Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

Een aandoening is een verzamelnaam voor: symptomen, syndromen, klinische tekens, ziekten, handicaps en letsels

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Sander

    Ik kamp ook al heel lang met een zware depressie, maar hulp zoeken is helaas geen optie, dat is onbetaalbaar voor mij. Ik ben gedwongen tot het hoogste eigen risico, omdat ik anders de maandpremie niet eens kan betalen. Je kunt dus wel stellen dat ik een zorgmijder ben, maar dat is zeker ongewild! Loop al bijna drie jaar zo. De laatste weken gaat het bergafwaarts, de vraag is hoelang ik het nog aan kan. Ik wil sowieso geen medicijnen, nooit van m'n leven meer. Vroeger genoeg rotzooi moeten slikken toen ik op internaten verbleef, het heeft me alleen maar beschadigd. Ik weet niet meer wat ik nog kan doen, ik ben er voor mijn gevoel helemaal klaar mee, kan de energie niet meer opbrengen.

    Reageer
  • Sil

    Roos

    Precies wat jij vertelt; soms even 5 minuten een lichtpuntje, heel soms... Vecht al vanaf mn twaalfde tegen depressie, en het wordt steeds erger... Kan me gewoon niet voorstellen dat mijn leven nog de moeite wordt. Heb al zoveel gemist in mn leven, ben al te oud....
    Maar jij zegt dat je dat toch overwonnen hebt? Echt fijn voor je! Je geeft mij nu weer een klein beetje hoop.

    Reageer
  • Sil

    MAN

    Allemaal vrouwen die het zwaar hebben, terwijl mijn wereld juist verpest wordt door vrouwen. Bij elke baan die ik vind zijn het de vrouwen die regeren. Overal vrouwen om me heen die een man willen aannemen in de hoop dat de werksfeer verandert/verbetert. Vrouwen die weten dat vrouwen onderling alleen maar lopen te zeiken over alles en iedereen. Al dat slappe hippie gelul over gevoelens en banden opbouwen is een eenrichtingsweg. Als ik maar rekening houd met de wereld en de wereld laat parasiteren van mijn ellende. Ik wil niet werken op een vergiftigde plek, dus overal waar ik dit soort gifkikkers tegenkom ga ik snel weer weg. Hierdoor heb ik een oneindige zoektocht naar werk en inkomen. Uitkeringen doe ik niet aan/heb ik nog nooit gehad en ik wil het ook niet. Uitkeringen zijn voor mensen die slim zijn en ik ben te dom voor deze wereld.
    Ongelofelijk om te lezen dat iemand die depri is de druk niet aankan en medicijnen krijgt en vervolgens als ze terugkomt op haar werk een leidinggevende baan krijgt. Alleen omdat het een vrouw is, vrouwen zijn speciaal. Homo's zijn speciaal. Transgenders en faxmachines zijn speciaal. Ouders vertellen trots op facebook dat hun kind ADHD, ADD, autisme of iets anders heeft, dat maakt je kind speciaal! Ook geeft het je een vrijbrief om je kind minder op te voeden, want hij heeft het al zo zwaar. Iedereen is speciaal en ik ben een blanke man, uitschot van de wereld. Zo nu en dan schrijf ik die ellende van me af, mijn hele computer staat er vol mee. Misschien als ik eindelijk dood ben dat iemand het zal lezen en dat mensen zich schuldig zullen voelen en dat ze doneren aan kinderen en wijven in Afrika, terwijl er mensen in hun eigen land zijn die ook steun nodig hebben. Maar je kan schreeuwen wat je wilt, niemand hoort je.
    En dan kom je in het ziekenhuis wegens hartproblemen. Ineens krijg je aandacht, ineens besta je. 2 weken later is iedereen je weer vergeten, waarom? Omdat ik geen vagina en borsten heb, maar een blanke man ben. Was ik maar een Marokkaan, dan mocht ik alles doen wat ik wilde. Of een neger dan zouden mensen beter over mij denken.

    Reageer
    • Sil

      Jesuis

      Ik vind het naar voor je dat de wereld je zo dwars zit, en kan me inleven in het gevoel 'het is ik tegen de rest van de wereld', maar misschien is het een goed idee om naar jezelf te kijken en niet je woede op de buitenwereld te projecteren - niet alleen brengt deze boosheid je nergens, wat je zegt is ook nog eens discriminerend...

      Reageer
  • Sil

    Mama van 3

    Ik ben 26 net geworden heb 3 kindjes van 8, 5 en 2. Ik was 16 toen ik het huis uit ging. Daarna geen contact meer met mijn moeder gehad. Mis haar nog elke dag, maar ze wil geen contact met haar kinderen. Dat accepteer ik ook, hoeveel pijn het ook doet. Ik ben nu 10 jaar samen met mijn man, 9 jaar getrouwd. Onze relatie gaat heel slecht. Praten werkt niet. Ik zelf heb nergens meer zin, ook in leuke dingen niet meer. Ik vlucht uit huis, wil niemand om me heen hebben, ook mijn kids niet. Ik ga slapen met de dood en word wakker met de dood: dat ik er niet meer wil zijn.
    Ik weet het gewoon niet meer. Ik hou echt van mijn kinderen, maar wil niet bij ze zijn. Dat is toch erg? Voor mijn gevoel doe ik alles fout. Elke dag huil ik dat ik er gewoon niet meer wil zijn. Ik slaap slecht en krijg geen hap door mijn keel. Ben ik dan echt gek aan het worden? Ik schrijf afscheidsbrieven, wat ik eigenlijk niet wil, maar het gebeurt. Ik woon ergens waar ik niemand heb, geen familie. Ik heb geen rijbewijs dus alles moet ik zelf doen. Mijn man werk overdag als hij thuis komt, moet ik werken tot 02:00. Dus we zien elkaar bijna niet. Ook weet ik niet of met hem verder kan, maar door de kids durf ik de stap niet te zetten. Mijn hart breekt, omdat niet meer weet hoe of wat meer.
    Ik ga dinsdag naar de huisarts om te praten, want ik wil weer kunnen slapen en weer kunnen lachen. Ik word echt gek. Familieleden van mijn man verklaren me voor gek, maar zij weten niet hoe het is om in zo positie te moeten leven. Maar ben bang dat ze mijn kinderen bij me weg halen, omdat ik zo labiel ben. Of dat ze me opsluiten mijn man roept ook dat ze me moeten opsluiten om tot mezelf te komen. Hij zegt ook als jij geen hulp zoekt, ga ik dat doen.

    Reageer
    • Sil

      Renske

      Tjee mama van drie ik wordt verdrietig als ik jouw verhaal lees.
      Wat moet jij je eenzaam voelen. En ook nog je eigen familie die zo naar over je en tegen je praat.
      Ik voel me ook heel zwart en praat met niemand omdat ik dat niet wil. Maar niemand zegt dat ik gek ben en dat ben jij ook niet.
      Wat ik je nu kan zeggen is dat ik heel veel baat heb bij het chatten met 113. Ze geven goede tips en je kunt anoniem je verhaal kwijt. Dat lucht behoorlijk op.

      Heel veel sterkte.

      Reageer
  • Sil

    Suzie

    Zo herkenbaar. Ik ben moe van alle verantwoordelijkheid die mijn gezin mij toeschuift. Ik moet alleen voor alles en iedereen zorgen. Ik praat zeer zeker over mijn gevoelens, want ik wil het niet opkroppen. Maar niemand begrijpt mijn zorgen en gemis van bepaalde dingen in het leven. En mijn partner wil steeds maar dat ik lach. Ja ik ook, maar ik heb het gevoel alsof ik momenteel niets om te lachen heb. Lichamelijke beperking door auto-ongeluk, schulden waar we maar niet uitkomen, te klein huis voor gezin met 4 kids, werk wat je doet om te overleven en niet omdat je het leuk vindt. Ik zou zo graag weer zin willen hebben in het leven.

    Reageer
  • Sil

    Borina

    Beste Elsbeth,
    Ik ben Borina ik ben 14 jaar en herken alles. Kenmerken van depressie. Ik heb nu bijna 2 jaar depressie en het gaat steeds slechter met mij. Ik kan er niet over praten met mijn ouders, want die vertrouw ik niet en ik kan niet recht ik de ogen aankijken. Ik vind het erg lastig om hier over te praten met mijn vrienden, maar mijn vraag aan u was: weet u misschien een tip voor mij?

    Reageer
    • Sil

      Iris

      Ik zag dat er nog niemand op je gereageerd had. Ik wilde even zeggen dat ik het heel naar voor je vind dat je al zo lang met depressieve gevoelens rondloopt en er niet met je ouders of vrienden over kan of durft te praten. Is er iemand op school die je vertrouwt? Of zou je het er met de huisarts over willen hebben? Met zoiets omgaan op jonge leeftijd en dan ook nog in je eentje is niet te doen. Maar je staat er niet alleen voor! Als je het deelt met anderen zul je hopelijk zien dat mensen je willen helpen. Om hulp vragen is helemaal niet erg en je hoeft je zeker niet te schamen. Misschien is het een idee om eens naar een psycholoog te gaan. Je mag mij ook altijd een berichtje sturen in ieder geval.

      Reageer
    • Sil

      natasja

      Lieverd ga alsjeblieft naar je huisarts, wijs hem op zijn zwijgplicht en zoek hulp. Liefs van mij.

      Reageer
  • Sil

    B.N

    Zo herkenbaar wat ik hier allemaal lees. Ik heb al bijna 20 jaar lang last van depresieve gevoelens en slik al die tijd antidepressiva. Het grootste gedeelte van het jaar gaat het goed met mij maar zo af en toe steekt de depressie de kop weer op. Gewoon zomaar ineens is het er dan weer. Eigenlijk niet zomaar, meestal is er wel een reden voor. De overgang was b.v. zo'n reden. En soms voel ik me zo onbegrepen, ik ben er altijd voor mijn man en volwassen kinderen, sta altijd voor hen klaar maar zij kunnen mij af en toe zo teleurstellen. Het ligt aan mij denk ik, ik ben te gevoelig. Dit jaar ben ik kort na elkaar mijn beide ouders verloren en mijn zus heeft in die periode al het contact met mij verbroken. We zaten niet op een lijn: mijn zus is keihard en ik ben de softie. Mijn omgeving begreep mijn verdriet niet en ik belandde steeds dieper in een put. Ik heb in die periode een zelfmoordpoging gedaan. Dat vind ik, daar op terug kijkend, erg lastig. Soms zie ik het leven niet meer zitten, ik zal niet opnieuw een poging ondernemen om eruit te stappen maar mocht ik overlijden zal dat misschien een opluchting zijn. Ik liep bij een psycholoog maar had geen klik met die man. Nu is mijn dosis antidepressiva verhoogd. De buitenwereld weet hier niets van en ziet mijn verdriet niet. Zij noemen mij een sterke vrouw, ze moesten eens weten. Voor alle duidelijkheid, ik ben geen zielige, depressieve vrouw maar heb wel veel last van depressieve gevoelens. Iedere dag is een nieuwe dag voor mij met nieuwe kansen en ik pluk de dag. Ik gun jullie allemaal zoveel. De zon en positieve gedachten.

    Reageer
  • Sil

    Karin

    Al die brieven hier, zo herkenbaar. Bijvoorbeeld dat 'niemand' er voor je is. Ook ik heb dat gevoel (gehad), maar is dit de werkelijkheid? Oké, mensen hebben het druk, de samenleving rent en vliegt. Iedereen wil werken, iedereen wil zich bewijzen, iedereen wil meedoen aan de ratrace voor nóg meer spullen, nóg meer reisjes, nóg meer... van alles. We zitten in een westerse samenleving en zijn gericht op 'materie', op scoren. Ik heb dat allang afgezworen.

    Maar er is meer. 'Niemand' die er voor je is, ja, het is soms moeilijk, maar hoeveel ruimte durf je in te nemen? Ik ben erachter gekomen dat ik niet praatte over mijn diepste gevoelens, niet sprak over mijn moeilijkheden, altijd aan de ander vroeg 'hoe is het met je?', zodat we het over mij niet zouden hoeven hebben, en dat gebeurde dan ook niet. Totaal geen ruimte durven innemen, zodat je bijna verdwijnt. Vroeg of laat kom je jezelf daarin tegen. Je stikt, bent depressief en denkt dat het leven je niks meer te bieden heeft. Uiteindelijk ligt de sleutel altijd bij jezelf, daar ben ik nu wel van overtuigd geraakt. Ook ik zit in therapie, en ben er nog lang niet. Ook volg ik een opleiding over Jungiaanse psychologie, waarin ik o.a. leer dat 'de schuld' buiten jezelf leggen, je problemen niet gaat oplossen. Heel waardevol!

    Mensen kunnen bot zijn, mensen kunnen je voorbij rennen, maar de sleutel ligt in jezelf. Praat over wat je echt dwars zit, vraag ruimte, neem ruimte, zonder te claimen, durf er te zijn en allengs ga je je beter voelen. En zeker jonge mensen, die zo kwetsbaar zijn en vaak denken dat het nooit meer beter wordt, wil ik zeggen: het wordt beter! Zoek hulp, stel je open, je zult groeien en leren. Het is een moeilijke, maar ook hele leerzame en boeiende weg waarin je jezelf beter leert kennen. Geef niet op, want ooit gaat de zon weer schijnen!

    Reageer
    • Sil

      Jolene

      Hoi Karin, ik herken me ook enorm in het willen verdwijnen en geen ruimte in willen nemen. Ik kamp denk ik al sinds mijn veertiende met depressie, waarna ik in een traumatische relatie terecht ben gekomen midden in mijn puberteit. Nu heb ik daar vorig jaar EMDR voor gehad terwijl ik 40 uur door bleef buffelen op mijn werk. Nu het dit jaar ook op het werk moeizaam verliep, hield het allemaal op en ik heb twee maanden thuis gezeten en begin nu weer opbouwend met werken. Nu ben ik weer bij de psycholoog maar het lukt me nog steeds niet te uiten hoe beroerd en ongelukkig ik me van binnen voel (ben nu 23 jaar). Ik wil gewoon dat het goed gaat, en dat iedereen denkt dat het goed gaat zodat het er niet is, maar dat werkt natuurlijk niet en dat snap ik ook wel. Heb je misschien tips voor hoe ik duidelijk kan maken dat het heel slecht gaat, of dat misschien makkelijker kan uiten?

      Reageer
      • Sil

        Karin

        Hoi Jolene,
        Het is helaas nooit zo eenvoudig dat je met een paar 'tips' geholpen kunt worden. Je moet daadwerkelijk open durven staan en in de spiegel durven kijken. Zoals ik schreef: ik kwam er na jaren achter dat ik mezelf niet durf te laten zien. Had altijd wel een leuk praatje, vlotte babbel ook, kon ook over iets naars of moeilijks praten, maar mijn gevoel hield ik erbuiten. Op dat moment deel je niet echt wie je bent. Mensen komen niet bij je binnen. Je gaat niet echt een verbinding aan. Natuurlijk doe je dat ook niet bij iedere voorbijganger, maar als je dat ook niet met mensen durft en doet die dichter bij je staan, kom je dus vroeg of laat erachter dat je kennelijk niets hebt opgebouwd. Je staat alleen.

        Ik heb dit jaren volgehouden, ben heel wat ouder dan jij, maar ben uiteindelijk vastgelopen. Echt helemaal vastgelopen. Ik moest wel hulp zoeken. Ik was eerst hoofdzakelijk boos op mensen, omdat ik naar mijn idee wel altijd klaar had gestaan voor iedereen. Maar dat gaat het niet oplossen! De boosheid leidt tot niets. En klaar staan voor iedereen, is niet wat verbindt. En dat bedoelde ik met 'de schuld buiten jezelf zoeken'. Het kan onaardig zijn, dat iedereen mij vroeg of laat liet vallen, maar het doet er niet toe. Wat er toe doet, is dat je kennelijk niet genoeg betekend hebt voor die mensen en dat is kennelijk weer doordat je jezelf niet hebt laten zien. Er is geen 'verbinding' gekomen.

        Ik volg, zoals gezegd, een opleiding Jungiaanse psychologie en daar heb ik veel geleerd. Boeken lezen heeft mij verder geholpen, maar het is tot nu toe niet voldoende. Ik heb psychotherapie, nu anderhalf jaar, en volg ook modules, waaronder de module 'negatief zelfbeeld'. Maar ook dat gaat het allemaal niet meteen oplossen. Je moet ermee blijven oefenen en keihard werken. Ook mindfulness biedt mij wat, in die zin dat je leert dat jouw gedachten geen feiten zijn, dat je dingen kunt bekijken zonder de emoties die ermee gepaard gaan, meteen als waarheid te zien. Maar het is teveel om op te noemen. Ik hoop dat je 'gewoon' aan de slag gaat. Voor mij hielp en helpt lezen, over allerlei (psychologische) onderwerpen en langzaam maar zeker gaan er dingen veranderen. En dat is een moeizaam en eenzaam, maar heel waardevol proces! Je gaat er enorm van groeien en je gaat de wereld en de mensen en relaties heel anders bekijken. En ook je eigen gedrag daarin.
        Echt, nooit opgeven, maar gewoon doorgaan. Schouders eronder en gewoon starten. En durf jezelf te laten zien, als het zo uitkomt. Ik kreeg terug in therapie: 'Nu heb je al die jaren je eigen moeilijkheden, je verdriet, jezelf niet laten zien en wat heeft het je opgeleverd?' Tja, niets... Wat heb je te verliezen? Je durft je niet te laten zien, omdat je ergens bang voor bent (waarschijnlijk voor afwijzing), maar het gaat je niets opleveren. Je 'moet' proberen te bedenken dat je de keuze hebt om te leven vanuit angst of vanuit liefde (of verbinding, zo je wilt). Leven vanuit angst gaat je niets opleveren, leven vanuit liefde en verbinding wel. En vroeg of laat ga je inzien dat de ander nooit de schuld is van jouw problemen. De sleutel zit, zoals gezegd, in jezelf. Ik wens je heel veel succes toe!

        Reageer
  • Sil

    Bloempje

    Ik googlede: "wat als het leven te zwaar is?" en zo kwam ik hier terecht. Al die uiteenlopende verhalen. Waarom is het zo dat we precies nergens meer terecht kunnen en dan ons heil gaan zoeken op Internet?
    Voor mezelf is het zo dat ik vermoedelijk al sinds mijn puberteit verschillende depressies heb doorlopen. Steeds omwille van concrete levensingrijpende gebeurtenissen die me veel verdriet deden en waarmee ik bij niemand terecht kon.
    Nu ben ik 33, alleenstaand en werkloos. Slechts twee echt goede vriendinnen blijven er over van de tientallen vrienden en kennissen die er vroeger wel waren. Mijn vader en moeder zijn er nog en steunen me, maar broer, zus of andere familie kan me niet begrijpen.
    Ik houd mezelf actief en daag mezelf blijvend uit; ik doe vrijwilligerswerk bij verschillende organisaties, ga sporten, bezoek tentoonstellingen, ga naar de kunstacademie in avondschool, spreek af met mijn goeie vriendinnen en met alleman die wel wil (die geen echte goeie vrienden zijn) om activiteiten mee te doen of filmavonden enzovoorts.
    En toch... Slaap ik 's nachts niet, dus ik ben continu moe (toch staat mijn wekker op weekdagen om 7u15), voel ik me eenzaam, nutteloos, onbemind. Ik ben de anticonceptiepil gaan nemen (tegen mijn principes in) om hormonale depressies (zware pms/pmdd) de baas te kunnen. Ik neem sintjanskruid als natuurlijk antidepressivum. Ik volg al jaren op en af therapie; waarvan het laatste jaar wekelijks met zelfs een periode van drie maanden dat ik twee keer per week ging. Het helpt allemaal niet. Voor mij is dit onhoudbaar. Ik heb niets wat me intens geluk en vreugde biedt. Het lijkt mij echt heel aannemelijk om er dan ook uit te kunnen stappen, graag legaal. Weten dat dit kan of zou kunnen, biedt me rust.

    Reageer
    • Sil

      Pieta

      Hebt u weleens een psalm gelezen in de bijbel? Psalm 139 bijvoorbeeld? Ga ermee naar God de schepper Die van je houdt. En op je wacht met open armen zoals de verloren zoon in die gelijkenis. Wij allen zijn verloren zonen en dochters. Ten diepste kan alleen God u helpen en vreugde en troost geven!

      Reageer
  • Sil

    Iris

    Strak verwoord, je verhaal.
    Helaas voor mij nogal veel herkenbaarheden. Ik zit nu ook totaal aan de grond en weet niet meer wat te doen. Voelt alsof ik op het punt sta zo'n beetje alles kwijt te raken, inclusief mijn fysieke gezondheid en dat is zeer, zeer confronterend en pijnlijk.
    Weet niet goed hoe, waar of bij wie te beginnen. Ik zoek al 4,5 jaar naar passende hulp, helaas tevergeefs. Waar en bij wie ben jij begonnen en ben je opgenomen geweest?
    Ik heb het idee haast continu op wachtlijsten te staan in de reguliere ggz, nergens binnen te komen. Hoe frustrerend! En dus ploeter ik maar voort in m'n eentje, en zie mijzelf steeds verder achteruitgaan.

    Reageer
    • Sil

      @lly

      Hoi Iris,

      Ik herken helaas helemaal waar je in zit. Zelf heb ik hulp gezocht bij een (ggz)psycholoog. Blijf er niet alleen mee lopen. Blijf bellen (huisarts/psychologenpraktijk) en laat heb weten dat je nood hoog is. Ik vond dat heel lastig om te doen, maar ik kon gelukkig snel terecht. Heel veel sterkte. Ik weet hoe taai dit is. Dikke cyberknuffel.

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

39 - 9 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren