Je kinderen achterlaten na een scheiding: doe je dat?

Een scheiding is altijd pijnlijk. Ook al is de liefde bekoeld; je laat toch iemand achter van wie je hebt gehouden en sluit daarmee een deel van je leven af.

Misschien zul je ook moeten verhuizen en blijft een deel van je spullen bij de ander achter. Als er ook nog kinderen in het spel zijn, wordt de situatie nog moeilijker, zeker als die kinderen nog thuis wonen. Er moet dan besloten worden bij wie van de ouders de kinderen blijven. Oudere kinderen kunnen daar zelf over meebeslissen, maar als ze nog klein zijn zullen de ouders er samen uit moeten komen. En dat kan betekenen dat je kinderen bij je ex-partner blijven, zodat je niet meer dagelijks zult zien en verzorgen.

Zou jij je kinderen kunnen achterlaten bij een scheiding? Of blijf je dan liever voor de kinderen in een ongelukkige relatie? Misschien sta je zelf voor deze keuze of heb je hem al moeten maken. Wat heb je gedaan en wat deed dat met jou? 

Reageren

Reacties

  • Sil

    pat

    Ik heb mijn relatie ruim 1.5 jaar geleden moeten beeindigen. Er was helaas geen sprake meer van houden van, van beide partijen. Ik heb mijn 2 kleintjes van 3 en 1 jaar achter moeten laten bij mij ex. Ik vond dit verschrikkelijk omdat ik niet wist wat de toekomst zou brengen met betrekking tot de omgang, de rol die ik als vader in hun leven zou blijven spelen en wat er verder allemaal bij zou komen kijken. In het begin ging de omgang zeer stroef. Gelukkig ging het na verloop van tijd steeds beter. We leerden beide omgaan met deze nieuwe situatie. Na een goed jaar hebben we met elkaar gesproken en waren we het beide eens dat het een goede stap was geweest om de relatie te beeindigen. Voor onzelf maar ook voor onze kinderen. Momenteel hebben we een erg goede omgangsregeling waar ik mezelf erg prettig bij voelt en waarbij mijn ex zich ook erg prettig bij voelt. Nu is het echter zo dat mij ex partner een nieuwe relatie heeft met een man uit Amsterdam. Ik woon zelf in het Noorden des lands. Ik ben nu erg bang dat zij met de kinderen naar Amsterdam zal verhuizen en dat de regelmaat dat ik mij kinderen kan zien en zij mij heel erg zal verminderen. Ik weet niet goed om te gaan met deze situatie en voel me steeds meer in de put zakken. Heeft iemand advies hoe ik het beste kan handelen in deze situatie? Hoe ga ik hiermee om. Ik heb het gevoel dat m'n kinderen langzaam maar zeker steeds verder uit mn leven zullen verdwijnen.

    Reageer
  • Sil

    kathleen

    Kathleen Ruim 6 jaar ben ik nu gescheiden en ja ik ben bij hem weggegaan. Daar hij al 3 keer weg was gegaan en toch weer op de stoep stond. De kinderen bleven bij mijn ex omdat ik een aantal dagen in de auto moest slapen, dat doe je je kinderen niet aan. daarbij verloor ik mijn recht op de kids. Ik kreeg een nieuwe partner en mijn ex ook, helaas heeft die nu na 6 jaar voor elkaar gekregen dat mijn kinderen 1 het hele contact heeft verbroken met mijn ex en de ander is inmiddels ook weer bij mij komen wonen maar heeft nog wel contact met haar vader, maar niet met zijn huidige vrouw. Zij heeft daar in huis de touwtjes in handen, mijn kids mogen hun eigen spullen niet mee verhuizen. Nu vraagt mijn ex en zijn vrouw "wat hebben wij fout gedaan" ze weten het niet eens. Bij hun kwam er een baby en mijn kinderen werden opgescheept met het huishouden, teveel klusjes voor hun leeftijd. Ook mochten ze geen contact met mij niet via telefoon of msn, daardoor zijn ze een paar keer weggelopen. Nu hebben ze voor mij en mijn partner gekozen en wij worden met heelveel verhalen steeds wijzer. Van mijn ex zijn vrouw moesten ze haar mama noemen vriendinnen van haar tante haar ouders opa en oma en mijn ouders waren niets meer, nu zijn de rollen omgedraaid maar ik zal ze nooit tegen houden contact met hun vader tehebben. Want ik wil mij niet verlagen naar hoe hun, met mijn en zijn kinderen omgaan. vr.gr.kathleen

    Reageer
  • Sil

    Eline

    Wij hebben 3 kinderen. De oudste van 21 woont bij zijn vader, de zonen van 17 en 14 50/50 bij hem en mijn nieuwe partner en ik. Dit gaat redelijk. We hebben geen goed contact, mijn ex en ik, maar over de kinderen zijn we altijd blijven praten. We zitten nu in een rechtzaak vanwege de verkeerde afwikkeling van de financiën maar de kinderen merken daar niets van. De middelste wil het liefst fulltime bij mij wonen maar door heel veel praten, ook met hem en op 1 lijn te blijven samen, vindt hij nu langzaam aan zijn draai. We wonen heel dicht bij elkaar en ze kunnen voor elk wissewasje bij ons terecht. Toch als ik het over mocht doen zou ik kiezen voor een kinderhuis. Zij stabiel, de ouders wisselen. Als ik zie hoeveel energie, pijn en verdriet een scheiding geeft zou ik willen dat ik de kracht had gehad om te blijven totdat alle kinderen het huis uit waren. Maar ja...het leven loopt zoals het loopt en moet je er voor iedereen maar wat van maken.

    Reageer
  • Sil

    Bas

    Diep triest is het als je de kinderen achter moet laten, maar je denkt is het jou ongeluk waart als je in een sleur raakt en bij diegene blijft waar je niet meer van houd. Ik kom zelf uit een gescheiden gezin en altijd in ruzies leven dat vreet ook aan je. Dus je hakt de knoop door en gaat weg mijn zoon bleef achter bij mijn ex met alle onbegrip. Praten en nog eens praten daarmee kreeg ik gelukkig aan zijn verstand dat dit toch de beste oplossing was. Het liefst had ik hem meegenomen maar dat kon niet. Maar er komt een tijd en dat weet ik zeker dat als je altijd de eer aan jezelf houd dat het toch op je brood terug komt, en dat kinderen in gaan zien dat als je ex-partner moeilijk doet en altijd nadelig over je praat ze later toch een keuze gaan maken. Vaders kop op.

    Reageer
  • Sil

    Jur de Jong

    In juli 1978 trad ik in het huwelijk met mijn ex. Het huwelijk kenmerkte zich door de vele ups en downs, waarbij de downs steeds frequenter en heftiger werden. Begin 1998 barstte de bom en besloten wij - na het zoveelste incident - te gaan scheiden. Op 1 juli 1998 verliet ik de echtelijke woning en in februari 1999 werd de scheiding uitgesproken. Wij hadden 3 kinderen: 1 zoon uit 1975 (was van mijn ex), 1 dochter uit 1984 en nog een zoon uit 1986. Vanaf dat moment heb ik de kinderen - wij leven nu december 2007 - welgeteld nog 2 x gezien. "Zij willen mij niet zien" heet het. De enige keren dat zij zich manifesteerden was als - in hun ogen - de (torenhoge) kinderalimentatie niet op tijd was. Dat is dus waarvoor je als gescheiden vader goed bent: hun financieringsbron. Voor de rest mag je niet meedoen, en vooral je mond houden. Ik heb het er lang moeilijk mee gehad, vooral op verjaardagen en feestdagen. Maar dat slijt, en ik heb mentaal afscheid van ze genomen. Heel soms denk ik wel eens: wat zou ik doen als er een voor de deur staat? "Ha, gezellig, kom binnen?". Ik dacht het niet. Meer iets in de trant van "Vanwaar de eer, hoeveel heb je nodig?". Gelukkig zijn dit soort gedachten/dromen zeldzaam. Ik word er niet vrolijk van.

    Reageer
  • Sil

    anoniem

    ik heb ook mijn kinderen moeten achterlaten bij hun vader en ook inderdaad het zelfde verhaal ook uit wraak naar mij toe mag ik me kinderen niet zien en ja je gaat er aan kapot snap dan ook niet waarom een ouder zo doet me kinderen missen is het ergste dat er is heb nog wel de stille hoop dat dit een fase van hem is

    Reageer
  • Sil

    anoniem

    Ik weet wat het is om je kinderen achter te laten bij hun vader ik heb het ook gedaan, het is een verschrikking. Ik heb er drie, een van 8 en twee van 7. Ik kon toen nergens naar toe met mijn kids en ik wou ze niet uit hun vertrouwde omgeving halen. Vriendjes, school, sport. En nu uit wraak van mijn ex mag ik ze niet meer zien, we zijn dat nu aan het uitvechten bij de rechter. Mijn advies: neem ze mee als het kan want ik ga er kapot aan.

    Reageer
  • Sil

    Jannie van Ginkel

    Jannie, Ook ik heb mijn kind achter gelaten bij haar vader. Hij zorgde al voor haar en ik was kostwinner! Het liefst had ik gewoon moeder willen zijn en voor haar gezorgd, maar dat moet ook kunnen! Ze was ook een vaders kindje, dus toen het niet meer ging tussen ons moest ik aan haar denken! Ik wou niet dat er voor haar veel veranderde, en dat ze alles behield wat ze toen had! Haar school en haar vriendinnetjes. Het is ook in goede harmonie gegaan, zonder ruzie`s of wat dan ook! Inmiddels is dat nu zo`n 20 jaar geleden, en als ik het over mocht doen, deed ik het nooit meer, heb een ontzettend goede band met haar, haar vader is inmiddels overleden, en ze is gek op mijn nieuwe partner, en dat is geweldig!!! Maar zelf heb ik er tot op de dag van vandaag verdriet van! Ik heb altijd het gevoel gehouden dat ik haar in de steek gelaten heb, ook al zegt ze zelf dat het niet zo is, maar van binnen vreet het nog steeds aan me, ik zal het ook nooit aan iemand vertellen dat ik mijn kind achter gelaten heb, want je bent gelijk een ontaarde moeder! Van je vriendenkring van toen zie je dan niemand meer, en iedere avond huilde je jezelf in slaap, en zag je een kind voor je ogen dat haar moeder miste!Het enigste wat me op de been hield was de uitspraak van mijn huisarts toen ik het niet meer zag zitten?? Die zei dat het voor een moeder het grootste offer was die er bestond om voor het geluk en de rust voor het kind te kiezen! Met haar vader heb ik altijd een goede band gehouden,en ze ging net zo graag naar ons als haar vader! Nu is ze zelf moeder van een kindje van een jaar, en ik zie op tegen de tijd dat hij net zo oud is als zij toen was dat ik bij haar weg ging, wat zal ze dan denken? Ben bang dat ze dan denkt "hoe heeft mijn moeder dat in godsnaam kunnen doen" je eigen kind in de steek laten. Die angst gaat niet weg!!!! Deze week is ze een week bij ons geweest, en toen ze weg ging voelde ik weer die pijn die ik toen voelde!! Zeg tegen haar dat ik zielsveel van haar houdt, en ondertussen denk ik dan "maar waarom ben je dan niet voor haar blijven zorgen"? Ze is lief en zegd "mam je hebt het goed gedaan zo", maar zelf raak ik dat gevoel geloof ik nooit meer kwijt, het gevoel dat ik te weinig gedaan heb!!!

    Reageer
  • Sil

    Anna

    Het ligt helemaal aan de situatie, aan de leeftijd van het kind, aan wat voor persoon de vader en de moeder zijn etc. Ik was jarenlang samen met met vriend en gelukkig, huis gekocht, kindje gekregen etc. Toen onze zoon amper een jaar was, kwam meneer met de mededeling dat hij er geen zin meer in had. Hij heeft ons letterlijk laten zitten. Omdat ik het huis alleen niet kon betalen was ik genoodzaakt ergens anders te gaan wonen, uiteraard met mijn zoon. Ik heb ondertussen een nieuwe relatie, en deze man voedt mijn zoon op alsof het zijn eigen kind is. Onze zoon weet niet beter, dan dat hij papa is. Hij woont nu in een stabiele omgeving en met een zo normaal mogelijke gezinssituatie. Hij heeft ondertussen een zusje gekregen en is een gelukkig en tevreden kind. Inmiddels is hij 4 jaar.Hij ziet zijn biologische vader wel, hij komt elke week langs en gaat vaak iets leuks met hem doen, zoals naar het zwembad of naar het bos.Hij kent hem, maar noemt hem meestal bij de voornaam en af en toe papa.\r\nIk ben blij dat de situatie zo is. onze zoon kan nu evengoed nog zo normaal mogenlijk opgroeien en hoeft niet iedere week zijn koffertje weer te pakken om bij hem te gaan slapen. Zodra hij aangeeft dat hij meer behoefte heeft aan zijn biologische vader hoop ik dat hij voor hem klaar zal staan.Zoals het nu is is het goed, en ik hoop dat het verstand blijft winnen van het egoisme.

    Reageer
  • Sil

    annelies

    Ik ben een, inmiddels 30 jarig, kind wat achtergelaten is bij mijn vader. Mijn moeder was ineens weg toen ik 6 jaar was omdat de relatie stuk liep. Op dat moment zorgde mijn vader al het meest voor mij dus had ik er niet veel last van, in mijn beleving dan. De problemen kwamen later pas..... Mijn moeder heeft na de scheiding alles gedaan om het leven van mijn vader te verpesten dit vaak ten kostte van mij. Ik wilde al heel jong niet naar mijn moeder op visite. vond het vreselijk om te gaan, ik heb ook nooit de zogenaamde moederbinding gehad. Ik ben blij dat ze toen weg is gegaan de situatie thuis was ondragelijk zeker voor een klein kind. Maar ik begrijp niet dat een moeder haar eigen kinderen zo maar achter laat en dan ook nog jaren blijft stoken en treiteren om haar exman terug te pakken over de rug van je eigen kind. Ik kamp nu nog steeds met de problemen en heb zelf op een moment hulp moeten zoeken.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

63 + 7 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren