek uitgevoerd en ik had gesprekken met een maatschappelijk werker en een psychologe. Deze multidisciplinaire aanpak heeft me goed geholpen. Ik weet nu hoe ik moet omgaan met de beperkingen als gevolg van het ongeval en ik heb geleerd deze te accepteren in plaats van me er steeds weer tegen te verzetten. Belangrijk is dat ik mijn conditie op peil houd. Daarvoor zit ik nu op medische fitness en hebben we een hond genomen. Met haar ga ik twee keer per dag wandelen."

Lijstjes

"Ik heb er ook geleerd om me met één ding tegelijk bezig te houden. In het huishouden bijvoorbeeld, als ik dingen niet goed plan, ren ik van hot naar her en kom tot niets. Of bij het boodschappen doen. Ik neem altijd een lijstje mee, want anders weet ik in de winkel niet meer wat ik moet kopen en kom ik met de verkeerde dingen thuis."

"Door dit alles ben ik zekerder geworden. Maar helemaal beter ben ik niet. Ik heb elke dag pijn en kan veel dingen niet meer. Naar een verjaardag gaan bijvoorbeeld. Al die stemmen door elkaar, dat trek ik niet. Spontaan uit eten gaan is er ook niet meer bij. Zoiets moet ik echt plannen en dan de hele dag rustig aan doen. Op gewone dagen moet ik ook 's middags minstens een uur naar bed en lig ik 's avonds om 9.30 uur in bed anders ben ik de dag daarop niets meer waard."

"Als je me twee jaar geleden had gevraagd of ik ooit weer aan het werk zou komen, was ik in huilen uitgebarsten. Er zijn best momenten geweest dat het leven voor mij niet meer hoefde. Inmiddels gaat dat beter. Ik heb me erin berust dat ik niet meer kan werken. Ik ga er vanuit dat dat nooit meer kan. De spullen van mijn schoonheidssalon staan nog steeds boven. Mijn man en ik hebben afgesproken dat ik alles ga verkopen. Het zit er gewoon niet meer in en nu doet het alleen maar pijn als ik dit zie staan."

"Inmiddels heb ik mijn leven behoorlijk op orde. Goed, ik heb elke dag pijn, maar hoe raar het ook klinkt, daar wen je aan. Wat me wel verschrikkelijk frustreert is dat ik soms niet uit mijn woorden kan komen. Dat vind ik echt heel erg. Ik doe dingen die ik leuk vind. Ik ben veel met bloemen bezig en doe vrijwilligerswerk. Zo ben je toch nog een beetje met mensen bezig. Mijn dagen zijn hiermee gevuld. Nu gaat het huishouden natuurlijk ook niet zo snel. Als ik wat heb gedaan, moet ik even rusten. Stofzuigen gaat kamer voor kamer. Soms ga ik over mijn grenzen. Dan krijg ik veel pijn en kramp. Maar als het maar voor iets leuks is geweest, vind ik het niet zo erg."

Veranderd leven

"Mijn relatie met Frans is inniger geworden. Voor hem is het ook best moeilijk, ik kan veel niet meer en ik ben een andere vrouw geworden. Ik voel me niet meer de gezellige Lukie die ik was. Alles moet gepland worden. Dat is moeilijk, maar het is ook goed zo. Ik heb mijn leven opnieuw ingericht en het is best leuk zo."

"Als mensen zeggen dat whiplash tussen je oren zit, doet me dat veel verdriet. Boos ben ik niet. Ik ben ook niet zo'n mens dat makkelijk boos wordt. Ik ben ook nooit boos geweest op de man die me aanreed. Maar ik word wel heel verdrietig van dergelijke uitspraken. En het doet pijn. Door artsen die zich zo instellen kan het fout gaan. Als mijn klachten meteen serieus waren genomen, was het misschien zo ver niet gekomen." 

Reageren

Heb je zelf een verhaal, vertel het ons!

Verhaal insturen
Delen

Vragen over letselschade?

Hans van Ee - LetselschadespecialistKamp jij met een whiplash als gevolg van een (verkeers)ongeval? En heb je een vraag over wie verantwoordelijk is voor dit letsel? En of je de hieruit voortvloeiende financiële schade kunt verhalen op de verantwoordelijke? Stel dan gratis jouw jurdische vraag aan één van de letselschade-experts van Compensa Letselschade in de vraag- en antwoordrubriek Letselschade. 

Reacties

  • Sil

    Solaiman

    Hallo Allemaal,

    Mijn naam is Solaiman Mesdaq en ik woon al 15 jaar hier in Nederland. Sinds 6 december 2011 ben ik aangereden toen ik op de fiets zat richting de markt, ik werd onderschept door een auto die naar rechts wilde afslaan.

    Sindsdien hoop mee gemaakt en wat ik hier boven lees is precies hoe ik mijn voelde en dat artsen zeiden dat ik er aan moest wennen. Ik leef mee met mensen die een ongeluk hebben gehad en dat hun leven hierdoor veranderd is net als die van mij. Je denkt anders, je vertrouwen is minder, alles lijkt anders, je wordt belemmert in het dagelijks leven met dingen die je vroeger deed en nu niet meer kan. Ik vind dat heel erg en ik leef er zelf mee dus leef ik ook automatisch met elk slachtoffer van een ongeluk mee.

    Hopelijk kunnen ze er iets in toekomst op verzinnen om van deze pijn af te komen want soms is het niet te verdragen.

    Groetjes Solaiman Mesdaq

    Reageer
  • Sil

    Johnny

    Zo herkenbaar pffffff.. Ik heb nog steeds last en baal er nog steeds van dat er bijna geen artsen zijn die je geloven. En dat na 25 jaar.

    Reageer
    • Sil

      Olga

      Voor mij is het ook zeer herkenbaar. Twee en half jaar geleden ongeluk gehad en heb sindsdien whiplash wat pas dit jaar is erkend door neuroloog. Ik werk nog wel 3 uurtjes per dag maar hou dit bijna niet vol. Ik weet ook niet hoelang ik dit nog vol hou, ben fysiek en emotioneel kapot.

      Reageer
  • Sil

    Betty

    Wat klinkt dit alles bekend. Ook ik heb whiplash klachten, ze worden alleen niet erkend en zoals jij schrijft degene die denken dat het tussen je oren zit (ook mijn huisarts) zouden accuut onze klachten moeten krijgen. En dan bedoel ik niet dat ik iemand hetzelfde toewens, maar gewoon voor een paar dagen zodat ze weten dat het echt pijnlijk is en niet tussen de oren zit.

    Reageer
    • Sil

      Alkmaars Nek Centrum

      Beste Betty,
      Het wordt steeds meer duidelijk dat de verschijnselen die optreden na een verkeersongeval met elkaar overeen komen. Binnen ons behandelcentrum zien we circa 50 mensen per jaar welke soortgelijke klachten ervaren na een verkeersongeval. Uit eigen ervaring is gebleken dat er een grote kans op natuurlijk herstel is, mits je je snel goed laat begeleiden. Hierdoor voorkom je dat je houdings- en bewegingspatroon zich te ver ontwikkelt waardoor er chronische klachten en beperkingen kunnen ontstaan. Succes!
      Met vriendelijke groet, Maarten de Vries

      Reageer
    • Sil

      Petra

      Altijd in jezelf blijven geloven. Het is jouw lijf, jij voelt het het beste. Ik als (nu) 17-jarige word snel minder/niet serieus genomen (juist door mensen die dicht bij je staan). Ook van het een naar het ander gestuurd. Nu in revalidatietraject. Afwachten maar positief blijven. Ben je ondertussen al verder gekomen?

      Reageer
  • Sil

    Marise

    Ik ben 15 en heb heel erg veel last van een whiplash die ik drie jaar geleden heb opgelopen. Na veel doktersbezoeken en onderzoeken ben ik uitgekomen bij een osteopaat. Hierdoor zijn de klachten iets minder geworden. Maar na deze zomervakantie kwam het nog erger terug dan eerst. Overal waar ik ben, dan denk ik er aan. 's Nachts kan ik niet goed slapen en dagelijkse bezigheden zijn moeilijk vol te houden. De cijfers op school zijn niet goed en ben bang dat ik niet m'n examen kan halen dit jaar. Ik blijf natuurlijk hopen dat er veel betere tijden aan komen! Het is fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die snappen wat ik bedoel en deze verhalen komen hard binnen bij mij. De meeste mensen op school en bij sport die snappen niet precies wat er aan de hand is, daar word ik vaak heel treurig van. Ik wens jullie allemaal veel succes!

    Reageer
  • Sil

    niggel

    Beste,

    Ik heb zojuist een ongeval gehad met mijn auto. Ik heb enorme pijn aan mij schouderbladeren en nekwervels, sommigen zijn zelfs gebroken. Ik heb wel geluk gehad dat ze niet verschoven zijn. Ik kan nog gewoon slapen en bewegen, maar ik moet de eerste drie maanden wel met een nekband lopen. Nu is mijn vraag hoe ik de ondraaglijke megapijn kan verzachten? Ik ben nog maar 21 jaar en vind dit nog te vroeg voor een leven met pijn.

    Reageer
  • Sil

    Jeanine

    Ik heet Jeanine en ik ben 24 jaar oud en ik heb een whiplash. Ik heb op weg naar wintersport een auto-ongeluk gehad met mijn schoonfamilie. Het ongeluk is inmiddels nu ander half jaar geleden en zit overal nog midden in. Ziek melden op het werk waar ze mijn klachten niet serieus nemen, opleiding die ik nu tijdelijk weer stop heb moeten zetten en mijn vrienden die ik regelmatig moet teleurstellen.

    Het voelde heel herkenbaar om al jullie verhalen door te lezen en te horen hoe ieder er op zijn eigen manier mee omgaat. Toch gaf het mij ook nog veel vragen, zoals hoe accepteer je nu dat je op jonge leeftijd niet meer de dingen kunt doen die je zo graag wilt, op welke manieren proberen jullie de pijn te verzachten, wat zijn de oefeningen die een revalidatie therapeut heeft meegegeven, ook vraag ik mij af of jullie je weleens heel machteloos voelen en vooral boos om alles wat je niet meer kunt doen, hoe ga je om met deze gevoelens zonder depressief te worden of een verbitterd persoon, hoe leer je genieten van de dingen die je nog wel kunt en voor mij misschien nog wel de belangrijkste vraag of iemand kinderen heeft gekregen nadat zij een whiplash hebt opgelopen? Ik wil namelijk nog heel graag kinderen krijgen maar ik ben bang dat het in mijn situatie niet meer haalbaar is en die onzekerheid maakt mij erg bang maar ook erg verdrietig.

    Graag jullie reactie op mijn vragen, zodat ik het allemaal misschien wat beter ga begrijpen en zo beetje bij beetje mee om kan leren gaan.

    Reageer
  • Sil

    Vinni

    Hallo ik ben Vincent, ben 22 jaar en ik heb op 13-10-2012 een auto ongeluk gehad op het Prins Clausplein. Er kwam een auto van achter bij mij binnen, terwijl ik 80 km/h reed. Mijn stoel was zelfs los gekomen en sindsdien heb ik alleen maar pijn. Ik ben mezelf gewoon niet meer. Ik ben wel weer aan het werk maar met veel moeite. En het ergste vind ik dat niemand je begrijpt. Ik vind op een gegeven moment dat ik mij te veel aanstel, maar dat is niet zo. Ik heb echt pijn, is dit bij meerdere mensen herkenbaar?

    Reageer
  • Sil

    Robby Bedaf

    Robby Bedaf (54), is mijn naam. Ik heb jouw verhaal Luckie en al die anderen gelezen en ook ik vind overal gelijkenis in. Mijn ongeluk met de auto was een vrachtwagen die toen ik voor het stoplicht stond door zijn remmen heen ging en me een paar 100 meter mee sleurde om vervolgens tussen een betonnen lichtmast en hem tot stoppen dwong.
    Totaal verkreukeld, doch daar ik een stangen constructie van een voormalige sportwagen in me cabine had, bleef ik 'ongedeerd' behalve dat me hoofd op me nek van voren, naar achter, links en rechts is getold. Dit gebeurde op 14 okt 1994 in zuid-holland.
    Ook bij mij werd Wiplasch niet erkend, ook ik liep pijnpoli's en artsen af, tot ik niet meer kon en in 1996 totaal afgemat in de rolstoel belande. Nooit meer zeiden de artsen kun je lopen en binnen nu en vijf jaar... als je het haalt (36) dan word je bedlegerig! Einde verhaal zul je denken. Ik had een topbaan, was topverkoper en verdiende een dijk van een salaris als zelfstandige. Maar was niet verzekerd tegen arbeidsongeschiktheid.
    Dus stortte ook mijn wereld in, slechts 31 jaar oud... tot ik mee genomen werd naar een beurs voor alternatieve geneeskunde in Goes. Daar leerde ik een, Reiki-master en Shiatsu therapeute kennen. Na een jaar van behandelingen drie keer in de week liep ik op twee krukken, na nog eens twee jaar liep ik zonder krukken...! Een wonder? Ik ben overtuigend Christen, had er moeite mee, maar door mijn eigen persoonlijke ervaringen, ben ik nu ook bevoegd Reiki Master en Shiatsu Therapeut geworden.
    Heb mijn praktijkkennis uitgebreid door over de wereld te gaan zwerven.
    Nu woon ik al weer ruim tien jaar in Azië in een zon overgoten land, doe rustig in me eigen tempo me werk in mijn eigen praktijk en ben blij dat ik ooit dit soort mensen ben tegen gekomen en dat ze mij er boven op hebben kunnen helpen!

    Geloof, Hoop en Liefde aannemen en geven moet je leren ook ik heb moeten opgeven. Mijn huwelijk is tijdens mijn rolstoelperiode gestrand, ze kon het niet meer aan.
    Doch ik wilde verder na een zware depressie en burnout en ik ben ervoor gegaan...

    Doch ondanks alles, ik loop, ik fiets, rij auto, werk in mijn moestuin. Ik heb toch nog dagelijks pijnen, in nek, schouders en onderrug, in hoofd en gewrichten, maar ik heb me zelf geleerd ermee om te gaan en vooral te accepteren. Het is van mij! En het hoort bij mij, slechter zien, vergeetachtigheid, korte termijn geheugen, chago gedrag, depri buien, alles wat is genoemd...

    Mijn advies voor mijzelf en kijk wat jij ermee doet: think Positive, doe positief... echt het helpt.
    Accepteer jezelf, hou van jezelf, je bent wie je bent en niemand kan dat veranderen!
    Veel Geluk, Chokdee, good luck, Brasilero

    Robby Bedaf

    Reageer
  • Sil

    Zumvlieg

    Nog mensen die hier recent problemen mee hebben? Ik heb in 2010 een ongeluk gehad. Ook behoorlijk pittig en zat in de bloei van me leven.

    Iemand die erover praten wil?

    Reageer
  • Sil

    Meut

    Overal op het internet vind je mensen die last hebben van een whiplash maar nergens hoe je er als partner mee om moet gaan of hoe moeilijk het voor de partner en kinderen is. Mijn man heeft 3 januari een autoongeluk gehad, er was een auto op de A2 met min 110km per uur achterop gereden terwijl mijn man (i.v.m file) bijna stil stond. Dus dat is een beste klap geweest. Hij heeft geluk gehad dat hij het nog na kan vertellen, maar hij is er niet gezelliger op geworden. Als de kinderen aan het spelen zijn is het hem al gauw te druk of als er 1 plukje haar van de hondjes op de grond ligt dan ziet hij dat al als een hele vieze bende in huis. Ik ben van mezelf gek, maar ik ben niet zo gek dat ik 4 keer per dag ga stofzuigen. 1 x is toch voldoende. Ik werk zelf ook en kan me niet in 10 stukjes gaan splitsen. Hij schreeuwt ook om ieder wisse wasje en dan zeg ik ook weleens dat hij even normaal moet doen en dat wij er ook niks aan kunnen doen aan de situatie nu. De kinderen zijn nog heel klein en snappen niet altijd waarom papa zo heftig reageerd als ze gewoon lief aan het spelen zijn. Zo frustrerend. Ik snap wel dat hij zich nu heel hulpeloos voeld omdat hij heeeel snel moe is en pijn heeft en snel geirriteerd omdat hij nu niet kan doen wat hij het liefste wil. Maar ik vind het geen reden om ons dan af te snauwen. Iemand met een whiplash kan toch wel een beetje nadenken? Wat en hoe hij tegen mij doet maakt me niet uit want ik red me wel, maar ik vind het zo zielig voor de kinderen. Heeft er iemand tips hoe we hier mee om kunnen gaan?

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

92 - 2 =

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Met het laatste nieuws en gezonde tips

Gezondheidsplein Nieuwsbrief

Bekijk hier een voorbeeld

Video van de week

Wat is menstruele migraine? Een neuroloog legt uit!

Bekijk de video