Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

Een aandoening is een verzamelnaam voor: symptomen, syndromen, klinische tekens, ziekten, handicaps en letsels

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Faya

    Ik ben nu drie jaar depressief. Ik heb verschillende therapieën gehad en ben nog steeds depressief. Ik weet niet wat ik moet doen. Heb alles al gedaan wat ik kan doen.. ik ben pas 29 jaar en kan totaal niet van mijn leven genieten. Ik zou zo graag willen leven als ieder ander van mijn leeftijd. Aanstellerij? No way!

    Reageer
    • Sil

      Dylan

      Heb je al antidepressiva geprobeerd? Ik zou het een kans geven en via een psychiater!

      Reageer
  • Sil

    Man23

    Ik ben een man van 23 en kamp momenteel met een zware depressie in combinatie met een ghb/cannabisverslaving. Ben al naar rehab geweest, maar neem nu toch weer dagelijks ghb, wat mijn problemen en lusteloosheid tijdelijk laat verdwijnen, maar slechts heel kort. Ik zonder me af van de wereld, zit eigenlijk alleen maar binnen achter mijn PC en voel geen motivatie of levenslust meer.

    Ik zie er prima uit, heb bovendien muzikaal talent en leuke vrienden/familie maar het lijkt wel alsof het er allemaal niet toe doet. Denk er vaak aan om eruit te stappen maar nog niet tot daden overgegaan. Ik voel me onzeker, waardeloos en non stop verdrietig. Medicijnen werken averechts. Ik heb nauwelijks de puf meer om mensen proberen uit te leggen wat ik denk of voel. Sterker nog ik weet het zelf nauwelijks. Als er mensen zijn die tips hebben, of erover willen praten of iets dergelijks, reageer dan hierop. Samen lijden is toch net iets beter dan alleen. Sterkte aan iedereen in dezelfde positie.

    Reageer
    • Sil

      Snoeter

      Hey, ik herken je woorden alsof het de mijne zouden kunnen zijn.
      Behalve dan je canabisverslaving en muzikaal talent.

      Reageer
    • Sil

      Carlien

      Iemand uit je omgeving in vertrouwen nemen? En contact opnemen met de huisarts? Die kan je doorverwijzen naar een psychiater, niks is vreemd in dit geval voor een huisarts. Zelfmedicatie lijkt mij niet verstandig, misschien dat een psychiater de goede medicijnen voor je kan vinden. Zo hoef je ook niet alleen naar een oplossing te zoeken.

      Reageer
    • Sil

      Vrouw29

      Beste Man23,

      Ik heb voor het gemak jouw idee gestolen voor een bovenste ;-) Je bent 23 jaar en zit veel thuis. Zo zonde van je leven. Het is verschrikkelijk. Ik weet ook hoe het voelt. Mensen die het niet ervaren hebben, praten er zo makkelijk over... Ze snappen niet wat voor hel het is.. Sommige bedoelen het goed, maar het blijft zo lastig. Ik krijg wel eens te horen: laat het los! Ontspan! Lach eens even! Nou, graag! Maar het lukt niet echt. Er zitten ook wel fijne dagen tussen maar dat is zeldzaam. Ik heb ook vaak genoeg gedacht: ik kan niet meer en ik wil niet meer. Maar ergens heb ik nog hoop en weet ik dat dat niet de oplossing is. De mensen en het verdriet wat je achterlaat. Dat wil je niet. Het idee dat het op een dag goed komt en je toch oprecht kunt genieten houd me op de been. Ik hoop dat die tijd komt. Sterkte allemaal.

      Reageer
  • Sil

    Marg

    Hoe erg moet je wegzakken voor je hulp krijgt. Mijn vader lijdt aan narcisme en mijn moeder is erg manisch. Ik heb een vreselijk jeugd gehad. Alles komt terug in de mooiste periode van mijn leven namelijk nu wij net een jong gezin hebben. Soms zie ik de zorg voor de kids niet meer zitten en mijn huwelijk lijdt ernstig onder dit alles. Maar er is niemand die even komt helpen. Dit terwijl ik er altijd ben voor anderen. Voel mij erg eenzaam mijn familie ligt in de clinch met elkaar door die fijne ouders van mij. Maar ook aan mijn schoonouders heb ik niets. Klinkt heel zielig en ja zo voel ik mij ook.

    Reageer
    • Sil

      Carlien

      Dit kon mijn verhaal wel zijn. Mijn vader is gediagnosticeerd met een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Mijn moeder is alles behalve makkelijk. Met de schoonfamilie hebben we gebroken. Met 2 jonge kinderen voel ik mij zo alleen! Nooit is een keer een helpende hand van een moeder of schoonmoeder. Opbouwen vanuit het niets is gewoon zwaar. Als de kinderen ouder worden zal het ook wel makkelijker worden, tenminste dat hoop ik dan maar!

      Reageer
      • Sil

        Bobbie6547

        Zo, wat een herkenning. Ook ik had een vreselijke jeugd, een moeder die niet beschikbaar was emotioneel, mijn vader was dood. De grote klap kwam nadat mijn familie het wederom liet afweten toen mijn partner ziek werd. Tien jaar ellende en overleven. Mijn man is beter, maar ik ben ernstig depressief. Denk maar niet dat er nu naar mij wordt omgekeken, ook niet door mijn partner. Ook ik ben het leven moe. Ik ben alles wat me lief was kwijt. Nog steeds interesseert het niemand iets.. Ik dacht vrienden te hebben, maar dat bleek niet het geval te zijn. Alleen maar egocentrische mensen.

        Reageer
    • Sil

      Mieschelle

      Wat vervelend zeg... Hoor je vaak dat iemand voor iedereen klaar staat en zodra je zelf hulp nodig hebt, dan is er niemand.
      Ik heb dat zelf ook. Ik ben altijd erg druk met anderen helpen en voor anderen zorgen, maar als ik me niet goed voel is er niemand.
      Ik ben nu al bijna 6 jaar depressief. Ik heb nog therapie. Dan gaat het een tijdje goed en dan val ik weer net zo hard terug.

      Wat vervelend dat jouw gezinnetje er nu onder lijdt.
      Ik hoop dat je samen met je man en kinderen er weer uit kan komen en sterker kan worden!
      Ik wil je heel veel sterkte en geluk toewensen!

      Reageer
    • Sil

      Ilse

      Hoi Marg,
      Ik hoop dat het inmiddels wat beter gaat met je. Ik heb zelf ook een moeilijke jeugd gehad en een vader met psychische problemen. Ik heb een narcistische ex en ben erachter gekomen dat ik hooggevoelig ben, terwijl eerder ook aan manisch gedacht werd. Kan het zijn dat je moeder en jij misschien ook hooggevoelig/HSP zijn? Daarnaast trekt een HSP-er een narcist aan.
      ik weet niet of het mogelijk is om contact te hebben? Ik zou je graag willen helpen. Ik herken veel in je verhaal.

      Reageer
      • Sil

        Iris

        Hoi Ilse, Jouw verhaal is zo herkenbaar voor mij. Ik heb hetzelfde: een moeilijke vader, narcistische ex en zelf heel veel HSP-kenmerken, die steeds meer en sterker worden. Ik heb ook later de link tussen narcisme en HSP gelegd. Al jarenlang een zoektocht en nu kan ik genezen. Al lijkt het nu allemaal teveel te zijn geweest en los te komen. Toch op een goede manier.Ik ben alleen heel moe en moet snel huilen van allerlei emoties, ook ontroering bijvoorbeeld.
        Hoe ga jij ermee om?

        Reageer
        • Sil

          Ilse

          Beste Iris,
          Ik besef dat het jaren zwaar is geweest en dat komt pas wanneer je rust krijgt. Ik heb dezelfde verschijnselen en ben dan ook uitgeput! Daarnaast kunnen je hormonen ook nog eens lekker meespelen (overgangsklachten etc.).
          Ik heb steeds flashbacks! Het is echt traumatisch wanneer je lange tijd met een narcist te maken hebt gehad, daar ben ik nu wel achter nu ik meer aan mezelf toekom. Ik probeer alleen maar leuke dingen te doen en voldoende rust en ontspanning te krijgen (sauna werkt heel goed). Waar haal je energie uit, waar word je blij van? Het is belangrijk om dat te doen! Creativiteit geeft me ook veel voldoening heb ik gemerkt. Wees ook liefdevol voor jezelf en verzamel liefdevolle mensen om je heen! Ik weet niet hoe het werkt hier en of ik privé met je verder kan praten?
          Lieve groetjes.

          Reageer
      • Sil

        Inge

        Hallo Ilze, ik herken ook veel in dat kleine stukje wat ik vandaag las van je.
        Ook ik ben al jaren chronisch moe (uitgeput). Nu ben ik ook nog heel vaak depressief, mijn man heeft drie jaar geleden zelfmoord gepleegd. Wat je schrijft: als je HSP-er bent, trek je narcistische mensen aan.
        Dat zou bij echt helemaal kloppen. Ook mijn hormonen putten me zo erg uit. komt het door de stress of heb ik nu stress door de hormonale problemen? Ik ben aan het overleven op het moment.

        Lieve groet, Inge

        Reageer
  • Sil

    Job

    Ik ben depressief en introvert de laatste tijd. Mijn depressie komt voort uit het feit dat mensen als ze met elkaar zijn zoveel mogelijk proberen te praten, al gaat het soms over niets, zolang er maar geen te lange stiltes vallen. In huiselijke kring met vrienden op school en andere situaties.

    Reageer
  • Sil

    Kimberley

    Nee, geen depressie, maar een heftige burnout! Ik geloof niet meer in de benaming 'depressie'. Veel mensen hebben een flinke burnout en een te laag cortisol-, aldosteron- en ACTH-gehalte. Geen hond (dokter) die daar naar kijkt! Wel een endocrinoloog, maar die zijn er niet veel helaas. Sterkte! Je bent dapper!

    Reageer
  • Sil

    Noa

    Herkenbare verhalen hier. Ik heb meerdere depressieve periodes gehad en ook nu al sinds oktober 2014 weer in een behoorlijke depressie. Klim eerst op en dan val ik zo weer terug. Het is zo energierovend. Er gebeurt steeds weer iets waardoor ik niet de kans krijg volledig te herstellen. Voelt als overleven. Ik heb therapie en heb verschillende medicijnen gebruikt alleen heb ik te veel bijwerkingen en wordt er eerder minder als beter van. Daarom zonder medicijnen verder. Onbegrip in je omgeving.. is het nu nog niet over (jammer genoeg niet). Iedereen die niet weet wat een depressie is.. oordeel niet zomaar, alleen als je het zelf ondergaat kun je je misschien een beetje verplaatsen..

    Reageer
    • Sil

      Gateke

      Eens je zwaar depressief bent geweest, komt het automatisch terug met periodes. De volgende gedachten krijg ik dan: ik ben niks waard, ik kan niets goed doen, ik ben een sukkel, ik wil stoppen met mijn leven. Waar komen deze gedachten bij mij allemaal vandaan? Is dat nu een erfelijke, genetische ziekte of heeft het met opvoeding te maken (streng opgevoed)? Ik denk toch dat het veel invloed heeft. Van opgewekt kind naar melancholische jongere, een trigger was voldoende, en het is na een paar decennia nog steeds hetzelfde. Was ik maar een kind gebleven, denk ik dan bij mezelf, dan hoefde ik deze gedachten allemaal niet te hebben.

      Reageer
  • Sil

    Jamssen

    Aanstel!

    Reageer
    • Sil

      Toos

      Aanstel? Nog nooit een depressie gehad zeker, dan praat je wel anders. Walgelijke mensen zoals jij!

      Reageer
    • Sil

      Ralf

      Aanstel? Wat bedoel je daarmee? Jij vindt het een vorm van aanstellen - zeuren? Volgens mij is aanstel niet eens een woord. Wat bezielt een mens dit stuk te lezen en dan deze reactie te willen geven? Als je het niet begrijpt of je deze situatie niet kunt inbeelden, reageer dan niet.

      Reageer
    • Sil

      Ayla

      Aanstel is geen woord. Je stelt je zelf aan omdat je zegt dat depressie aanstellerij is. Waarom lees je dit überhaupt als je het aanstellerij vindt? Ik heb geen respect voor mensen zoals jij.

      Reageer
    • Sil

      Tony

      Hoi Gateke,
      Ik herken je verhaal. Ik heb dit verhaal ook al op deze site gepost. Ik heb dus een dochter die een blij kind was. Ze is gestopt met VWO en de rest en ze zit nu maar boven. Ze heeft geen vrienden en ze heeft ook vaak aangegeven dat ze eigenlijk kind had willen blijven. Ze is nog nooit verliefd geweest ( kan ook niet, volgens haar, want ze heeft een muur om haar heen gebouwd). Ook komt ze nergens. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben een moeder van een 'kind' van 22. Ik ben tien jaar geleden gescheiden en ben ingetrokken bij mijn jeugdliefde. Ik heb een "goede" scheiding gehad. Ik heb geprobeerd om de kinderen zoveel mogelijk te beschermen tegen kwalijke resultaten van de scheiding. Met mijn zoon gaat goed ( is nu 19) en met mijn dochter gaat niet goed.
      Zij is altijd al een moeilijk meisje geweest: dromerig, altijd te laat en heeft weinig behoefte aan anderen. Toen ze 15 was, wilde ze niet meer naar school. Er waren veel gesprekken geweest tussen school, mij en mijn ex. Ze heeft bij een psycholoog gelopen en bij een psychiater. Zij is door de psychiater aan de Ritalin en is later aan de antidepressiva gezet, maar niks hielp.
      Ze is toen getest en er kwam uit dat ze deels depressief, deels ADD en deel Autistisch is. Ze is 2 jaar opgenomen geweest. Het ging eerst goed; ze ging deelcertificaten proberen te halen op het volwasseneonderwijs, maar na een half jaar bleek ze daar weer mee gestopt te zijn. Ze nam geen telefoon meer op en reageerde niet op e-mails. Nu woont ze weer anderhalf jaar bij mij en mijn vriend en er is een coach toegewezen door UWV (ook weer na aandringen van mij, ze was "vergeten"door UWV). Ze doet vrijwilligerswerk bij een bibliotheek, maar ze begint weer af te haken en ik krijg weer heel moeilijk contact met haar. Zelf ben ik ook "op". Haar vader heeft geen belangstelling meer voor zijn dochter en de enige persoon waar ze nog mee omgaat is haar broer. Voor de rest heeft ze geen vrienden en is alleen. Ik wil haar helpen maar weet niet meer wat ik moet doen. Wat is er toch met haar aan de hand? Waarom wil ze niet "beginnen" met leven? Moet ik zorgen dat ze zich weer eens laat testen? Het kan toch niet zo zijn dat ik moet wachten tot ze een eind aan haar leven maakt?? Ik ben daar namelijk heel bang voor. Ze heeft vroeger ook aan snijden gedaan. Wie kan me helpen of me advies geven wat ik als bange, vermoeide en bezorgde moeder moet doen?

      Reageer
    • Sil

      Isadora

      Jamssen, aan mensen zoals jij wens ik dat je ook een depressie krijgt. Het maakt mij zo kwaad als ik iemand zoals jij hoor. Niet allen voor mij, maar voor al die andere lieve mensen die helaas aan een depressie lijden. Wat doe je hier als je denkt dat wij ons aanstellen? Wat beweegt je om te reageren? Daar ben ik benieuwd naar.

      Reageer
  • Sil

    Esther

    Maar hoe moet je omgaan met iemand die een depressie heeft? Mijn vader is nu al meer dan twee jaar depressief. Afgelopen zomer is hij voor drie maanden opgenomen geweest bij de ggz maar we zijn weer helemaal terug bij af nu. Ik weet niet meer wat ik moet doen of wat ik tegen hem moet zeggen om hem zich weer beter te laten voelen. Wat zeg je tegen iemand als je hem weer in tranen aantreft en hij tegen je zegt dat hij niet meer wil? Ik voel me echt radeloos nu.

    Reageer
    • Sil

      Mary

      Hai Esther!

      Jij hoeft er alleen maar te zijn en te luisteren. Ik heb zelf in depressies gezeten!! In zo een dip hoor je de positieve dingen niet eens. Wat mij heeft geholpen als moeder is dat één van mijn zoons boos op me werd!! En me wakker heeft geschud! Hij zei: mam ik wil je helpen, maar als je dat niet wil.. dan zoek je het maar uit. Ook hij (net als jij!!) heeft een eigen leven!! Er is niks erger, als ouder, om door je kind in de steek gelaten te worden. Dit heeft mij geholpen. Heel veel sterkte!!

      Reageer
  • Sil

    annie

    Hoi,
    Ik lees hier ieders verhaal en zie dat ik veel overeenkomsten heb. Ik ben zelf 18 jaar nog vrij jong maar zit al 2jaar met een lastige depressie, ik ben dagelijks uitgeput en heb geen motivatie om dingen te doen ik heb er zelfs geen plezier meer in.
    Als ik slaap dan slaap ik ook zon 15uur lang door, en kan na 2 uur weer verder slapen.
    Daarnaast denkt mijn psychiater ook dat ik borderline heb waarvoor ik dus naar de ggz moet.
    Ik zit heel erg met mezelf in de knoop, niet dat het helpt dat ik dit hiet schrijf maar ik wou dit even delen.

    Gr.

    Reageer
    • Sil

      Mart

      Ik heb ongeveer hetzelfde. Eerste opleiding gestopt, nu een tweede begonnen maar ik heb geen motivatie. Doe helemaal niks en ben elke dag zo moe. Dus waarschijnlijk ga ik weer stoppen en dan maar heel de dag in bed liggen.

      Reageer
      • Sil

        Annie

        Ik ben nu ook met mijn tweede opleiding gestopt, ben nu thuis en moet aan "mezelf" werken. Dus dan moet dat maar.

        Reageer
    • Sil

      D-e

      Hee Annie,
      Ik las je bericht.
      Ik ben zelf 20 en weet sinds een jaar dat ik een scheefgroei naar borderline heb en een borderline organisatie.
      Ik begrijp hoe jij je voelt.
      Ik ben opgenomen geweest. Toen ik wegging, ging het elke maand weer een stuk slechter.
      Ik heb nou sinds een maand of 3 depressie.
      Ik heb geen zin in eten. Vrienden familie en zelfs school niet.

      Reageer
  • Sil

    Veerle

    Ik ben een meisje van achttien en ik heb het idee tot ik ook in een soort depressie zit.. Ik probeerde altijd het positieve uit alles te halen, enige wat ik nu nog wil is in bed liggen en mezelf pijn doen. Ik heb vreselijke gedachtes en heb al heel vaak therapieën gevolgd. Ik word er soms zo gek van dat ik de poging wil doen.. Ik ben helemaal somber en de weg kwijt.

    Reageer
    • Sil

      uhm

      Hoi,

      Ik ben ook depressief en niks helpt. Maar toch blijf ik door knokken om eruit te komen. Het is een periode waar je uit moet. Soms duurt het lang, soms kort en soms heb je er hulp bij nodig. Iedereen doet het op zijn eigen manier, maar je kunt ook tips aannemen van andere mensen en meisje geen zelfmoord hoor !!

      Groetjes!

      Reageer
    • Sil

      Frederik

      Hey Veerle, je zou echt eens naar Jacobien Hoefnagels moeten! Met 3 of 4 gesprekken ben je er weer helemaal bovenop. De reguliere zorg is echt helemaal niks en word je nooit echt serieus genomen, helaas. Kijk maar!

      Reageer
      • Sil

        Miep

        Hai Frederik,

        Ik zit momenteel in een zware depressie voor de zoveelste keer. Ik ben iedere keer in behandeling bij een GGZ INSTELLING, maar de hulpverlening is daar slecht. Je kunt je verhaal doen, maar daadwerkelijk helpen... ho maar. Alle afspraken lopen daar fout. Ik ben vergeten door hun op een wachtlijst gezet te worden en zit zodoende al 8 maanden op een therapie te wachten. Het ziet ernaar uit dat ik nog 6 maanden moet wachten. Als je de crisisdienst belt is er geen tijd voor je.
        Mijn zoon gaat morgen met me mee en heb zelf een rustoord kunnen vinden op internet. Ik ga proberen samen met de psychiater of ik daar terecht kan, dan ga ik 7 weken in therapie. Ik kijk daar erg naar uit. Ik woon alleen en kan het leven niet meer aan.
        Iedereen sterkte met de depressie, want ik weet net als jullie hoe zwaar dit is!!! Ik neem niet eens de moeite om het een buitenstaander uit te leggen!!!! Zij snappen er niks van!!!! Gelukkig maar voor ze!!

        Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

36 - 6 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren