Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

Een aandoening is een verzamelnaam voor: symptomen, syndromen, klinische tekens, ziekten, handicaps en letsels

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Wish

    Lees hier allerlei zaken, van mensen die het moeilijk hebben. Zit zelf ook nogal vervelend. Het enigste wat ik me afvraag dat als je "nergens" geen zin meer in hebt in het leven vanwege zware depressie, ik ervaar geen plezier meer in niets. Een psycholoog helpt niet de dokter niet, het maakt niet uit niets helpt. Dan vraag ik me af wat is er dan mis? Is het echt zo dat antidepressiva je dusdanig helpen dat je dat niet meer hebt? Het hielp hoe dan ook niet. Het was weliswaar van een depressie naar een heftige psychose. Dus het is nogal wat. Maar het gevoel van doodgaan en depressie blijft, vraag me vaak af. Hie houdt een mens zoiets vol?

    Reageer
  • Sil

    Boy33

    Ik vecht al jaren om te overleven, ik heb mensen het verteld. Ook therapie vnn gehad ivm me gok verslaving. Ben erachter gekomen dat ik steeds vlucht en overleef, en nu ik 2 en half jaar eruit ben, ben ik erachter gekomen dat ik weinig heb. Famillie valt ook weg. Ivm we allemaal te koppig zijn en fouten toegeven. Ik heb een oma dat is me alles. Als zij nu weg zal vallen. Zal ik het niet meer weten. Therapie ben ik klaar mee. Ik weet dat ik amper alleen kAn zijn.maar gemeenschappelijk wonen no way!!. Ik heb me eigen huiske.toch niet gelukkig. Ook ben ik weer volop werk aan het zoeken. MAr gevoel van alleen thuis zijn en de weekend alleen vreeeet aan me!!! En het wordt er niet beter op. Ik fitness muziek maken nog wel steeds!! Dus ben bezig. Maar me omgeving. Dat belletje dat bezoekje krijg ik letterlijk nooit!!! Bijna nooit ja als ik zelf erachteraan ga!!

    Reageer
    • Sil

      m

      zo herkenbaar....

      Reageer
    • Sil

      Erwin

      He boy heel herkenbaar. Mijn oma was ook mijn alles die is helaas overleden. Ben zelf vroeger ernstig gepest geweest waardoor ik veel pieken en dalen ken. Ook ik heb af en toe gegokt en dat maakte me eigenlijk nog depressiever. Fijn dat ik zo op je kan reageren, misschien kunnen we erover contact houden

      Reageer
  • Sil

    Bloem

    Ik dacht altijd dat het een beetje bij me hoorde, me ongelukkig voelen- altijd pech met alles hebben. Er is in mijn leven veel verkeerd gelopen op alle gebieden, maar de hoofdzaak is dat ik me altijd afgewezen voel.. nou ja, voel - ik word ook werkelijk altijd afgewezen. Iedereen gooit ook steeds zijn zak stront (uiteindelijk) over me uit. ik kan namelijk niets goed doen, werkelijk niets!! Terwijl ik echt heel erg mijn best probeer te doen, rekening houden met iedereen, loyaal zijn etc. Er zijn wel veel mensen die me aardig vinden, in de oppervlakkigheid, maar daar haal ik mijn vreselijke gevoel niet mee weg want je kan er niet echt bij terecht uiteindelijk. Mijn baan waar ik toch echt wel altijd 200% mijn best deed, toch was ik altijd de enige die geen vast contract kreeg en er voor de zoveelste keer weer uitvloog. Een relatie, ik heb ze wel gehad, maar ze namen me nooit echt serieus om echt verder mee te gaan, bv een stap verder.. Resultaat nu: werkeloos, ziektewet, dik 10 jaar alleenstaand, kinderloos, heb zelfs nooit samengewoond, terwijl ik nu toch echt de 40 gepasseerd ben.. Ik durf ook niet meer. Ik denk altijd dat ik niet goed genoeg ben voor iemand dus ik wil het ook niet meer. Maar ik voel me wel een alien. Eigenlijk gaat gewoon echt niets echt goed in mijn leven.. zelfs mijn gezondheid lijkt steeds slechter, terwijl ik eerst echt een sterk gestel had. Het begon met eczeem over mijn hele lijf. Eerst probeerde ik mijn verdriet, die knagende pijnlijke bal in me, weg te poetsen met zo veel mogelijk afleiding. ik probeerde er altijd op uit te gaan en probeerde zoveel mogelijk vriend(inn)en om me heen te verzamelen. Die heb ik enig sinds wel, maar toch zijn het oppervlakkige vriendschappen, of toevallig figuren die me misbruiken dat ik ze altijd rijd met de auto of qua betalen van dingen. Ik liet het maar toe omdat ik niet alleen wilde blijven. Of ik werd het uiteindelijk zat en dan eindigde het met ruzies. Ik merk dat het steeds slechter me gaat.. en nu voor het eerst kan ik het depressie noemen. De reden waardoor het ontstaan is weet ik maar al te goed en dat is door mijn familie. Ik ben het zwarte schaap. Ik mag nooit ergens bij zijn en geen een bekommert zich om mijn welzijn. Ze laten me allemaal links liggen terwijl we wel in de zelfde woonplaats wonen. Trouwerij van mijn zussen ben ik niet eens uitgenodigd. Mijn vader die ik nu heel erg mis, ik zie hem niet meer, wordt weggehouden door mijn stieffamilie. Hij vind het nu beter zo en denkt dat ik beter af ben nu. Mijn stiefmoeder heeft me altijd psychisch verwaarloosd en mishandeld met hele lelijke woorden en gedragingen vanaf mijn zesde jaar al. Mij zo vreselijk zwart gemaakt dat mijn vader het is gaan geloven. Met mijn moeder en stiefvader heb ik wel contact, maar mijn moeder verwijt me ook van alles, dat ik respectloos ben etc etc.. ( ik weet niet waarmee, maar ik ben het blijkbaar) Mijn stiefvader moet me ook niet, maar dat heeft te maken omdat ie me altijd ongelukkig ziet en dat is ie denk ik zat. Ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik me met niemand meer kan verbinden en ik ben ontzettend bang voor de toekomst (vind de maatschappij eng en hard geworden en een gevaarlijke regering die op allerlei fronten je er slechter van laat worden) . Mijn angst is dat ik me niet meer kan redden straks.. Want ik weet dat mijn situatie al zo ver heen is en dat ik eigenlijk geen kans meer heb op verbetering. Ik zou ook niet eens weten waar ik het nu nog uit moet halen. Ik dacht eerst: Ik knap mijn huis op, das alvast je eerste stabiele basis om daarop verder te bouwen. ik ben er al bijna 6 jaar mee bezig, het lukt me gewoon niet en ik krijg van niemand hulp. Geld heb ik er ook niet voor, ben steeds mijn baan kwijt of er zijn weer ernstige financiele tegenvallers.. en zo emmer ik maar door. Ik probeer me op allerlei manieren mijn best te doen zodat mensen me wel belangrijk genoeg vinden, maar mijn onzekerheid is nu zo enorm groot geworden dat ik steeds vaker wegkruip in mijn huis. Ik zit in een vicieuze cirkel en ik weet niet meer hoe ik eruit moet komen. En ja, ik heb psychische hulp, maar die er gewoon de ernst niet van in.. terwijl ik mezelf eigenlijk nog maar een jaar geef. ik denk er echt heel serieus over om ermee te stoppen. Dit is toch geen leven zo?? ( voor de buitenwereld kom ik niet echt labiel over en lijk ik altijd me wel te "redden" maar het is niet zo). Ik ben zoooooo ongelukkig en ik weet niet meer wat ik moet. Afleiding helpt niet meer..en mijn masker opzetten en op eieren lopen kan ik ook niet meer. Ik weet niet eens meer wat ik wil of ik nog wat wil. Ja die vreselijke pijn en eenzaamheid weg. Dus dit is dan dus de depressie waar zo vaak over gesproken word.. Een diepgrauwe sluier iedere dag weer..Wat is er dan zo mis met mij??? Ik ben ergens ook geen doetje, maar ik kan het zelf eigenlijk niet zo goed ontdekken, ik ben gewoon, maar wel heel erg onzeker en dat straal ik nu wel heel erg uit. Ik heb zo'n pijn van binnen en ik voel me zo alleen.

    Reageer
    • Sil

      Shiney

      Lieve Boy, Bloem en medemens, ik weet hoe jullie je voelen, en wat als we proberen onze eigen therapeut te zijn.. wat zouden we graag willen? Jullie zijn STERK beseffen jullie dat? Uit kracht je gevoelens hier opschrijven waardoor andere mensen zich begrepen en niet alleen voelen! Werd je als kind afgewezen en wijs je nu jezelf af? Voel je je niet begrepen, iedereen loopt door en jij staat stil.. ik voel me nu éven niet alleen door jullie verhalen want dit is realiteit ipv iedereen op Facebook de mooiste momenten laten zien... moeilijk om jezelf alles te geven wat je miste, wat heeft je innerlijk kind nodig, liefst iemand die je troost, je vasthoud, lief heeft en je liefde voelt rust ontspanning, je voelt je fijn.. je hoofd weet het maar je gevoel en de realiteit... wat als afwijzing de spiegel is van je binnenste? Wat als je tegen jezelf zegt ik ben niet alleen kijk maar hier op internet.. je voelt de afwijzing van die ANDER oftewel je wijst jezelf af.. iedereen heeft toch iets om ad wereld bij te dragen toch? Ook ik voel me alleen en verdrietig ik vind accepteren moeilijk, loslaten, kijk om jullie heen zien jullie iets kleins wat toch mooi is?

      Reageer
    • Sil

      Albert

      Hallo bloem.
      Ik lees net je verhaal.
      Ik herken veel erin.Ik ben 45 en
      ben helemaal alleen.HELEMAAL.
      Ik ben al vanaf mijn 18e zwaar depressief
      In 2013 een burn out gehad.
      Ik heb nergens meer grip op.
      Ik loop ook al vanaf mn 18e in de ggz.
      En nu heeft mijn psychiater gezegd dat ik niet meer beter wordt.Hooguit wat stabieler.Ik ben vaak moe en kan niks inplannen.
      Hoop voor je dat het wat betergaat met je.
      Gr Albert.

      Reageer
    • Sil

      Maysa

      Hai Bloem.
      Ik heb jouw bericht gelezen en het raakt mij eerlijk gezegd heel erg. Ik vind het zo erg vervelend voor je!
      Ik kan helaas geen goede adviezen geven, ik ben geen psycholoog of iets in die richting, ik heb zelf helaas ook niet alles op een rij in het leven, alleen bij mij gaat het om totaal andere redenen.
      Maar ik hoop oprecht dat alles goed komt met je.
      Ik vind het heel naar hoe er met jou om was/wordt gegaan.
      Maar laat je aub niet gek maken.
      Laat niet over je heen lopen, probeer (hoe moeilijk het ook is, ik weet er zelf alles van) sterker in je schoenen te staan.
      Je bent een persoon. Jij bent iemand die een leven heeft. En ook al gaat het al voor een lange tijd helemaal niet goed in jouw leven, je hebt wel een leven. Jij hebt gevoelens. Jij bestaat. Ook al voelt het niet zo, maar je bestaat.
      Ik zou je graag willen helpen, maar ik weet echt niet hoe!
      Aangezien ik zelf heel diep over mijn eigen leven in de shit zit en er bij mezelf ook niet uitkom.
      Ik wil je alleen laten weten, ook al ik ken jou niet, ik wil jou heel veel sterkte wensen, en ik hoop echt oprecht dat jij jouw geluk gaat vinden.
      En hoe zwaar en moeilijk het ook is, geef niet op!
      Geef jezelf niet op omdat anderen jou kapot proberen te maken. Geef jouw leven niet op, probeer sterk te worden en te blijven, probeer anderen te laten zien dat je sterk bent. Proberen anderen jou breken? Laat dat niet toe! Probeer bij jezelf dan te denken; jouw woorden doen geen ene malle moer met mij. Spreek jezelf positief toe, want je bent sterk! Ik ken je niet, maar wat ik uit jouw bericht haal is dat jij heel sterk bent! Want je loopt al een hele lange periode zo rond, en je bent er nog steeds. Je hebt het nog steeds overwonnen. Dat is sterk! Ik heb heel veel respect voor je, en dat meen ik serieus.
      Laat je niet gek maken, je bent belangrijk. Zien anderen niet dat jij belangrijk bent? Weet dan dat je voor jezelf belangrijk bent.
      Weet je, misschien helpt het voor jou om een huisdier te nemen? Een katje ofzo. Heb je wat afleiding, en het is leuk gezelschap. Of een hondje, dan kom je ook meer buiten, en leer je misschien nog nieuwe mensen kennen, en wie weet een leuke partner die wel het beste met jou voor zal hebben en serieus met jou wilt zijn.
      Je bent er echt niet te oud voor om een toekomst op te bouwen. Wie weet wat voorn leuks het leven nog gaat bieden.
      Geef aub niet op!
      Ik wens jou heel veel sterkte en succes toe!

      Liefs Maysa

      Reageer
    • Sil

      Nicole

      Lieve Bloem,

      Jou verhaal is in grote lijnen, helaas ook mijn verhaal. Zeker dat je zegt,dat je alles zo goed probeert te doen maar dat het nooit genoeg is. En wat je zegt over, ik ben geen doetje maar toch overkomt je deze shit. Ik wil tegen je zeggen dat je het wel waard bent en dat wij op een andere manier voor ons zelf op moeten komen. Hoe dat weet ik ook nog niet.

      Jou bericht is van een paar maanden geleden, dus misschien gaat het al wat beter met je ( hoop ik ook voor je). Ik weet dat het pijn doet en bijna ondraaglijk, maar blijf je positieve kanten van je zelf zien.

      Lieve groetjes van mij.

      Reageer
  • Sil

    Renske

    Graag wil ik hierop reageren. Ik heb nu ook een flinke depressie. Al een paar maanden zie ik geen zon meer.
    Wil niet meer leven of zo niet meer leven.
    Ik heb een intensief traject gedaan bij PSYTREC ivm PTSS, want dat heb ik. Verder ben ik nooit onderzocht.
    En nu nu ben ik nog geen steek verder, heb veel gedachtes aan de dood, heb vooral veel herbelevingen.
    Het enige wat ik kan doen is wachten tot er plek voor mij is om onderzoek te doen. Ik sta van april op de wachtlijst maar het kan nog enkele maanden duren. Nou daar ben je vet mee.
    Ik chat zowat iedere week met 113. Het is toch van de zotte dat dit op het moment de enige plek is waar ik met mijn gevoel terecht kan. Zelfs bij de huisarts voel ik me teveel.

    Ik ben radeloos.

    Reageer
  • Sil

    jeffrey

    Ik weet het niet meer. Ik ben op mijn negende mijn moeder kwijt geraakt. Die besef nooit echt gekomen doordat ik van alles en nog wat mij lukte mijn puberteit was een groot feest. Tot mijn negentiende ik eens drugs gebruikte en op mijn 20ste een lange relatie kreeg. Ik ben gek op spanning en euforie, dat heb ik altijd gevoeld. Maar de normale dingen vind ik doodsaai. De relatie was ook zo standaard en hetzelfde. Ik heb steeds meer drugs gebruikt. Ik vond het leven kut als er niks leuks was. Ik heb er een puinhoop van gemaakt, zoveel mensen pijn en verdriet gedaan. Ik ben naar de kliniek gegaan, heb aan mezelf gewerkt. Heb zelf een psycholoog gehad voor mrdr, het voelde beter aan daarna. Maar al gauw merk ik dat ik die saaiheid weer voel. En dat ik me zo kloten voel, omdat wat ik ook probeer er zoveel tegen gaat zitten. De psycholoog zei dat ik het allemaal snapte betreft gevoel en emoties, maar ik kan het niet volhouden. Ik ben een koning in het verkeerd doen. Ik krijg de schuld, maar ik wil het goed doen, maar het lukt niet. Ik heb hier niet voor gekozen al die kloten drama's, ik wil gewoon kunnen genieten. Dat lukt niet. Ik haat medicijnen op de een of andere manier. Ik moet dit toch is gaan snappen of goed doen. Ik ben nu 29 en nog verpest ik alles. Niemand begrijpt mij goed. Ik vraag om hulp en ik hoor dat ik het wel snap. Ik raak mezelf steeds verder kwijt. Totaal geen zin in het leven, maar uit het leven stappen zou ik nooit kunnen. Ik heb hulp nodig, maar ik weet gewoon niet meer wat. Het gevoel dat niks lukt in mijn leven en waarom heb ik dit steeds is mijn zwaarste denkvraag aan mezelf. Ik hou ervan om van mezelf te leren, anderen te helpen. Dat kan ik supergoed, maar er is iets geks met mij. Ik word gezien als een vrolijke spontane energievolle jongen, die alles voor elkaar krijgt. Maar ik heb geen eens één maand die normaal is. Ik weet het niet meer.

    Reageer
    • Sil

      Amy

      Als ik jouw "verhaal" zo lees (je hebt bij lange na niet alles verteld hier natuurlijk, er speelt veel meer in jouw hoofd af) , komen er veel antwoorden bij mij naar boven.

      Ben je iemand die het liefst alles zelf wil oplossen? Het feit dat je naar een psygoloog bebt gestapt was voor je al een hele grote bariëre, maar toch heb je dat gedaan. Daar mag je al heel trots op zijn.

      Ik ben zelf 21, en heb genoeg emotinele schade op gedaan, en mezelf op een jonge leeftijd moeten ontwikkelen, ontdekken, opvoeden in mijn eentje. Waarin ik heb geleerd:

      Neem een stapje terug. Kijk naar wat je wél hebt. Ben je tevreden met wie je bent? Iedereen is uniek en mooi zoals hij/zij is. Dat moet je niet vergeten. Niemand is perfect, voldaan of doet het altijd goed.

      Ik denk dat je het gevoel van: iedereen geeft mij de schuld, ik doe niks goed, dat dat voor jou zo over komt. Mensen om je heen proberen je te helpen. Maar ook niet altijd. Mensen zijn van nature egoïstisch en foccussen zich op hun eigen geluk. Jij trekt je meer van anderen aan dan van jezelf. Je cijfert jezelf eerder weg, dan dat jij ook eens een keer aan jezelf denkt.

      Denk hier over na, je mag best wel wat meer egoïstischer zijn, lekker je ding doen. Waar JIJ zin in hebt. Ga lekker iets doen waardoor je geniet.

      Werk eerst aan jezelf voordat je een relatie begint. Als je in deze fase van je leven zit. Kan je niet ook nog een de behoeftes van een ander vullen. Kan wel, maar daar gaat jouw hoofd alleen maar meer van over lopen.

      Je zegt ook; ik heb niet eens één maand die normaal is.

      Wat is normaal?
      Voor jouw gevoel normaal?
      Of voor de "wereld" "standaard" normaal?

      Als je voor jezelf kijkt wat JIJ normaal en relaxed vind, ipv wat anderen normaal vinden, zal je dat ook al veel meer rust geven.

      Laat wat meer alles op je af komen, in plaats van overal de controle over willen hebben en houden.

      Ik hoop dat ik je een beetje heb begrepen en dat je je hier in kan vinden.

      Ik geloof niet in toeval, en ik was het internet aan het afstruimen naar informatie over watervergiftiging. dus het is niet zo dat ik iemand ben die altijd op forums zit of wat dan ook. Bij lange na, want dit is de eerste keer dat ik reageer op een "forum"

      Ik heb alles getypt vanuit mijn hart, en zoals ik denk dat ik je een stukje je ogen kan openen.

      Niks moet, alles mag.

      Liefs, Amy

      Reageer
  • Sil

    Luci

    Elke dag voor mij is een strijd de dag door te komen, mijn vriend ziet niet hoe ... ik me voel. Heb weinig zelfvertrouwen en 2 kleine kinderen die mij vreselijk aan het uittesten zijn. Door een melding ben ik nog meer gaan twijfelen of ik het wel goed doe als moeder zijnde. Ik heb meer verdriet en pijn dan geluk en blijdschap. Elke dag is het donker bewolkt en de zon is weinig te bekennen hoe ik me voel. Zou ik toch hulp moeten zoeken om die depressieve klachten? Zou er nu ooit naar mij geluisterd worden? Ik vraag het mij af.

    Reageer
  • Sil

    Marco

    Ben niet echt heel depressief maar elke dag is een worsteling. Mijn hoofd is vaak heel druk, last van hartkloppingen, paniekaanvallen en best gespannen. Loop nu bij een psycholoog maar weet niet of het echt gaat werken.

    Reageer
  • Sil

    alise

    Ik ben zwaar depressief. Ja, ik ben alles kwijtgeraakt in mijn leven: mijn beroep, mijn werk en vier keer is mijn volledig huishouden of gestolen of vernietigd. Ik ben klaar met het leven. Er is geen toekomst meer voor mij. Armoede is de drijfveer tot alle ellende. Ik doe geen gekke dingen, maar worstel iedere dag weer om te overleven.Wil zo graag nog een toekomst, maar helaas, die is mij niet gegeven.

    Reageer
  • Sil

    Rupy

    Ik ben ook depressief.

    Reageer
  • Sil

    Mani JM

    Een ongelofelijk bericht, ik zit in hetzelfde dipje met angstaanvallen en depressiviteit en zou graag in contact met je willen komen.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

33 - 3 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren