Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

"Ik wist niet dat ik een depressie had, totdat ik in huilen uitbarstte"

Verhaal door Erika (49)

Erika (49 jaar) voelde zichzelf langere tijd kribbig, opgejaagd en ze kon niets verdragen. Ze dacht dat het vanzelf wel overging. Een depressie, daar had ze nooit over nagedacht. 

"Alles kreeg de schuld: de nieuwe buren met vijf luidruchtige kinderen, mijn werk waar ik me onbegrepen voelde en mijn man, die me niet begreep en zich onverschillig opstelde. Maar niets bleek minder waar. Ik kwam daar achter toen ik toevallig voor iets anders bij mijn huisarts moest zijn. Hij vroeg hoe het met me ging, omdat ik in de zes jaar dat ik bij hem ingeschreven was nog nooit een bezoek gebracht had, tenzij het om een herhaalrecept ging, dat ik bij de balie ophaalde. Ik barstte in huilen uit en was bijna niet meer te bedaren. Eindelijk iemand die aan me vroeg hoe het met mij gesteld was! Dat hebben er achteraf wel meer gedaan, maar soms ben je horende doof."

Depressief

"Mijn heftige reactie verraste de huisarts en hij vroeg of ik 's middags terug wilde komen i.v.m. tijdsgebrek op dat moment. Het gaf me even tijd om na te denken en alles op een rijtje te zetten wat ik allemaal zou gaan vertellen. Ik zou iedereen en alles in mijn omgeving eens breed uitmeten en dan te horen krijgen hoe ik daar mee om zou moeten gaan. Niets van dit alles. Na weer een huilexplosie met verhalen over die en die en hoe of wat, vroeg mijn huisarts of ik wel eens gehoord had over depressiviteit. Depressief? Wie, ik? Hij vroeg of ik internet had en vroeg me online een test te doen en de volgende dag weer terug te komen."

"Mijn heftige reactie verraste de huisarts en hij vroeg of ik 's middags terug wilde komen i.v.m. tijdsgebrek op dat moment. Het gaf me even tijd om na te denken en alles op een rijtje te zetten wat ik allemaal zou gaan vertellen. Ik zou iedereen en alles in mijn omgeving eens breed uitmeten en dan te horen krijgen hoe ik daar mee om zou moeten gaan. Niets van dit alles. Na weer een huilexplosie met verhalen over die en die en hoe of wat, vroeg mijn huisarts of ik wel eens gehoord had over depressiviteit. Depressief? Wie, ik? Hij vroeg of ik internet had en vroeg me online een test te doen en de volgende dag weer terug te komen."

Medicijnen

"Tijdens het doen van de test voelde ik al aan waar het fout zat. In plaats van dat de hele wereld tegen mij was, was ik aan het vechten tegen de hele wereld. De arts vertelde mij dat ik leed aan depressiviteit. En na het bespreken van de te doorlopen behandeling kreeg ik medicijnen tegen neerslachtigheid. Na drie weken slikken voelde ik mezelf al een beter mens. Maar de behandeling duurt ongeveer een jaar. Er zijn nu zeven maanden verstreken en wat voel ik me goed! Volgende maand wil ik de huisarts voorstellen om te gaan afbouwen."

"Tijdens het doen van de test voelde ik al aan waar het fout zat. In plaats van dat de hele wereld tegen mij was, was ik aan het vechten tegen de hele wereld. De arts vertelde mij dat ik leed aan depressiviteit. En na het bespreken van de te doorlopen behandeling kreeg ik medicijnen tegen neerslachtigheid. Na drie weken slikken voelde ik mezelf al een beter mens. Maar de behandeling duurt ongeveer een jaar. Er zijn nu zeven maanden verstreken en wat voel ik me goed! Volgende maand wil ik de huisarts voorstellen om te gaan afbouwen."

- Advertentie -

Positief door het leven

"Ik ben me er van bewust dat ik dit niet eeuwig wil slikken, maar op eigen kracht wil proberen om weer positief in het leven te staan. Zelf denk ik dat het wel gaat lukken, het was tenslotte geen hele heftige depressie, maar een lichte vorm. Wel ben ik blij dat ik het aan niemand verteld heb, buiten mijn man en vader om, omdat ik absoluut niet wil dat mensen anders tegen mij aan kijken. Ik ben me er wel bewust van dat ik sommige mensen verdriet gedaan heb, maar ik hoop dat ze door in te zien dat ik positiever ben geworden, het me niet kwalijk zullen nemen. Het voornemen om het te vertellen, zodra ik weer op eigen benen sta, is een belofte aan mezelf, zodat ik opnieuw positief met mijn leven verder kan."

"Ik ben me er van bewust dat ik dit niet eeuwig wil slikken, maar op eigen kracht wil proberen om weer positief in het leven te staan. Zelf denk ik dat het wel gaat lukken, het was tenslotte geen hele heftige depressie, maar een lichte vorm. Wel ben ik blij dat ik het aan niemand verteld heb, buiten mijn man en vader om, omdat ik absoluut niet wil dat mensen anders tegen mij aan kijken. Ik ben me er wel bewust van dat ik sommige mensen verdriet gedaan heb, maar ik hoop dat ze door in te zien dat ik positiever ben geworden, het me niet kwalijk zullen nemen. Het voornemen om het te vertellen, zodra ik weer op eigen benen sta, is een belofte aan mezelf, zodat ik opnieuw positief met mijn leven verder kan."

Reacties

  • Lotgenote

    18 June 2019 23:33

    In 2016 ben ik ook geconfronteerd met ‘n depressie, anti-depressiva geslikt tot eind 2018. Omdat ik me zo goed voelde ben in overleg met de huisarts gaan afbouwen. Had ik het maar niet gedaan..na 6 weken zonder medicatie ben ik weer terug bij af. Huilbuien-neerslachtig-geen energie en levenslust. Kortom weer ‘n depressie, slik nu 8 weken medicatie maar merk nog geen verbetering, dus wees voorzichtig met stoppen, het kan zomaar weer terugkomen..ik vind ‘t een hel..

    • Lotgenote

      02 October 2019 22:25

      Ooit een burn-out gehad en paroxetine gekregen. Dat heeft me toen geholpen. Maar nu weer veel huilbuien en weer aan de paroxetine maar helaas. Nu helpt het mij niet. In hoop nog dat het door de overgang komt, want ik ben pas 51 jaar. Ik weet het niet. Het is vervelend dat je te pas en te onpas moet huilen.

    • Fvstudio

      20 September 2018 20:11

      Zo herkenbaar.
      Mag ik vragen welk medicijn je dan gekregen hebt?
      Dan kan ik dit voorstellen aan de arts.
      Groetjes

      • Manon

        25 August 2017 13:06

        Hey, ik ben Manon en ik ben 13 jaar.
        In het eerste jaar op de middelbare school struggelde ik met mezelf en ben in tranen uitgebarsten. Ik kon nergens tegen. Als m'n ouders iets vroegen, was het allemaal te veel. Ik weet niet wat er met mij is.

        • mc schilder van roon

          26 July 2009 13:45

          lieve anoniem
          geloof maar van iemand die al jaren depressief is
          als je je nu goed voelt,laat het dan zo!
          ik ben ooit enorm opgeknapt van prozac en heb dat dus na een jaar afgebouwd,het ging weer fout en prozac hielp niet meer!
          nu zeker 15 jaar later en ontelbare soorten antidepressiva die ik nu uiteindelijk niet meer slik
          ben ik nog steeds depressief!
          en nu ik niet meer kan werken wegens artrose in de rug en knieën,wordt het dal steeds dieper.

          • elizah

            05 January 2005 01:32

            Hey mensen, zoiets heb ik ook gehad bij de huisarts. Ik vond eigenlijk alles wat ik moest en waar ik naar toe moest eng, maar toen vond mijn vader het tijd dat ik eens naar de huiarts ging omdat ik vaak moe was en misselijk, duizelig. De huisarts vertelde mij dat ik een sociale fobie heb en depressief was en hij vond dat ik nodig zoloft moest gaan slikken. Ik dacht echt van ik kan echt niet deprie zijn waar wel een aantal maanden volgde. Een klinische opname in een psychiatrische inrichting van 10 maanden wat achteraf zelfs te kort blijkt te zijn

            • C.

              02 August 2004 20:14

              Beste Anoniem! Ook ik heb zoiets dergelijks meegemaakt! Bij mij vroeg de huisarts niet hoe het met me ging, maar ik zat daar zelf al omdat ik toendertijd aan angstaanvallen leed (ik had toen nog geen idee wat dat was, en wat er met me aan de hand was!) Toen bleek dat ik ook een lichte vorm van depressiviteit had werd mij ook pillen voorgeschreven, op dit moment ben ik aan het afbouwen en ik kan niet wachten om er vanaf te zijn! Niet omdat het slecht bevalt maar ik en mijn vriend hebben een nieuw "doe" in ons leven....een kindje!! Dus voor dat toekomstige kindje wil ik maar al te graag stoppen en er sterker uitkomen. Dit gaat ook zeker lukken, want ik zie de tijd dat ik depressief aan de pillen thuiszat als een ervaring om de dingen die je gelukkig maken meer te gaan waarderen!!!!Ook vind ik dat deze tijd nodig was om jezelf een halt toe te roepen en eens even stil te staan bij het feit voor wie je nu eigenlijk leeft! Voor mij is het een hele belangrijke gebeurtenis geweest en ik ben "blij" dat het me overkomen is om zo het leven wat positiever te gaan bekijken!!!!!!!\ Veel geluk Anoniem en laat je niet kisten, jij bent nog altijd baas over je eigen gevoelens........C.

              • C.

                21 April 2004 12:06

                Beste Anoniem! Ook ik heb zoiets dergelijks meegemaakt! Bij mij vroeg de huisarts niet hoe het met me ging, maar ik zat daar zelf al omdat ik toendertijd aan angstaanvallen leed (ik had toen nog geen idee wat dat was, en wat er met me aan de hand was!) Toen bleek dat ik ook een lichte vorm van depressiviteit had werd mij ook pillen voorgeschreven, op dit moment ben ik aan het afbouwen en ik kan niet wachten om er vanaf te zijn! Niet omdat het slecht bevalt maar ik en mijn vriend hebben een nieuw "doe" in ons leven....een kindje!! Dus voor dat toekomstige kindje wil ik maar al te graag stoppen en er sterker uitkomen. Dit gaat ook zeker lukken, want ik zie de tijd dat ik depressief aan de pillen thuiszat als een ervaring om de dingen die je gelukkig maken meer te gaan waarderen!!!!Ook vind ik dat deze tijd nodig was om jezelf een halt toe te roepen en eens even stil te staan bij het feit voor wie je nu eigenlijk leeft! Voor mij is het een hele belangrijke gebeurtenis geweest en ik ben "blij" dat het me overkomen is om zo het leven wat positiever te gaan bekijken!!!!!!!\ Veel geluk Anoniem en laat je niet kisten, jij bent nog altijd baas over je eigen gevoelens........C.

                • elizah

                  21 April 2004 12:06

                  Hey mensen, zoiets heb ik ook gehad bij de huisarts. Ik vond eigenlijk alles wat ik moest en waar ik naar toe moest eng, maar toen vond mijn vader het tijd dat ik eens naar de huiarts ging omdat ik vaak moe was en misselijk, duizelig. De huisarts vertelde mij dat ik een sociale fobie heb en depressief was en hij vond dat ik nodig zoloft moest gaan slikken. Ik dacht echt van ik kan echt niet deprie zijn waar wel een aantal maanden volgde. Een klinische opname in een psychiatrische inrichting van 10 maanden wat achteraf zelfs te kort blijkt te zijn

                  • mc schilder van roon

                    21 April 2004 12:06

                    lieve anoniem
                    geloof maar van iemand die al jaren depressief is
                    als je je nu goed voelt,laat het dan zo!
                    ik ben ooit enorm opgeknapt van prozac en heb dat dus na een jaar afgebouwd,het ging weer fout en prozac hielp niet meer!
                    nu zeker 15 jaar later en ontelbare soorten antidepressiva die ik nu uiteindelijk niet meer slik
                    ben ik nog steeds depressief!
                    en nu ik niet meer kan werken wegens artrose in de rug en knieën,wordt het dal steeds dieper.

                    Reageer ook

                    Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

                    - Advertentie -
                    - Advertentie -

                    Gezondheidsplein is partner van onder andere Dokterdokter en Ziekenhuis. Wij werken samen met verschillende medische patiëntverenigingen, beroepsverenigingen, stichtingen en medisch specialisten.

                    Twitter pagina van Gezondheidplein.nlYoutube pagina van Gezondheidplein.nlFacebook pagina van Gezondheidplein.nl