Mishandeld door moeder met psychiatrische problemen

Verhaal door Neo (30)

Neo (30 jaar) werd jarenlang geslagen en getreiterd door haar moeder. Ze ging geloven dat ze een lastig kind was dat door haar moeder steeds terechtgewezen moest worden. Tot haar psycholoog vertelde dat niet zij, maar haar moeder psychiatrische problemen had.

"Vroeger gingen er al veel dingen mis. Mijn moeder was snel geïrriteerd en deelde snel klappen uit. Ze sloeg ons nooit bont en blauw, maar wel in het gezicht. Of iedere keer wanneer wij geknipt moesten worden en we niet stil genoeg zaten, prikte ze even snel met die scherpe schaar in je nek. Maar het leven gaat gewoon door en als kind merk je niet zo erg wat er gebeurt. Ik kan me herinneren dat ik me, vanaf het moment dat ik echt over mijzelf en mijn gevoelens kon nadenken, heel vaak erg leeg en eenzaam voelde. Ik begreep niet waar dat vandaan kwam."

"In mijn puberteit is er een verergering ontstaan van de problemen. Mijn moeder vond mij een vervelende tiener en sloeg mij steeds vaker. Ik kwam meestal als enige van de kinderen thuis na school. Mijn moeder was er altijd en wilde dan aandacht. Die moest dus van mij komen. Of het nu negatief of positief was dat maakte niet uit, maar ze wilde die aandacht per direct. Als ik mijn schooltas in de hoek legde en meteen naar mijn kamer ging, kwam ze gewoon achter me aan. Als ik dan liet weten liever even alleen op mijn kamer te willen zijn, begonnen de opmerkingen: 'Och, heb je weer een rothumeur?' of 'Goh wat doe je weer lelijk tegen me vandáág'. Dan ging ze een beetje tegen me aan duwen om me te pesten. Uiteindelijk lokte ze een kattige opmerking van mij uit en kon ze me weer slaan. Dit waren dagelijkse pesterijen en hebben ongeveer van mijn 13e tot 16e levensjaar plaatsgevonden."

Zelfmoordneigingen

"Ik had er zoveel pijn van dat ik vaak nadacht over zelfmoord, maar ik durfde niet. Mijn broer, die vroeger ook zoveel last van haar had, is in die tijd weggelopen en op zichzelf gaan wonen. Hij was pas 19 jaar en ik net 15 jaar. Toen ben ik ook veel meer geslagen, omdat zij gefrustreerd was om de ruzies. Na die tijd zijn mijn gedachten over zelfmoord ook toegenomen. Ik huilde veel en zat gevangen in mijn wereld van muziek, wat het enige was wat mij thuis nog op de been hield. Verder had ik wel vriendinnen en ging uit en was dwars. De rest van de familie zag alleen het dwarse van mij en hoorde alleen mijn moeders verhalen. Zij vonden allemaal dat ik gewoon een rotpuber was. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik nooit naar buiten ben gestapt met dat slaan. Misschien wel omdat ze zo'n sterk front tegen mij had gemaakt in de directe omgeving, dat ik bang was dat niemand me zou geloven."

Blauwe plekken

"Zelfs op school, waar ik wel eens ben aangesproken door een leraar die een blauwe plek in mijn gezicht niet vertrouwde, durfde ik niets te zeggen. Toen mijn broer uiteindelijk in een gesloten inrichting terecht kwam, heb ik het zwaar gekregen zonder hem. Ik ging wel vaak op bezoek en kon goed met hem praten. In die tijd is mijn moeder me wel meer los gaan laten. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien werd ik te oud om te overstemmen. Ik werd ook alleen maar dwarser en bozer, dus ontstonden er thuis onhoudbare situaties met de vreselijkste ruzies. Ik ben toen wel gaan praten over het slaan."

"Ik was inmiddels 17 jaar en werd een jaar niet meer geslagen. Toen bleek dat mijn moeder het of spontaan vergeten was, of aan het ontkennen was, want volgens haar had ik ineens waanideeën, net als mijn broer. Ze stuurde mij naar een psycholoog, omdat ze zich daar zo'n zorgen over maakte (kun je het geloven?). We zijn een paar keer samen geweest. Volgens haar zou het kunnen liggen aan het missen van een eigen vader. En of die psycholoog daar even iets aan wilde doen. Ik heb daar een hele reeks gesprekken gehad. Mijn hele verleden uitgediept en ik werd er niet beter van, behalve dat ik mijn verhaal kwijt kon. Op den duur kon ik er niets meer mee en ben ik gestopt. Op mijn 20e ben ik het huis uitgevlucht."

Geen echte moeder

"Daarna is het een lange periode van aantrekken en weer afstoten geweest. Ik irriteerde me ook mateloos aan heel veel eigenschappen van haar. Allemaal eigenschappen die mij steeds meer van haar dwangmatige, gespannen en bemoeizuchtige kant lieten zien. Op den duur wist zij ook dat weer om te draaien naar mij, door mij erop te wijzen dat ik haar niet eens accepteer zoals ze is. En als ik dat niet doe, wil ze mij ook niet in haar buurt hebben. Zo kan ik nog honderd voorbeelden geven, maar het belangrijkste is dat ik nooit het gevoel heb gehad een echte moeder te hebben."

"Ik ben, blijkt nu, al heel mijn leven op een dwangmatige manier op zoek naar liefde om mijn leegte te vullen. Dit werkt dus niet en beland ik van persoonlijke crisis in persoonlijke crisis. Ik ben uiteindelijk een jaar geleden die psycholoog van toentertijd weer op gaan zoeken. Ik heb hem mijn verdere levensloop uitgelegd en hem de vraag gesteld of hij mij kan helpen om meer los te komen van mijn moeder omwille van mijn eigen gezondheid. Het kostte mij gewoon veel te veel energie om zo met haar om te blijven gaan. Alsmaar de ontkenning van haar krijgen dat er misschien een beetje oorzaak bij haar zou liggen van onze botsingen. Het ligt nooit aan haar, want ik ben en blijf het lastige kind. Ze is er ook alleen maar voor me wanneer het niet goed met me gaat. Dan staat ze voor me klaar, maar daar kan ze natuurlijk weer wat voor terug eisen. Bovendien kan ze dan weer aan iedereen vertellen dat haar probleemkind weer in de problemen is beland. Dat geeft haar weer het gevoel dat ze gelijk heeft over mij."

"Wanneer het periodes wel goed met mij gaat heeft ze weinig aandacht. Mijn eerste echte baan was mijn trots en ik heb haar heel vaak gevraagd om eens langs te komen. Ik heb daar 2 ½ jaar gewerkt en ze kon de naam van mijn functie niet eens fatsoenlijk uitspreken. Zij moffelt dat weg met het feit dat tegenwoordig al die namen zo moeilijk zijn, maar ik denk dat je daar na zoveel jaar toch wel eens wat van kan onthouden."

Schijnleven

"Ik dacht eerst dat bovenstaande ideeën veelal mijn subjectieve mening was en ik misschien ook wel teveel in mijn eigen voordeel dacht, maar daar heeft de psycholoog wel verheldering in gebracht. Hij heeft mij na al die jaren kunnen vertellen dat mijn moeder degene is die hulp nodig heeft en niet ik. Hij heeft toegegeven dat ze psychiatrische problemen heeft, maar waarschuwde me ook dat ze niet zal gaan veranderen of inzien dat ze hulp nodig heeft. Ze ontkent al heel haar leven met als doel: 'overleven, zelf niet kapot gaan als je moet inzien wat er met je aan de hand is.' Ze doet dit dus gewoon uit zelfverdediging. Niet te geloven dat mensen zo in elkaar kunnen zitten! Ja, ik wist wel dat het kon, maar had nooit geloofd dat zo iemand naar de buitenwereld toe een schijnbaar goed leven kan leiden. Buiten ons gezin heeft namelijk niemand door wat er aan de hand is. De psycholoog vertelt dus dat dit de enige manier van overleven kan zijn voor zo iemand. Alleen een totaal dieptepunt of groot verlies, wat ik haar niet toewens, kan haar zover kapot krijgen dat ze wel hulp moet aanvaarden."

Advies van de psycholoog

"Ik ben toen op advies van de psycholoog meer mijn eigen leven gaan leiden en zo weinig mogelijk thuis gekomen. Daaropvolgend kreeg ik een keer de beschuldiging dat ze mij de laatste tijd zo egoïstisch vond, omdat ik alleen maar met mijzelf bezig was. Ik ben hiertoe uitgebreid met haar in gesprek gegaan om dit uit te leggen. Ik zei dat de reden waarom ik niet meer zoveel langs kwam was dat de psycholoog het mij geadviseerd had. Al met al heb ik mijn verhaal goed kunnen vertellen. Denk je dat ze er ooit nog op terug is gekomen? Nee hoor, er is nooit meer naar gevraagd. Dat zegt voor mij al genoeg. Als je dochter zo'n besluit duidelijk maakt, zou ik toch op zijn minst nieuwsgierig worden naar wat erna gebeurt. Zij niet, want zij gaat gewoon door met leven en geeft dit geheel in haar eigen gedachte wel weer een betekenis, die waarschijnlijk niet klopt en waar ze niet over praat. Zo doet ze dat dus altijd al."

"De psycholoog zegt dat dit waarschijnlijk de gezondste oplossing is voor mij. Gelukkig krijg ik van hem te horen dat dit geen rare overhaaste reactie was, maar een gezonde reactie. Vreemd genoeg kom ik in mijn omgeving, door mijn verhaal te vertellen, ineens een paar mensen tegen die hetzelfde hebben meegemaakt en mij helemaal begrijpen. Dit helpt ontzettend, want ik was weer bang dat mensen die mijn moeder kennen tegen mijn besluit zouden zijn. Gelukkig heb ik met die mensen minder te maken dan met de mensen die mijn moeder niet kennen en me begrijpen, ook omdat ze het zelf kennen. Ik heb ineens meer een eigen leven. Maar nu moet ik de volgende periode door, want mijn beschadigingen zijn er nog steeds en ze zijn duidelijk aanwezig. Hier moet ik nu aan beginnen."

Reageren

Reacties

  • Sil

    Thea

    Beste Neo en anderen die met dit probleem hebben te maken.
    Wat ik eigenlijk een beetje vreemd vind aan de reactie van de Psycholoog is dat hij zegt dat je moeder gek is. Wat heb je nou aan zo\'n antwoord, als daar verder niets mee wordt gedaan? Mijn moeder was b.v. altijd ziek, zielig of onderweg om aandacht te vragen voor zichzelf. Ik heb altijd voor haar moeten zorgen, als klein kind al. Dit heeft mij in negatieve vorm gemaakt die ik werd! De verzorgster voor anderen. Heb ook 20 jaar in de verpleging gewerkt en haar tot haar dood toe begeleid. Nog steeds (nu ik 60 jaar ben) en in de w.a.o. zit, heb ik het gevoel dat ik anderen moet helpen. Ook bij een aantal van jullie voel ik die druk. Je doet het nooit goed. Ik heb ervaren dat mijn zelf-beeld hieraan kapot is gegaan, maar ook dat er nog steeds mensen zijn die op mijn gemoed proberen te werken, om me daarna een trap na te geven. Hier sluit ik me nu vanaf!
    Ik let erg goed op deze geraffineerde streken, hoe anderen mij sluipend in hun web proberen te lokken. Dat moet wel, anders ga ik hieraan kapot. Ik heb mijn moeder vergeven omdat zij zelf ook zo\'n leven heeft gehad. Vroeger de zorg moeten dragen voor 12 kinderen. Het enige wat mij echt heeft geholpen is, dat ik erachter kwam dat ik de pijn die ze mij gaf, niet durfde/kon ontlopen. Alsof ik het steeds weer zelf op zocht. Haar Moest helpen en anderen omdat het mijn taak scheen te zijn.
    Zo hielp ik mezelf niet! Mensen zijn vaak gewend om in pijn te leven, inplaats van een stuk geluk voor zichzelf te zoeken. Een computer die je steeds dezelfde instructies geeft, slaat dit op in de harde schijf. Zolang je zelf dit niet verandert, blijft het programma hetzelfde. Het gaat erom dat je voor jezelf de juiste keuzes maakt. Laat het los (ook al is dit niet eenvoudig). Mensen worden dan boos omdat je veranderd bent, maar als je het volhoudt, wennen ze hier aan en kunnen niets meer met je doen! Boos terug worden of verwijten hebben, maakt jezelf alleen maar ongelukkiger. Jij hebt niet gekozen voor haar gedrag naar jou toe toch? Doe er dan a.u.b. wat aan opdat jijzelf geen schade oploopt doordat jouw p.c. verkeerd is geprogrammeerd. Een goed boek lezen hierover b.v. kan wonderen doen. Je bent goed zoals je bent en probeer trots te zijn op wat je kunt! Weglopen van deze mensen, op het moment dat ze je kwaad doen, is het beste. Ook praten over de pijn die jij voelt met zo\'n persoon kan de ander helpen om begrip voor je te hebben. Maar kom altijd terug, en kom op voor jezelf. Net zolang als jullie dat kunnen, en anders? De knoop doorhakken en zeggen? IK PIK HET NIET LANGER! Ondanks dat je iedereen tegen je krijgt, is het de strijd waard om niet meer aan jezelf te twijfelen en te kunnen zeggen? Ik ben Gelukkig. Wacht niet tot je 60 bent, zoals ik,
    Groetjes Thea

    Reageer
  • Sil

    repelsteeltje

    Ik heb net de verhalen gelezen over jullie moeders. Ik voel me wel rot om dit te schrijven, maar ik herken me in jullie verhalen. Ik ben 60 jaar, gescheiden, heb geen kinderen. Ben heel mijn leven al chronisch depressief. Mijn moeder is nu 90 jaar, maar ik voel me nog steeds zenuwachtig en ongelukkig als ik in haar buurt ben. Ze woont nog op zichzelf, dus ik moet ook nog een beetje voor haar zorgen en dat valt me heel zwaar. Ik ben enig kind, heb verder geen familie, alle problemen komen neer op mij. Ze houdt niet van mensen. Ik probeer altijd vrolijk en goed te zijn voor haar, maar eigenlijk kan ik het niet aan, maar ik kan haar ook niet laten vallen op die leeftijd. En ik weet dat mijn moeder mij als een psychisch probleem ziet, vanwege mijn vader, die volgens haar een psychopaat is. Ik wil jullie bedanken voor het lezen van mijn verhaal.

    Reageer
  • Sil

    anoniem

    O mijn god.. dit is precies wat ik nu doormaak. Precies, maar ik ben nu pas 17. Het is afschuwelijk, moordend, het doet zo\'n pijn. Op dit moment is mijn moeder met een stuk of 5 buren aan het praten over mij. Dat ik zo\'n afschuwelijke puber ben, terwijl ik niets doe. Al haar frustraties worden afgereageerd op mij, frustraties over het verleden met haar man (mijn vader). Volgens haar ben ik precies zoals hem en verdien ik hetzelfde leven. Ze lokt de ruzies altijd uit. Ik word moe echt moe van haar..
    Als ik 18 ben wil ik haar nooit meer zien, nooit meer. Er is teveel gebeurd.

    Reageer
  • Sil

    Anoniempje

    Ik kan me helemaal terug vinden in jou verhaal. Mijn moeder is precies zo. Ik ben nu 21 en ben sinds mijn 20ste het huis uit. Ik kon niet meer samen met haar onder 1 dak leven. Mijn moeder heeft psychische problemen en ze moet gewoon geholpen worden. Daarbij heeft ze ook een gok verslaving. Elke keer als ze naar het casino gebracht wil worden ( ze heeft geen rijbewijs) dan doet ze poeslief. Wil ik iets voor mezelf gaan doen dan word ze gek en wil ze dat ik constant thuis bliijft. Daarbij wil ze ook mijn relatie en mijn persoonlijke leven sabboteren. Ik geloof als ik binnenkort de stap maak om het contact met haar volledig te verbreken dat ze me gaat stalken en mijn leven proberen kapot te maken.

    Reageer
  • Sil

    M.

    Hallo Neo, ik herken je verhaal.

    Mijn moeder reageert erg fel en onvoorspelbaar. Het verhaal van het harenkammen is heel herkenbaar. Verder vond ze mij egoistisch. Vertelde ze negatieve dingen over mij tijdens verjaardagsfeestjes, aan vriendinnetjes en ouders van vriendinnetjes, vertelde ze me regelmatig dat ik de sfeer in huis verpestte. Dit heeft geresulteerd in een drive het haar naar de zin te maken, zonder enig effect overigens. In mijn puberteit viel ze me ook structureel lastig na schooltijd. Ik wilde dan graag even rustig zitten of alleen zijn maar daar kwam niets van terecht. Ze liep me constant achterna en viel me lastig tijdens huiswerk. Altijd rottige opmerkingen en verwijten, woedeuitbarstingen, en opmerkingen dat leeftijdgenootjes zo leuke meiden waren en dat ik maar meer als zij moest zijn. Verder was ik dik (ik was juist heel mager) Ook mijn moeder heeft mijn problemen met mijn opvoeding geschaard onder de noemer psychiatrische aandoening toen ik 17 was. Nu heb ik een goed leven en ben zelf moeder van een gezonde zoon. Ik voel mij goed en heb een goed cv dus die felbegeerde baan komt ook wel. Het contact met mijn moeder is er ook een geweest van aantrekken en afstoten. Maar telkens weer grensoverschrijdend gedrag vanuit mijn moeders kant. Het aangeven van grenzen vanuit mijn kant leidt tot grensoverschrijdend gedrag. Het contact leek sinds enige tijd hersteld, tot ik een aantal dagen geleden een brief vond aan mijn zus waarin stond dat ze alvast contact ging zoeken met lotgenoten om alvast de zorg te gaan regelen voor mijn zoon mocht dat nodig zijn. De aanleiding voor het voorval was dat ik vroeg of ze even wilde wachten met het brengen van mijn spullen tijdens de verhuizing, omdat ik zo de dingen beter kon opruimen/ voor mijn gevoel geen conflict. Haar opmerking naar mijn zus toe was: naast chaos in haar hoofd is er nu ook chaos in haar huis en dat trekt ze niet moet je maar denken. Dit doet mij erg veel verdriet en ik weet niet zo heel goed wat ik er mee aanmoet. Ik denk niet dat ik gestoord ben. Wel begin ik te vermoeden dat mijn moeder dat misschien wel is. Maar ja dat past weer zo perfect in het beeld van een persoonlijkheidsstoornis om dat te zeggen. Ik schaam me zo intens dat ik er met niemand over durf te praten.

    Reageer
  • Sil

    kim

    dit vond ik een mooi verhaal hoop dat het verder goed gaat met je. ben 30 en me moedermaakt me gek stolkt valt me vriend lastig vriendinnen.

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Ik ben nu 15 jaar heb wel eens ruzie met mijn moeder die gescheiden is.
    die vroeger wel eens werd geslagen.
    heb een zus van 16 jaar die het altijd goed doet die ook wel eens ruzie met mijn moeder heeft omdat ze vond dat ik gelijk had. nou durft ze me geen gelijk meer te geven maar ik praat er wel vaak met haar over. Mijn moeder vroeg laats of ik naar de winkel wilde ik wou wel maar ik zei dat ik om half wilde gaan. een tijdje rust ik was bezig met mijn huiswerk tot ik haar hoorde schreeuwen.
    ik dacht negeren ze bleef doorgaan.
    tot ze de deur open deed en schreeuwde je moet nu gaan waarop ik rustig antwoorde ja ik ga om half. even later hoorde ik haar alweer schreeuwen. dus ik ging maar naar beneden. ik zei waarom schreeuw je weer ik ga om half heb mijn huiswerk bijna af. ze zij toen half rustig pak even een papiertje ik gaf haar het papiertje ze schreef de boodschappen op.
    ik ging op de bank zitten en wou naar de klok kijken 10 vooor kon mijn haren nog ff snel doen. ik zei tegen haar ik ga mijn haren even doen. toen zei ze nee ik tel tot drie en je gaat naar de winkel.
    nou ze had tot drie geteld toen werd ik in het gezicht geslagen.
    ze wou zelf gaan maar dat deed ze niet.
    ze vloekte schold me uit en liep van de computer weg en ging naar boven.
    even later kwam ze weer beneden en belde om het verhaal weer teverspreiden.
    ze liep weer naar boven en ik mocht geen eten de heledag niet alleen water mocht ik hebben ik had alleen sigaretten en water waar ik mee kon doen had geen geld meer om voor me zelf wat te halen.
    ik liep naar boven en wou het toch goed praten ze wou niet praten ik zei telkens als je verliefd bent en je relatie gaat stuk ben ik weer degene waarop je op moet afreageren. ik wou alsnog naar de winkel maar ik mocht niet. en zo kwam ik hier om te kijken of meer mensen deze problemen hebben.

    Reageer
  • Sil

    Sarah

    Hey,

    Ik voel je pijn, want jouw verhaal is mijn verhaal. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt maar ik ben wat opgelucht dat ik niet alleen ben. Nog altijd denk ik af en toe dat ik overdrijf, dat ik een slecht kind was die het verdiende om geslagen te worden, want welke andere reden was er voor de woede aanvallen die mijn moeder regelmatig kreeg? Moest ik niet hebben tegengesproken, had ik geluisterd, dan was er geen reden om me te slaan of uit te schelden, nietwaar? En ik geloof dat nog steeds, soms. Ik moet mezelf regelmatig vertellen dat ik het niet aan het verzinnen ben, dat hoe lastig ik ook was als tiener, ik de aframmelingen niet verdiende. Het is moeilijk want mijn moeder, net als jouw moeder, ontkent wat ze me heeft aangedaan. Het heeft lang geduurd vooraleer ik zelf geloofde dat ik als kind mishandeld was. Voor mij begon het toen ik 8 jaar was, vlak na de scheiding van mijn ouders. Mijn zus en ik bleven bij mijn moeder wonen. En mijn moeder vond het moeilijk, 2 kinderen in haar eentje opvoeden. Ik herinner me de eerste keer dat ze me sloeg, in het gezicht, en de laatste keer, toen ik haar een lap terug gaf in haar gezicht en hysterisch toeschreewde dat ze me nooit meer zou slaan. Ik was 16 jaar denk ik. Ze was geschokt en belde mijn vader om hem te vertellen dat haar slechte dochter haar had geslagen. Ze sloeg me niet alleen in mijn gezicht, ze schopte en beet me ook. Ook trok ze aan mijn haar, en ik herinner me dat ze me eens aan het wurgen was op de vloer, en mijn zus moest haar stoppen. Mijn zus werd ook geslagen, maar minder dan ik want ik sprak meer tegen, en ik zat ook vol woede want ik kon me niet verdedigen, zij was baas, enige mening die ik mocht hebben werd snel de kop in gedrukt. Ik weet niet wat erger was, haar woorden of haar vuisten. Net als jij dacht ik er ook nooit aan om iemand in te lichten over de situatie thuis. Ik wist niet beter, voor zover ik wist was het normaal, en mijn schuld. Toen ik 18 was werd ik depressief en dacht ik vaak aan zelfmoord. Mijn moeder dacht dat het door mijn studies kwam en stuurde me naar een relaxatie therapeut, of zoiets. En het vreemde was, ik wist niet waarom ik me zo slecht voelde. Nu weet ik dat ik wat er was gebeurt ontkende, omdat het te pijnlijk was. Net als jij irriteerde ik me aan zoveel eigenschappen van haar, ik had letterlijk een afkeer van haar. Ik kan me niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik haar een kus gaf, ik kon haar niet aanraken. Enkel de laatste maanden, nu ik naar een ander land verhuisd ben, begrijp ik wat er gebeurd is, waarom relaties moeilijk zijn voor mij, waarom ik een afkeer heb van haar. Ik heb hulp ingezocht van een psycholoog en ik begrijp eindelijk dat ik niet gek ben, dat ik geen slecht kind was (alhoewel dat ik daar soms nog steeds moeite mee heb). Een 6tal maand geleden heb ik haar een lange email gestuurd, om het contact met haar te verbreken. Ik heb uitgelegd waarom het voor mijn niet meer kon. Antwoord kreeg ik niet, tot gisteren. Een korte email waarin ze zei dat 'wat ik ook dacht of geloofde, ze me toch graag zag'. Daar heb je het: 'wat ik ook geloof'. De ontkenning. Hoe kan ik in contact zijn met haar als mijn verhaal volgens haar een fabel is? Opnieuw de slechte dochter die het haar arme moeder zo lastig maakt. Ik kan dit niet meer, ik wil nooit terug naar die verschrikkelijke jeugd die ik had, ik ben bang dat ze terug macht krijgt over mij. Ik heb haar terug ge-emaild om te zeggen dat 'ik de waarheid geloof, ondanks wat ze zichzelf probeert te vertellen' en dat ze er 'maar aan had moeten denken dat ze me graag zag voor ze me als boksbal begon te gebruiken'. Mijn zus is nog altijd in contact met haar, alhoewel ze heeft aanvaard dat ik dat niet meer wel. Ik denk dat zij haar eigen manier heeft om met het verleden om te gaan. Mijn leven is zoveel beter sinds ik geen contact meer heb met mijn moeder, maar het is lastig soms. Alles is goed en dan herinner ik me dat ze niet altijd kwaad was, dat ze mijn zus en ik toch alleen heeft opgevoed, en dat ik misschien meer medelijden zou moeten hebben, dat ik haar misschien zou moeten vergeven. Maar dat kan ik niet. Voor mij is ze zo goed als dood. En dat is toch erg, dat je je eigen moeder niet in je leven wilt. Misschien ben ik inderdaad een slechte dochter.

    Reageer
  • Sil

    Mieke De Busschere

    Ook ik ben kapot van mijn moeder haar leven.Als kind was ze enkel te vinden bij meerdere (dronken) mannen mijn vader (die overleden is) en haar kinderen liet ze in de steek,drie week voor Kerstmis heb ik haar gevraagd geen contact meer met me op te nemen,dit na 48 jaar. Voel ik mij daar goed mee??? Mijn pschyiater zei dat mijn gezondheid zal blijven achteruit gaan bij verder contact met haar.Ik probeer na een jaar vol ellende ertoch met mijn gezin er een vrolijk Kerstfeest van te maken .Maar ik heb het er zeer meoilijk mee!!!groetjes,sterte en gezond 2009
    Mijn moeder heeft een Dokter nodig om haar leven op een rijtje te zetten.Dit wil ze niet inzien.IK KAN HAAR NIET MEER HELPEN. ik deed mijn best,48 jaar lang

    Reageer
  • Sil

    Esmiralda

    Hallo, je verhaal heeft zoveel indrukj gemaakt dat ik niet eens meer wat weet te typen!... Ik weet wel dat ik graag een keer met jou zou chatten en/of mailen.
    Hoop dat je daar mee in stemd want het zou mij erg goed doen.
    Groetjes

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

53 - 3 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren