Website van het Jaar

Je kinderen achterlaten na een scheiding: doe je dat?

Een scheiding is altijd pijnlijk. Ook al is de liefde bekoeld; je laat toch iemand achter van wie je hebt gehouden en sluit daarmee een deel van je leven af.

Misschien zul je ook moeten verhuizen en blijft een deel van je spullen bij de ander achter. Als er ook nog kinderen in het spel zijn, wordt de situatie nog moeilijker, zeker als die kinderen nog thuis wonen. Er moet dan besloten worden bij wie van de ouders de kinderen blijven. Oudere kinderen kunnen daar zelf over meebeslissen, maar als ze nog klein zijn zullen de ouders er samen uit moeten komen. En dat kan betekenen dat je kinderen bij je ex-partner blijven, zodat je niet meer dagelijks zult zien en verzorgen.

Zou jij je kinderen kunnen achterlaten bij een scheiding? Of blijf je dan liever voor de kinderen in een ongelukkige relatie? Misschien sta je zelf voor deze keuze of heb je hem al moeten maken. Wat heb je gedaan en wat deed dat met jou? 

Reageren

Reacties

  • Sil

    Caatje43

    Hoi. Ik ben nu bijna twee jaar gescheiden. De kinderen zijn bij hun vader gaan wonen. Dat wilden ze graag. Ik ben alleen achtergebleven. Het was hun wens maar voor mijn was het heel moeilijk. Wat voor moeder zou ik zijn om het tegen te houden? Het gemis is nog wel heel zwaar. Ondanks dat ik ze nu niet zo vaak meer zie mis ik ze elke dag. Ik woon nu samen met mijn nieuwe vriend en zijn dochter. Ik heb dit voor mijn kinderen gedaan. Ik hoop dat ze het op latere leeftijd waarderen. Ik zeg altijd: ik mis elke dag nog steeds een stukje van mijn hart en dat zijn mijn drie dochters. Sommigen zeggen dat ik geen goede moeder ben.

    Reageer
    • Sil

      Engel

      Hoi. Ook ik heb mijn kinderen achter gelaten bij mijn man. Ik heb er erg veel last van en mis ze erg. Voel me schuldig en voel me een slechte moeder. Maar ben verliefd geworden.

      Reageer
    • Sil

      Jeanette

      Herkenbaar, mijn kinderen wilden ook hun vertrouwde omgeving niet uit, logisch als je 14 en 17 bent. Mijn jongste was woedend dat ik wilde scheiden en helaas wil hij niks van mij weten, hij haat me. Ik kan niet omschrijven wat dat met een moederhart doet, zo veel pijn is onbeschrijfelijk. Maar ik moet verder, ik moet er mee leren leven. Maar of dat ooit lukt? Geen idee! Nu gluur ik als een misdadiger door de struiken naar een training of voetbalwedstrijd naar mijn bloed eigen kind. Je voelt gewoon dat je hart beschadigd is.

      Reageer
      • Sil

        G

        Ik herken mijzelf zo in jouw verhaal. Ik stond altijd klaar voor mijn gezin met 3 kinderen van 17,15 en 11 jaar oud. Ik stond erom bekend hoe leuke moeder ik was. Toen ik onlangs mijn nieuwe partner leerde kennen na een ongelukkig huwelijk van 19 jaar, heeft mijn man me het huis uit gezet en de kinderen tegen me opgestookt. Hij en de oudste 2 willen me niet meer zien en schelden me uit.

        Intussen probeer ik weer een leven op te bouwen. De kinderen van mijn vriend brengen weer gezelligheid in huis, waar ook mijn jongste van opfleurt, maar intussen doet het gemis van mn 2 andere lievelingen me zo ongelofelijk veel pijn. Ik slaap moeilijk als ik weet dat ze alleen thuis zijn 's nachts omdat papa werkt. Ik hoop dat ze me ooit weer liefhebben, dat ze me haten doet het meeste pijn. Ik hoop zo dat wij, verstoten ouders, weer gelukkig mogen worden en onze kinderen binnenkort weer in onze armen mogen sluiten.

        Is er iemand die zich ook herkent in dit verhaal en waar het weer goed kwam? Het zou mij weer een sprankje hoop geven.

        Reageer
        • Sil

          Daan

          Herkenbaar! Al zijn mijn kinderen niet opgestookt. Ik heb twee hele lastige jaren gehad met twee boze en intens verdrietige kinderen. Zij accepteerden mijn nieuwe liefde (voor wie ik weg ben gegaan) niet en toen de roze wolk weg was realiseerde ik me dat ik ze voor altijd kwijt zou zijn dus heb ik mijn (niet al te stabiele) nieuwe relatie verbroken. Je kinderen zijn je vlees en bloed en met alle respect blijft een nieuwe partner altijd inwisselbaar. Ik had ze vrij snel weer terug en heb nu hele goede gesprekken (ze zijn nu 16 en 14). Zou nu ook zielsgraag mijn ex terug willen en ons gezin in ere herstellen. Dit is een brug te ver, nu is hij verliefd en ik heb spijt.

          Reageer
        • Sil

          Jeanette

          Inderdaad dat ene sprankje hoop, dat wil je zo graag geloven en horen van iemand. Tsja er zijn er genoeg in mijn omgeving die zeggen geef hem tijd het komt wel goed, maar ondertussen is er niks veranderd. Ik mocht zelfs geen kaartje sturen op zijn verjaardag, heb geloof ik de hele dag gehuild. Het kind dat je met liefde op de wereld hebt gezet mag je niet feliciteren. Krijg alweer een brok in mijn keel als ik er aan denk.

          Reageer
      • Sil

        Nienke

        Oh ik herken zo je verhaal. Altijd was ik er voor de kinderen.. Ik moest de woning uit en mijn ex heeft ze gebrainwasht. Zo vreselijk is dit en weet niet wat te doen. Heb jij toen hulp gezocht?

        Reageer
        • Sil

          Petra

          Ik herken dit, ik ben in 2013 bij mijn ex weg gegaan kreeg al jaren geen liefde meer van hem. Hij heeft een misstap gedaan toen mijn kids vier waren. Ben bij hem gebleven, hij is zeevarende dus was heel veel met de kids alleen. Heb alles voor ze gedaan, mee naar voetbal, was er met de diploma-uitreiking, alle feestjes voor hun verjaardagen en hij zat altijd met deze dingen op zee, deed nooit z'n best om thuis te zijn.

          En toen ik aankondigde dat ik wou scheiden, zei hij als je dat doet zorg ik ervoor dat je de kids nooit meer ziet. En daar houdt hij zich aan, de kids zijn nu zeventien, worden door hem gehersenspoeld, want meneer zegt gewoon ga je naar mama dan krijg je van mij geen cent meer. Ik heb het heel moeilijk dat ik ze nu bijna twee jaar niet heb gezien, terwijl ik hun hele leven voor ze klaar stond. Ik weet niet waar ik hulp kan zoeken..

          Reageer
      • Sil

        Reiny

        Zie mijn verhaal..

        Reageer
  • Sil

    Danoontje

    Waar ik zo benieuwd naar ben... Ik begrijp dat het niet geheel overeenkomt met de vraag uit het onderwerp, maar nadenkend hierover kwam deze vraag in mij op. Ik lees hier verhalen van mensen die ten gevolge van hun scheiding hun kinderen minder vaak zien, dat wil zeggen niet (meer) dagelijks, soms niet meer wekelijks maar een weekend per twee weken en in de vakanties bijvoorbeeld. Ik kan heel goed begrijpen dat een ouder zijn of haar kinderen het liefst elke dag om zich heen heeft en als ten gevolge van (echt)scheiding het contact met de kinderen verandert, kan ik me voorstellen dat dit heel verdrietig voelt. Vaak komt er een oordeel bij, het verwoorden van de mening dat de (vertrekkende) ouder(s) hun kinderen iets vreselijks aandoen doen een ongelukkig genoeg huwelijk vaarwel te zeggen waarbij ze dus tevens de keuze maken hun kinderen bij de andere ouder te laten blijven wonen (mits dit een goede ouder gebleken is neem ik aan).
    Sommige ouders noemen na de scheiding het gemis van hun kinderen bijna ondraaglijk en ik ben de laatste die daar een oordeel over zal geven. Maar wat ik me dan afvraag is, hoe komt het dat het verminderde contact in deze situatie zo beladen is, terwijl er heel veel intacte gezinnen zijn waarbij vader (of moeder) hele weken of zelfs maanden van huis zijn om voor een inkomen te zorgen. Ik denk dan aan internationale vrachtwagenchauffeurs, zeelui, mensen die geëmigreerd zijn en van wie een van de ouders een deel van het jaar met de kinderen in Nederland doorbrengt terwijl de ander het bedrijf blijft runnen. Ik heb nog nooit aandacht besteed zien worden aan de gevolgen voor deze kinderen en ouders van het verminderde contact. En mij is ook niet bekend of kinderen en ouders hier 'schadelijke gevolgen' aan ondervinden. Ik ken diverse mensen met functies die mede inhouden dat zij hun kinderen niet dagelijks kunnen zien en voor zover ik weet gaat het met zowel ouders als kinderen prima! Zijn de negatieve emoties voor ouder en kind als gevolg van het gebrek aan (dagelijks) contact met elkaar nu het gevolg van het feitelijke gebrek aan contact of omdat het gerelateerd is aan een (echt) scheiding?

    Reageer
  • Sil

    sandra

    Dag Alex,

    Bij mij is herhaal precies andersom: ik in de schuldsandering en vader neemt het er lekker van.
    Ik zie mijn kinderen al 2 jaar niet meer, ze zijn nog jong.
    Als moeder word je helemaal niet voor vol aangezien, als je dat overkomt..

    En de kinderen zijn de dupe van een vallend systeem..

    Reageer
  • Sil

    sandra

    Het klinkt een beetje bot, maar jij ziet je kinderen tenminste nog, en ik zou er maar het beste van maken, in het belang van de kinderen, en je eigen gevoel daarbij opzij zetten.
    Ik ben moeder van 3 jonge kinderen en zie door het gesteggel van mijn ex mijn kinderen al 2 jaar helemaal niet meer.
    Er wordt in de media veel aandacht besteed aan vaders die hun kinderen niet meer zien, maar het kan ook echt andersom hoor!

    Reageer
  • Sil

    justme

    Ik ben na 9 jaar uit een geweldige relatie gestapt, waarin mijn man mij lichamelijk en geestelijk heeft mishandeld. Ook ben ik samen met de kindjes verhuisd, omdat de spanningen bleven tussen mij en mijn ex. Nu zit ik met mijn kindjes bij familie in en zicht op een eigen woonruimte binnen een jaar zit er niet in. De kindjes, vooral de oudste twee missen hun oude omgeving enorm en hebben het er enorm moeilijk mee. Hun vader wil onze relatie nog redden, maar voor mij is er te veel kapot gemaakt. Door zijn wens om ons bij hem terug te krijgen, praat hij erg op de kindjes in en manipuleert hij ze enorm. Uitspraken zoals "papa wil zou graag dat iedereen weer samen is, dan kunnen we weer leuke dingen samen doen..maarja mama wil dat niet" of "als jullie bij papa komen wonen, dan mag je op paardrijden, of krijg je dit..en kunnen we dit vaak doen", horen ze iedere keer als ze het weekend bij hem zijn. De kinderen zeggen vaak bij papa te willen wonen, maar ik weet niet of ze dat nu echt willen..of dat ze medelijden met mijn ex hebben..of dat ze hier gewoon meer tijd nodig hebben om te kunnen wennen en nieuwe vriendjes te maken. Ze huilen vaak en zijn erg veranderd sinds we verhuisd zijn. Met zoveel verdriet in mijn moederhart, ben ik nu aan het overwegen om ze inderdaad weer terug te laten gaan naar mijn ex en dus hun oude omgeving. Mijn ex is altijd goed geweest voor de kindjes en heeft het laatste jaar ook voor ze gezorgd, omdat hij geen baan kon vasthouden. In theorie is het misschien het beste voor de kindjes, maar het gaat zo tegen mijn gevoel in. Ik ga ze zo erg missen. Ik heb het gevoel gefaald te hebben.

    Reageer
  • Sil

    Lexus

    Mijn destijds nieuwe vriendin kwam al heel snel bij me slapen. Wel leuk maar beetje raar. Ze had de hele tijd slechte verhalen over haar ex. Na een paar maanden hadden we ruzies over al haar problemen met iedereen. Ze kan dan zo hard gillen dat de buurt er gek van werd. Allebei blowen en geen sociaal leven meer. Als ik naar vrienden ging, smste ze me de hele avond net zo lang dat ik maar naar huis ging. Stijfkoppen waren we, maar ondertussen wel kinderen gekregen en samen een huis gekocht. Allebei dachten dat we gelijk te hebben, maar rustig erover praten met haar kon niet. Ze schreeuwde of ze zweeg me dood. Uiteindelijk liep ze weg en vertelt nu allerlei slechte dingen over me tegen familie. Ook heeft ze onze kinderen mee genomen. Zo jaloers dat ze is, houdt ze de kleintjes bij me vandaan en ik mag mooi opdraaien voor de kosten van ons huis. Met blowen ben ik meteen gestopt nadat ze weg ging, wat een zooi. Beide benen op de grond nu. Kan wel janken. Als het in het begin niet goed voelt met een vriendin, moet je wegwezen! Het zal nooit iets worden!

    Reageer
  • Sil

    JdJ

    Ik kan een positieve ontwikkeling melden.

    Vorige week heb ik – via hun moeder – mijn excuses gemaakt aan mij kids voor “Alles wat ik in hun ogen verkeerd zou hebben gedaan en/of zou hebben nagelaten” (letterlijk citaat).
    Vandaag heb ik – via hun moeder – een reactie gehad van mijn dochter waarin zij mijn excuus aanvaardt. Dat waardeer ik zeer.

    Daarnaast wil ik gezegd hebben dat ik ten onrechte twijfels heb geuit over de oprechtheid van hun moeder. Ik zat ernaast. Dat moet ik ruiterlijk erkennen.

    Daarmee is mijn hoop hun ooit nog eens te spreken nieuw leven ingeblazen, al zal dat niet op korte termijn zijn. Zij willen nu met rust worden gelaten, en dat zal ik respecteren.

    Reageer
  • Sil

    Fred

    Ik ben plotseling een jaar geleden gescheiden terwijl ik twintig jaar lang het beste heb gegeven. Nu is mijn ex veranderd een een psychopatische draak die de kinderen tegen mij opstookt. Gevoed door haar ouders krijgen mijn kinderen een verkeerd beeld van hun papa. Mijn zoon heeft alle vertrouwen in mij en wil graag bij mij wonen. Hij is acht jaar, maar snapt prima wat hier gaande is. Mijn dochter is twaalf en weet geen keus te maken. Dat hoeft ze van mij ook niet, maar ze sluit zich onbewust bij de verkeerde aan.
    Leugens, vreemdgaan en stelen is wat mijn ex heeft gedaan. Ik heb alles geslikt voor de kinderen. Nu de scheiding realiteit is ben ik en de kinderen de dupe, en er is niemand die er wat tegen kan doen. Zelfs de raad van kinderbescherming sluit zijn ogen. Een schande vind ik. Er zijn twee rechtszaken geweest waarin mijn is afgemaakt door de rechter vanwege onverantwoordelijk gedrag en leugens, valse verklaringen door zogenaamde vrienden. Ze noemde mij een gevaarlijke gek die niet in de buurt van de kinderen mag komen. Kort na de scheiding heeft ze de kinderen tien dagen gegijzeld en leugens verteld, dat ik ze het huis heb uitgegooid. Nou, ik heb haar nieuwe vriendje eruit gestuurd met zijn 14 jarige zoon die achteraf ook nog ontucht met mijn dochter heeft gepleegd. Nee, dan ben je een top moeder als je dat toelaat, want het was allemaal niet zo erg, ze waren gewoon wat nieuwsgierig! Tuurlijk.
    Jeugdzorg heeft mijn dochter vervolgens aangemeld voor een sociale weerbaarheidstraining omdat ze grensoverschrijdend gedrag zou vertonen. Ja dat klopt, dat heeft ze door haar moeder met de paplepel ingegoten gekregen. Jo, vandaar dat ik steeds ruzie had! Maar het ligt wel allemaal aan mij.
    Mijn ex is aangehouden voor winkeldiefstal, maar mijn dochter begon ook ineens te stelen. Toeval?, nou, ik denk het niet. En dat zit dan tegenover de rechter te doen alsof ze alles heeft geprobeerd om mij duidelijk te maken dat het toch echt aan mij ligt. Gelukkig was er een rechter die na 10 minuten al genoeg van dat mormel had. Ik kan nu mijn kinderen zien wanneer ik dat wil, en zij krijgt geen zeggenschap zonder te overleggen.
    Nu probeert ze mij financieel kapot te krijgen door belastingaanslagen, die op mijn naam staan en ook haar aangaan niet mee te betalen. Erg dom, want als ik in de problemen kom kan ik haar alimentatie ook niet meer betalen. Kwestie van IQ. Dus, zoek je nog een leuk wijf? Je kan zo haar nummer krijgen!

    Reageer
  • Sil

    JdJ

    Sinds een paar maanden heb ik weer contact met mijn ex. Zij lijkt wat minder rancuneus dan voorheen. Wij leven inmiddels in augustus 2013, en ik heb mijn kids al ruim vijftien jaar (door haar toedoen) niet meer gezien. Op mijn verzoek heft zij de kids voorgesteld het contact weer te herstellen. Helaas werd dat verzoek bot afgewezen door mijn dochter. Zij is sinds kort zelf moeder geworden. Ik sta verbaasd dat zij na vijftien jaar nog steeds zo rancuneus zijn. Ook twijfel ik aan de oprechtheid van mijn ex. Maar ik blijf hopen, bij het twintigste "jubileum" probeer ik het weer.

    Reageer
  • Sil

    stef

    Ik lig nog in een scheiding.
    Vorig jaar 11 juli is ze samen met ons zoontje (wordt nu 3) vertrokken na een relatie van 14 jaar waarvan 5 getrouwd. Het was een donderslag bij heldere hemel voor me en heb ook alles gedaan om het tij te keren. (Helemaal verkeerd achteraf). Mijn zoontje woont bij haar en er is een tijd geweest dat ze onbewust hem gebruikte tegen me.
    Ze is enigst kind en erg beschermd opgevoed, met als gevolg dat ik in no time iedereen tegen me had. Ook is ze al die tijd erg wisselvallig gebleven (verstand en gevoel niet op een lijn) wat het voor mij nog zwaarder en moeilijker maakte. Er zijn dingen in de relatie niet goed gegaan, anders beland je niet in een scheiding. En ben er zelf achter gekomen waar de knelpunten lagen. Hiermee ben ik aan het werk gegaan en heb er hulp bij gezocht. Vanaf dat moment lijkt ze langzaam maar zeker te draaien. We komen weer bij elkaar langs, helpen elkaar maar ook word de hulp aan elkaar gevraagd. Alles wat ons zoontje aangaat wordt samen gedaan. Mooi voorbeeld is de eerste schooldag na de vakantie onlangs, daar hebben we hem samen weggebracht.
    Het afgelopen jaar was ondraaglijk zwaar, maar heb inmiddels wel een aantal leerpunten eruit kunnen trekken, ook weet ik dat ze inderdaad nog steeds alles is voor mij.
    De scheiding is bijna rond, de papieren liggen sinds gisteren op de rechtbank. Hier kan ik gelukkig inmiddels erg makkelijk naar kijken, het zijn maar papieren het is maar formeel. We zijn lang genoeg samen geweest om haar te kennen hoe ze lichamelijk reageert waardoor ik zeker weet dat er gevoelens genoeg aanwezig zijn. Ik heb een belofte afgelegd en zal deze ook houden zeker tegenover mijn zoontje. En zal alles proberen om weer bij elkaar te komen. Pas dan als ik alles geprobeerd heb kan ik in vrede zeggen dat het niet aan mij heeft gelegen.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

18 + 2 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren