Zoeken

Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Borderline persoonlijkheidsstoornissen bestaan in heel veel verschillende vormen en gradaties. Niet zelden brengt het weer andere stoornissen of gedragsproblemen met zich mee die ook weer aandacht vereisen. Bovendien is elk persoon anders. Maar, mensen die een borderlinepatiënt in de familie of vriendenkring hebben, zullen beamen dat de relatie lastig kan zijn. 

Mensen met borderline zien anderen vaak heel zwart-wit: of je bent geweldig, of ze hebben een hekel aan je. Als je geweldig bent, kun je worden overladen met aandacht en hulpvragen. En dan is het heel moeilijk om grenzen te stellen en aan te geven dat je niet elke dag gebeld wilt worden. Zeker als het iemand is om wie je veel geeft. Als je niet voldoende aandacht geeft, kan de borderliner zo teleurgesteld raken dat je plots volledig hebt afgedaan.

Heb je iemand in je naaste omgeving met borderline en herken je bovengenoemde problemen? Zo ja, heb je dat kunnen oplossen? Of heb je zelf borderline en vind je het moeilijk om met je omgeving om te gaan?

Reageren
Delen

Reacties

  • Sil

    Hope

    Beste mensen,
    Ik hoop dat ik wat tips kan krijgen. Ik ben zelf een jonge dame van bijna 24. En bij mij is nu sinds één jaar vastgesteld dat ik borderline heb. Ik heb het altijd al ergens geweten, want heb last van woedeaanvallen, denk zwart-wit ben een heel onzeker persoon. Heb een heel moeilijk verleden gehad en waarschijnlijk heb ik daardoor borderline gekregen. Ik ben me hier heel goed in aan het verdiepen want ik wil veranderen! En wil een manier vinden hoe ik hiermee om kan gaan. Heb gelukkig een hele hechte band met m'n familie en twee beste vriendinnen.

    Ik wantrouw wel heel erg mensen maar is denk ik omdat ik te vaak op de koffie ben gekomen met de foute mensen. Ik kan nu veel beter met m'n woede omgaan en heb niet zoveel ruzie meer. En probeer nu beter met m'n emoties om te gaan. Heeft iemand tips hoe ik daar het beste mee kan omgaan?

    Borderliners zijn niet altijd te slechte mensen hoor.. Ik ben een heel goed mens soms te goed. Ik heb m'n minpunten maar dat heeft ieder mens toch. Iedereen wordt anders gevormd als persoon. Ik hoop van iemand wat tips te krijgen die ook borderline heeft over hoe die persoon met sommige situaties omgaat.

    Reageer
  • Sil

    Manuke

    Hallo,

    Mijn relatie met mijn vriend die borderline heeft is ook stuk gelopen na één jaar, is nu pas drie weken geleden. Heb het zeer moeilijk nu omdat ik hem heel graag zie. Ik weet dat ik hem niet kan helpen. Had graag dat hij terug contact zou zoeken ga het zelf niet meer doen. Ik hoop dat als hij zich terug beter voelt dat hij een berichtje stuurt dat hij me wil zien. Weet dat dit egoïstisch is van mezelf maar zou toch heel blij zijn. Ik kan hem niet vergeten, hij kon ook zo fantastisch lief zijn en plannen maken voor de toekomst die er zo heerlijk uitzagen. Ik moet me erg inhouden om zelf niks te sturen maar weet dat er dan een reactie komt die ik liever niet lees. Ik ben op het moment heel depressief. Kan iemand me helpen met raad aub?

    Reageer
  • Sil

    Benerooknog

    Ben anderhalf jaar met iemand omgegaan en getrouwd die een borderliner is, ik kan je vertellen dat dit mij duur heeft komen te staan! Ik heb mij meerdere keren per dag moeten bewijzen dat ik niet vreemdging. Ook meerdere keren per dag moeten bevestigen dat mijn partner niet dikker is dan een uur eerder. Als een buurman gedag tegen me zegt, heb ik een volle avond ruzie. Als ik naar mijn werk ging, ging ik volgens mijn partner niet.. ik ging vreemd (dus niet). Ook zou ik er een dubbele agenda op na houden en als ik volledige toegang gaf aan mijn mobiel of pc.. dan kon hij me vertellen dat ik heel technisch zou zijn om bepaalde zaken te deleten.

    Mijn partner was een kei in het liegen en bedriegen, zo ook naar de vriendenkring en familie. Ik ben door deze persoon mijn vrienden, familie, mijn werk en binnenkort door de scheiding mijn huis kwijt. Ik heb mijn partner betrapt op leugens keer op keer. Ik had een voorgevoel en ben gaan kijken op zijn mobiel en Facebook en kwam erachter dat hij een mega anti campagne was begonnen tegen mij. Hierbij werd ik voor mongool, psychopaat et cetera uitgemaakt. De maat is vol. Heb geen zin om me aan te passen, dat doe ik al anderhalf jaar. Scheiding is definitief wat mij betreft. Ik heb mijn lesje geleerd! Nooit meer dit figuur!!

    Reageer
  • Sil

    Wasvrouwtje

    Ik heb borderline maar je kan de mensen niet allemaal over één kam scheren! Gelukkig weet ik wel raad met mensen die verkeerde opvattingen hebben over mensen met borderline! En de naam borderliner zou ik als een etiket beschouwen die plak je op flessen en potten en niet op mensen! Mensen met borderline worden gezien als lastige personen! En dat stuit op onbegrip, bij degenen die niet weten wat er in hun omgaat en inderdaad hoog van de toren blazen! Bovendien ben ik ertoe in staat om een mening te geven over hoe de situatie in elkaar zit! Ga spelen met je eigen spiegels en speel niet met andermans gevoelens, laat mensen in hun waarde! Dan pas kan je laten zien wat menselijkheid inhoudt!

    Reageer
  • Sil

    Pien

    Helaas heb ik, eigenlijk alleen zij, al bijna 20 jaar ruzie met mijn schoonzusje. Zij begon mij en mijn vriend in het begin van onze relatie al uit elkaar te drijven door allerlei verhalen te verzinnen. Ik kan er helaas een boek over schrijven wat ze me allemaal geflikt heeft, enkele voorbeelden:

    - Mij overal de schuld van geven, over wat er in hun gezin gebeurde door alleen mijn mening te uiten.
    - Mij zien lopen buiten en vanuit het raam roepen dat ze "toch mooier dan mij is" en "toch een mooier figuur heeft dan mij".
    - Mijn vriend en onze kids alleen uitnodigen en mij niet.
    - Niet kunnen beheersen als ik in haar buurt ben, rotopmerkingen maken en mijn bezoekjes bij mijn schoonmoeder willen vermijden, mij niet tegen willen komen.
    - Alleen gedag zeggen tegen mijn kinderen en niets tegen mij.

    Zo kan ik nog wel uren doorgaan..

    Mijn vriend heeft alle contact verbroken en wil niks meer van haar weten mits ze normaal tegen mij doet. Ze is een keer anderhalf jaar boos geweest en heeft geen contact gezocht met haar zus en moeder en ineens stond ze voor de deur en begon ze tegen iedereen te praten. Zelfs tegen mij!! Ik blij! En zie ik haar een paar dagen later lopen.. Praat ik tegen haar en zij doet weer net alsof ze mij niet ziet..

    Ik heb nu wel geleerd geen aandacht aan haar te geven en voel me teneergeslagen als ze in mijn buurt staat want zodra ik in een gezelschap sta en "aandacht" krijg dan heb ik het gedaan.

    Mijn schoonmoeder heeft over paar maanden een feest voor haar pensioen en ze komt ook. Wel wetende dat wij ook komen maar zou graag advies willen horen hoe ik dan met haar om moet gaan want ik weet dat ze me door haar paranoïde ideeën van vroeger echt haat.

    Hoor het graag!

    Met vriendelijke groet,
    Pien

    Reageer
  • Sil

    Hetstudentje

    Sinds een tijdje weet ik dat mijn moeder borderline heeft, zelf weet ze dit niet. Ik ben nu 19 en toen ik 9 was gingen mijn ouders scheiden. Ik werd weggehouden bij mijn vader, mijn moeder was bang dat hij mij en mijn broer zou ontvoeren, hij zou verkeerde waarheden vertellen, hij was autistisch, en hij zou mijn moeder hebben mishandeld. Ik was 9 en begreep destijds dat mijn moeder dat niet wilde, ik wilde het zelf niet eens, was doodsbang voor die man door de verhalen. Al kende ik hem zelf niet op de manier, maar ze wist het zo te vertellen en te brengen dat ik tegen beter weten in niet anders kon dan meegaan in haar verhaal.

    Dat mijn moeder zweeg, niet at, boos was, negeerde, en iedereen verschrikkelijk vond, vond ik heel logisch. Na alles wat er was gebeurd, ik snapte wel dat ze er zwaar doorheen zat. Niet iedereen was vreselijk, selecte mensen waren geweldig. Maar het was zwart of wit, grijs bestond en bestaat niet bij haar. Na een paar jaar kreeg mijn moeder een nieuwe vriend, mijn grote held. Na mijn vader kwijt te zijn geraakt had ik iemand gevonden in wie ik vond wat ik miste, een vader. Het is de liefste man die ik ooit heb gekend en hij is belangrijker voor mij dan wie dan ook, nog steeds.

    Vanaf de scheiding tot ongeveer mijn 17e/18e dacht ik oprecht goed contact te hebben met mijn moeder. Echter kwam ik er steeds meer achter doordat ik ging studeren en ouder werd, dat de wereld er heel anders uit bleek te zien dan ik altijd dacht. Alles in mijn leven is altijd een taboe geweest. Roken, drinken, seks, theater, drugs, jongens, uitgaan, vloeken, dit is slechts een kleine greep uit de verzameling. Dit zijn allemaal dingen waar je op die leeftijd hoe dan ook mee te maken krijgt. Dit was zo nieuw, ik wist niet wat me overkwam. Ik kwam op de toneelschool terecht en besefte dat mijn leven zo ver weg stond van de levens van anderen.

    Ik kwam in gesprek met mijn stiefvader, als mijn moeder niet thuis was. Urenlange gesprekken. Hij snapte mijn moeder niet, hij benoemde allemaal dingen. Het was identiek aan hoe de scheiding met mijn ouders verliep. Ik besefte, mijn moeder heeft ALLES verdraaid. Mijn hele leven is een leugen geweest. Alles waar ik in geloofde, het was allemaal nep en verdraaid. Mijn stiefvader zou inmiddels het derde slachtoffer in de rij worden. Ik ging googelen, belde mensen, praatte met mensen, op school, vrienden, professionals, alles kwam op één ding uit: borderline.

    Alles wat alle jaren onbespreekbaar is geweest, al die jaren dat ik niet écht met mijn moeder heb durven praten omdat ik de ruimte nooit heb gevoeld, moest eruit. 19 jaar, de jongste uit een groot gezin, ik ging het gesprek aan. Niet benoemd dat ze borderline heeft, maar een volwassen gesprek met hoe dingen voor mij lagen en liggen, al mijn vragen, mijn gevoel, hoe lastig het was, alles verteld. Gevolg.. Het huis uitgezet. De hele familie keert zich tegen mij, hoe durfde ik. Behalve één van mijn broers en zussen, die stond wel achter mij.

    Ik ben 19, studeer en heb geen baantje. Ik leef van dag tot dag en verhuis elke dag met mijn koffer en vier tassen van vriendin naar vriendin. Mensen, help me alsjeblieft. Ik weet geen raad met mijn moeder met borderline. Ik wil haar niet kwijt, maar ik weet gewoon niet hoe ik ermee om moet gaan. Mijn hele vertrouwen is weg. Ik word dagelijks gebeld, krijg ellenlange whatsapps en mails met niet te volgen lange zinnen waar niemand iets mee kan. Ik wil haar niet afvallen maar ik kan niet leven op deze manier. Zeker niet in de theaterwereld waarin ik zit. Hebben jullie raad? Ik ben zo boos maar omdat ik nu weet dat ze ziek is, goed ziek, weet ik niet in hoeverre ik het recht heb boos op haar te zijn.. Maar je laat je kind toch ook niet aan haar lot over?

    Reageer
  • Sil

    DaddyEddy

    Goh wat zou ik graag willen dat jij eens een maandje een relatie zou hebben met een borderliner, kijken of jij dan nog zo hoog van de toren blaast.

    Reageer
  • Sil

    DaddyEddy

    Beste iedereen,

    Ik vroeg me af of het nu aan mij ligt of is het nu zo dat de meeste mensen (ja ik weet het het zijn ook maar mensen) met borderline de meeste problematiek niet bij zichzelf zoeken, of beter gezegd bij iedereen behalve zichzelf? Nogal typerend dan, als een persoon die aangeeft dat hij of zij last heeft van borderline vervolgens eigenlijk zegt dat hij of zij niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor het compleet verwoesten van meerdere levens.

    Begrijp me niet verkeerd: ik snap en begrijp zeker wel dat jullie ook maar gewoon mensen zijn, maar vervolgens wordt er dan door een paar mensen met borderline in het oude patroontje gestapt door te zeggen dat jullie omgeving er ook zelf voor kiest ofzo. Nee helemaal niet! Het is vaak dat het juist (zelfs al is het in veel gevallen wel bekend bij de borderliner zelf) verzwegen wordt voor de buitenwereld en helemaal voor de partner, met als gevolg dat op het moment dat er kinderen in het spel zijn het dan pas naar buiten komt, met alle gevolgen van dien.

    Vervolgens wordt er ook vaak gezegd door veel mensen met borderline dat je er voor 50% ‘'schuld’' aan hebt als partner zijnde omdat het uiteraard nog altijd hun eigen wil is om bij iemand te blijven met borderline, hmmm is dit ook niet weer die veel herhaalde beschuldigende vinger naar de directe omgeving van (let op) veel mensen met borderline?

    En dan vervolgens (lekker makkelijk) ach het is toch altijd voor de helft de schuld van de partner dat hij bij mij blijft dus laat dat me ook weer meer koud (en ook deze gedachtegang herken ik helaas ook weer uit mijn eigen ervaring van de relatie die ik heb gehad met een persoon die aan borderline leed).

    Begrijp als mens met borderline nou toch eens dat zo'n partner er net zo weinig voor kiest dat je die ziekte hebt als jezelf, en dat het de liefde voor hun partner is die hen er toe doet kiezen om toch te blijven proberen iets te maken van de relatie. Maar zie ook heel goed in dat zo'n partner, of wie dan ook (met of zonder de vrije keuze) vaak er alles aan doet om jouw op je gemak te laten voelen, en dat in veel gevallen de borderliner juist nog eens het tegenovergestelde daarvoor teruggeven aan hun partner familielid, of erger nog hun kinderen. Snap dan ook dat het juist dat menselijke gedrag is die dit soort mensen ertoe doet kiezen om bij iemand met borderline te blijven, zelfs buiten het feit om of er nu wel of geen kinderen in het spel zijn.

    Helaas wordt dit vaak niet ingezien door veel mensen met borderline, ze zien gewoon niet in dat dit bijna een bovenmenselijke keuze en een betuiging van hun liefde voor jullie. Sterker nog dit wordt vaak gezien als een soort van een tekortkoming van diegene die hun juist uit alle macht probeert lief te hebben.

    En dan heb ik het nog niet eens over al die kinderen die niets te kiezen hebben en het gewoon maar moeten ondergaan, simpelweg omdat ze aangewezen zijn op die ouder die er (ja sorry hoor) voor kiest om meer bezig te zijn met het verdoezelen en het ontkennen van de ziekte of aandoening en daardoor ook niet de hulp ervoor zoekt, terwijl het ook voor zichzelf al jaren als een paal boven water staat dat ze hieraan lijden.

    Maar goed wat weet deze buitenstaander nou het staat natuurlijk ook als een paal boven water dat al die mensen in de directe omgeving er bij al die mensen met borderline voor in de rij staan om compleet verkloot te worden daar kiezen wij als buitenstaanders allemaal zelf voor, want de "borderliners" zijn hier natuurlijk de slachtoffers want jullie hebben die keuze niet, en iedereen in de directe omgeving wel.

    En dan nog gek op je neus kijken dat sommige mensen het advies geven om een relatie met een borderliner te verbreken, maar dat was toch de beste keuze? Misschien een lastige vraag: maar is het misschien een klein beetje zo dat veel borderliners, liefde nog altijd voor zwakte aanzien?

    Tot slot voor een ieder die er aan zit te denken om het toch te proberen dit advies:

    Ja in het begin is het de hemel op aarde, maar bedenk wel wat je hiervoor in veel gevallen duur voor moet betalen namelijk, op den duur verschil je niet veel meer in het doen en laten als een echte borderliner het grootste verschil is dat jij dan nog steeds je partner aan alle kanten probeert te pleasen terwijl de borderliner je alleen maar verder de stront in trapt.

    En bedenk dan ook meteen of dit de ideale situatie is om (eventuele) kinderen in groot te brengen.

    Reageer
  • Sil

    Freek

    Ik heb sinds 5 jaar "voorgoed" afscheid genomen van mijn borderliner zusje. Alhoewel ik haar natuurlijk mis en we een hoop hebben meegemaakt leek mij dit toch het beste. Ik had al eerder met haar gebroken door een aantal jaren afscheid te hebben genomen. Je hoopt op beterschap maar niks is minder waar. 5 jaar geleden heb ik haar hardhandig mijn erf af geschopt. Tegen het asociale aan. Eigenlijk niet mijn stijl, maar ik moest mijn gezin beschermen. Ze heeft daarna mijn dochter verteld hoe slecht ik voor haar ben geweest. Dit steekt. Het heeft tussen mij en mijn dochter ook veel veranderd. Toch mis ik een zus. Heb er nog wel eens over nagedacht om toch contact op te zoeken. Als ik dan hoor dat mijn dochter haar tegenkwam en hoe ze tegen haar d'r beklag doet over mij ben ik er alweer helemaal klaar mee. Wat is nou de beste manier?

    Reageer
  • Sil

    Renlu

    Hallo,

    Ik ben een man en heb een korte relatie gehad met een borderliner. We waren erg verliefd, tot ze uit het niets een heel vervelend sms'je stuurde. Ik voelde me erg gekwetst en heb dit ook gezegd. Toen begon ze er nog een schepje bovenop te doen tot we elkaar voor de ergste dingen uit begonnen te schelden. (Ik heb ADD, dus ben zelf ook erg impulsief en verbaal keihard als ik gekwetst wordt). Ze heeft me op alle social media geblokkeerd en wil geen contact meer met me.

    Maar omdat ik me zorgen om haar maakte heb ik haar moeder gesproken omdat ik wilde weten hoe het met haar ging. Ik heb haar moeder gevraagd of ze dacht dat het nog goed zou komen tussen ons en ze antwoordde met "ik denk het wel, maar doe het rustig aan en begin met een vriendschap, dan wordt het vanzelf wel een relatie". Ze zei ook dat ik haar geen berichtjes of wat dan ook moest sturen, maar dat ik haar tijd moest gunnen.
    Ze zei letterlijk, "ze komt vanzelf wel". Ik heb van meer mensen gehoord dat ze vanzelf wel komt. Onze ruzie is nu een maand geleden, dus mijn vraag is hoeveel tijd een borderliner nodig heeft voor ze het vergeven heeft en weer contact zoekt?

    Ik realiseer me dat het leven met een borderliner erg moeilijk is, maar ik ben stapelgek op haar. Daarbij wil ik haar niet vanwege haar stoornis in de steek laten, want dat zou ik laf vinden. Het wachten maakt me gek. Bij voorbaat dank voor reacties.

    Reageer
    • Sil

      Manuke

      Hallo,

      Wat herken ik mezelf hier in. Ik ben een jaar met een borderliner geweest en het is nu reeds drie weken gedaan, ben zelf doorgegaan omdat ik het even niet meer aankon. Nu mis ik hem heel erg, ik slaap en eet niet meer. Ben nog steeds zo gek van hem dat het verschrikkelijk pijn doet.

      Moest hij een berichtje sturen ik ging onmiddellijk terug wetend dat het heel moeilijk is. We hebben een prachtige tijd samen gehad maar wel met veel ups en downs. Ik ben verhuisd maar ik moet nog mijn grief en mijn poezen gaan halen. Heb zelf berichtje gestuurd maar krijg dan als antwoord 'ik ben sevens weg ik ga naar daar of naar daar zal niet gaan'. Ik weet niet of hij me nog wil maar ik wacht op hem. Zou niks liever willen en moest het lukken zal ik het helemaal anders doen. We wonen nu al apart want samen nee dat ging niet. Heb raad nodig.

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

77 - 7 =

Ziekenhuis.nl

Lees op Ziekenhuis.nl meer over de aandoening.

borderline

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Met het laatste nieuws en gezonde tips

Gezondheidsplein Nieuwsbrief

Bekijk hier een voorbeeld

Video van de week

Wat is PMS en wat kun je eraan doen?

Bekijk de video

Specials & Dossiers