Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

Een aandoening is een verzamelnaam voor: symptomen, syndromen, klinische tekens, ziekten, handicaps en letsels

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Renske

    Hallo Elsbeth, wat een vreemd gevoel om je verhaal te lezen, ik herken er zoveel dingen in. Alleen ben ik nog net wat jonger dan jou (16). Ik zit ondertussen al weer ruim 2 maanden thuis, en daarvoor heb ik met moeite de eerste periode van school afgemaakt. Het jaar daarvoor ook al 3 maanden voor het einde gestopt onder het mom van overspannen. Toen zeiden ze: je hebt zo goed gepresteerd de afgelopen 3 jaar, je bent al over, ga maar lekker naar huis. Vervolgens dus 5 maanden thuis gezeten (zonder te weten wat ik heb gedaan). Ik heb nu al ruim 1,5 jaar alle mogelijke lichamelijke klachten. Maar toch begin dit schooljaar fanatiek weer 300% gegeven. Met als gevolg dat ik binnen 2 maanden weer thuis zat. Dit keer was het een Burn-out. Ik loop al sinds vorig jaar januari bij de nodige therapeuten en ben nu al 3x bij een psychologe geweest. Die heeft vanmiddag vastgesteld dat mijn klachten toch wel erg de kant van een depressie op wijzen, maar ze kan nog niks met zekerheid zeggen. (net zoals niemand het afgelopen jaar wist wat er met me aan de hand was, de 6 maanden daarvoor heb ik zelfs alles stil gehouden en me tegoed gedaan aan alle mogelijke pijnstillers/slaappillen en de nodige alcohol) Het is moeilijk om toch wel veel te herkennen bij jouw verhaal en dat van de reacties. Maar bemoedigend dat eruit gekomen kan worden. Als ik namelijk na het lezen van de nodige info zelf een conclusie trek, en mijn klachten van nu zouden op een depressie wijzen, dan ben ik volgens mij al ruim 1,5 jaar depressief. :(

    Reageer
  • Sil

    Jurgen

    Ik heb een vraagje. Ik ben ook al ongeveer 3 jaar depressief, en heb een afspraak met een psychiater gemaakt voor gesprekken en therapie. Nu mijn vraag: zijn er naast deze methodes ook methodes die je zelf thuis kunt doen? Zoals audiotherapie of iets dergelijks?

    Reageer
  • Sil

    danielle wesseling

    had u gezin er ook last van? mijn vader is ook zeer depressief en mijn moeder en mijn zus en ik zelf gaan er echt aan onderdoor. we kunnen thuis niets meer zeggen. hij is al ongeveer 2 jaar zo. en telkens maar bekken op ons. kunt u ons raad geven??

    Reageer
  • Sil

    Angie

    Raar en misselijk gevoel kreeg ik zojuist bij het lezen van dit bericht. Zo eng herkenbaar. Bij mij is vorige week een zware depressie geconstanteerd. A.k. vrijdag ga ik na de huisarts en krijg ik medicatie. Ik ben bang voor de medicatie. Mijn psycholoog zegt dat er een grote kans bestaat dat de klachten (pijn , verdriet neerslachtigheid etc) heftiger worden, en dan de rust pas terug keert. Maar het idee dat je eerst door zo hel moet gaan om je beter te voelen. Ik wil wel, maar durf niet. Ik durf me mezelf niet eens ziek te melden. Maar het werk is me ondertussen zo zwaar geworden. Ik ben al van 40 uur naar 32 uur gegaan. maar het liefs stop ik met werken, en wil thuis in een hoekje gaan zitten om dan vervolgens de medicatie aan te laten slaan. Doodeng vind ik het! kritiek op mezelf en bang dat ik er niet uit kom! Elsbeth ik vind het heel dapper van je! Ik hoop dat ik straks ook zo sucsesvol verhaal mag plaatsten. dat ik jullie ook mag vertellen hoe ik eruit kwam. Maar helaas wordt dit allemaal nog geblokkeerd door een hevige angts. Mijn enige hoop is dat de medicatie aanslaat op een positieve manier zonder al te veel door een nog grotere hel te gaan. Fijn om te lezen aan dit verhaal is dat ik dus niet de enige ben op de leeftijd van 22 met een depressie!

    Reageer
  • Sil

    Trudy

    Volgens mij heb ik ook een depressie of weer een burn-out, of ik ben nooit helemaal ervanaf geweest. <br>
    Ik heb er enorm veel moeite mee. Ook weet ik wel de bron van mijn depressie en/of burn-out, maar ik kan het niet ontlopen. Mensen in mijn omgeving begrijpen er niets van.
    Ik ben een heel druk baasje en normaal kan ik alles aan, maar nu niets meer. Ik ben te moe om mijn bed uit te gaan. Ik ebn toe moe om te gaan werken en ik ben te moe voor mijn kinderen. Ik had mij al als klein meisje voorgenomen een hele goede moeder te zijn. Maar het is een onmogelijke taak voor me geworden. <br>
    Voor de buitenwereld probeer ik me groot te houden, maar hoelang ik dat allemaal ga volhouden is voor mezelf ook de vraag. Eigenlijk kan ik niet meer en heb ook geen zin meer om zo verder te leven, Ik weet het is allemaal heel zwaar en dat vindt ik zelf ook, maar de gevoelens heb ik en kan ik niet wegkrijgen. Ik heb echt hulp nodig en weet dat ook. Maar ik heb geen tijd voor praatsessies van uren, dat neemt teveel kostbare tijd in beslag. Deze tijd heb ik nodig voor werk, gezin, begeleiding van mijn twee zoons met een beperking. Sport voor de kinderen. Dat van mij heb ik op moeten geven. En ga zo maar door. <br>
    We hebben niets meer voor onszelf, nog geen 5 minuten. We hebben geen tijd en geld voor leuke dingen. Ik leef om te werken, volgens mij moet je werken om te leven. Leven is het niet het is overleven. <br>
    Ps. Hulp kost je alleen maar tijd. Vervolgens wordt je volgedouwd met anti-depressiva, waardoor je afgestompt wordt en niets meer wil presteren. <br>
    Is er nou helemaal geen alternatief?

    Reageer
  • Sil

    inbalance1983

    De boeken van Ingeborgh Bosch zijn een aanrader. Mij hebben ze enorm geholpen. Ik had een gegeneraliseerde angststoornis en een depressie. Nu ben ik ervan af maar heb soms weleens een dipje dat een dag duurt. Houd van je zelf, luister naar jezelf, ontdek je zelf.

    Reageer
  • Sil

    Faded

    Ik ben ook een mama van 27 jaar. Ik heb een heel leven achter de rug. Vroeger thuis weet ik alleen nog dat mijn moeder geen echte liefde voor mij had, voor de andere kinderen wel. Dat zij een enorme klootzak als man had. Die dingen deed, die niet mogen. Ik ben op mijn 12e weggegaan thuis en nooit meer terug gegaan. Door de jaren heen zijn er heel veel dingen gebeurt, maar ik kon overleven. Sterk zijn. De laatste twee jaar en zeker de laatste maanden gaat het alleen maar slechter met me. Ik ben zo somber, ik heb geen zin meer. Ik moet me iedere dag door de dagen heen trekken. Ik ken mezelf zo niet. Ik ben wel opgelucht om te lezen dat er meerde dames zijn die mij kunnen begrijpen. Ik kan er moeilijk over praten. Ik wil dit ook niet voelen. Ik kan positief denken, maar ik kan niet mijn gevoel veranderen. Ik weet niet hoe.

    Reageer
  • Sil

    erica

    Ik heb ook een depressie, ben 48. Volgens mij had ik die al een paar jaar maar ja, wilde het niet zien totdat ik merke dat het echt niet meer ging met mijn werk. Ik had 24 uur per dag pijn en ik was ontzettend moe en dat van 24 uur werk per week. Door mijn moeheid en pijntjes kon ik nergens meer van genieten. Ik voelde het niet.

    Vier jaar geleden heb ik een auto-ongeluk gehad met blijvend nekletsel. Daardoor kan ik mijn werk in de zorg niet meer doen. Ik heb meerdere diploma's en 27 jaar werkervaringen, maar nergens kom ik aan een baan. Nu ben ik weer begonnen met het studeren van MBO pedagogiek. Als alleenstaande ouder met drie studerende kinderen ga je daaraan onderdoor. Je sociale leven is totaal 0. Ik kan alleen nog wandelen, niet fietsen, niet kunnen sporten et cetera. Mijn kinderen moet het meeste in huis doen omdat ik het niet aankan. Helemaal nergens krijg ik hulp, ook niet bij instanties die ik ingeschakeld heb om me te ondersteunen en geen mens die het iets interessert. De keuring moet nog komen, maar ik heb er een hard hoofd in. Dan willen ze vast dat ik parkeerwachter word of dat ik kaartjes ga verkopen in de bios. Gek zijn daar bij het UWV. En als het zo doorgaat, red ik het helemaal niet meer. Dan zal ik naar de voedselbank moeten om aan mijn eten te komen. En ook daar zijn weer 200 wachtenden. En dit alles door zo'n stom ongeluk.

    Ik ben zo ontzettend moe. Vanaf december heb ik medicatie, maar ik kom er niet zomaar vanaf, begreep ik. Ik voel nog steeds weinig positiefs maar ik wil liever geen verhoging van de medicatie. Het liefste wil er vanaf. Mijn eigen ik is totaal geblokkeerd: ik kan niet huilen, ik lach wel soms. Maar eigenlijk voel ik niks meer door de medicatie. De psycholoog kan niks met mijn, want ik weet het zelf allemaal te goed. Mijn toekomst ziet er nog slechter uit dan waar ik nu in zit. Ik heb geen idee hoe hier ooit uit moet komen. Ik heb ook slaapmedicatie, maar ik neem die niet in. Echt, ik slaap daardoor helemaal niet. Als je dan ook nog nauwelijks iemand om je heen hebt - eigenlijk alleen je kinderen - dan krijg je een eenzaam leven. Ik heb geen idee hoe dit over zou moeten gaan.


    Ik - met zelf een medische achtertrond die onder andere mensen hielp op psychiatrie - had nooit gedacht dat dit mijn leven zou worden. Ik ben mijn leven lang een positief ingesteld mens geweest en nu heb ik er de energie niet meer voor. En de druk die iedereen op me uitoefent, daar worrd ik helemaal niet goed van. Ik wil gewoon met rust gelaten worden. Hoelang ik het ga volhouden, weet ik niet. Als ik moet gaan bedelen om je eten, je medische kosten en vaste lasten niet meer kunt betalen, dan gaat het de verkeerde kant op. Een leven tussen vier muren met geen cent te makken, dat houdt geen mens vol. Zelfs mijn huisarts zegt dat hij me niet kan helpen. Ik studeer weer noodgedwongen. Gelukkig is het makkelijk, dat scheelt. Maar eigenlijk boeit het me nog steeds niet op het moment. Ik probeer nog steeds het positieve te zien. Maaar oh, wat is dat moeilijk. Hoelang trek ik dit nog? Mijn kinderen krijgen onnodig veel ellende op hun dak. De oudste al meer gaan lenen bij de studiefinanciering, zodat we dadelijk toch wat te eten hebben. Dat wil je niet voor je kinderen. Tja, het is geen leuk verhaal. Daar ben ik me bewust van, maar ook deze reden voor een depressie wordt zwaar onderschat.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

34 - 4 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren