Mishandeld door moeder met psychiatrische problemen

Verhaal door Neo (30)

Neo (30 jaar) werd jarenlang geslagen en getreiterd door haar moeder. Ze ging geloven dat ze een lastig kind was dat door haar moeder steeds terechtgewezen moest worden. Tot haar psycholoog vertelde dat niet zij, maar haar moeder psychiatrische problemen had.

"Vroeger gingen er al veel dingen mis. Mijn moeder was snel geïrriteerd en deelde snel klappen uit. Ze sloeg ons nooit bont en blauw, maar wel in het gezicht. Of iedere keer wanneer wij geknipt moesten worden en we niet stil genoeg zaten, prikte ze even snel met die scherpe schaar in je nek. Maar het leven gaat gewoon door en als kind merk je niet zo erg wat er gebeurt. Ik kan me herinneren dat ik me, vanaf het moment dat ik echt over mijzelf en mijn gevoelens kon nadenken, heel vaak erg leeg en eenzaam voelde. Ik begreep niet waar dat vandaan kwam."

"In mijn puberteit is er een verergering ontstaan van de problemen. Mijn moeder vond mij een vervelende tiener en sloeg mij steeds vaker. Ik kwam meestal als enige van de kinderen thuis na school. Mijn moeder was er altijd en wilde dan aandacht. Die moest dus van mij komen. Of het nu negatief of positief was dat maakte niet uit, maar ze wilde die aandacht per direct. Als ik mijn schooltas in de hoek legde en meteen naar mijn kamer ging, kwam ze gewoon achter me aan. Als ik dan liet weten liever even alleen op mijn kamer te willen zijn, begonnen de opmerkingen: 'Och, heb je weer een rothumeur?' of 'Goh wat doe je weer lelijk tegen me vandáág'. Dan ging ze een beetje tegen me aan duwen om me te pesten. Uiteindelijk lokte ze een kattige opmerking van mij uit en kon ze me weer slaan. Dit waren dagelijkse pesterijen en hebben ongeveer van mijn 13e tot 16e levensjaar plaatsgevonden."

Zelfmoordneigingen

"Ik had er zoveel pijn van dat ik vaak nadacht over zelfmoord, maar ik durfde niet. Mijn broer, die vroeger ook zoveel last van haar had, is in die tijd weggelopen en op zichzelf gaan wonen. Hij was pas 19 jaar en ik net 15 jaar. Toen ben ik ook veel meer geslagen, omdat zij gefrustreerd was om de ruzies. Na die tijd zijn mijn gedachten over zelfmoord ook toegenomen. Ik huilde veel en zat gevangen in mijn wereld van muziek, wat het enige was wat mij thuis nog op de been hield. Verder had ik wel vriendinnen en ging uit en was dwars. De rest van de familie zag alleen het dwarse van mij en hoorde alleen mijn moeders verhalen. Zij vonden allemaal dat ik gewoon een rotpuber was. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik nooit naar buiten ben gestapt met dat slaan. Misschien wel omdat ze zo'n sterk front tegen mij had gemaakt in de directe omgeving, dat ik bang was dat niemand me zou geloven."

Blauwe plekken

"Zelfs op school, waar ik wel eens ben aangesproken door een leraar die een blauwe plek in mijn gezicht niet vertrouwde, durfde ik niets te zeggen. Toen mijn broer uiteindelijk in een gesloten inrichting terecht kwam, heb ik het zwaar gekregen zonder hem. Ik ging wel vaak op bezoek en kon goed met hem praten. In die tijd is mijn moeder me wel meer los gaan laten. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien werd ik te oud om te overstemmen. Ik werd ook alleen maar dwarser en bozer, dus ontstonden er thuis onhoudbare situaties met de vreselijkste ruzies. Ik ben toen wel gaan praten over het slaan."

"Ik was inmiddels 17 jaar en werd een jaar niet meer geslagen. Toen bleek dat mijn moeder het of spontaan vergeten was, of aan het ontkennen was, want volgens haar had ik ineens waanideeën, net als mijn broer. Ze stuurde mij naar een psycholoog, omdat ze zich daar zo'n zorgen over maakte (kun je het geloven?). We zijn een paar keer samen geweest. Volgens haar zou het kunnen liggen aan het missen van een eigen vader. En of die psycholoog daar even iets aan wilde doen. Ik heb daar een hele reeks gesprekken gehad. Mijn hele verleden uitgediept en ik werd er niet beter van, behalve dat ik mijn verhaal kwijt kon. Op den duur kon ik er niets meer mee en ben ik gestopt. Op mijn 20e ben ik het huis uitgevlucht."

Geen echte moeder

"Daarna is het een lange periode van aantrekken en weer afstoten geweest. Ik irriteerde me ook mateloos aan heel veel eigenschappen van haar. Allemaal eigenschappen die mij steeds meer van haar dwangmatige, gespannen en bemoeizuchtige kant lieten zien. Op den duur wist zij ook dat weer om te draaien naar mij, door mij erop te wijzen dat ik haar niet eens accepteer zoals ze is. En als ik dat niet doe, wil ze mij ook niet in haar buurt hebben. Zo kan ik nog honderd voorbeelden geven, maar het belangrijkste is dat ik nooit het gevoel heb gehad een echte moeder te hebben."

"Ik ben, blijkt nu, al heel mijn leven op een dwangmatige manier op zoek naar liefde om mijn leegte te vullen. Dit werkt dus niet en beland ik van persoonlijke crisis in persoonlijke crisis. Ik ben uiteindelijk een jaar geleden die psycholoog van toentertijd weer op gaan zoeken. Ik heb hem mijn verdere levensloop uitgelegd en hem de vraag gesteld of hij mij kan helpen om meer los te komen van mijn moeder omwille van mijn eigen gezondheid. Het kostte mij gewoon veel te veel energie om zo met haar om te blijven gaan. Alsmaar de ontkenning van haar krijgen dat er misschien een beetje oorzaak bij haar zou liggen van onze botsingen. Het ligt nooit aan haar, want ik ben en blijf het lastige kind. Ze is er ook alleen maar voor me wanneer het niet goed met me gaat. Dan staat ze voor me klaar, maar daar kan ze natuurlijk weer wat voor terug eisen. Bovendien kan ze dan weer aan iedereen vertellen dat haar probleemkind weer in de problemen is beland. Dat geeft haar weer het gevoel dat ze gelijk heeft over mij."

"Wanneer het periodes wel goed met mij gaat heeft ze weinig aandacht. Mijn eerste echte baan was mijn trots en ik heb haar heel vaak gevraagd om eens langs te komen. Ik heb daar 2 ½ jaar gewerkt en ze kon de naam van mijn functie niet eens fatsoenlijk uitspreken. Zij moffelt dat weg met het feit dat tegenwoordig al die namen zo moeilijk zijn, maar ik denk dat je daar na zoveel jaar toch wel eens wat van kan onthouden."

Schijnleven

"Ik dacht eerst dat bovenstaande ideeën veelal mijn subjectieve mening was en ik misschien ook wel teveel in mijn eigen voordeel dacht, maar daar heeft de psycholoog wel verheldering in gebracht. Hij heeft mij na al die jaren kunnen vertellen dat mijn moeder degene is die hulp nodig heeft en niet ik. Hij heeft toegegeven dat ze psychiatrische problemen heeft, maar waarschuwde me ook dat ze niet zal gaan veranderen of inzien dat ze hulp nodig heeft. Ze ontkent al heel haar leven met als doel: 'overleven, zelf niet kapot gaan als je moet inzien wat er met je aan de hand is.' Ze doet dit dus gewoon uit zelfverdediging. Niet te geloven dat mensen zo in elkaar kunnen zitten! Ja, ik wist wel dat het kon, maar had nooit geloofd dat zo iemand naar de buitenwereld toe een schijnbaar goed leven kan leiden. Buiten ons gezin heeft namelijk niemand door wat er aan de hand is. De psycholoog vertelt dus dat dit de enige manier van overleven kan zijn voor zo iemand. Alleen een totaal dieptepunt of groot verlies, wat ik haar niet toewens, kan haar zover kapot krijgen dat ze wel hulp moet aanvaarden."

Advies van de psycholoog

"Ik ben toen op advies van de psycholoog meer mijn eigen leven gaan leiden en zo weinig mogelijk thuis gekomen. Daaropvolgend kreeg ik een keer de beschuldiging dat ze mij de laatste tijd zo egoïstisch vond, omdat ik alleen maar met mijzelf bezig was. Ik ben hiertoe uitgebreid met haar in gesprek gegaan om dit uit te leggen. Ik zei dat de reden waarom ik niet meer zoveel langs kwam was dat de psycholoog het mij geadviseerd had. Al met al heb ik mijn verhaal goed kunnen vertellen. Denk je dat ze er ooit nog op terug is gekomen? Nee hoor, er is nooit meer naar gevraagd. Dat zegt voor mij al genoeg. Als je dochter zo'n besluit duidelijk maakt, zou ik toch op zijn minst nieuwsgierig worden naar wat erna gebeurt. Zij niet, want zij gaat gewoon door met leven en geeft dit geheel in haar eigen gedachte wel weer een betekenis, die waarschijnlijk niet klopt en waar ze niet over praat. Zo doet ze dat dus altijd al."

"De psycholoog zegt dat dit waarschijnlijk de gezondste oplossing is voor mij. Gelukkig krijg ik van hem te horen dat dit geen rare overhaaste reactie was, maar een gezonde reactie. Vreemd genoeg kom ik in mijn omgeving, door mijn verhaal te vertellen, ineens een paar mensen tegen die hetzelfde hebben meegemaakt en mij helemaal begrijpen. Dit helpt ontzettend, want ik was weer bang dat mensen die mijn moeder kennen tegen mijn besluit zouden zijn. Gelukkig heb ik met die mensen minder te maken dan met de mensen die mijn moeder niet kennen en me begrijpen, ook omdat ze het zelf kennen. Ik heb ineens meer een eigen leven. Maar nu moet ik de volgende periode door, want mijn beschadigingen zijn er nog steeds en ze zijn duidelijk aanwezig. Hier moet ik nu aan beginnen."

Reageren

Reacties

  • Sil

    Christoffel

    <p>Beste Nick, Bij zulke mensen dien je niet op elke slak zout te leggen. Dus wat ze nogal eens vergeten: Niet aanrekenen! Zelf was ik ook zo, maar heb regressieherapie gehad bij een entrum in Amsterdam en zeker mijn les daaruit getrokken. Ging allemaal ongedwongen en heel vriendelijk; Nu help ik zelf mensen met problemen. Voor jou zal dat zeker werken. (Zou jouw moeder dat ooit gaan doen, dan heeft zij ook een reiniging nodig vanwege de drugsmedicatie die zij had; ook dat is betaalbaar.)</p>

    Reageer
  • Sil

    M

    Ik weet van gekkigheid niet op wie ik moet reageren. Kom hier bij toeval, zoekend naar de betekenis van het woord "symbiose"

    Herkenning is erkenning.
    Op het slaan na (eenmale dreiging, heb terug gedreigd, ging me écht te ver) is ieder verhaal pijnlijk bekend.
    Ga niet heel mijn verhaal hier doen, het is een samenvatting van allen. Met name het negeren, het afstoten/aantrekken, het grensoverschrijdende en vooral het "het ligt aan jou, kind, niet aan mij". De blik naar jou, niet naar haar.

    Geschokt, zeker niet denkende dat ik de enige was, maar hoeveel mensen moeten dit meemaken? 3 maanden geleden de definitieve keuze gemaakt. Over iets kleins, maar hoe klein kan een druppel zijn. De moeder die ik zoek, vind ik niet in haar. Het is goed zo. Uiteraard momenten van verliesgevoel. Maar ook dat zal goed komen. Het is rustiger zo.

    Lees bij de laatste T.A. Hoe verhelderend kan dat zijn. Ik lees bij iemand "de need om mensen te helpen". Bekend verhaal. Tevreden willen stellen. Onvervulde behoeftes. Maar vooral "mag ik er zijn?"

    Laten we allen, inmiddels hulp hebbende of zelfstandig eruit gekomen, deze laatste beantwoorden.

    Ik mag er zijn.
    Cope, overleef, leef. Ga jezelf niet wat aandoen omdat een ander jou dit aandeed. Gun jezelf het betere. Haal er uit wat erin zit: het kan altijd anders, wij hebben allen deze invloed op onszelf! Zoek de rust in jezelf, niet in extreme maatregelen op jezelf. We zijn meer waard..

    What doesn't kill you, only makes you stronger.

    Reageer
  • Sil

    christroffel0777

    Kijk ook eens op www.psychopolitiek.nl en www.ncrm.nl (Nederlands committee voor de rechten van de mens). Heeft waardering van Amnesty international.

    Reageer
  • Sil

    Agnes

    Hoi Neo,
    Wat heb je dit herkenbare verhaal mooi overzichtelijk opgeschreven! Mijn complimenten. Helder verstand, met jou niks mis zou ik willen zeggen en wat fijn dat je die psycholoog hebt gevonden en dat je ook mensen hebt gevonden met wie je dit kunt delen omdat ze hetzelfde meemaken. Ik heb een prima maatschappelijk werkster op dit moment, die bij het eerste gesprek al vroeg: is je moeder een narcist? Ja dus. Narcisten vinden zichzelf helemaal oké en de fouten liggen bij hun kinderen, man of anderen. Ze denken zelfs dat ze god zijn! Zulke moeders ontfermen zich over hun kinderen als deze kwetsbaar in kreukels liggen, omdat te laten zien welk een 'goede moeder' ze zijn. Ze verheffen zichzelf over het leed van hun kinderen. Onvoorstelbaar! Sinds ik op zoek ben naar informatie hierover, verbaas ik me erover hoeveel mensen er zijn met gelijksoortige moeders! Die hun kinderen willen bestempelen als 'gek/gestoord' terwijl ze dat zelf zijn! Bij elk verhaal waarin een wanhoopskreet staat breekt mijn hart.

    Reageer
  • Sil

    anoniem47

    Ben 47 jaar en mijn moeder maakt mij nu nog geestelijk kapot en zet zefs haar buren tegen mij op. Al dat gelieg van hun. Door hun ben ik zelfs opgenomen geweest, omdat ik het niet meer zag zitten. Enige waar je goed in bent is als ze geld nodig hebben. Vraag je het geld terug krijg je nog een grote mond ook nog. Ben nu zover dat ik breek met mijn moeder, want een moeder is ze nog nooit geweest.

    Reageer
  • Sil

    Tom

    Hoi Neo,

    Spijtig om te horen maar maak hetzelfde mee. Mijn moeder zaagt zodanig veel om me kwaad te maken en eens ik kwaad ben steekt ze de schuld op mij en scheldt ze me de huid vol. Ik kan zelfs niet rustig een bad nemen, dan komt ze kloppen en me lastigvallen met vragen als "leef je nog?". Ik weet echt niet wat ik er tegen kan doen, als ik erover begin te praten wimpelt ze het af of begint ze de schuld op mij te steken. Ik ben zelf 21 en het is alsof ik een puber als kind heb, onuitstaanbaar.

    Reageer
  • Sil

    lonka

    Beste meneer,
    Ik heb vanaf mijn jeugd precies zo meegemaakt het gaat al jaren zo. Ik moest zelfs van mijn stelen. Ik kreeg boodschappenlijstjes mee wat ik op moest halen. Zij ging alleen maar achter de mannen aan en als kind zijnde ging ik vaak mee bij de hoerenbuurt om parfum et cetera te verkopen. Niet fijn ik ben door deze toedoen zelf in prostitutie terecht gekomen en ontmoet een vriend hij was drugsverslaafd en ik kind van mijn ex die nauwlijks zie. Zij is nu 14 jaar ik ben ontvlucht uit de stad Groningen en kom in Assen terecht en weer alles opgebouwd, tot ze weer begon te trekken. Moeilijk om nee te zeggen. Kreeg wat medelijden en nou heb ik gezegd niet elke keer mij voor je karretje spannen en niet mij beinvloeden. Ze begrijpt het niet. Ze heeft mij nog nooit gemogen. Voor haar ben ik geen goeie vrouw. Als het om geld gaat ben je welkom. Douchen mag ik er met moeite. Ik kom er net weer weg. Ik kom er nooit weer. Ik leef nu ook wat eigen wereld muziek het is wel pijnlijk ik leer er wel mee om te gaan ik wil niet aldoor opkomen draven als het om cadeaus gaat of wat anders ze zoeken het maar uit ik had een neiging o naar zuiden van het land te vertrekken los van iedereen.
    Groetjes Lonka, Schuilnaam

    Reageer
  • Sil

    Mawrie

    Na veel op internet gelezen over kinderen/volwassenen van moeders/ouders met psychische problemen, oftewel kopp-kinderen. Wat een bevrijding! Eindelijk begin ik weer een beetje licht te zien, alleen al mijn problemen benoemd te zien is enorm waardevol en geeft me een gevoel van hoop. Veel herkenbare verhalen ook hier op de site.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

37 + 3 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren