Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

Een aandoening is een verzamelnaam voor: symptomen, syndromen, klinische tekens, ziekten, handicaps en letsels

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Debby

    Ik heb al zeven jaar een depressie. Ik ben na twee jaar op de medicijnen gegaan. Gevolg: mezelf bijna van het leven beroofd. Ik heb reguliere en alternatieve hulpverlening gehad. Ik ben zo'n vijfduidend euro lichter en geen zak vooruit gekomen, dan alleen nog meer vechten om mijn hoofd boven water te houden. Niet voor mezelf maar voor mijn zoontje van negen. Ik ben compleet verward. Ik snap mensen niet meer en hoe ik me wil gedragen op deze aarde. Soms krijg ik een worst voorgehouden in de vorm van liefde om dan vervolgens weer keihard neer te pletteren in de vreselijke donkere put. Men zegt dat je van een depressie kunt groeien/ transformeren. Dat gevoel heb ik ook gehad maar na zeven jaar begin ik dat wel op te geven. Ik vind het vooral erg voor mijn zoontje. Zijn vader is overleden en hij heeft een depressieve moeder. Mooi leven heeft hij. Op dit moment ben ik zo vreselijk moe. Ik voel ook steeds meer dat ik geen houvast meer heb. Dat is nogal eng om te ervaren.

    Reageer
  • Sil

    Lyds

    Wat een mooi verhaal, ik voel me precies zo. Wat een narigheid dan hè. Groeten, Lyda

    Reageer
  • Sil

    Jekunthet

    Ik ben jaren depressief geweest, ben anders gaan eten, alleen puur natuur. Dus geen sap maar een hele sinaasappel, geen Knorr doosje maar spullen uit het groenten schap. Iedere dag een theelepel sole (zoutoplossing) van Keltisch zeezout. Ik kan nu de wereld weer lachend aan.

    Reageer
  • Sil

    Johan20

    Ik heb dus precies hetzelfde gevoel, geen zin meer om elke dag binnen te blijven omdat ik niet naar buiten durf. Als ik de hond uit ga laten krijg ik zo'n druk op m'n borst en lijkt het alsof ik stik. Mijn benen voel ik dan niet meer en mijn hart klopt m'n keel nog net niet uit.

    Ik heb morgen voor het eerst een afspraak bij een psycholoog maar durf eigenlijk de deur niet uit. Heb geen zin om zo door te leven maar aan de andere kant ben ik bang wat er gebeurt als ik dood ga. Ik weet het allemaal niet zo goed meer...

    Reageer
  • Sil

    man1976

    Hallo, ik ben sinds kort 41 jaar geworden en ben al vanaf mijn twintigste uitzendkracht. Daarmee heb ik altijd mijn inkomen verdiend. Maar ik krijg steeds meer moeite om daar mee door te gaan. Ik heb moeite om telkens opnieuw te beginnen als mijn contract afloopt. Heb dan grote moeite om met een nieuwe baan te beginnen en om nieuwe collega's te ontmoeten.

    Maar niet alleen op werkgebied, ook privé. Ik heb vaak depressieve buien, maar laat het niet aan de buitenwereld zien en dacht vaak aan zelfmoord. Ik heb hulp nodig. Ik denk dat er niks positiefs bij mij komt. Ik heb geen vriendin, nog nooit gehad, puur omdat ik bang ben voor het leven. Ik weet niet hoe ik het uit kan leggen.

    Reageer
  • Sil

    Waldo

    By Jove, ik herken zoveel van al deze toestanden, dat het mij een troost is, dat ik niet de enige ben met deze verschijnselen. Het is soms alsof ik mijn eigen verhaal lees!

    Reageer
  • Sil

    Maria

    Hallo allemaal,

    Ik heb veel last van hyperventilatie aanvallen. Heb ik 2015 een burn-out gehad en dacht er langzaam er wel boven op te zijn. Heb heel veel steun van mijn man en kinderen, huisarts, psycholoog en werk. Alleen voor mezelf kan ik het geen plek geven. Ben veel te hard voor mezelf. Ik ga nu weer in therapie en met behulp van medicijnen hoop ik weer een beetje geloof in mijzelf te krijgen. Ik hoop dat dit ook voor iemand een herkenbaar feit is en dan graag een reactie met hoe je daar mee omgaat.

    Reageer
  • Sil

    Naatje

    Pff wat ik lees is herkenbaar. Sinds anderhalf jaar thuisgezeten te hebben, diagnose fibromyalgie en revalidatie gehad. Accepteren dat je ziek bent is moeilijk, ik moet elke keer uitleggen waarom ik stil ben waarom ik huil en waarom ik boos ben. Ik leef niet meer, maar ben aan het overleven. Ik werk 28 uur en dan verwachten ze nog dat je overwerkt. Even vergeten dat je chronisch ziek bent en altijd opzoek bent naar energie! Ik heb genoeg om voor te leven alleen op dit moment hoeft het niet voor mij, alles is te zwaar geworden. Wil het liefst wegkruipen en niet meer te voorschijn komen.

    Weet dat depressie op de loer ligt met chronisch ziek zijn maar het maakt niet uit of je een sterk persoon bent of niet, het gebeurt mij ook en ben altijd positief gebleven, maar sinds ik weer werk is het weg!

    Reageer
    • Sil

      vrow66

      Zo herkenbaar, door die vermoeidheid het liefst niet meer willen werken, want dan heb je nog net energie genoeg voor je eigen dingen. Ik ben ook altijd zo moe, dat als ik werk en dan thuis kom het liefst direct wil slapen. Dit is nu ook vaak gebeurd en ik vind mijn huishouding een troep en zo was het beslist niet. Dit maakt mij dan weer zo verdrietig, wat een leven zo. Zo begrijpelijk! Heel veel sterkte en blijf hopen, ik hoop op dat er een dag zal komen dat het beter gaat. Al is het maar een beetje beter!

      Reageer
  • Sil

    Totti

    Ik zit nu al een tijdje door de reacties heen te lezen en vraag mij af what the hell is going on?! Ik ben nu voor de vierde keer depressief en merk dat ik het vechten ertegen zat ben. Ik ben tegen medicatie en in therapie geloof ik ook niet echt, al kan het je wel helpen met het geven van bepaalde handvaten. Maar daar moet je het vervolgens zelf mee doen. Wat ik me momenteel vooral afvraag is: hoe is het mogelijk dat we allemaal te moe zijn om te leven? We willen niet dood, maar het leven is zo zwaar met de depressie dat ik bij bijna iedereen lees dat het een gevecht is om nog door te gaan. Zo vaak is het door mij heen gegaan waarom ik niet gelukkig ben? Ik heb toch alles! Een dak boven mijn hoofd, werk met een inkomen, ik heb 'vrienden' om me heen, geen oorlog of natuurrampen. Eigenlijk heeft iedereen het hier wel goed in dit land. Maar wat is de definitie van een goed leven en wat hebben we nou eigenlijk echt nodig? Blijkbaar niet dit soort zaken, want alsnog zijn we allemaal moe van het leven. Ik heb een tijdje in Brazilië gewoond tussen mensen die helemaal niks hadden en toch super gelukkig waren allemaal. Ook heb ik veel reizen gemaakt door de wereld heen, waar ik vergelijkbare levens voorbij zag komen. Soms denk ik dat wij hier de essentie van het leven kwijt zijn. We staan allemaal onder bepaalde prestatiedruk, wat werkgerelateerde druk kan zijn maar ook op sociaal gebied. Daarbij leven we allemaal individueel en niemand heeft echt vertrouwen in elkaar, omdat alles een reden moet hebben of een bepaald doel. Het moet ergens goed voor zijn en anders is het nutteloos. Waarom helpen we elkaar niet gewoon en proberen we het samen zonder dat het iets hoeft op te leveren? Liefde is onvoorwaardelijk, maar dat zie ik in deze wereld weinig meer terug.

    Ik merk dat ik nog wel even door kan gaan en daarom stop ik maar. Ik merk echter dat telkens als ik depressief ben of begin te worden, ik niks meer van de wereld snap. Ik begrijp mensen niet meer en al helemaal niet waar ze mee bezig zijn in hun leven. Ik voel me eenzaam, onbegrepen en raar tussen mensen waardoor ik elk contact ga vermijden en mezelf opsluit in huis. Iedereen is teveel voor me.

    Laatst vroeg iemand aan me, waar zit nou het geluk? Waar worden mensen nou echt gelukkig van? Er zijn veel antwoorden: een mooie auto, reizen, lekker eten, lopen in de natuur, dieren en ga zo maar door. Maar al deze dingen maken ons niet gelukkig zolang we het niet kunnen delen. We hebben elkaar nodig om gelukkig te zijn. En ik denk dat hier iets heel erg verkeerd gaat in onze maatschappij, waardoor ons lichaam en geest in de knoop raakt. Dit noemen wij depressief.

    Reageer
    • Sil

      Dukkie

      Wauw, Totti als ik jouw verhaal lees lijkt het wel over mij te gaan, maar jij krijgt wel duidelijk op papier gezet hoe je je van binnen voelt. Ik loop ook steeds vaker ertegenaan wat betreft het gevoel te hebben om dit gevecht nooit te kunnen winnen. Ondanks hulp en medicatie. Was er maar een simpele oplossing.....

      Reageer
    • Sil

      Tychose

      Totti, wat mooi verwoord! Ik ben al weken reacties aan het lezen van mensen die net als ik vechten tegen depressieve gevoelens, enzovoorts. Je bent werkelijk de eerste die mij eventjes de rust geeft met de gedachte dat ik niet gek ben. Ik twijfel namelijk al enige tijd over of ik nu zo verward ben, of dat mensen gewoon niet meer zien in wat voor een kromme maatschappij we voortbewegen.

      Reageer
      • Sil

        Totti

        Hoi Tychose, fijn om dat te horen :) Ik ben er ergens van overtuigd dat het een van de redenen is waarom er zoveel mensen last hebben van een depressie. Ik werk zelf in de psychiatrie en als ik om me heen kijk dan ligt de kern van het probleem vaak veel dieper. Het is helaas geen makkelijke wereld waar we in leven, al zou het wel zo simpel kunnen zijn!

        Reageer
    • Sil

      Nicky

      Totti, in jou vind ik iemand die hetzelfde denkt als ik. Ik ben het volledig eens met alles wat je schrijft. Zelf ben ik 55 en al vijf jaar ziek. Ik lijd niet zozeer aan een depressie maar aan chronische pijnen door artrose. Ik werkte voltijds in een kledingwinkel en heb mijn werk moeten opzeggen, omdat ik gewoon niet meer kon door de werkelijk helse pijnen in mijn rug en benen. Echter geen enkele dokter geloofde mij. Zo komt het dat ik geen ziekte-uitkering ontvang. In totaal heb ik acht specialisten gezien. Twee hebben mij letterlijk buitengegooid! De volgende twee wilden wel helpen, maar gaven aan dat ik onmogelijk pijn kon hebben. De vijfde was verontwaardigd dat zoveel dokters (ik werkte toen al niet meer) durfden te zeggen dat ik niets mankeerde terwijl mijn rug volgens hem doodversleten was. Het enige dat hij echter voor mij kon doen was mij doorsturen naar de pijnkliniek. Van alle pijnstillers die ik kreeg werd ik doodziek. Sindsdien heb ik daar chronische buikpijn aan overgehouden met soms kolieken, waardoor ik letterlijk al meermaals op de spoed ben beland. Op een gegeven moment besloot ik mij echt volledig vanbinnen en vanbuiten te laten onderzoeken.

      Tijdens die onderzoeken kwam ik terug bij een nieuwe rugspecialist. Ik zei niets en hij bekeek de vele rugfoto’s. Toen hij opkeek, zei hij: “mevrouw, u moet al veel pijn gehad hebben”. Mijn mond viel open! Een dokter die mij geloofde! Helaas kon ook hij mij niet helpen. Dan na een spoedopname kwam ik in contact met een nieuwe pijnspecialist die aandachtig naar mijn verhaal luisterde. Ik vertelde hem hoe ik twee jaar lang keihard had gevochten om mijn levenskwaliteit te verbeteren. Alle dagen een uur rugversterkende oefeningen; alle dagen wandelen; duizenden euro’s uitgegeven aan supplementen, acupunctuur, kinesitherapie, massages... En ik ging achteruit, het hielp allemaal niets. Toen ben ik in de put geraakt. Ik ben erg tegen antidepressiva, maar nu heb ik het nodig en neem ik het ook. Daardoor ben ik rustiger in mijn hoofd geworden en slaap ik eindelijk beter ondanks de pijn.

      Ik kom op materieel gebied ook niets tekort, maar gezondheid kan je er inderdaad niet mee kopen. Zonder geld is het nog veel slechter, want dan kan je niet de peperdure pijnstillers en pijnklevers kopen die je nodig hebt. Ik weet maar één ding en dat is dat ik mij voor al die materiële dingen waarschijnlijk kapot heb gewerkt. Ook vind ik zero begrip en steun bij niemand. Ook ik heb alles moeten uitzoeken via internet. De dokters verspillen hun adem niet, alleen geld interesseert hen. En toch kan ik op een enkele goede dag wanneer ik eens minder moe en ziek ben van de pijn nog zo erg genieten van iets leuks. Helaas ben ik door onbegrip al mijn vrienden verloren.

      De beste raad die ik ooit heb gekregen is “wees je eigen dokter".
      Ik voel hier mededogen voor iedereen en ik wens dat iedereen hier beter wordt!

      Reageer
  • Sil

    Nijkerk19

    Wat vreselijk om te lezen over al die depressies, wat een samenleving.
    En dat is waar ik niet zo mee leven kan. Iedereen doet maar wat en nooit voor een ander. Jammer, zo is het niet bedoeld. En dan denk ik bij mezelf" ik leef mijn eigen leven en wil niets meer met medemensen te maken hebben. Kunnen ze me ook niet meer besodemieteren. En dat gaat jofel, al jaren, bevalt me goed. Ik ben niet eenzaam, werk in een winkel en sport veel, heb een man en twee katten. Verder geen egoïstische mafkezen.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

32 + 8 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren