Je kinderen achterlaten na een scheiding: doe je dat?

Een scheiding is altijd pijnlijk. Ook al is de liefde bekoeld; je laat toch iemand achter van wie je hebt gehouden en sluit daarmee een deel van je leven af.

Misschien zul je ook moeten verhuizen en blijft een deel van je spullen bij de ander achter. Als er ook nog kinderen in het spel zijn, wordt de situatie nog moeilijker, zeker als die kinderen nog thuis wonen. Er moet dan besloten worden bij wie van de ouders de kinderen blijven. Oudere kinderen kunnen daar zelf over meebeslissen, maar als ze nog klein zijn zullen de ouders er samen uit moeten komen. En dat kan betekenen dat je kinderen bij je ex-partner blijven, zodat je niet meer dagelijks zult zien en verzorgen.

Zou jij je kinderen kunnen achterlaten bij een scheiding? Of blijf je dan liever voor de kinderen in een ongelukkige relatie? Misschien sta je zelf voor deze keuze of heb je hem al moeten maken. Wat heb je gedaan en wat deed dat met jou? 

Reageren

Reacties

  • Sil

    priscilla

    het is mij overkomen, ik had een slechte relatie maar wou mijn kinderen hun vader niet afpakken, tot de dag kwam dat ik hoorde dat mijn ex al een ander had en mijn zoon hem had betrapt. Hij had mij al vertelt dat zijn vader met mijn beste vriendin lag te rommelen op de bank, ik deed alof ik het niet wist.tot de dag kwam dat hij zei dat ze zwanger van hem was.Iik heb hem toen meteen de deur uit gezet maar de kinderen zijn bij mij gebleven die kreeg hij niet. Achteraf ben ik daar heel blij om dat ik het zo heb gedaan want nu kijkt hij helemaal niet meer naar ze om. Alleen als ik hem geld zou geven dat hij ze kan komen halen. Zelf wil hij er geen geld aan uitgeven. en die mannen heb je ook maar gelukkig zijn er ook een heleboel goede mannen. ik ben inmiddels op nieuw getrouwd met een hele lieve man en de kinderen zijn dol op hem ze zijn nog liever bij hem dan bij hun eigen vader

    Reageer
  • Sil

    Jazz

    Zelf ben ik ook gescheiden toen de kinderen niet zo heel klein meer waren en net zoals bij veel andere moeders koos mijn zoon ervoor in zijn vertrouwde omgeving te blijven en dat leek aanvankelijk goed te gaan. Hij mist mij vreselijk, maar zijn vriendinnetje en vrienden wonen allemaal in de omgeving waar hij geboren en opgegroeid is, dus moeilijk om van te scheiden. De band met zijn vader is niet om over naar huis te schrijven. Ook weet ik zeker, dat wanneer ik in de woning had kunnen blijven wonen dat hij veel gelukkiger zou zijn geweest en dat hij daar als kind veel blijer van geworden was, maar wat mij opvalt is het feit dat toch erg veel vrouwen de woning moeten verlaten en dus ook de vertrouwde omgeving en dat dat vaak als wapen gebruikt wordt in de strijd om de kinderen. Is dat dan rekening houden met de psyche van het kind of lijkt dat meer op machtsmisbruik van degen met het grootste budget, wat toch in de meeste gevallen de vader is. Dat is volgens mij dan niet het onvoorwaardelijk houden van je kind. Er zou eerst gekeken moeten worden naar de reden waarom het kind bij welke ouder wil blijven wonen en van daaruit zou men moeten kunnen denken en handelen.

    Reageer
  • Sil

    Jazz

    Zelf ben ik ook gescheiden toen de kinderen niet zo heel klein meer waren en net zoals bij veel andere moeders koos mijn zoon ervoor in zijn vertrouwde omgeving te blijven en dat leek aanvankelijk goed te gaan. Hij mist mij vreselijk , maar zijn vriendinnetje en vrienden wonen allemaal in de omgeving waar hij geboren en opgegroeid is, dus moeilijk om van te scheiden. De band met zijn vader is niet om over naar huis te schrijven. Ook weet ik zeker, dat wanneer ik in de woning had kunnen blijven wonen dat hij veel gelukkiger zou zijn geweest en dat hij daar als kind veel blijer van geworden was, maar wat mij opvalt is het feit dat toch erg veel vrouwen de woning moeten verlaten en dus ook de vertrouwde omgeving en dat dat vaak als wapen gebruikt wordt in de strijd om de kinderen.Is dat dan rekening houden met de psyche van het kind of lijkt dat meer op machtsmisbruik van degen met het grootste budget , wat toch in de meeste gevallen de vader is. Dat is volgens mij dan niet het onvoorwaardelijk houden van je kind. Er zou eerst gekeken moeten worden naar de reden waarom het kind bij welke ouder wil blijven wonen en van daaruit zou men moeten kunnen denken en handelen.

    Reageer
  • Sil

    Jildou

    Ik kan me het ook niet voorstellen dat je je kinderen achterlaat na een scheiding. Toch heeft mijn vader daarvoor gekozen. Nadat hij dertig jaar getrouwd was is hij ervandoor gegaan met een andere vrouw. Zomaar uit ons leven gestapt en nooit weer iets van hem laten horen! Als een van je ouders 'je niet meer wil'dan komt dat hard aan. Want van hen wil je bevestiging in het leven. Dat jij het waard bent en er mag wezen, onvoorwaardelijke liefde. Maar dat gaat helaas niet altijd op. Denk er goed overna wat je doet na een scheiding, je kunt het niet weer overnieuw doen. Je kwetst je kinderen ENORM als je alleen maar aan jezelf denkt!!

    Reageer
  • Sil

    aleine

    Dit is een hele moeilijke vraag, op zich zou ik het doen als het beter is voor de kinderen, ik weet dat ze erg van hun vader houden, behalve de oudste die wil van zijn vader niet veel weten, hij concureert met hem. Bovendien zit hij in het spectrum van authisme en is erg gehecht aan mij, maar hoe kun je twee broertjes nu van elkaar scheiden? Ik ben veel aan het overwegen, hoe belangrijk is mijn geluk of ongeluk tegen dat van de kinderen. Zonder hun was ik al weggegaan. Zelf heb ik vroeger al een scheiding meegemaakt en dat ging op een negatiefe manier zo erg dat ik angst heb om weg te gaan om wat er allemaal kapot kan gaan. Ik wil hun leven niet verwoesten. Tenzij je gedeelde ouderschap doet maar ik weet niet of dit de kinderen goed doet. ik weet wel dat ik nooit maar dan ook nooit ze het recht op hun vader wil ontnemen. Hij biedt veiligheid en zekerheid en dat kleine stukje echt contact wat ik mis en wel bij een ander vind, is dat belangrijker als de kinderen? Nee ik denk het niet tenzij ik een vorm vind met me man zodat ik zeker weet dat ze niet de dupe zullen zijn van het wel tevreden zijn maar ergenis onderling,.............

    Reageer
  • Sil

    francis

    Het is niet de vraag : doe je dat? Maar eerder...HOE doe je dat?? Mijn ouders zijn nu 8 jaar gescheiden maar je kunt merken dat mijn ouders daar helemaal niet bij stil hebben gestaan hoe het voor ons zou zijn. Want de problemem werden alleen maar erger omdat ze het niet met ons hadden besproken of mijn vader dat wel aan zou kunnen!!!! Als de relatie over is is het over maaaaaaaaaaaaaaaar denk aan de kinderen!!

    Reageer
  • Sil

    Nora

    NEE komt het eerste in mij op, maar misschien zijn er toch situaties te bedenken dat je er anders over kunt denken. B.v. je dochter of zoon heeft een heel speciale band met de eigen vader. Ik weet het niet. Ik zou het in ieder geval heel moeilijk vinden, maar je moet altijd vanuit het kind blijven kijken en niet alleen aan jezelf denken.

    Reageer
  • Sil

    Anja

    Toen ik ervoor gekozen had om bij mijn man weg te gaan, reageerde ik zoals het blijkbaar volgens de normen van de nederlandse samenleving hoort: ik vertrok en nam mijn twee jongens mee.
    O zo hard kwam het aan dat de twee waarvan ik het meeste hield niet bij mij wilden zijn. Ze misten hun vader, het huis waarin ze opgegroeid waren, de school en ook de vriendjes op straat. Ze misten hun basis waarvan ik zo maar even had beslist dat die voor hun niet belangrijk was.
    Na 3 maanden afzien, irritaties, huilbuien en 4 doodongelukkige mensen hebben wij ervoor gekozen dat de kinderen bij hun vader zouden opgroeien.
    Tot op de dag van vandaag (het is nu 3 jaar geleden) heb ik er geen spijt van. We zijn nu alle vier gelukkig, ieder in zijn eigen nieuwe leven. En natuurlijk is het niet altijd even gemakkelijk. Maar het geluk en de tevredenheid van onze kinderen gaat boven alles. Wie ben ik om als moeder te beslissen dat ik als enige op deze wereld recht heb op het dagelijks aanwezig zijn van 2 kinderen?

    Reageer
  • Sil

    klazien

    Ook mijn kinderen wonen bij hun vader. Ik koos na al heel lang niet meer gelukkig te zijn geweest, voor een leven gescheiden van mijn partner, maar zeker niet van mijn kinderen. Ook voor mijn kinderen was het erg moeilijk, zeker omdat mijn partner en ik niet als kat en hond leefden. Dat we als broer en zus leefden, dat voelden onze kinderen, 14 en 16, niet zo. Ik gaf te kennen te willen stoppen. Mijn partner wilde wel zo doorgaan en was erg verdrietig. Dit terwijl hij ook vaak zei, moeten we zo samen oud worden? Dus voor mijn omgeving en mijn kinderen was hij degene die in de steek gelaten werd. Mijn contact met de jongste is vanaf het begin goed gebleven de oudste had erg veel moeite met de situatie, maar het gaat nu iets beter.
    Hoeveel ik ze mis, is niet te beschrijven, gelukkig weet ik dat ze een heel goed thuis hebben, dat stelt me enigzins wat gerust, maar elke dag weer krijg ik de vraag waarom mijn kinderen niet bij mij maar bij hun vader wonen.
    Gelukkig is het contact met mijn ex-man erg goed, en ook zou niet weten waarom je als moeder meer recht hebt als de vader om de dagelijkse verzorging op je te nemen.
    Ondanks dat ik voor me zelf koos 7 maanden geleden, heb ik nog elke dag veel verdriet om het gemis van mijn kinderen, en de vooroordelen van anderen

    Reageer
  • Sil

    Miranda Cossé

    Ik ben sinds 2 jaar gescheiden, mijn kinderen waren op dat moment 13 en 17 en mochten zelf beslissen waar ze wilden wonen. Zij kozen niet voor hun vader, maar ook niet voor hun moeder, zij kozen voor de vertrouwde omgeving, vrienden en vooral voor zichzelf. Het gevolg hiervan was dat de kinderen bij de vader wonen. Ik had van te voren al aangegeven dat ik wilde verhuizen. Het heeft me ontzettend verdriet gedaan, maar ik weet dat dit het beste is voor hun en het zou heel egoistisch van mij geweest zijn om ze uit hun zelf gekozen beslissing mee te sleuren naar mijn nieuw leven. Maar als de kinderen kleiner waren geweest had ik ze beslist meegenomen. Het gemis is zo ontzettend groot, maar dragelijk omdat ze al een beetje op eigen benen kunnen staan. Ik heb een goed contact met de kinderen en de vader en we bespreken het meeste nog samen, de navelstreng is nu langer en dunner, maar hij is er nog wel.

    Miranda

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

12 + 8 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren