Je kinderen achterlaten na een scheiding: doe je dat?

Een scheiding is altijd pijnlijk. Ook al is de liefde bekoeld; je laat toch iemand achter van wie je hebt gehouden en sluit daarmee een deel van je leven af.

Misschien zul je ook moeten verhuizen en blijft een deel van je spullen bij de ander achter. Als er ook nog kinderen in het spel zijn, wordt de situatie nog moeilijker, zeker als die kinderen nog thuis wonen. Er moet dan besloten worden bij wie van de ouders de kinderen blijven. Oudere kinderen kunnen daar zelf over meebeslissen, maar als ze nog klein zijn zullen de ouders er samen uit moeten komen. En dat kan betekenen dat je kinderen bij je ex-partner blijven, zodat je niet meer dagelijks zult zien en verzorgen.

Zou jij je kinderen kunnen achterlaten bij een scheiding? Of blijf je dan liever voor de kinderen in een ongelukkige relatie? Misschien sta je zelf voor deze keuze of heb je hem al moeten maken. Wat heb je gedaan en wat deed dat met jou? 

Reageren

Reacties

  • Sil

    Van Kerkhove Silvie

    na 9 jaar huwlijk zag ik in dat het zo niet verder kon. ik ben weggegaan met de kinderen. er was een afspraak dat mijn ex de kinderen had de helft van de vakanties en om de 14 dagen een weekend en de woensdagnamiddag.
    Ik leer iemand nieuws kennen een hele lieve man en voor de kinderenwas hij ook lief. alles ging goed. Hij kreeg een aanbieding om in frankrijk een dokters praktijk over te nemen, toen begon het allemaal. verschillende malen heb ik een oplossing voor de kinderen proberen te zoeken maar hij reageerde niet
    toen plots had hij mij aangegeven voor ontvoering en nam hij de kinderen af.
    ik woonde toen nog altijd in belgie. Mocht ze enkel zien in het weekend om de 14 dagen. telefonisch contact was er bijna niet, hij nam niet op, ik was gestopt met werken omdat mijn nieuwe huidige echtgenoot zei dat ik kon thuisblijven om voor de kinderen te zorgen. 3 maanden had mijn ex het exclusieve hoederecht. de kindjes zijn net 4 jaar geworden (een tweeling) en eentje van 6 jaar. telkens ik ze terug moet brengen schreeuwen ze dat ze mee willen met mama naar huis! wat moet ik toch doen. een rechter in kortgeding had een voorlopige uitspraak gedaan, de kinderen wijzen we toe aan de papa en als de moeder ze meeneemt naar frankrijk 10000 euro per dag boete. uiteindelijk na lang wachten is er een vonnis: de kinderen moeten bij de vader blijven. De procureuer en de rechtbank gaven advies om ze met mij mee te geven en tijdens alle vakanties naar de papa maar de rechter volgde het advies niet op; drie kleine engeltjes die mee willen met mama, hij begint op 7 u s'morgens te werken en de kinderen zitten dagelijks tot 16 u in de opvang. Wie kan mij helpen, waar moet ik zijn om voor mijn kinderen verder te vechten, waar haal ik de moed om door te gaan?

    Reageer
  • Sil

    A.B.

    Ja ik dacht als vader van twee prachtige kinderen ook,allemaal mensen in mijn omgeving gaan scheiden dat overkomt mij toch nooit.Jammer dus wel,ik zit midden in een scheiding.Kinderen wonen momenteel bij vader in huis en moeder is zolang het huis uit bij ouders.Wat ik als vader niet snap dat een moeder zolang zonder de kinderen kan.Ik kan dat echt niet als
    vader.Tuurlijk is er woede van mijn kant zij heeft er voor gekozen om te gaan scheiden ik niet.Dus,wil haar eigenlijk niet meer zien en spreken en sorry dat ik het zeg maar vind het tegenwoordig erg makkelijk om te zeggen het gaat niet \"we hebben altijd ruzie en dat is niet goed voor de kinderen\"moeten we dan voor de kinderen bij elkaar blijven maar dan ben ik niet gelukkig.Ja dan werk je er maar hard voor met zijn tween omwille ook voor je kinderen.Als je met zijn tween kiest voor kinderen blijf dan in ieder geval totdat zij volwassen zijn maar niet wanneer ze klein zijn uit elkaar gaan.Ik heb zoiets mensen ga dan niet trouwen en neem aub geen kinderen als je toch voor 90% weet dat je over een aantal jaren uit elkaar gaat.Want een kind groeit het beste op met zijn eigen papa en mama.Als laatste de maatschappij veranderd het is tegenwoordig heel normaal om te gaan scheiden en mensen kijken er niet meer raar van op.JAMMER

    Reageer
  • Sil

    anoniem

    Ik zit op dit moment in een hele diepe dal. Mijn vrouw wil van me scheiden en ik zit nog in de ontkeningsfase. We hebben samen drie kinderen tweeling van 3, en een van 5. Alle drie zonen. Ik wordt gek bij de gedachten dat ik ze niet meer dagelijks zie opgroeien en van ze mag genieten. Ik kan denk ik daarom deze hele situatie niet aan. We hebben sinds 1 jaar een koopwoning . Een hele lange periode van verbouwing achter de rug en nu is het weer afgelopen. Tis triest en ik heb veel pijn als ik denk aan het feit dat ik alleen zonder mijn kinderen verder moet. Dus ik zal er alles aan doen om de kinderen bij me te houden al wordt het me dood. Triest he.

    Reageer
  • Sil

    a.orch

    drie jaar geleden ben ik weg met mij drie kinderen ze waren een,half drie, en vijf jaar.ik ben weg zonder geld niks ik heb alles achter mij gelaten want kinderen zijn belinkrijker en voor hun is de moeder beter dan spulen of vridienen ze kunen niet een ander moeder krijgen maar spulen vriendinen wel.ik heb nu heel zwaar leven ik moet alles doen buiten werken thuis want tot hun vader wil niet sheiden en ik krijg gen alimentatie niks ik woon in frankrijk en ik moet sheiden om goed te leven.ik ben heel erg moe maar ik mijn kinderen blijven bij mij.want na 7 jaar heb ik geconstateerd dat hij een bisexuel is.

    Reageer
  • Sil

    fiorello claudia

    mijn dochter wou bij haar vader toen ze 7 was maar ben nog bezig met de omgang en het is zwaar hij probeerd alles om dwars te liggen maar het is moeilijk
    je mag me ook bellen het is moeilijk om vrouwen te vinden in deze situatie tel o652277044 je mag me bellen

    Reageer
  • Sil

    radeloosje

    Ook ik ben 7 jaar geleden weggegaan bij mijn nu inmiddels ex-man. Mijn dochter is bij mij gebleven. Nu 7 jaar later is mijn ex-man nog steeds heel erg boos en is bezig met wraak.
    maar ik heb alle schijn tegen. in de meeste gevallen is het de ex-vrouw die stookt en treitert en bij mij is het andersom. Voordat ze mij elke keer geloven moet ik door diepe dalen en dan nog heb ik de schijn tegen mij. En wie is de dupe juist mijn dochter. Triest voor worden. moet al jaren toekijken hoe mijn dochter steeds trauma's oploopt over dit. Ik kijk gewoon machteloos toe.

    Reageer
  • Sil

    marcel

    o ja het ging over achterlaten. zo voelt het bij mij niet. gelukkig woon ik 10 minuten bij mijn zoon vandaan en heb een "normale" omgangsregeling.

    ik zou hem wel vaker willen zien, maar dat wil ex niet. de band is goed, dus ik verwacht dat hij straks meer gaat vragen naar zijn papa.

    Reageer
  • Sil

    marcel

    ruim 2 jaar geleden een punt gezet achter een moeizame relatie op een zeer ongelukkig moment. mijn partner was nl 5 maanden zwanger.

    Q: blijf je voor je kind in een ongelukkige relatie of niet?
    A: nee, koos voor mijn gevoel en dat heb ik geweten. onzekerheid, omgang, verhuizen. nieuwe vriendin (inmiddels mee getrouwd). na 1,5 jaar is omgang + alimentatie bij rechter geregeld (voelt zeer kl%te zowel emo als fin) tip: als contact moeizaam gaat, stap meteen naar de rechter. mediation hielp bij ons niet, als iemand geen afspraken wil maken, gebeurt dat daar ook niet. echt zonde v/d tijd!

    contact met ex is verschillend, maar meestal redelijk. ex leeft met idee dat ze ingeruild is voor een jonger exemplaar. ik ben de schuld van alle ellende in haar wereld en het allerslechtste levende wezen op aarde.

    was gelukkig bij de geboorte en heb een goede band kunnen opbouwen. het ongemak van ex-schoonfamilie (in m´n eigen huis) negeren ging me gelukkig heel goed af. vooral blijven focussen op mijn zoon, ik ben z´n papa en moet er voor hem zijn, altijd! mijn keuze had consequenties en ik zou daar verantwoording voor nemen

    geduld en tijd doen veel,¨maar boosheid en verdriet steken nog steeds de kop op als ik mijn zoon terugbreng en hij krijgt daar af en toe wat van mee. hartverscheurend, maar ik ga die situaties niet meer toelaten omwille van hem. ex-schoonpa heeft me verzekerd dat mijn zoon voor het leven is getekend. mijn missie is om aan te tonen dat ie ouwe ongelijk heeft. de kleine man is net 2 jaar, het gaat prima met hem en dat moet zo blijven.

    ik heb van z´n moeder gehouden, maar de manier hoe we nu communiceren bevestigt helaas dat mijn keuze van ruim 2 jaar geleden juist is geweest.

    regelmatig vraag ik anderen hoe zij hier om gaan, want ondanks de afspraken blijft het lastig.

    Blijf opletten!

    Reageer
  • Sil

    Frank

    Zo'n vraag kun je alleen maar persoonlijk beantwoorden. Ik heb het niet gekund. Ik heb een grote fout gemaakt door verliefd te worden op een ander en dat ook toe te laten, mijn huwelijk is er door kapot gegaan. Voor anderen vaak niet te begrijpen maar ik hield nog steeds van mijn ex-vrouw, we hebben 3 kinderen. Ten tijden van de scheiding(2004) waren ze 3, 8 en 10 jaar. Mijn ex-vrouw heeft de scheiding ingezet, begrijpelijk. We hebben een omgangsregeling waarbij de kinderen 12 dagen per maand bij mij wonen. We wonen 100 meter van elkaar af. Het lijkt allemaal goed te gaan, en met de kinderen gaat het gelukkig ook beter. Maar we hebben allebei, zo vertelt ook mijn ex-vrouw, hele moeilijke momenten wanneer de kinderen er niet zijn. Het diepe geluk wat er vroeger was is er niet meer. Vanochtend werd ik nog huilend wakker door een droom waarin ik mijn jongste zoon kwijt was geraakt in een grot, de angst die ik voelde is het gevoel waar ik nu vaak mee worstel. Ik heb spijt van wat er gebeurd is maar kom niet van mijn schuldgevoelens af richting de kinderen.
    De omgang met mijn ex-vrouw is gelukkig redelijk goed te noemen en hebben we allebei geen relatie(meer).

    Reageer
  • Sil

    Tien

    Ook ik ben na een slecht huwelijk van 15 jaar weggegaan.. niet van mijn kinderen, maar van de setting, ik kon er niet meer tegen als emotionele boksbal in een gouden kooi gebruikt te worden, mijn kinderen kiezen voor het vertrouwde, het materiele.. en dat is zo moeilijk. Als moeder je eigen kinderen van je zien vervreemden is het ergste wat je kan overkomen. Had ik dan toch niet een aantal jaar nog kunnen volhouden? het is wel goed te lezen dat er meer vrouwen in deze situatie zitten. je krijgt met zoveel emoties te maken, je bent ontheemd, moet in alles een stap terug doen, maar het idee gefaald te hebben als moeder snijdt door je hart.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

62 - 2 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren