Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

Een aandoening is een verzamelnaam voor: symptomen, syndromen, klinische tekens, ziekten, handicaps en letsels

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Geen zin meer

    Ik herken het allemaal zo erg. Van kleins af aan een ellende, iedere dag gepest, buitengesloten worden, geen sociaal leven. Toen niet en nog steeds niet. Op jonge leeftijd verkracht, eetstoornissen, medicijnen, alcohol, drugs om me maar beter te voelen maar het helpt niet. Ik doe dit trouwens niet meer maar de verleiding is nog erg groot. Al mijn hele leven therapie gevolgd, getrouwd geweest waar ik wel twee fijne kinderen van heb. Ze zijn ook mijn enige lichtpuntje in mijn leven. Uitgescholden en genegeerd door mijn ex, later seksueel misbruikt. Mijn huidige vriend laat me ook niet in mijn waarde en gebruikt me alleen. Als hij het hoog heeft zitten gaat vreemd maar wil me niet loslaten. Ik denk dat ik door alle ellende ziek ben geworden, ben potdoof en heb een evenwichtsstoornis, hierdoor kom ik ook niet meer buiten. Ik heb de moed gewoon niet meer, mijn vriend heeft nooit enig medeleven getoond. Het interesseert hem niks, hij doet ook totaal geen moeite om me te begrijpen maar ik moet voor de kinderen door. Ik heb ze gekregen en ben verplicht er voor ze te zijn maar het is erg zwaar, ik weet ook niet hoe hier nog uit te komen, ben zwaar depressief, eenzaam en alleen. Alles ben ik kwijt maar ik doe mijn best voor de kinderen. Het is knokken iedere dag.

    Reageer
  • Sil

    Pompidu

    Wat een herkenbare verhalen allemaal helaas triest maar waar....

    Ik ben nu zo'n vier jaar depressief en slik daar medicatie tegen, wat in mijn beleving steeds minder goed gaat werken. Mijn klachten zijn ontstaan nadat ik in zes jaar tijd mijn ouders en zuster heb verloren, ik ontdekte dat mijn toenmalige partner gok- en seksverslaafd was, mijn toen zevenjarige dochtertje seksueel misbruikt, was mijn partner en ik uit elkaar gingen en ik ook nog eens mijn baan na twintig jaar verloor...één voor één ingrijpende gebeurtenissen die er samen voor hebben gezorgd dat ik het leven echt niet meer leuk vind. Het is even iets beter gegaan maar het is nu weer goed mis.

    Het is dat ik mijn twee kinderen heb want anders weet ik niet of ik er nog zou zijn geweest... ik beleef echt nergens plezier meer aan, zelfs de vakantie van vier werken geleden in Italië heeft mij geen goed gedaan. Ik ben alleen maar moe. Ik zorg dat de kinderen ontbijten, maak hun brood klaar en zwaai ze uit. Daarna ga ik mijn bed weer in en zorg er voor dat ik er met heel veel pijn en moeite weer uitkom wanneer de kinderen weer thuiskomen. Ik blijf het liefst hele dagen in mijn bed, voel mij zo ontzettend nutteloos minderwaardig en zie geen toekomst. Voor de buitenwereld probeer ik mij goed te houden de vrolijke "pompidu" maar vanbinnen kan ik niet meer. Ik zie geen toekomst, ik zit al vijf jaar zonder werk en tel niet meer mee. Iedereen gaat verder en ik blijf stilstaan en hol hard achteruit. Ik voel mij ontzettend eenzaam heb haast geen vrienden overgehouden omdat mijn ex-partner mij bij iedereen zwart maakt en ik heb er de kracht niet meer voor om mij daar tegen te verzetten. Ik ben jaloers op mensen met een rijk sociaal leven en genoeg vrienden en vriendinnen om zich heen. Moeders die met hun dochter gaat winkelen etc. Mijn kinderen zijn echte schatten, hen mag ik geen pijn en verdriet doen door uit het leven te stappen. Dan maar iedere dag een gevecht met mijzelf om te overleven. Het gevoel van eenzaamheid, nutteloos, afgedankt, er niet bij te horen is vreselijk. Het gevoel om in een hele lange donkere tunnel te moeten overleven wens ik niemand toe.

    Ik moet voor de kinderen verder maar op het moment weet ik niet hoe alles is mij te veel ik lig dagen als de kinderen te huilen in mijn bed, ik voel mij zo enorm eenzaam ik doe er niet meer toe de toekomst is voor mij één grote lange tunnel zonder licht. Ik zou zo heel graag willen dat iemand mij zou kunnen helpen zo graag weer blij vrolijk etc willen zijn...

    Voor allen die hier voor of na mij hun verhaal schrijven heeeeel veeel sterkte. Wat zou het niet mooi zijn wanneer we over een poosje zouden kunnen schrijven "ik zat in een depressie, maar ben er uit gekomen".....

    Lieve groet Pompidu

    Reageer
    • Sil

      Arina

      Is het niet mogelijk om op de één of andere manier met elkaar in contact te komen? Via de website misschien? Ik herken heel veel. In mijn eentje kom ik er soms bijna niet meer uit. Ik ben 51 en heb al zoveel therapieën en medicijnen gehad.

      Sterkte allemaal.
      Arina

      Reageer
    • Sil

      Laluna

      Lieve Pompidu,

      Ik herken je verhaal en begrijp je heel goed. Ik zit zelf in een soort vergelijkbare situatie. Ik zou graag je vriendin willen zijn zodat ik je kan steunen. Mensen met dezelfde problemen begrijpen elkaar het beste. Ik weet jammer genoeg niet hoe ik je kan bereiken. De vrienden waarmee jouw ex partner mee om gaat en jou zwart maakt, dat soort mensen heb jij toch niet nodig. Dat zijn toch geen ware vrienden. Je bent gezegend met je kinderen
      hoe moeilijk het ook is, wees er altijd voor ze. Jong, oud ze hebben je nodig en aangezien wij ervoor hebben gekozen om ze op de wereld te zetten, zijn we er ook zelf verantwoordelijk voor om er voor ze te zijn en voor ze te zorgen.

      Zij hebben er niet om gevraagd om deze akelige wereld te komen dus hebben we ook niet het recht om ze in de steek te laten. Begrijp me aub niet verkeerd hoe moeilijk en zwaar het ook is je moet blijven vechten met jezelf. Doe ik ook elke dag, tuurlijk heb ik ook dezelfde gedachtes zoals jij maar wat ik probeer is om te denken dat die optie gewoon niet bestaat. Uitgesloten kan gewoon niet, bestaat niet. Zoiets als het eeuwige leven, je kan niet doodgaan. (Terwijl ik elke dag met angst gevoelens opgezadeld zit)

      Begrijp me niet verkeerd maar zo probeer ik elke dag weer verder te leven, hoe zwaar en pijnlijk het ook is. Weet dat je niet de enige bent en weet dat ik er voor je ben. Dit geldt voor iedereen op deze site. We zijn als het ware zielsverwanten en begrijpen elkaar het beste. Jullie zijn allemaal in mijn gedachten en in mijn hart. Ik omarm jullie allemaal met een knuffel. Ik wou dat ik jullie allemaal kon troosten en kon helpen en dat meen ik echt.

      Helaas weet ik niet of je hier je e-mailadres mag plaatsen want anders had ik dat wel gedaan. Blijf positief, bid vaak blijf hopen geef het niet op en besef je bent niet alleen. Veel liefs aan jou en aan iedereen die hier zijn verhaal doet.

      Bedankt,
      Luna

      Reageer
  • Sil

    vigilance

    Tegenwerking valt mij in al deze verhalen zo op. Niets gaat zonder slag of stoot. Alles is te moeilijk, kost te veel energie, is voor de ander te veel gevraagd, onmogelijk of wordt wel onmogelijk voor je gemaakt als je een depressie hebt. Je wil ook dat het goed gaat. Maar alles, relaties, apparatuur, gevoel, gezondheid, gaat kapot. Je geniet ook nergens meer van. Het leuke is dat anderen dat door hebben en dat nog grappig vinden. Dat zegt meer over de anderen dan over de persoon. Je gaat dan vaak denken dat zij de oorzaak zijn van de depressie, maar dat is een hardnekkig misverstand. Je gaat denken dat je niets meer bent dan een plastic tasje wat weggegooid wordt en niemand meer wil. Mijn mening is toch niet belangrijk. Wat ik doe is toch altijd verkeerd. Niemand heeft door dat datzelfde plastic tasje wel degelijk nut heeft, het zorgt ervoor dat je producten beschermd blijven in de regen. Als we nu met zijn allen eens meer plastic containers zijn, en glasbakken die overvol waren leegden, hadden we in de buurt veel minder vandalisme. Zodat het gerecycled kon worden. Maar daar zit het probleem die jongelui botsen met ELK SYSTEEM DAT UITGEVONDEN WORD.

    Zou het een perfecte wereld zijn, dan zou er ook minder zwerfafval zijn. Maar niemand is perfect. Vroeger werkte ik vaak onder Linux - ik was een van de eerste die op school met Linux aankwam - met user nobody group nogroup gescheiden door punt, chown nobody.nogroup, omdat ik me ook niemand voelde en nergens thuis voelde. Thuis is waar ik mijn hoofd op bed neerleg. En mijn IP gooi ik nog steeds weg en als ik het terugkrijg word ik ziek en gooi ik het nog steeds weg.

    Toch is het belangrijk om die heldere, fijne momenten die je nog wel hebt om daar van te genieten. Mensdom zit raar in elkaar, je moet eens kijken hoe bepaalde mensen het licht elkaar in de ogen niet gunnen, gewoon niet gunnen, dan heb ik het niet over negatieve dingen, maar over positieve, overheid maakt zoveel relaties kapot dat ik geen relatie wil (inkomen en producten bij elkaar tellen via belastingdienst), de overheid belast de auto, nou dan nemen we toch ook geen auto, de overheid wil niet dat we alcohol drinken dan drinken we toch niet meer, de overheid wil het pakje sigaretten nog duurder maken nou dan roken we toch niet meer, in het begin is iets leuk maar vanzelf word het niet meer leuk gemaakt. Daar gaat ook de crisis naar toe. Het is met name diezelfde overheid die ons burgers EN ambtenaren pest, d.m.v. tegenhouden van ontwikkeling, gewoon pest, nou dat vindt hij vast wel leuk denken ze dan, alleen ze weten niet dat je je enorm gekrenkt voelt en een hekel gaat krijgen aan die bepaalde overheidsorganen die jou zo treiteren, dat je ze wel links laat liggen, tot aan verhuizen toe, en verhuizen we? Dan beginnen we toch opnieuw met treiteren, met name dat treiteren daar hoor je niets over, zowel onder ambtenaren als ambtenaren naar burgers toe, mensen die met bewijs komen wat ineens spontaan verdwenen is, rekeningen die verdwijnen, spullen of personen waar je van houdt die verdwijnen of op mysterieuze wijze kapot gaan, het ergste is nog dat er tegen je gezegd wordt dat je een ander bent, als je dat dan weet waarom doe je er dan niets aan en laat je mij niet mezelf zijn zodat het WEL goed gaat? Waarom moet een goed geoliede machine altijd op verkeerde momenten onderhouden worden, juist als de machine goed werkt moet je er niets aan doen, als er 1 fout optreed moet je gaan opletten, komt dat door de gebruiker, of ligt het aan de machine? Als het aan de machine ligt, dan wel goed onderhouden. Ligt het aan de gebruiker, instructie geven hoe hij of zij het wel moet doen.

    Verder is er niets mis met ons systeem in Nederland, de mensen weten niet eens lang niet hoe goed ze het hier hebben, voor die mensen raad ik eens een keer aan, ga eens naar een ontwikkelingsland, lekker twee weken lang niet kunnen douchen, niet kunnen scheren, geen tv, geen internet, lampen? Hebben we niet nodig, en gewoon gezellig mee doen en zingen aan het kampvuur, wij Westerlingen denken dat wij die Afrikanen kunnen overtuigen van onze methodes, daar kunnen ze gelukkig zijn met een dobbelsteen en Yahtzee, of een puzzelboekje, of een voetbal, moet je hier in Nederland mee aankomen. Ze lachen je uit waar je bij staat. Zo ontevreden, zo elkaar niets gunnen. Lieve Heer, wat gaan we hier aan doen? Dan heb ik het nog niet eens over ingewikkelde zaken zoals misbruik in de RK kerk.

    En als je opgenomen bent, neem je tijd, er houdt altijd wel iemand van je ook al is er niemand om je heen. Soms verder weg dan jij denkt. Maar diegene wil bij je zijn, maar kan het niet (omdat hij of zij geblokkeerd word).

    Reageer
  • Sil

    Juud

    Hallo allemaal,

    Zo herkenbaar allemaal. Ik ben 38 jaar en heb vorig jaar in een depressie gezeten. Wat ging ik door een hel heen (dacht ik). Ben vrij snel gaan werken, tegen de regels van de huisarts in! Ik voel mij toch goed, waarom langer thuis blijven dan? Na een paar weken kreeg ik het! Wat is dat nu weer, ik kreeg een paniekaanval op de snelweg notabene! Wat moest ik doen, harder rijden, stoppen op de vluchtstrook?

    Ik besloot de autoramen helemaal open te doen en met mezelf te praten. Ik belde mijn man op die zich natuurlijk kapot schrok toen ik zei dat ik geen lucht kreeg en me niet lekker voelde... dat op de snelweg! Ik hing op want van dat gepraat raakte ik al helemaal van de kaart. Rustig reed ik door, "ik ben er bijna je kan het".

    Eenmaalthuis gekomen stonden mijn man en drie kleine kinderen mij buiten op te wachten. De kinderen waren aan het huilen want die hebben alles gehoord door de telefoon! "Mama, mama, gaat het goed?" en de ander vloog me in de armen. Oh wat was het eng. Vanaf die dag kreeg ik vaker paniek aanvallen en durfde de auto niet meer in, niet alleen de winkel in en vooral niet alleen zijn. Toch wilde ik alleen zijn. Laat iedereen me gewoon met rust....

    Ik heb een hele drukke gestreste baan, dat zal het zijn en ik heb vakantie nodig. Nu na vier weken vrij te zijn naar de huisarts te zijn gegaan, netelroos te hebben gehad, mijn vader is ondertussen overleden op 68 jarige leeftijd, mijn moeder heeft me aan de kant gezet en ik kan niet meer mezelf te zijn. Wil ik me toch laten helpen en wil ik kiezen voor mezelf.

    Hoe kan het toch, hoe kan dit allemaal zo gaan met mij, zo verder en verder naar beneden! Ik wil me ziek melden en durf het gewoon niet! Weer alles uitleggen, ze zien me al aankomen... Oh en dit houdt me dagelijks bezig, kan gewoon er niet van slapen. Hebben jullie tips?

    Groetjes

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Veel herkenbare punten. Je leeg en onbegrepen voelen, de goedbedoelde adviezen waar je niets aan hebt, het oprapen van jezelf en steeds dieper terugvallen.

    Ik ben het leven meer dan moe en ben te laf om het te beëindigen,vooral om mijn moeder het leed van nog een verlies van een kind aan te doen. Als zij er ooit een keer niet meer is dan is er voor mij geen reden meer om door deze hel te moeten gaan, iedere dag opnieuw. In deze egoïstische, genadeloze en oordelende samenleving te moeten bestaan is de grootste hel die er bestaat en ben blij dat ik geen kinderen op deze wereld heb gezet.

    Reageer
    • Sil

      mptuning

      Ik voel me precies hetzelfde.

      Reageer
  • Sil

    Nick999

    Jay, het is best herkenbaar, zij het toch ook op een andere manier. Ik ben het hele leven ook zat. Heb geen vrienden meer, geen familie meer, een relatie die na jaren kapot ging omdat mijn ex vreemd ging en sinds een paar jaar ook het enige contact met mijn zoon en kleinkind verloren omdat ze geëmigreerd zijn.

    Zo vaak ben ik jaloers geweest op anderen die gelukkig lijken te zijn in een relatie of met vrienden. Zelfs op mensen die met hun kleinkinderen op stap gaan en leuke dingen doen. Dan besef je steeds meer dat dat alles er niet meer is en ook niet meer komt en zou je het liefst eruit stappen. Net als Jay heb ik daar de fut niet eens voor. Elke ochtend vind ik het weer jammer dat ik weer gewoon mijn ogen open doe.

    Reageer
    • Sil

      Cornélie

      Mijn hart gaat naar je uit. Paar maanden geleden na 10 jaar in Frankrijk teruggekomen naar Nederland en hier kwam ik tot de ontdekking dat ik ook geen vrienden meer heb. Ik heb eerder, voordat ik naar Fr ging een ernstige depressie gehad en ik wil absoluut niet wéér in dat gat vallen. Als je het leuk vindt eens af te spreken mag je me een mail sturen. Ik neem aan dat de sitebeheerder je mijn mailadres kan geven.

      Reageer
  • Sil

    Britt

    Ik ken mezelf niet meer. Houdt het dan nooit op? Opsomming: ouders gescheiden, vervolgens vader streng en moeder lief, maar depressief en aan alcohol, sexueel misbruikt door mijn vader vanafmijn zevende jaar tot mijn dertiende. Ik was met 16 zelfstandig. Op 23 jarige leeftijd ga ik werken bij een organisatie en daar ontmoet ik mij man. Een groot intelligent charismatisch man met veel humor en hij was zeer lief. Kinderen volgden en in de tussentijd was ik zeer verliefd, maar het was slaan, duwen eb schelden om de kleinste dingen. Dat volgde snel, ook tijdens de zwangerschap. Als iemand daar iets van zei dan stuurde hij hen weg (ook mijn moeder). De toiletrolhouder hangt verkeerd volgens hem, resultaat: grote ruzie. Ik zei iets verkeerds of reageerde niet snel genoeg, dan kreeg ik een schoen naar mijn hoofd. De haren werden uit mijn hoofd getrokken (ik heb kale plek), ik kreeg blauwe plekken et cetera. Toch geloofde ik in verbetering. Helaas is dit nooit gekomen en de afgelopen acht jaar leef ik met dezelfde symptomen als wat velen hier schrijven. Ik heb het gevoel dat ik gek ben. Ik slaap slecht en heb geen zin meer in het leven. Het zijn de kinderen die mij op de been houden.
    Acht jaar geleden zijn wij verhuisd en toen begon de ellende helemaal. De crisis ontstond, bankafschriften moest ik openen, rekeningen moest ik betalen. Bij grote rekeningen werd hij boos en kreeg ik de schuld. Ik durfde niets meer te zeggen. In de tussentijd raakte ik per ongeluk door medicatie in verwachting. Ik vond deze situatie ook niet de juiste basis voor een kind, maar ik bleek drie maanden zwanger. Toch dwong hij mij tot abortus. Daarna overleed mijn moeder plots en was er ook een overval in huis.
    Zelfs op de dag van de crematie van mijn moeder begon hij ruzie te maken. Ik kon niet weg, ik voelde me zo schuldig. Ik loog, verzweeg heel veel dingen financieel et cetera en ik werk met hem en mocht niets anders doen. Ik mocht ook niet naar de psycholoog, want ik merk dat het goed mis is. Ik zit dus in een web. Mijn dochter begon een hekel aan mijn man te krijgen. Hij was lief, maar ook zeer moeilijk naar de kinderen. In 2014 heb ik alles opgebiecht en hij reageerde vrij rustig (waarschijnlijk) door de schok, want dat veranderde al weer snel. Vervolgens werd hij ziek. Hij lag een week op de intensive care en totaal anderhalve maand in het ziekenhuis. Twee maal per dag ging ik naar het ziekenhuis. In die tijd heb ik, terwijl schoonmoeder erg dominant en gevraagd bij ons in huis te komen om dicht bij haar zoon te kunnen zijn. Ze bemoeide zich overal mee en begon ruzie te maken over de kinderen. Ze ging partij trekken voor mijn zoon. Ook mijn zoon heeft dezelfde eigenschappen als mijn man. Nog steeds durfde ik niets te zeggen en het schelden en slaan bleef gewoon doorgaan in het ziekenhuis en bij thuiskomst. De familie van mijn man heeft veel kwaad gesproken over ons gedurende de afgelopen jaren. Ik lieg nu overal over, kan post niet meer openen. Ik ben zo bang. Mijn dochter heeft een vriend en ze mag niets meer van hem. Geen vrienden, Facebook, sporten, modellen werk. Volgens haar vriend is dat een fout beroep, et cetera. Vanwege druk omtrent het vriendje heeft ze mijn man aangegeven bij de politie vanwege mishandeling. Mijn zoon geeft mij de schuld omdat ik lieg en hij heeft gelijk, maar ik ben zo bang. Mijn zoon zegt als papa echt zou slaan zou je dood zijn, dus het valt wel mee. Mijn leven is over, ik kan mezelf niet meer in de spiegel aankijken.

    Reageer
    • Sil

      M

      Britt, meisje toch..
      Je bent een kind van de wereld, de zon schijnt ook voor jou. Als iemand het heeft over van jezelf houden, voor jezelf kiezen.. Begrijp je dat? Het betekent ruimte voor jouzelf nemen, pakken, eisen.

      Je man heeft gedurende de jaren jou het gevoel, idee gegeven dat je geen recht hebt op eigen ruimte. Eis je ruimte op, je man verandert nooit. Nooit! Als jij een beter leven wilt, en dat wil je, anders plaats je dit niet dan zal jij moeten veranderen in wie je eigenlijk bent. Van binnen! Je bent een sterke vrouw, want je hebt dit leven tot nu al overleefd! Wil je nu echt leven? 's Ochtends opstaan zonder angst? De hele dag niet op je tenen lopen, maar jouw muziek aan heel hard en zingend een broodje smeren? Jouw dochter laten zien dat mama voor zichzelf en voor haar meisje opkomt. Jouw zoon laten zien dat dergelijk gedrag onacceptabel is.

      Aan jezelf.. Aan jezelf laten zien dat je mens bent, dat je recht hebt op ruimte, liefde en waardering! Wie geeft je dat?? Jij! JIJ CLAIMT DAT TERUG. Ik begrijp het wel, je blijft hopen dat het goed komt. Al die jaren hopen en proberen, je kan toch niet "zomaar" opgeven? Alles wat je "opgebouwd" hebt loslaten? Ja, lieverd. Laat het los, het is zwaar omdat het zolang is zoals het is. Maar het is gif, geen liefde. Geen relatie, maar een gevangenis.

      Ik wou dat ik je bij de hand kon nemen, en je naar vrijheid en rust kan brengen. Dit is een van de dingen die je zelf moet doen, om nooit meer terug te keren. Je leeft 1 keer, geniet daarvan. En wat je ook doet, schaam je niet! Schaamte is hetgeen ons verlamt! Door schaamte raak je geïsoleerd! Praat met iedereen! Ik heb met de fysio gepraat, ze heeft alleen geluisterd, ik kreeg weer lucht. Praat met iedereen die wil horen. Met je huisarts, de politie, veilig thuis. Met mij als je wilt. Ik ken je niet, maar ik hoop dat de liefde en oprechtheid voelt. Ik hou van je.

      Reageer
      • Sil

        Trientje

        Lieve Britt,

        Ik vind het zoo erg wat jou nu al jaren overkomt!! Wat M. zegt, klopt volledig. Je moet dit niet blijven ondergaan!!! Het is niet jouw schuld hetgeen jou overkomt!!!

        Ik heb dit ook jaren meegemaakt. Met de vader van mijn dochter... Ik was 21 toen ik in juli op reis wou naar Italië. Mijn grootouders hadden daar een caravan staan, en zij waren daar al sinds mei. Mijn ouders hadden pas een week later vakantie dan ik. Ja, ik wil op reis, maar hoe? Na veel zoeken (het goedkoopste vervoersmiddel) heb ik een busreis gevonden richting Milaan. Daar moest ik dan afstappen en de bus nemen richting Verona, waar mijn grootouders mij zouden opwachten en dan samen naar de camping rijden. Ik blij natuurlijk!

        04 Juli 2004: ik mag op reis vertrekken! De bus vertrok vanuit Antwerpen (mijn ouders hebben me naartoe daar gebracht). Daar stond hij dan "de knappe buschauffeur". Ik weet nog goed dat ons mama zei "Amai, das ne knappe man ;)". De lange reis van twee dagen kan beginnen. Toen ik was aangekomen in Milan, wou ik graag contact blijven houden met de buschauffeur. Na een paar keer heen en weer ge'sms stond die knappe man toch wel aan de camping, zeker! Wat volgde was een heel gezellige dag. Na drie weken terug van vakantie bleven we elkaar zeer regelmatig zien. Wat was ik in de wolken! Na een paar dates had hij mij iets op te biechten, hij was namelijk nog getrouwd en volop in een scheiding en hij had twee grote kinderen. We verschilden vijftien jaar in leeftijd... Dat kon me toen niks deren, ik was gelukkig! Wat volgde was een jaar van volop liefde.

        Tot het moment dat we samen een huis gingen kopen. Toen begon alles stilaan te veranderen. Zeer snel boos worden om heel domme dingen. Dat bleef zo'n vier jaar "stabiel", tot ik bevallen was van onze dochter. Toen is alle miserie begonnen! Tijdens de zwangerschap waren er ook al ruzies, hoor. Ons meisje heeft al van in mijn buik zware stress gevoeld. Vanaf dan begon hij ook zeer snel woedend te worden op alles wat ik deed of zei. Hij is toen ook beginnen drinken (wodka + red bull), daar werd hij zeer agressief van. Ook ik ben op een bepaald moment beginnen drinken. Ik kon de realiteit niet meer aan! Nooit overdag, enkel vanaf het moment dat mijn kleine meid in haar bedje lag.

        Van de ene reactie volgt er nog een andere. Tot ook het seksuele misbruik begon... Dat heeft hij zo'n drie jaar gedaan. Ik moest elk weekend twee keer seks hebben met hem! Verplicht!!! Hij heeft me dikwijls veel pijn gedaan. Dat heeft bij mij de druppel doen overlopen. Ik ben toen een paar keer naar een vriendin geweest (zij was toen nog politieagente) en zij wist van mijn thuissituatie. Dikwijls heeft ze me gezegd "ga weg bij die man!", maar ik durfde niet, had een dochtertje samen, een eigen huis... Hij dreigde er ook dikwijls mee dat als ik hem zou verlaten, hij mij ging kapotmaken en mij mijn dochter ging afpakken! Toch kwam mijn klik er, op 11 februari 2013. Het was genoeg geweest! Ik heb hem toen heel duidelijk gemaakt dat het over en uit is tussen ons.

        Dankzij mijn ouders en mijn grootouders heb ik de stap gezet. En ik ben er zeer blij mee dat ik dat heb gedaan! Het rare van al dit is: ik heb met mijn ex een weekendregeling getroffen ivm onze dochter. We komen nu toch al zo'n twee jaar eindelijk goed overeen. Ik heb serieus op mijn strepen gestaan en hem laten voelen dat ik niet meer bang was van hem. Het was zeker niet zomaar ineens gekomen, hoor! Dit heeft ook een dik jaar geduurd en met steun van mijn huidige vriend (toen waren we nog gewoon vrienden) en van de familie. Ik hoop echt voor jou dat ook jij uit deze situatie komt!!! Als ik kon, ik nam je ook mee!!!
        Jij kan dit!!! Met de kracht voor je kinderen!!!
        Dikke kus en knuffel xxx
        ps.: hou je mij op de hoogte?

        Reageer
  • Sil

    Racefan

    Hoi, ook ik herken mezelf in veel van deze situaties. Zelf heb ik een flinke depressie gehad een paar jaar geleden. Mijn inmiddels ex vrouw ging er vandoor met een andere vrouw en nam mijn twee kinderen met zich mee. Dat was de eerste klap waarvoor ik ook in therapie ben geweest, maar toen begon het. Ik leerde een andere vrouw kennen. Na een half jaar kon ze de stress die mijn ex veroorzaakte niet meer aan en verbrak de relatie. Zij voelde echt als een deel van mijn ziel en ik mis haar nog elke dag. Een paar weken daarna klapte de bom pas echt. Behalve dat ik zware financiële problemen kreeg en mijn zielsverwant verloor kreeg ik ineens bezoek van de kinderbescherming. Er was een aanklacht tegen mij ingediend door mijn ex. Ze beschuldigde mij vals van seksueel misbruik van mijn kinderen. Mijn kinderen, waar ik zielsveel van hou en die mijn reden zijn om te blijven leven, zou ik mishandeld hebben. Toen stortte mijn wereld volledig in. Ik mocht ineens mijn kinderen niet meer zien en er liep een politie onderzoek tegen mij. Gelukkig greep mijn huisarts meteen in door mij medicijnen en therapie voor te schrijven. Dat kon echter niet voorkomen dat ik mij meer en meer ging opsluiten. De gordijnen bleven dicht, de deurbel ging eruit, mijn telefoon ging op stil en ik nam niet meer op als ik hem toevallig vast had, alle deuren en ramen bleven op slot, post keek ik niet eens meer naar. Ik had nergens zin in en ging alleen naar buiten als ik wat boodschappen nodig had. Inmiddels zijn we drie jaar verder en sinds een jaar mag ik mijn kinderen weer elke twee weken een weekend bij me hebben. Je zou zeggen opgelost, maar dat ligt helaas anders. Ik heb pas geleden een vriendin gehad die me al vrij snel bedroog met haar ex vriend (ik kies ze wel uit zeg). Daardoor is mijn vertrouwen in mezelf en de mens nog verder gedaald. Verder snak ik gewoon naar een relatie, maar mijn situatie maakt dat na genoeg onmogelijk en voor mijn uiterlijk zullen de dames ook niet in de rij staan helaas. Dat machteloze, dat niet kunnen vullen van die leegte in mijn hart, maakt me moedeloos en neemt mijn zin om te leven weg. Ik weet dat ik niet mag klagen. Ik heb immers twee prachtige kinderen die van me houden. Daarom schaam ik me ook voor dat depressieve gevoel, maar ik kan het ook niet uitschakelen. Overal denk ik nu negatief over en met name mezelf. Dat stemmetje in mijn hoofd blijft maar door rammen dat er nooit iemand zal zijn die op me zal vallen en dat ik altijd alleen zal blijven. Dat het zinloos is om nog te proberen want zeg nou zelf, wat heb ik nou te bieden. Ik weet niet wat ik moet doen, want ik wil niet weer pillen en therapie. Het voelt alsof ik mezelf aanstel. Zelfs terwijl ik dit type denk ik 'joh rot op met je zielig gedoe, anderen hebben het veel erger. Jouw probleempjes stellen niks voor'. Misschien heeft het stemmetje wel gelijk. Als iemand hier een mening over heeft hoor ik die graag. Alle tips en meningen zijn welkom.

    Reageer
  • Sil

    Jay

    Ik herken zoveel dingen van jullie. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik weet namelijk echt niet meer wat ik moet doen met mezelf. Ik wil namelijk niet meer leven. Ik heb dit heel vaak, maar ben dus te zwak om er ook maar eens een einde aan te maken! Ik heb dit allemaal nog nooit op papier gezet of op een site.
    Ik ben 31 jaar en heb een super lief jochie van bijna zes jaar. Ik vind dit heel erg dat ik dit zeg, omdat ik hem heb en zielsveel van hem hou! Ik wil er zo graag altijd voor hem zijn, maar ik kan het niet meer. Ik zie het leven al zo lang niet meer zitten en kan mijn rot gedachtes/pijnlijke gevoelens helaas nooit veranderen. Ik denk nu de hele tijd en was er eerlijk gezegd naar aan het zoeken. Als mijn zoontje maar goed terecht komt. Als ik het maar eerst goed voor hem kan regelen. Ik kan niet meer met deze gevoelens omgaan. Ik vind mezelf helemaal niets waard. Dat bevestigt zich ook altijd. Het is nooit zo benoemd dat ik depressief ben, maar ik weet het misschien zelf wel eerlijk gezegd, omdat ik op internet zoveel bekende dingen lees. Ik ben altijd moedeloos, wil me eigenlijk niet eens aankleden, maar moet om mijn zoontje naar school te brengen. Ik wil onzichtbaar zijn op straat, ik eet niet normaal en goed (mijn zoontje wel!).
    Ik heb een vriend, die snapt er helemaal niets van en ik vind het ook verschrikkelijk voor hem dat hij met mij om "moet" gaan. Ik dacht bij dag één al dat hij mij zou verlaten. Inmiddels zijn wij bijna vijf jaar verder. Ik heb helaas van hem, maar ook omgeving, zoveel bevestiging nodig dat ik misschien toch iets voorstel. Niets is genoeg. Ik maak het voor hem dus ontzettend moeilijk! Ik schaam me diep hoe ik me voel, voor mezelf, hoe ik ben en hoe ik mijn leven leid en laat leiden. Ik voel me heel eenzaam, want ik heb eigenlijk helemaal niet echt vrienden. Ik schaam me diep dat mijn zoontje niet zijn eigen (biologische) ouders samen bij zich heeft. Ik schaam me als mensen aan mijn vriend vragen: huh, maar dat is toch niet jouw kind? Dit doet mij zoveel pijn. Natuurlijk kan mijn vriend niet zeggen: dit is mijn kind. Dat is niet zo, maar het gevoel dat het mij geeft... Ik kan het niet eens omschrijven. Minachting.
    Ik heb dit met zoveel dingen. Het is echt niet dat ik mijn vriend niets gun, echt! Als hij het leuk heeft met anderen, lacht met anderen, bekenden tegenkomt van zijn studentenvereniging of rugby, dan spookt er zo ontzettend veel door mijn hoofd. Dat mijn vriend het verschrikkelijk met mij heeft, hij toen altijd een veel betere tijd heeft gehad en hij dat ook zo voelt, hij met anderen wel kan lachen en het leuk hebben maar niet met mij.
    Iedereen die ik zie vind ik ook altijd mooier en beter dan dat ik ben. Ik vind mezelf een verschrikkelijk persoon, verschrikkelijk lelijk en walg van mezelf. Die gedachtes kan ik niet veranderen. Ik wil echt wel, maar het lukt me niet. Ik heb het idee dat ik alles heb geprobeerd.
    Ik heb dit al mijn hele leven, dat ik blij ben dat ik mijn ogen dicht kan doen in de avond en het verschrikkelijk moeilijk vind dat het ochtend is omdat de dag weer begint. Nu herken ik dingen en zie ik het. Vroeger dacht ik gewoon dat mijn leven zo liep en dat vond ik dan raar, maar verder wist ik het ook niet.
    Hoe ik niet gezien wil worden, zo wordt ik gezien door mezelf en mijn gedachtes. Ik ben zo onzeker, ik kan niets, zal niets worden etc, etc. Mijn vriend kan ook niet langer zo bij mij blijven. Ik heb het bijna zo ver dat hij weggaat, waar ik altijd al bang voor was en dit dacht te weten. Ik mag en wil dit allemaal niet voor mijn zoontje, maar elke dag vecht ik tegen mezelf.
    Mijn ex heeft me vroeger mishandeld (waar ik een zoontje dus mee heb), maar ik weet zeker dat dat allemaal mijn eigen schuld is! Ik haal het bloed onder iedereens nagels vandaan. Ik denk dat mijn huidige vriend dit ook gaat doen, want het gaat nu al de verkeerde kant op. Dan doe ik het toch echt allemaal zelf hoor! Ik heb nooit een slechte jeugd gehad hoor, want mijn ouders zijn super lief! Het ligt echt allemaal aan mij! Echt!
    Mijn contract is ook weer niet verlengt. Ik ben te zwak en heb totaal geen doorzettingsvermogen. Echt hoor mensen, als ik die knop wist dan had ik hem tof jaar geleden al omgezet! Ik schaam me ook diep tegenover anderen die zoveel verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt. Ik mag niet zeuren en zeiken, maar ik doe het.
    Wil iemand mij helpen? Weet iemand hoe ik kan zorgen dat mijn zoontje bij mijn ouders terecht kan komen? Hoe kan ik aan slaappillen komen? Ik wil er al zolang niet meer zijn, maar ik weet niet eens of ik wel een keer niet te zwak ben om eindelijk het ook te doen. Zelfs daar ben ik te zwak in.

    Reageer
    • Sil

      Samsonjo

      Eén zin in je verhaal valt me op: Ik heb nooit een slechte jeugd gehad hoor, want mijn ouders zijn super lief!
      Daarom zie ik nog hoop bij jou! Het feit dat je erkent dat je liefde ontvangen hebt en nog ontvangt is al een pluspunt. Als je dat niet ontvangen hebt, zoals ik, dan tast je in het duister. Je weet dat je iets mist, maar niet wat je mist en je weet het niet op te vullen.
      Ik denk dat het in jouw geval het eerder gaat om jezelf aanvaarden zoals je bent. Ik stel voor dat je je verhaal eens doet bij een pastoraal werker bijvoorbeeld bij CPC. Hij of zij zal je helpen om jezelf te zien zoals God je ziet en je vanuit die invalshoek te aanvaarden zoals je bent. Probeer het eens. Ga eens naar de site van CPC of een andere christelijke organisatie. Doen, de rest zie je wel. In elk geval beter dan met die zware last rond te lopen. Je zoontje zal er ook wel bij varen. Good Luck.

      Reageer
  • Sil

    SamsonJo

    Ikzelf ben al meer dan vijftig jaar chronisch depressief en heb al die tijd overleefd. Dit alles is een gevolg van geestelijke en lichamelijke mishandeling in mijn jeugdjaren. Ik reageer volgens de verschillende therapeuten die ik al bezocht totaal atypisch op mijn depressie. Daarom ben ik zo moeilijk te helpen. Mijn depressie uit zich in verdriet, het wenen zonder oorzaak, het mij niet op mijn gemak voelen onder mensen, het leven in een cocon. Ik neem geen medicijnen, werk voltijds, renoveer mijn woning, ga fitnessen en tennissen en hou als Christen dagelijks meer dan anderhalf uur stille tijd en bestudeer de Bijbel en lees christelijke boeken. Niemand begrijpt waar ik al die energie haal. Van God wellicht. Ik blijf echter in mijn depressie, blijf overleven terwijl ik zou willen leven, vreugde en plezier beleven. Tegen de avond, zo rond 20u of in het weekend is mijn batterij leeg. Dan zoek ik meestal mijn bed op. Slapen doe ik niet. Het is al meer dan vijftig jaar geleden dat ik nog eens acht uur aan één stuk sliep. Nu slaap ik in schijfjes van één à twee uur.
    Ik verlang al jaren te genieten van het leven, maar dat lukt mij totaal niet. Ik blokkeer.
    Ik overleef, maar heb voor de rest niets aan dit leven.

    Reageer
    • Sil

      Erna

      Beste SamsonJo, ik begrijp wat je allemaal schrijft. Heb je al melatonine geprobeerd om een beetje beter te kunnen slapen? St. Janskruid kan ook helpen om de dikke deken in je hoofd wat lichter te maken? Het zijn redelijk onschuldige middelen die zouden kunnen helpen. Sterkte en succes!

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

94 - 4 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren