Website van het Jaar

Je kinderen achterlaten na een scheiding: doe je dat?

Een scheiding is altijd pijnlijk. Ook al is de liefde bekoeld; je laat toch iemand achter van wie je hebt gehouden en sluit daarmee een deel van je leven af.

Misschien zul je ook moeten verhuizen en blijft een deel van je spullen bij de ander achter. Als er ook nog kinderen in het spel zijn, wordt de situatie nog moeilijker, zeker als die kinderen nog thuis wonen. Er moet dan besloten worden bij wie van de ouders de kinderen blijven. Oudere kinderen kunnen daar zelf over meebeslissen, maar als ze nog klein zijn zullen de ouders er samen uit moeten komen. En dat kan betekenen dat je kinderen bij je ex-partner blijven, zodat je niet meer dagelijks zult zien en verzorgen.

Zou jij je kinderen kunnen achterlaten bij een scheiding? Of blijf je dan liever voor de kinderen in een ongelukkige relatie? Misschien sta je zelf voor deze keuze of heb je hem al moeten maken. Wat heb je gedaan en wat deed dat met jou? 

Reageren

Reacties

  • Sil

    Sweet

    Ik woon samen en ik heb drie kinderen 2, 7 en 9. Twee jongens en één meisje. Al vijf jaar lang vind ik de relatie tussen ons niet goed. Ik heb tot december van vorig jaar vraag aan hem gevraagd om te trouwen (dat vind ik belangrijk) maar tot nu toe niks. Elke keer zei hij straks straks.. Ik blijf thuis, de jongste is nog te jong om naar school te gaan. Mijn vriend geef me geen mogelijke kans om werk te gaan zoeken. Hij zei dat hoeft niet nu want ik krijg bij hem wat eten, drinken en slapen. Ik ben een buitenlandse vrouw en heb vorig jaar gevraagd om een Nederlands paspoort of ID kaart. Zijn antwoord was waarom heb je dat nodig? Om vrij in Europa te hebben?

    Hoe kan ik nog blijven bij iemand met wie je twee kinderen samen hebt zo tegen jou praat? En nog meer vervelend dingen. En hij zei als ik vertrek dan moet ik de kinderen meenemen en als ik geluk heb dan zou ik werk vinden waar je drie euro verdient en binnen een maand sta ik op straat met drie kinderen. Hij zei dat ga zoeken een werken buiten Nederland om niet met de kinderen hoeven te blijven. Ik ga niet meer naar buiten, ik heb geen vrienden. Hij werkt, gaat naar sport, hij is geen goede vader weet een vader die neemt zijn kinderen alleen naar zijn ouders en daar gaat zitten kijk krantje of tv en laat de kinderen achter op de bank hij maak niet gezellig hij heeft me beloofd om mijn dochter van negen jaar die geen vader heeft te adopteren, toen wij naar het gemeentehuis gingen zei hij voor de werknemer oh ik ga nadenken en het is al twee jaar geweest. En niks meer gezegd.

    Hij zei dat het huis op de naam voor zijn jongens heeft geschreven en voor mijn dochter (niks) dus ik moet voor haar vechten een baan vinden. Nou hij doet heel er moeilijk tegen haar bijvoorbeeld hij neemt onze zoon naar een restaurant en neemt haar niet mee en als ze thuis is plaagt hij haar "wij zijn naar het restaurant geweest" (hij weet dat zij het lekker vindt om daar te eten) hij is 50 jaar en doet zo kinderachtig wat moet ik doen? Zijn nog zo veel dingen.. Hij zei alleen wat wil je nog meer, heel veel mensen hebben geen eten en ik sla je niet. Maar is zo pijnlijk wat hij doet dat is pijnlijker dan geslagen worden.

    Reageer
    • Sil

      Bo

      Hey Sister, het is tijd om te weten waar je staat.
      Het kan zijn dat je uit je comfortzone moet komen. Ga daarvoor
      maar eens praten met iemand van de Sociale dienst of advocate
      om te weten wat je rechten zijn. Je spreekt en schrijft goed Nederlands. Je kan werken, je kan voor jezelf zorgen. Geloof in jezelf. Je kunt het. Je hebt drie kinderen waarvoor jij zorgt.
      Je kindjes gaan binnenkort allemaal naar school. Je hebt rechten en plichten.
      je man heeft ook rechten, maar zeker ook plichten.
      Informeer jezelf, dat is al een goede stap in de richting.
      Liefs,
      Bo

      Reageer
  • Sil

    Reiny

    Dit had ik niet verwacht..

    Ik ben een vrouw van 46 jaar, was getrouwd en heb twee kinderen. Mijn zoon is 17 en mijn dochter is 14.
    Mijn huwelijk hing aan een draadje.. ik was al drie jaar ongelukkig met de man waarmee ik voor het altaar heb gestaan. Er was geen respect, geen liefde, geen geborgenheid meer te vinden.. de koek is echt op. Ik sprak met vrienden, zij begrepen niet waarom ik toch zo leefde.

    En in september afgelopen jaar zag ik het licht.. ik zal voor mezelf gaan kiezen.. De grote stap.. de scheiding.
    Ik maakte het bespreekbaar in het gezin, maar zette nog geen stappen. Maar.. december kon ik niet meer, ik heb de scheiding aangevraagd.

    Er volgde onenigheid tussen mijn man en mij, helaas moest ik een advocate in de arm nemen. Mijn man nam later ook een advocate. We kregen een vier gesprek. We kwamen er redelijk uit. Maar toen kwam het.. de kinderen wilden niks meer met mij te maken hebben omdat ik vertrok.. Ik was er altijd voor ze. Ik werkte dertien jaar in huis als gastouder, ik was er wanneer ze uit school kwamen, ik ging met de kids naar de dokter en tandarts, ik ging naar bijeenkomsten van de kinderen.

    Nu na mijn aanvraag om me los te maken van mijn benauwde huwelijk zie ik mijn kinderen niet meer.. Ze hebben de leeftijd van 14 en 17 en willen geen contact meer. In één klap ben ik geen moeder meer.. Wie heeft hier ervaring hier mee??

    Reageer
    • Sil

      Jeanette

      Goedemorgen Reini,

      Helaas redelijk herkenbaar voor mij. Ook ik heb in zo'n zelfde uitzichtloos huwelijk gezeten. De gedachte over een paar jaar alleen met hem te zitten en samen op vakantie te gaan deed me het angstzweet uitbreken. Ik heb dus ook de scheiding aangevraagd. Mijn boys toen 14 en 17 reageerden verschillend. De oudste, nu net 18, begreep het wel maar was verdrietig en zei gelijk ik ga niet verhuizen hoor mam. De jongste die nogal eens gedragsproblemen had was woest en wou me aanvallen, dat past bij zijn gedragsproblemen en was niet de eerste keer.

      Nou heb ik tot op de dag van vandaag geen mogelijkheid gehad om mijn kant te vertellen want zijn vader heeft hem gezegd, je moeder wil scheiden.. pats boem. Het kind had het niet aan zien komen en ik moest maar zo snel mogelijk het huis uit omdat mijn jongste niet meer thuis zou komen voor ik weg was. Heb de caravan gepakt en daar drie maanden in gezeten. De oudste zoekt mij wel op en dat contact is goed, maar mijn jongste ventje.. gemis is vreselijk.. alsof mijn hart eruit gerukt is zo veel pijn doet dat gemis.

      Net wat je zegt.. overal maar dan ook overal ging je met ze naartoe. Mijn ex deed niks en nu sta ik met de rug tegen de muur. Geduld zegt iedereen ooit komt het wel goed.. als hij ouder wordt. Maar het doet zo'n pijn.. Wat als hij ernstig ziek wordt, een ongeluk krijg of ik krijg wat en er zou iemand overlijden zonder dat.. ik wil er niet aan denken.. tranen stromen dan over mijn wangen.

      Lieve Reiny heel veel sterkte als je behoefte hebt aan mailen mag dat, weet dat je niet alleen bent met dat zware verdriet.

      Reageer
      • Sil

        Reiny

        Hallo Jeanette,

        Ik kan me voorstellen dat je in mijn verhaal kan vinden. Je hebt ook genoeg meegemaakt. Inmiddels is met Moederdag iets gebeurt wat ik nooit verwacht had.. mijn zoon heeft mij een tuinplant gebracht en mijn huisje bekeken. Mijn dochter bleef in de auto en keek niet naar me. Maar ik genoot van mijn zoon.. nu hebben we ook chatcontact. Heel blij mee. Graag wissel ik ervaringen uit met je.. fijn dat iemand je begrijpt.

        Groetjes Reiny

        Reageer
        • Sil

          Aicila

          Ook ik had een moeizame relatie met mijn ex. Hij ging vreemd vanaf het begin en tijdens mijn zwangerschap. Toen ik hier achterkwam waren we toch bij elkaar gebleven voor de kleine. Ik ben voor hem verhuisd naar een andere stad, maar hij ging nooit mee om mijn familie te bezoeken. Het was altijd een moeizame onderneming om met kinderwagen en alle tassen uren in de trein te zitten.

          Hij keek niet naar me om en ik stond er altijd alleen voor. Toen heb ik de stap gezet om uit elkaar te gaan en ging met de kleine bij mijn moeder wonen, totdat ze in een van der buien mij eruit heeft gegooid. Aangezien ik nergens heen kon zou mijn zoontje tijdelijk bij mijn ex verblijven. Sindsdien zag ik hem nog maar om het weekend.

          Het contact met mijn ex is moeizaam en mijn zoontje wordt verplicht zijn nieuwe vriendin mama te noemen. Waar hun bij zijn durft hij mij alleen fluisterend mama te noemen en ik hou van je te zeggen. Alleen bij mij geeft hij constant aan bij mij te willen blijven en het meeste van mij te houden. Ik heb er al van alles aan geprobeerd te doen, maar zelfs mijn eigen advocaat gelooft niet dat ik het hoofdverblijf nu kan wijzigen.

          Het zal nog minstens 6 jaar duren. Dan is hij 12, maar het lijkt zo eindeloos ver. Ik leef en werk alleen voor die 2 per 14 dagen dat hij bij me is. Mijn verloofde wil ons gezinnetje graag uitbreiden, maar door mijn pijn weet ik dat ik geen goede moeder voor een ander kind kan zijn. Na 4 jaar zo geleefd te hebben, huil ik mezelf nog steeds regelmatig in slaap. Het gemis en de pijn neemt niet af. Het is pijnlijker dan het ongelukkige leven dat mijn ex mij gaf... Zijn er nog meer moeders die het zo moeilijk hebben. Of misschien moeders die erover in contact willen komen?

          Reageer
      • Sil

        Ron

        Ik ben ook vader van twee dochters uit eerste huwelijk en heb een zoontje bij ex-vriendin van bijna 3. Ik ben 55 en m'n dochters zijn 27 en 23. M'n zoontje wordt ook bij me weggehouden en heb ervoor gestreden en gevochten, alles gewonnen bij de rechter, maar zij werkt gewoon niet mee en ik kan financieel geen kant meer op. Maar mis hem elke dag en z'n zusjes missen hem ook. Is er dan geen recht in Nederland? Als je alles wint moet ze het toch nakomen? Maar in Nederland schijnbaar niet. Vind dat krom. Wie heeft hier ook ervaring mee? Ga hier kapot aan.

        Reageer
        • Sil

          Domi

          Ron,
          Na zes jaar omgangsstrijd (ook via omgangshuis) ondertoezichtstelling (ots) via jeugdzorg/ rechtbank op moeder en kind gezet. Met twee gezinsvoogden 1 voor moeder en 1 voor kind.

          Sindsdien goede omgang.
          Kind weghouden betekent ingrijpen jeugdzorg voor moeder.

          Sterkte.

          Reageer
          • Sil

            Moeder

            Ik heb te maken met OTS, maar de gezinsvoogd lijkt zelfs mijn kind bij me weg te houden! Ik heb te maken met een narcistisch ex en een gezinsvoogd die zelfs ook manipuleert en die in alles meegaat met mijn ex waardoor die gemanipuleerd wordt.
            Zelfs na de uitspraak van de rechtbank voor omgangsrecht wordt dit niet nagekomen. Wat is het omgangshuis? Werkt dat?
            Ik kan alle tips gebruiken.

            Reageer
    • Sil

      Wendy-1976

      Ik heb hier dus ook ervaring mee, mijn ex-man heeft ze ook gehersenspoeld. Ze willen ook niets meer van mij en weet me geen raad meer en voel me zo alleen want niemand begrijpt me echt. Voel me geen moeder meer en wil ook niet meer want mijn kinderen zijn mijn leven. Heb wel een nieuwe partner maar mijn kinderen blijven op nummer één staan.

      Reageer
      • Sil

        Caroline

        Hoi,

        Mijn verhaal als moeder van drie puberjongens is soortgelijk. Na mijn vertrek twee jaar geleden dag in dag uit gestreden om het moederschap terug te vinden. Elke dag de pijn van het geen moeder meer (kunnen) zijn. Men zegt dat je altijd moeder blijft... maar op een andere manier dan je altijd was, in plaats van voor 200% klaarstaan een keer in de maand voor ze koken? Dat is voor mij geen moederschap. Hartverscheurend. Geen begrip uit de omgeving.

        Reageer
      • Sil

        Ilse

        Ik maak hetzelfde mee. Ik zou graag contact met je hebben Wendy.

        Reageer
        • Sil

          Peet

          Zo herkenbaar. Kunnen we contacten?

          Reageer
    • Sil

      Marieta

      Hallo Reiny,

      Ik ben in 2001 gescheiden, kids destijds 12 en 14. Mochten zelf kiezen op die leeftijd bij wie ze gingen wonen. En ze hebben een beetje hulp gehad van ex en ex schoonfamilie destijds! Heb een meer vol gehuild omdat het zo moest gaan, verschrikkelijk. Ze hebben mij nooit weer aan gekeken. En sindsdien hebben ze me altijd genegeerd! We zijn inmiddels 14 jaar verder, gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk! Ze weten me te wonen, misschien ooit, als ze zelf een gezinnetje hebben, dat ze het beter kunnen begrijpen! Maar ik begrijp je wanhoop!

      Reageer
  • Sil

    Nette

    Ik was 21 toen ik mijn eerste zoon kreeg. Die is met drie weken oud afgepakt omdat jeugdzorg vond dat ik geen goede moeder was. Na jaren lang gevochten te hebben voor mijn zoon heb ik hem dan onder dwang volledig moeten afstaan aan het pleeggezin waar hij nu al heel lang woont. Hij is inmiddels 12 en wordt 13 dit jaar, heb hem niet meer gesproken of gezien nu al zeker tien jaar, ik mag geen contact meer met mijn zoon. Dit maakt mij van binnen als moeder kapot en alsof dat nog niet erg genoeg is wonen nu ook mijn laatste twee kinderen bij de vader omdat ik het geestelijk niet meer aankon in mijn eentje.

    Ik heb hem nooit het recht ontnomen de kinderen te mogen zien, maar nu is het omgedraaid en doet hij alsof ik de slechtste moeder ooit ben. Dit gaat al jaren zo. Ik probeer juist goed contact te hebben maar hij verpest het door me in alles tegen te werken, geen kleren meegeven, geen speelgoed, betrekt me niet bij school of ouderavonden. Zelfs de school doet moeilijk, doet alsof ik niet besta. Dit doet echt ongelofelijk veel pijn en ik ben moe van het leven zelf, alsof ik elke dag in een zwart gat val en er nooit meer uitkom. Het leven zonder mijn kids valt me zwaar en ik weet niet meer hoe ik hier mee om moet gaan, vooral als ik zie hoe andere moeders en vaders zo blij kunnen en mogen zijn met hun kids ondanks dat ze gescheiden zijn. Ik vraag me vaak af of het leven nog wel zin heeft zonder mijn kinderen.

    Reageer
  • Sil

    Miek

    Na mijn scheiding in 2003, besloot ik niet terug naar mijn "roots" te gaan met mijn kinderen (200 kilometer bij hun vader vandaan) maar in hetzelfde dorp te blijven wonen met een regeling waarbij de kinderen helft van de week bij mij en de andere helft bij papa konden zijn. Ik wilde mijn kinderen geen weekend papa geven. Drie jaar geleden kreeg ik een nieuwe relatie en na een jaar besloten we naar zijn huis te verhuizen (45 kilometer bij papa vandaan). De kids kregen van mij de keuze. Zoon (toen 12) wilde bij papa blijven en dochter (toen 14) wilde met mij mee.

    Papa gaf achteraf aan dat ik ze geen keuze had moeten geven, maar ze mee had moeten nemen, waarop ik aangaf dat vaders dan toch naar rechter zou gaan als beide kids mee zouden gaan met mij. Sinds afgelopen augustus woont mijn dochter ook weer bij vader, haar keuze! Mijn zoon zie ik regelmatig, mijn dochter gooit haar kont tegen de krib sinds twee maanden. Het vervelende vind ik dat mijn ex-man haar niet motiveert om zo af en toe te komen, terwijl als de kinderen vroeger niet naar hem wilden gaan, ik ze altijd heb aangegeven wel te gaan. Nu weet ik best wel dat ze pubert en dat ik het moet loslaten, maar het geeft mij zoveel verdriet!

    De vraag aan andere moeders en vaders is: hoe behap je het uiteindelijk? Ik heb periodes dat het goed gaat, ik me sterk voel en de hele wereld aan kan, maar soms als ik mijn dochter drie weken niet zie word ik gek! Zij staan anders in tijd dan ik, nu mijn kinderen niet meer bij me wonen, realiseer ik dat tijd erg kostbaar is! Ik probeer niet stil te staan hoe de toekomst eruit zal zien. Probeer me vast te houden aan tijd die ik met ze heb. Kinderen en papa zeggen dat ik degene ben die ze verlaten heeft. Zo zie ik het niet, ik zie het als mijn keuze en keuze van de kinderen.

    Reageer
  • Sil

    Kuifje

    Als 54-jarige gescheiden man en vader van drie kindjes van jonge leeftijd en door omstandigheden zijn de kindjes bij de mama. Is het ergste dat er is, het gemis van de kinderen. De strijd met advocaten heb ik opgegeven. Nu is het stil maar ook thuis en ook de eenzaamheid weegt door. Maar het ergste is toch wel het gemis van mijn kindjes!

    Reageer
    • Sil

      PietjeL

      Ik ben een 51-jarige vader die nog midden in dat proces zit, vreselijk gewoon! Aan advocaat inmiddels sinds december 2014 totaal 26.000 euro lichter.. En de ontbinding is er nog steeds niet.. De strijd wel, ik heb ze nu ieder weekend, maar dat maakt t gemis in het algemeen niet minder.

      Reageer
    • Sil

      Jeanette

      Vreselijk! Er zijn zo veel vaders die met deze ellende zitten. Helaas ben ik één van de moeders die één van de kinderen niet meer ziet, maar dat is de wil van het kind. Helaas moedigt zijn vader hem ook totaal niet aan.
      Sterkte.

      Reageer
  • Sil

    Kanarie

    Mijn huidige echtgenoot en zijn ex zijn al veertien jaar uit elkaar en nog zet zij de kinderen in als middel om hem te treiteren. Hij praat er liever niet over, maar ik zie het verdriet. Zijn oudste heeft hij al vier jaar niet gezien, de middelste alleen via social media en de jongste komt stiekem naar hem toe. Zijn ex begrijpt nog steeds niet dat het leven verder gaat en ze de kinderen geestelijk mishandelt door ze op te zetten tegen hun vader. Ik wil niet dezelfde stommiteit begaan en houd me erbuiten. Vertrouw erop dat kinderen de intelligentie bezitten om later in te zien, dat hun moeder verkeerd bezig is. Waarom doen zulke vrouwen zo?

    Reageer
  • Sil

    Jules

    Ik ga dood zonder mijn kinderen na de scheiding. Ze wonen in het buitenland en ik heb niet lang meer te leven zonder hun aanwezigheid. Ik voel het aan alles. Dit is het begin van het einde. Praten helpt niet. Psychologen helpen niet. Er is geen uitweg meer, behalve het tot stoppen brengen van de pijn iedere dag en nacht, en het gemis in mijn hart dat mijn lichaam tot sterven dwingt.

    Reageer
    • Sil

      Daisy

      Dit klinkt bekend. Ben na 13 jaar huwelijk gescheiden. Woonde in het buitenland en wilde weer naar Nederland, had al jaren last van heimwee. Doordat mijn kinderen de buitenlandse nationaliteit hebben, moest ik toestemming krijgen van mijn ex om ze mee te nemen, die kreeg ik niet. Zou het nooit financieel gered hebben in het buitenland, heb de beslissing genomen om geen rechtszaak aan te gaan, zou ik volgens mijn advocaat niet veel kans mee hebben. Nu ben ik hier, zie mijn kinderen af en toe, maar het kost ontzettend veel geld. Ik ga kapot, krijg mijn leven hier niet van de grond, weet gewoon niet wat ik moet doen.

      Reageer
  • Sil

    Bazzie

    Ik heb tijden zo geleefd. Ik bleef ook voor mijn kinderen. Ik werd soms als hond behandeld. Maar bleef voor mijn kinderen. Helaas is mijn vrouw stiekem vertrokken met mijn vier kindjes ver weg, een uur rijden. Dan lees ik op andere forums dat de moeders de kinderen zo missen als ze bij hun vader zijn? Maar wat denk je van al die vaders inclusief mezelf die hun kinderen steeds moeten missen.

    Reageer
    • Sil

      Gdd

      Ik maak dit ook al 4 jaar mee. En net een gesprek gehad met mijn jongste dochter hoe ongelukkig ze zich wel voelt door grotendeels bij d'r mama te zijn. Maar ze durft niet tegen d'r mama in te gaan, ze is er doodsbang voor. Ik kan niks doen, maar zie wel hoe ongelukkig mijn kind is en hoe gelukkig ze zich bij mij voelt. Hartverscheurend is het. Ik wou dat ik een oplossing had, want dit te moeten aanzien als vader is erg, heel erg..

      Reageer
    • Sil

      Vader

      Ik ben ook een hele tijd zo blijven hangen in de relatie Bazzie. En precies vaders missen ook hun kids, vaker zelfs dan de moeders waar kinderen over het algemeen hun hoofdverblijf hebben.

      Reageer
  • Sil

    Muppet

    Sinds 3 maanden gescheiden omdat mijn partner en ik duidelijk hele andere dingen wilden. Jarenlang was ik ongelukkig, zocht de schuld bij mezelf en raakte daardoor in een depressie. Een vicieuze cirkel waardoor ik keuzes heb gemaakt waar ik alleen maar ongelukkiger van werd. Omdat ik vond dat ik aan mezelf moest werken en dacht dat ik de opvoeding van mijn dochter niet alleen aan zou kunnen, hebben we de keuze gemaakt om haar bij mijn partner te laten wonen. Wel in co-ouderschap maar ik zie haar alleen in het weekend.

    Nu eenmaal alleen zie ik dingen helderder en zie ik het stuk waar mijn partner "schuld" had in mijn geluk, waar hij er meer voor mij had kunnen zijn. Alleen met mijn dochter is het een feestje, helemaal gezellig en ben ik op en top gelukkig. Maar ja, daarna gaat ze weer weg en mis ik haar zo enorm dat het mij in mijn dagelijkse doen en laten belemmerd. Achteraf is het dus een totaal verkeerde beslissing geweest maar voor de stabiliteit in het leven van mijn dochter ga ik het niet meer omgooien, alleen voor mijn geluk. Ik zal moeten dealen met de situatie en goed over de toekomst moeten nadenken zodat er misschien over een tijdje een situatie ontstaat waar we allemaal vrede mee kunnen hebben. Maar het is zwaar, loodzwaar. Maar in een relatie blijven hangen waar je niet gelukkig bent, puur voor je kind is iets waar je kind niet gelukkig van wordt, sterker nog: de rest van zijn/haar leven de dupe van is. Door de spanning in huis bouwt je kind angsten op die altijd in zijn/haar systeem achterblijven en die nog tot ver in het volwassen leven invloed kunnen uitoefenen.

    Reageer
    • Sil

      A

      Hoi Muppet.
      Ik zie mijn zoon ook alleen in het weekend.
      Zou graag met je in contact komen.

      Reageer
      • Sil

        Muppet

        Ik heb deze site niet in de gaten gehouden en heb daardoor je reactie gemist. Inmiddels zijn we een paar maanden verder. Het gevoel is minder zwaar maar nog steeds heel moeilijk. Ik zou graag ervaringen uitwisselen. Laat maar weten.

        Reageer
        • Sil

          MateSu

          Hallo Muppet en A., zijn jullie mannen of vrouwen? En als jullie dames zijn, zouden jullie contact op kunnen nemen? Ik kom ook binnenkort in zo'n situatie te zitten.

          Reageer
          • Sil

            Muppet

            Ik heb geen melding gekregen van je reactie. Ik ben een vrouw. Mijn situatie is nog onveranderd maar het is verdraagzamer geworden. Ik ben benieuwd hoe jij dat ervaart.

            Reageer
  • Sil

    Spooky

    Na een huwelijk van twintig jaar en vier kinderen ging mijn man vreemd. Alle vier de kinderen bleven bij mij. Het is nu zeven jaar geleden. Hij heeft zijn kinderen nooit meer gezien. Niet eens moeite ervoor gedaan.

    Reageer
    • Sil

      Bazzie

      Hoi hoi, mijn vrouw ging er vandoor met mijn 4 kindjes. Als ik mijn kinderen niet meer zou zien zou ik doordraaien. Ik miste mijn vrouw nog heel lang nadat ze weg was. Maar de kinderen mis ik nog elke dag als ik ze niet zie. Dus bij jouw ex is een steekje los, sorry maar daar lijkt het op. Een vader is er altijd voor zijn kinderen dat is geen keuze maar een roeping. Succes.

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

61 + 9 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren