Mishandeld door moeder met psychiatrische problemen

Verhaal door Neo (30)

Neo (30 jaar) werd jarenlang geslagen en getreiterd door haar moeder. Ze ging geloven dat ze een lastig kind was dat door haar moeder steeds terechtgewezen moest worden. Tot haar psycholoog vertelde dat niet zij, maar haar moeder psychiatrische problemen had.

"Vroeger gingen er al veel dingen mis. Mijn moeder was snel geïrriteerd en deelde snel klappen uit. Ze sloeg ons nooit bont en blauw, maar wel in het gezicht. Of iedere keer wanneer wij geknipt moesten worden en we niet stil genoeg zaten, prikte ze even snel met die scherpe schaar in je nek. Maar het leven gaat gewoon door en als kind merk je niet zo erg wat er gebeurt. Ik kan me herinneren dat ik me, vanaf het moment dat ik echt over mijzelf en mijn gevoelens kon nadenken, heel vaak erg leeg en eenzaam voelde. Ik begreep niet waar dat vandaan kwam."

"In mijn puberteit is er een verergering ontstaan van de problemen. Mijn moeder vond mij een vervelende tiener en sloeg mij steeds vaker. Ik kwam meestal als enige van de kinderen thuis na school. Mijn moeder was er altijd en wilde dan aandacht. Die moest dus van mij komen. Of het nu negatief of positief was dat maakte niet uit, maar ze wilde die aandacht per direct. Als ik mijn schooltas in de hoek legde en meteen naar mijn kamer ging, kwam ze gewoon achter me aan. Als ik dan liet weten liever even alleen op mijn kamer te willen zijn, begonnen de opmerkingen: 'Och, heb je weer een rothumeur?' of 'Goh wat doe je weer lelijk tegen me vandáág'. Dan ging ze een beetje tegen me aan duwen om me te pesten. Uiteindelijk lokte ze een kattige opmerking van mij uit en kon ze me weer slaan. Dit waren dagelijkse pesterijen en hebben ongeveer van mijn 13e tot 16e levensjaar plaatsgevonden."

Zelfmoordneigingen

"Ik had er zoveel pijn van dat ik vaak nadacht over zelfmoord, maar ik durfde niet. Mijn broer, die vroeger ook zoveel last van haar had, is in die tijd weggelopen en op zichzelf gaan wonen. Hij was pas 19 jaar en ik net 15 jaar. Toen ben ik ook veel meer geslagen, omdat zij gefrustreerd was om de ruzies. Na die tijd zijn mijn gedachten over zelfmoord ook toegenomen. Ik huilde veel en zat gevangen in mijn wereld van muziek, wat het enige was wat mij thuis nog op de been hield. Verder had ik wel vriendinnen en ging uit en was dwars. De rest van de familie zag alleen het dwarse van mij en hoorde alleen mijn moeders verhalen. Zij vonden allemaal dat ik gewoon een rotpuber was. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik nooit naar buiten ben gestapt met dat slaan. Misschien wel omdat ze zo'n sterk front tegen mij had gemaakt in de directe omgeving, dat ik bang was dat niemand me zou geloven."

Blauwe plekken

"Zelfs op school, waar ik wel eens ben aangesproken door een leraar die een blauwe plek in mijn gezicht niet vertrouwde, durfde ik niets te zeggen. Toen mijn broer uiteindelijk in een gesloten inrichting terecht kwam, heb ik het zwaar gekregen zonder hem. Ik ging wel vaak op bezoek en kon goed met hem praten. In die tijd is mijn moeder me wel meer los gaan laten. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien werd ik te oud om te overstemmen. Ik werd ook alleen maar dwarser en bozer, dus ontstonden er thuis onhoudbare situaties met de vreselijkste ruzies. Ik ben toen wel gaan praten over het slaan."

"Ik was inmiddels 17 jaar en werd een jaar niet meer geslagen. Toen bleek dat mijn moeder het of spontaan vergeten was, of aan het ontkennen was, want volgens haar had ik ineens waanideeën, net als mijn broer. Ze stuurde mij naar een psycholoog, omdat ze zich daar zo'n zorgen over maakte (kun je het geloven?). We zijn een paar keer samen geweest. Volgens haar zou het kunnen liggen aan het missen van een eigen vader. En of die psycholoog daar even iets aan wilde doen. Ik heb daar een hele reeks gesprekken gehad. Mijn hele verleden uitgediept en ik werd er niet beter van, behalve dat ik mijn verhaal kwijt kon. Op den duur kon ik er niets meer mee en ben ik gestopt. Op mijn 20e ben ik het huis uitgevlucht."

Geen echte moeder

"Daarna is het een lange periode van aantrekken en weer afstoten geweest. Ik irriteerde me ook mateloos aan heel veel eigenschappen van haar. Allemaal eigenschappen die mij steeds meer van haar dwangmatige, gespannen en bemoeizuchtige kant lieten zien. Op den duur wist zij ook dat weer om te draaien naar mij, door mij erop te wijzen dat ik haar niet eens accepteer zoals ze is. En als ik dat niet doe, wil ze mij ook niet in haar buurt hebben. Zo kan ik nog honderd voorbeelden geven, maar het belangrijkste is dat ik nooit het gevoel heb gehad een echte moeder te hebben."

"Ik ben, blijkt nu, al heel mijn leven op een dwangmatige manier op zoek naar liefde om mijn leegte te vullen. Dit werkt dus niet en beland ik van persoonlijke crisis in persoonlijke crisis. Ik ben uiteindelijk een jaar geleden die psycholoog van toentertijd weer op gaan zoeken. Ik heb hem mijn verdere levensloop uitgelegd en hem de vraag gesteld of hij mij kan helpen om meer los te komen van mijn moeder omwille van mijn eigen gezondheid. Het kostte mij gewoon veel te veel energie om zo met haar om te blijven gaan. Alsmaar de ontkenning van haar krijgen dat er misschien een beetje oorzaak bij haar zou liggen van onze botsingen. Het ligt nooit aan haar, want ik ben en blijf het lastige kind. Ze is er ook alleen maar voor me wanneer het niet goed met me gaat. Dan staat ze voor me klaar, maar daar kan ze natuurlijk weer wat voor terug eisen. Bovendien kan ze dan weer aan iedereen vertellen dat haar probleemkind weer in de problemen is beland. Dat geeft haar weer het gevoel dat ze gelijk heeft over mij."

"Wanneer het periodes wel goed met mij gaat heeft ze weinig aandacht. Mijn eerste echte baan was mijn trots en ik heb haar heel vaak gevraagd om eens langs te komen. Ik heb daar 2 ½ jaar gewerkt en ze kon de naam van mijn functie niet eens fatsoenlijk uitspreken. Zij moffelt dat weg met het feit dat tegenwoordig al die namen zo moeilijk zijn, maar ik denk dat je daar na zoveel jaar toch wel eens wat van kan onthouden."

Schijnleven

"Ik dacht eerst dat bovenstaande ideeën veelal mijn subjectieve mening was en ik misschien ook wel teveel in mijn eigen voordeel dacht, maar daar heeft de psycholoog wel verheldering in gebracht. Hij heeft mij na al die jaren kunnen vertellen dat mijn moeder degene is die hulp nodig heeft en niet ik. Hij heeft toegegeven dat ze psychiatrische problemen heeft, maar waarschuwde me ook dat ze niet zal gaan veranderen of inzien dat ze hulp nodig heeft. Ze ontkent al heel haar leven met als doel: 'overleven, zelf niet kapot gaan als je moet inzien wat er met je aan de hand is.' Ze doet dit dus gewoon uit zelfverdediging. Niet te geloven dat mensen zo in elkaar kunnen zitten! Ja, ik wist wel dat het kon, maar had nooit geloofd dat zo iemand naar de buitenwereld toe een schijnbaar goed leven kan leiden. Buiten ons gezin heeft namelijk niemand door wat er aan de hand is. De psycholoog vertelt dus dat dit de enige manier van overleven kan zijn voor zo iemand. Alleen een totaal dieptepunt of groot verlies, wat ik haar niet toewens, kan haar zover kapot krijgen dat ze wel hulp moet aanvaarden."

Advies van de psycholoog

"Ik ben toen op advies van de psycholoog meer mijn eigen leven gaan leiden en zo weinig mogelijk thuis gekomen. Daaropvolgend kreeg ik een keer de beschuldiging dat ze mij de laatste tijd zo egoïstisch vond, omdat ik alleen maar met mijzelf bezig was. Ik ben hiertoe uitgebreid met haar in gesprek gegaan om dit uit te leggen. Ik zei dat de reden waarom ik niet meer zoveel langs kwam was dat de psycholoog het mij geadviseerd had. Al met al heb ik mijn verhaal goed kunnen vertellen. Denk je dat ze er ooit nog op terug is gekomen? Nee hoor, er is nooit meer naar gevraagd. Dat zegt voor mij al genoeg. Als je dochter zo'n besluit duidelijk maakt, zou ik toch op zijn minst nieuwsgierig worden naar wat erna gebeurt. Zij niet, want zij gaat gewoon door met leven en geeft dit geheel in haar eigen gedachte wel weer een betekenis, die waarschijnlijk niet klopt en waar ze niet over praat. Zo doet ze dat dus altijd al."

"De psycholoog zegt dat dit waarschijnlijk de gezondste oplossing is voor mij. Gelukkig krijg ik van hem te horen dat dit geen rare overhaaste reactie was, maar een gezonde reactie. Vreemd genoeg kom ik in mijn omgeving, door mijn verhaal te vertellen, ineens een paar mensen tegen die hetzelfde hebben meegemaakt en mij helemaal begrijpen. Dit helpt ontzettend, want ik was weer bang dat mensen die mijn moeder kennen tegen mijn besluit zouden zijn. Gelukkig heb ik met die mensen minder te maken dan met de mensen die mijn moeder niet kennen en me begrijpen, ook omdat ze het zelf kennen. Ik heb ineens meer een eigen leven. Maar nu moet ik de volgende periode door, want mijn beschadigingen zijn er nog steeds en ze zijn duidelijk aanwezig. Hier moet ik nu aan beginnen."

Reageren

Reacties

  • Sil

    Lola

    Wat een herkenning in het verhaal van Neo. Ik ben ook mishandeld door mijn moeder. Het begon rond mijn 5e jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Daarvoor was het ook al niet goed. Ik was namelijk geen gewenst kind, ik ben verwekt om het huwelijk van mijn ouders te redden. Dat dat niet lukte en dat is mij kwalijk genomen. Ik ben vrijwel dagelijks geslagen, vernederd, gekwetst en gepest. Niemand had iets in de gaten. Ze kon enorm goed toneel spelen. Ik kon niet goed meekomen op de lagere school en was enorm nerveus en afwezig. Mensen om mij heen (d.w.z. school en hulpverleners) dachten dat het kwam doordat mijn vader was weggegaan. Natuurlijk was dat een klap voor mij, maar ik zag hem nog regelmatig en dat was eigenlijk niet het probleem. Jarenlang moest ik naar het MOB. Een heel team van deskundige mensen hebben niet kunnen zien dat mijn moeder het probleem was. Familie vonden haar een geweldige moeder, ik had geluk met haar. Ik heb het gered door mezelf zoveel mogelijk emotioneel af te sluiten van wat er gebeurde. Alle nare dingen, verwees ik direct naar een kamertje ergens in mijn hoofd en de deur ging dicht. Totdat ik rond mijn 25ste ernstige problemen kreeg en niet wist wat er aan de hand was. Tijdens gesprekken bij de psycholoog kwam de hele jeugd weer naar boven. Ik had het verdrongen. Dit is voor een kind de enige manier om het te overleven. Het is niet zo dat ik me niet naar voelde doordat ik alles verdrong. Ik was vaak erg ongelukkig, ik kreeg natuurlijk geen liefde. Toch was er was verder weinig bewustzijn. Ik kon me namelijk niet permitteren om echt na te denken en te voelen over hetgeen er gebeurde. Dat zou namelijk mijn ondergang zijn geweest. Het is onvoorstelbaar wat ouders hun kinderen kunnen aandoen.
    Mijn moeder vindt zichzelf een slachtoffer, ze kon niet anders zei ze, want ze had een heel vervelend huwelijk. Goede reden om je kind systematisch in elkaar te slaan.
    Een aantal jaren geleden heb ik het contact met haar verbroken. Het is tijd om echt voor mezelf te kiezen, ik ben inmiddels de 50 al gepasseerd.

    Reageer

    Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

    41 + 9 =

  • Sil

    Verlosd

    Hallo lieve beschadigde mensen. Ik wilde even vermelden dat ik het ook heel erg zwaar heb gehad thuis vroeger. Mijn moeder hield alleen van aanzien, goud en geld en mijn broer en ik hoorden daar dus niet bij. Wij zijn jaren lang mishandeld. Vieze gele oren hadden we waarmee we weer op school gepest werden, maar we waren nog te klein om te beseffen dat je je oortjes gewoon met een wattenstokje schoon kon maken. Ik kan nog een hele lijst opnoemen met wat ze ons allemaal heeft aangedaan, maar ik heb nu ik zelf een lief, mooi en prachtig zoontje van zeven jaar. Ik heb het contact voorgoed met mijn moeder verbroken en dat voelt goed. Ik heb nog wel hele diepe emotionele wonden, maar die zullen altijd blijven. Vriendelijke groetjes, Anoniempje.

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Wat mij erg opvalt, is dat het bijna altijd huismoeders zijn die mentaal niet juist zijn...
    Ikzelf heb juist hetzelfde probleem en niet per toeval is mijn moeder ook huismoeder. Ikzelf ben nu 18 jaar, maar sinds een jaar of 3 hangt mijn moeder echt een kreng uit. In mijn kindertijd was ze ook al zo (in mindere mate), maar als kind weet je niet beter. Ik heb 2 oudere zussen en 1 broer van 17. Mijn zussen zijn het huis uit, dus zij hebben er geen last van, maar ik en mijn broer doorgaan elke dag een echte hel.

    Het begint al 's morgens. Ze komt dan mijn kamer binnen. Terwijl ik nog slaap, doet ze de rolluiken omhoog en het licht in mijn kamer aan, terwijl het hondsvoeg is. Ze bekijkt me dan eens lelijk aan en bij het verlaten van mijn kamer kan ze het ook niet laten om mij 'kutkind' of 'strontjong' te noemen. Als ik opsta, heeft ze commentaar op alles wat ik doe (zelfs al werk ik voor school). Het grootste probleem is dat ze de heel de dag thuis is (huismoeder) en ze doet werkelijk niks, af en toe eens de afwas, maar voor de rest leest ze wat of gaat ze wat in de tuin 'werken'.

    Mijn vader werkt meestal 6/7 zodat we rond zouden komen. Hijzelf kent al vanaf dat ze getrouwd zijn problemen met mijn moeder en hij is sinds mijn geboorte al een alcoholist. Hij trekt zich weinig tot niks aan van de spanningen die er zich in het huis voordoen. Ik heb hem al verschillende keren aangehaald om mijn moeder het huis uit te zetten. Mijn vader heeft schrik dat mijn moeder dan via een rechtszaak toch in het huis zou moeten blijven en dat hij weg zou moeten. Hij slaapt zelf al 10 jaar in de zetel (terwijl mijn moeder een dubbelbed heeft), terwijl mijn vader het huis samen met zijn vader heeft gebouwd.

    Maar nu terug over mijn moeder. Ze zit de hele de dag thuis en heeft letterlijk geen vriendinnen of mensen waarmee ze kan afspreken. Dat werkt ze maar op mij uit door mij dagelijks tientallen keren verrot uit te schelden. 's Avonds kan ik geen televisie kijken, want zij beslist elke dag wat er op komt (meestal van die stomme Britse series en dan kijkt ze nog niet eens, maar leest ze). Ze hangt de tiran uit in het huis waar ze het minst geliefd is door iedereen. Soms kent ze woede-uitbarstingen en begint ze te wenen en smijt ze met alle deuren of maakt ze spullen van mij kapot, of wil ze ervoor zorgen dat ik geen zakgeld meer krijg...

    Godzijdank zit ik sinds dit jaar aan de universiteit op kot. Dus van maandag tot vrijdag ben ik niet thuis. Toch ben ik (ook al zit ik op kot) heel depressief omdat ik elk weekend word afgebroken. Ik voel me in een hoekje geduwd en daarnaast heb ik het gevoel dat ik nergens echt thuishoor. Vrienden heb ik genoeg, dat maakt mij gelukkig, want met hen kan ik in het weekend uitgaan en plezier maken. Al snel begint de hel al terug... Ook mijn productiviteit gaat enorm omlaag omdat de fut uit mij is, wat mij soms ook aan zelfmoord doet denken. Dan vraag ik me af waarom ik mijn leven moet verpesten door iemand dat hetzelfde heeft gedaan.

    Elke dag wordt er heen en weer gescholden en ik houd het niet meer uit... Op familiefeesten hangt ze de schijnheilige trut uit en doet ze poeslief. Als ik op familiefeesten dan laat zien dat ik haar niet moet, dan krijg ik thuis de volle laag, soms komt het tot fysiek geweld. Dit is de druppel. Elke dag denk ik eraan om weg te lopen, maar daardoor werk ik enkel mezelf in de nesten. Toch zit het elke dag in mijn hoofd en het gaat niet weg...

    Omwille van deze praktijken ben ik enorm gevoelig geworden voor bijkomende problemen. Stel dat ik ruzie heb met een goede vriend, dan lig ik daar wakker van en ben ik uitermate depressief. Ik heb ook een grote schrik gekregen vrienden te verliezen, terwijl daar helemaal geen rede toe is. Het minste dat het slecht gaat tussen mij en een vriend probeer ik er alles aan te doen dat zo snel mogelijk goed te maken, wat dikwijls vreemd overkomt... Ik heb het gevoel dat ik mijn hele jeugd aan het verpesten ben, maar ik zie helaas geen oplossing, behalve weglopen (of in het ergste geval zelfmoord)

    Reageer
  • Sil

    Yvessa

    Hallo Neo,

    Ik snap je verdriet.
    Mijn moeder heeft een probleem met drinken op het moment en ik moet al van mijn 5e jaar dealen met het feit dat mijn moeder depressief is. Na jarenlang drugsgebruik en totaal geen interesse naar mij toe, is het nu zelfs erger geworden.

    Mijn moeder heeft mij al een paar keer uit huis gezet terwijl ik enig kind ben en toentertijd minderjarig was. Ik had nooit gedacht dat dit geestelijke mishandeling is. Tijdens zo'n té dronken situatie ( die nog steeds voorkomt) vertelde zij mij dat ik niet van haar hield en ik haar nooit genegenheid toonde, terwijl mijn moeder degene was die dit had moeten tonen naar mij toe. Ik haatte als zij dat deed, want ik kon haar niet eens in de ogen aankijken.
    Mijn vader en moeder zijn al vanaf mijn 4e levensjaar gescheiden. Dat is onderhand al 17 jaar geleden. Hij heeft nooit doorgehad dat het zo erg was als wat ik hem laatst heb verteld.

    Ik heb meegekregen dat mijn moeder met mannen naar bed ging terwijl ik haar in paniek riep ( +/- op 6 jarige leeftijd).Nu nog steeds heeft ze van dat soort fratsen. Ze slikt antidepressiva's en als ze daarbij drinkt, lijkt het net alsof ze veranderd in de duivel "it self". Ik ben echt bang voor haar!!!

    Toch merk ik aan haar dat ze zich heel erg schaamt voor de keren dat ze gedronken heeft en voor de dingen die ze vroeger heeft gedaan. Maar helaas is het voor mij moeilijk om dit te verwerken en te vergeven.
    Ze heeft altijd wel een excuusje om het goed te praten( moeilijke jeugd blablabla)

    Gelukkig woon ik bij mijn vriend nu, hij is mijn steun en toeverlaat. Hij heeft die situaties gezien en is er enorm van geschrokken.

    Had ik maar mijn mond opengetrokken en was ik maar bij mijn vader gaan wonen... OF was Jeugdzorg maar een keer gebeld geworden. Maar ja, als kind vindt je het al bijna normaal.

    Reageer
  • Sil

    Mommyless

    Ik heb liever geen moeder dan een mens dat mijn leven ziekelijk vergalt heeft. Ik zal nooit een traan om haar kunnen laten. Ik ga niet 32 jaar lang leed typen want dit kost te veel tijd. Het is schokkend geloof mij maar. De goede momenten tussen ons, kan ik tellen en ik was echt geen moeilijk kind. Ik was juist stil en verlegen. Mijn vader heeft mij laten barsten bij dat mens. Oh mijn God wat heb ik geleden. narcistisch persoonlijkheidsstoornis (nps). Ja het zal mijn nu een rotzorg zijn. Tip! Het is moeilijk, maar maakt je uit de voeten. Ze zal iedereen blijven manipuleren om aan haar kant te komen om zo jou als de gek over te laten komen. Dialoog voeren heeft GEEN zin. Jij lijdt eronder en hiervan geniet ze en voed je het monster. Voor degene die mijn woorden hard vinden…. Leef jij maar eerst met een narcistisch persoon en dan praten we verder. Iemand met NPS is ongeneeslijk. Ze worden met de jaar erger en erger. Hun empathisch vermogen is net als een 6- jarige. Nederland kent dit verschijnsel nauwelijks vergeleken met Engeland en Amerika. Hun onderzoeken heeft geen zin. Ze hebben veel maskers.

    Reageer
  • Sil

    Marian

    Hai Neo,

    Ik ben inmiddels 50 jaar en nog steeds bezig met mijn jeugd met een moeder met psychische problemen. Ook mijn moeder doet net alsof ze het niet meer weet. Die ontkenning maakt me gewoon boos!! Ik heb vorig jaar EMDR therapie gehad en dat heeft me goed geholpen. Ik heb het een plekje kunnen geven maar het zal altijd als een rode draad door mijn leven blijven lopen.

    Ik ben een half jaar geleden voor de tweede keer gescheiden van mijn man. De hoofdoorzaak is toch iedere keer weer mijn jeugd, waardoor ik in een overspannen situatie terecht ben gekomen. Ik heb nu therapie sinds een half jaar. En sta op de wachtlijst voor een emotie regulatie training.

    Ik loop toch steeds weer vast met mezelf en kan dingen geen plek geven waardoor het een chaos in mijn hoofd is. De therapie die ik nu volg doet mij heel erg goed. En ik heb eindelijk voor mezelf kunnen kiezen en een eigen leven kunnen leiden. Had totaal geen zelfvertrouwen, dat zelfvertrouwen komt nu ineens op de goeie plek. Mijn zelfbeeld was slecht en is nu een stuk beter. Blijf dus niet doorlopen met al je klachten maar pak therapie aan!! Echt je kunt het niet alleen!!

    Reageer
    • Sil

      Anita

      Ik zit met hetzelfde soort problemen. Wat voor therapie doe je nu? Ik wil dat graag weten, omdat ik al heel lang zoek naar iets wat mij kan helpen! Ik ben behoorlijk radeloos!

      Reageer
      • Sil

        Marian

        Hai Anita!

        Op dit moment zit ik in een herstellingsoord. Het is een traject van 7 weken. doordeweeks heb ik twee keer groepstherapieën en in de weekenden ga je naar huis. Twee keer per week heb je een gesprek met je vaste behandelaar!!

        Mijn ogen zijn hier echt geopend en het doet mij erg goed!! Ik zit hier nu drie weken, maar heb al zoveel geleerd!!

        Laat je vooral niet aan het lijntje houden bij de GGZ. Dat schiet echt niks op !!!!
        Om hier terecht te kunnen moet je wel worden verwezen door een psychiater van de GGZ..
        Als ik hier klaar ben, ga ik emotieregulatietraining doen en het onderhouden met cognitieve therapie.
        groet Marian

        Reageer
        • Sil

          Anita

          Beste Marian,

          Ik zie nu jouw mail, maar weet even niet meer precies waar ik op gereageerd heb?!
          Wat houd dat herstellingsoord in?
          Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen!!
          Bij mij hebben ze ontdekt dat ik, doordat ik vroeger “onderprikkeld” ben geweest; heel weinig ervaringen, geen zelfvertrouwen opgebouwd, weinig sociale interactie heb met mensen, ik me erg lelijk voelde en niet makkelijk nergens heen durfde. Mijn ouders hadden een boerderij, hadden weinig aandacht voor mij en geen tijd om leuke dingen te doen. Ik heb ook nooit emotioneel ondersteunende gesprekken gehad of andere hulp om zelfstandig te kunnen en durven worden. Daardoor heb ik te weinig vaardigheden om het gewenste volwassen leven te leiden en voel me daardoor erg minderwaardig en hopeloos! Ik loop constant op mijn tenen en alle veranderingen of dingen die op me afkomen kan ik niet overzien! Wil jij mij alsjeblieft iets laten weten? Het zou voor mij ook misschien iets kunnen zijn?!!
          Waar is dat herstellingsoord??

          Lieve groetjes Anita

          Reageer
      • Sil

        Giny

        Ik doe nu hypnotherapie en EMDR therapie, wat heel zwaar is, maar ook heel effectief.

        Reageer
  • Sil

    Nisa

    Hoi Neo, ik vind het hartstikke zielig. Bijna dezelfde problemen heb ik ook. Ik hoop dat de nare gedachten van jou weggaan.

    Reageer
  • Sil

    kleintjeexx

    Wauw dit is wat er nu precies met mij gebeurt, ik ben zo verdrietig. Ik ben laatst zelf door mijn eigen moeder uitgemaakt voor slet en hoer en ik ben zo bang om dit uit te brengen aan de buiten wereld. Help me, wat moet ik doen?

    Reageer
    • Sil

      Loveskary

      Ga niet de weg op die ik nu nog beleef. Ik ben 13 jaar mishandeld door mijn moeder en ook nog eens 9 jaar door mijn vader. Die heeft hij me verkracht. Wat een rot familie. Leef nu met een trauma en elke nacht nachtmerries. Dat wil je echt niet. Ga naar de politie zou ik zeggen en geef je moeder aan. Zij mogen er niet mee weg komen!

      Reageer
  • Sil

    Amani

    Je hebt het goed en duidelijk uitgelegd, dat maak ik nu ook mee, maar ik van mijn 7e tot mijn 13e en het gaat nog steeds door. Het is natuurlijk wel goed als je je verhaal aan iemand kwijt kan die je vertrouwt. Goed verhaal.

    Reageer
  • Sil

    W

    Lijkt op nps wat uw moeder heeft, mail zij weg. Ze zoeken mensen met ervaring zoals u. Ze zijn geïnteresseerd in kinderen van psychisch zieke ouders en willen daar iets aan gaan doen.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

41 + 9 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren