"Lachen als therapie hielp ons gezin na het verlies van een dierbare"

Verhaal door Aagje (52)

Aagje (52 jaar) en haar kinderen gebruiken lachen als therapie. Sinds het overlijden van een dierbare is dit de manier voor hen om verder te gaan met het leven. 

"Twee jaar geleden, 6 uur in de ochtend, een doordringende bel, lang en steeds maar opnieuw. Een agent staat voor de deur. Hij komt zonder veel poespas binnen en vraagt mij te gaan zitten. Een goedkope soap leek het wel, zeg gewoon wat je te zeggen hebt, denk ik dan. De agent begeleidt mij naar de zetel en vraagt nogmaals om te gaan zitten, hij heeft namelijk heel slecht nieuws."

"Mijn dochter heeft op het werk een ongeluk gehad en ik kan mij maar best op het ergste voorbereiden. Ik begrijp het niet? Wat bedoelt hij? Is ze door een vrachtwagen aangereden? Opnieuw zegt hij dat ik rekening moet houden met het ergste. De agent lijkt zelf nog heel sterk onder de indruk van het gebeuren. Ik wil intussen wel eens weten wat hij allemaal bedoelt. Hij zegt dat ze nog altijd aan het reanimeren zijn, maar dat we ons toch beter op het ergste kunnen voorbereiden. Wat is het ergste? Hij biedt aan om me naar het ziekenhuis te brengen."

"Ik ga mij vlug aankleden en kom intussen voortdurend en onzinnig vertellen dat ik mijn schoenen maar niet kan vinden. 'Doe maar rustig aan', zegt hij. Rustig? Ik moet toch naar het ziekenhuis. Gaan kijken hoeveel schrammen mijn kindje heeft. Eindelijk mijn schoenen gevonden. Het lukt mij amper om in de politiecombi te klimmen, maar uiteindelijk vertrekken we."

Wachten

"Eens in het ziekenhuis wordt me gevraagd te wachten tot de dokter komt. Er kwam echter helemaal geen dokter. Waren het seconden, minuten of uren, ik weet het niet, maar een dokter zag ik niet. Eindelijk, de deur gaat open, een verpleger loopt voorbij. Daar neem ik geen genoegen mee, ik wil meer weten en hou hem tegen. Ze zijn nog bezig zegt hij, de dokter zal straks wel iets komen zeggen."

"Intussen is de familie verzameld: de vriend van mijn dochter, mijn oudste dochter en vriend, mijn zoon en vriendin en mijn jongste zoon. Weer uren wachten, of waren het minuten? Eindelijk komt er een dame naar ons toe en zegt: 'Ik heb gedaan wat ik kon, maar ik vrees dat ik u weinig hoop kan geven.' Wat zegt die toch? Ik leef in een andere gevoelswereld, een vacuüm ofzo, waar alles maar heel langzaam doorsijpelt en alles luchtledig voelt. Langzaam stukje bij beetje krijgen we het vreselijke verhaal dan toch te horen, ongelooflijk en niet te vatten. Het gebeuren lijkt op een slecht script. We kunnen gewoon niet aannemen wat er gebeurd is. En wat het ergste is, we kunnen niets anders doen dan wachten, wachten, wachten, uren en dagen. Maar tevergeefs, de beschadiging is te groot, ze haalt het niet…"

De kracht van lachen

"Het waren zenuwslopende dagen en in die zeer pijnlijke dagen hebben we de helende kracht van lachen leren kennen. In ons gezin wordt er regelmatig en veel gelachen, maar de eerste dagen na het bezoek van die agent was daar weinig van te merken. Mijn kinderen werden meegesleurd in een neerwaartse spiraal en ik had zo weinig energie om hen te troosten. Ik moest naar het ziekenhuis, het waren misschien haar laatste minuten. Eens daar moest ik weer naar huis, de kinderen hadden me daar immers nodig, maar eenmaal thuis kwam weer die onbedwingbare drang om naar het ziekenhuis te gaan en zo vulde ik mijn dagen en nachten. Vol schuldgevoelens naar de kinderen thuis die het ook allemaal amper konden dragen."

"In wanhoop belde ik naar de vriend van mijn jongste en vroeg of hij ondanks de examens toch een dagje naar hier kon komen, omdat ik het gevoel had dat Benjamin het niet langer dragen kon. Toen ik de volgende keer van het ziekenhuis thuis kwam, hoorde ik gelach in huis. Het was zo'n geruststellend geluid en dat uit de kamer van mijn jongste. Ik was zo blij dat er toch al bij één van de kinderen de spanning een klein beetje gebroken was."

"'s Avonds zijn we met z'n allen rond de tafel gaan zitten. Ik heb toen de boodschap gegeven dat we ondanks al wat er aan het gebeuren was, we moesten proberen om de humor niet helemaal uit huis te weren, dat het belangrijk was dat we af en toe als ontlading eens konden lachen. En er is gelachen. Een domme mop, een onverwacht boertje en hup, ze waren zeker 15 minuten over de grond aan het rollen van het lachen, iemand liet een windje en dat was nog meer hilariteit. Puur afreageren, puur ontladen, puur uit wanhoop, maar het hielp, het ontlaadde, het maakt het wachten en het verdriet een klein beetje leefbaarder."

Onbegrip van de omgeving

"Ik zag de buren met gefronste wenkbrauwen onze richting uitkijken, niet begrijpend, vol ongeloof. Ik was regelmatig heel beschaamd over de talrijke ongecontroleerde lachbuien in huis, maar ik dacht: het zijn wij die met dit vreselijke verdriet moeten leven, en als dit mijn kinderen helpt, dan neem ik daar het onbegrip van de omgeving maar bij."

"Het is nu twee jaar later, er is nog steeds veel verdriet, maar we zijn niet weggekwijnd en zoals mijn zoon op de begrafenis zei: ik zal nu dubbel zo hard genieten, voor haar erbij."

Reageren

Reacties

  • Sil

    een moeder

    Kan me voorstellen dat de beoeftes hierin nogal verschillen, ik denk dan ook dat daar de pleister op de goede plaats zit. Belangrijk is dat je ieder in zijn manier van verwerken respecteerd, een mens is immers een individu, en verwerkt emoties op zijn of haar eigen manier. Ikzelf heb mijn zoontje van 7 van de een op de andere minuut verloren door een verschrikkelijk ongeluk, binnen ons gezin is hierover alles bespreekbaar, maar weten vooral dat we wat betreft de manier van verwerken van dit verdriet elkaar volledig respecteren! Grt, een moeder.

    Reageer
  • Sil

    Linda

    Heel knap zoals jullie ermee zijn omgegaan! Toen mijn vader op zijn sterfbed lag, hebben we grapjes gemaakt tot het einde! Daardoor maakt zijn verlies het allemaal wat draaglijker voor de nabestaanden. Ik geloof óók in de lach!

    Reageer
  • Sil

    Sonja

    Ik begrijp het niet dat lachen. Ik ken het wel uit zenuwachtigheid. Mijn dochter is ook 2 jaar geleden overleden. De dokter die dienst had in de huisartsenpost stuurde haar weer naar huis, in de nacht nadat zij met ernstige klachten, zoals druk op borst, uitstraling naar arm, misselijk enz., die wezen op een hartinfarct, hulp had gezocht. Een paar uur later overleed zij, geheel alleen! Zij laat 2 kinderen achter die haar 's morgens dood in bed hadden gevonden. Ik heb na dit nieuws alleen maar heel lang geschreeuwd. Nu, 2 jaar later, lach ik misschien wel eens, maar het echte lachen is er niet meer bij. Dat deden we, m'n dochter en ik vaak samen! Ik heb geen afscheid kunnen nemen en haar niet kunnen bijstaan. Daarbij komt nog bij, het feit dat de arts ook door het tuchtcollege is veroordeeld. Hij heeft niet gedaan wat gedaan moest worden. Het idee dat het niet had hoeven te gebeuren laat me niet los. Zij heeft zelfs geen enkele kans gehad en daar kan ik niet bij lachen!

    Reageer
  • Sil

    bruin de peter

    Inmiddels enkele soortgelijke tragedies meegemaakt. Inderdaad het beste is om iedereen te betrekken in deze zeer emotionele periode en met elkaar de emoties te doorleven. Als kind werden mijn broers en ik buitengesloten in ons gezin, konden zodoende de emoties dan ook niet delen.Helaas kun je zoiets nooit meer overdoen.Bij het ouder worden waardeer je des te meer indien je wel samen de emoties kunt doorleven, huilen, lachen en begrip voor elkaar tonen dat werkt pas helend. Pedro

    Reageer
  • Sil

    sandra

    Wat geweldig dat jullie het zo verwerken ook wij lachen heel wat af in ons gezin. Zo maak je het verdriet toch wat dragelijker. Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht en vooral veel lachen.

    Reageer
  • Sil

    sandra

    Wat geweldig dat jullie het zo verwerken ook wij lachen heel wat af in ons gezin. Zo maak je het verdriet toch wat dragelijker. Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht en vooral veel lachen.

    Reageer
  • Sil

    Marijke

    Het lijkt me het ergste wat er is, een gezinslid verliezen, een eigen kind. Maar je MOET verder. Het is goed wat je doet, het hoort bij het leven ook al is het nog zo hard. Geniet maar voor haar erbij........en ben blij, dat je haar hebt mogen kennen. Sterkte.

    Reageer
  • Sil

    bruin de peter

    Inmiddels enkele soortgelijke tragedies meegemaakt. Inderdaad het beste is om iedereen te betrekken in deze zeer emotionele periode en met elkaar de emoties te doorleven. Als kind werden mijn broers en ik buitengesloten in ons gezin, konden zodoende de emoties dan ook niet delen.Helaas kun je zoiets nooit meer overdoen.Bij het ouder worden waardeer je des te meer indien je wel samen de emoties kunt doorleven, huilen, lachen en begrip voor elkaar tonen dat werkt pas helend. Pedro

    Reageer
  • Sil

    Sonja

    Ik begrijp het niet dat lachen. Ik ken het wel uit zenuwachtigheid. Mijn dochter is ook 2 jaar geleden overleden. De dokter die dienst had in de huisartsenpost stuurde haar weer naar huis, in de nacht nadat zij met ernstige klachten, zoals druk op borst, uitstraling naar arm, misselijk enz., die wezen op een hartinfarct, hulp had gezocht. Een paar uur later overleed zij, geheel alleen! Zij laat 2 kinderen achter die haar 's morgens dood in bed hadden gevonden. Ik heb na dit nieuws alleen maar heel lang geschreeuwd. Nu, 2 jaar later, lach ik misschien wel eens, maar het echte lachen is er niet meer bij. Dat deden we, m'n dochter en ik vaak samen! Ik heb geen afscheid kunnen nemen en haar niet kunnen bijstaan. Daarbij komt nog bij, het feit dat de arts ook door het tuchtcollege is veroordeeld. Hij heeft niet gedaan wat gedaan moest worden. Het idee dat het niet had hoeven te gebeuren laat me niet los. Zij heeft zelfs geen enkele kans gehad en daar kan ik niet bij lachen!

    Reageer
  • Sil

    Linda

    Heel knap zoals jullie ermee zijn omgegaan! Toen mijn vader op zijn sterfbed lag, hebben we grapjes gemaakt tot het einde! Daardoor maakt zijn verlies het allemaal wat draaglijker voor de nabestaanden. Ik geloof óók in de lach!

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

32 + 8 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren