Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Paul

    Beste,

    Bovenstaande verhaal sluit bijna exact aan in de situatie waarin ik al enkele jaren verkeer.

    Het laatste jaar dacht ik vooruit te komen door een een geweldig mooie en liefdevolle relatie, deze is echter door mijn eigen schuld beëindigd. Ik weet het niet meer en stel mezelf steeds weer de vraag waarom ik leef. Ik overleef nu al meerdere maanden iedere dag en dat kost me alle energie en die is nu echt helemaal op.

    Ik zou het liefste een einde maken aan mijn waardeloze leven maar weet daar zelfs geen oplossing in te vinden .

    Huisarts, psychologen, familie en ex-partner zien niet hoe ik mij voel en ik laat dit ook heel moeilijk blijken. Ik wil stoppen, maar ik weet niet hoe en durf dat waarschijnlijk ook niet.

    Help!!!!

    Reageer
    • Sil

      Petra

      Beste, ik wil je aanraden om eens een site te zoeken over christelijk geloof. Je leven is niet waardeloos. Misschien vind je deze opmerking niet gepast., maar het is de moeite waard om te bekijken. God heeft je lief. Evangelie vanJohannes, hfst 3, vers 16.

      Reageer
  • Sil

    Kimmie

    Hee,
    Ik heb je verhaal gelezen en heb dus precies hetzelfde wat hierin staat !! Ik heb ook gewoon totaal nergens zin meer in. Ik slik nog geen medicijnen, omdat ze zeggen dat het niet goed is ! Is dat ook zo ? Ik heb moeite met genieten, ik zie alles somber in en heb zelf af en toe de gedachten dat ik mezelf eigen iets wil aandoen. Hoe kut het ook is, dan doe ik het toch maar weer niet. Ik zit er ook echt zo zwaar doorheen. Ik loop er nu inmiddels 4 maanden mee en het lijkt dat niet beter wordt, wat zou je me zeggen?

    Groetjes

    Reageer
  • Sil

    Ano

    Mijn moeder lijdt al enkele jaren aan een depressie. Ik ben zelf 31 jaar en ben ook altijd gevoelig geweest voor de symptomen van depressie. Ik ben nooit naar de dokter geweest hiervoor. Ik heb echt geen levenslust de laatste jaren, dus ik denk wel dat ik depressief ben.

    Reageer
  • Sil

    Marc

    Hallo,
    Ik ben op dit moment in een depressie en voel me erg eenzaam. Ik ben 43 jaar en dan hoor je in de bloei van je leven te staan. Ik voel dat absoluut niet zo. Daarbij komt dat ik homoseksueel ben. Ik probeer op allerlei manieren in contact te komen met een leuk maatje, maar overal loop ik tegen afwijzingen aan. Alles wat ik onderneem, loopt op een grote teleurstelling uit. Daarbij maak ik moeilijk contacten omdat ik een autismestoornis heb. Ook zit ik lichamelijk niet goed in me vel. Het lijkt wel dat de put waar ik in zit zo diep is.

    Reageer
  • Sil

    Badir

    Ik heb er geen woorden meer voor en ik heb er geen kracht meer voor om te zeggen wat ik doormaak. Of ik ga intens rijk worden of ik jaag een kogel door me kop. Simpel is dat. Ik ga niet leven van een uitkering of 8 uur per dag werken om rond te komen. Ik ga intens rijk worden of ik jaag een kogel door me kop.

    Reageer
  • Sil

    R79

    Ik zit nu ook weer in een depressie voor de zoveelste keer. Ik zit inmiddels weer 3 maanden thuis. Ik snap mezelf totaal niet want ik heb nergens zin in ook niet om hulp te krijgen. Ik schaam me de hele tijd voor mezelf omdat ik er niks aan doe. Hoe kan ik die gedachtes uitzetten. Ik loop momenteel bij de crisisdienst van GGZ. Er komt af en toe iemand bij mij thuis om een babbeltje te maken. Meer om mij in de gaten te houden dat ik niks geks doe. Het schiet allemaal niet op zo, maar ik heb er ook allemaal geen zin in. Ik vraag me steeds af waarom ik er geen einde aan maak, zo kan je ook niet leven. Ik ben 36 jaar en heb geen relatie al zou ik dat wel willen. Dat gaat zo niet zoals het nu gaat. Ik begrijp mezelf totaal niet.

    Reageer
    • Sil

      Dieds

      Beste meneer,

      Ik herken uw probleem. Echter werk ik momenteel. Het klinkt heel gek, maar op dit
      soort momenten kan je beter een psyche opzoeken die gaat kijken naar het probleem. Echter is het belangrijk om weer doelen voor jezelf op een rijtje te zetten.

      Reageer
    • Sil

      Pater

      Het geluk hangt af van een werkgever die 'ja' zegt en een leuke man/vrouw die 'ja' zegt. Zeggen ze allebei 'nee', dan zijn we ongelukkig. Zeggen ze allebei 'ja' dan ben je gelukkig.
      Het hangt aan een zijden draadje. En al heb je het allebei, dan kan je weer werkloos worden of uit elkaar gaan. Zo werkt het leven. Het is niets of alles, maar dat kan ook zo weer niets zijn en daarna weer alles.
      Te lang afwijzingen krijgen is klote, maar je kan geen baas of man/vrouw forceren om maar wat met jou te nemen. Stilzitten helpt je niet; je moet zelf het lef hebben om een goede brief te schrijven of om mannen/vrouwen te benaderen.
      Het leven is zinloos, maar zolang je leeft kan je er wel wat van maken. Al ga je vrijwilligerswerk zoeken, maak je jezelf nog nuttig in plaats van dat je de trein opzoekt. Als je er niet meer bent, ga je het niet beter krijgen hoor. "Dat beter" kan je voelen door je in te zetten en/of om je dagen goed te besteden en jezelf beter te voelen.
      En ja, ik heb ook op het randje gestaan. Helemaal niets hebben is minder erg dan er een eind aan maken. Er zijn altijd nog mensen die willen blijven leven terwijl ze 's nachts in de regen op straat slapen en geen cent hebben. Bovendien moeten ze hopen dat het Leger des heils ze binnen laat. Zij willen blijven leven.

      Reageer
    • Sil

      Valerie

      Ik ben 20 jaar en ik heb het vroeger vaak heel moeilijk gehad op school, met baantjes en thuis. Door nare situaties in het verleden ben ik heel onzeker over mezelf geworden en ik heb daardoor ook een heel negatief zelfbeeld gekregen. Twee jaar geleden ben in naar de huisarts gegaan, omdat ik me heel slecht voelde. Toen ben ik doorverwezen naar een psycholoog, die door een test ontdekt heeft dat ik een lichte vorm van autisme heb met een depressie. Daarna ben ik doorverwezen naar het spectrum voor autisme. Ik heb toen een aantal groepscursussen gevolgd met lotgenoten en heb gesprekken gehad met een psycholoog. Ook kreeg ik medicatie van een psychiater. Dit heeft mij al erg veel geholpen. Afgelopen jaar ben ik met een nieuwe opleiding voor toerisme begonnen. Ik wil deze opleiding zo graag afmaken, maar ik heb het vaak heel zwaar. Ik heb het gevoel dat ik mezelf erdoorheen sleep zonder kracht, dat ik me zo slecht (depressief) voel en mijn laatste beetje kracht opmaak. Elk dingetje dat ik doe kost zoveel moeite en inspanning. Ik ben vaak zo aan het vechten tegen negatieve gedachten die ik over mezelf heb en minderwaardigheidsgevoelens. Ik wil blijven doorgaan! Ik wil er niet aan toegeven! Gelukkig heeft mijn psychiater mijn medicatie de laatste keer verhoogd. Ik woon nu ook sinds kort op kamers, waar ik mezelf aangemeld heb bij de GGZ, zodat ze me hier ook kunnen ondersteunen.
      Gelukkig heb ik wel wat vrienden en familie om me heen waar ik bij terecht kan. Mijn nicht heeft bijvoorbeeld ook jaren last gehad van depressies. Door de therapie die zij gehad heeft en de goede antidepressiva, gaat het nu al een hele tijd erg goed met haar. Soms heb ik ook last van zelfmoordgedachten. Ik zal het nooit proberen, want ik wil dit de mensen die van mij houden niet aandoen. Ik gun het mezelf ook heel erg om me beter te voelen en ik weet ook niet of het wel beter wordt als ik zelfmoord pleeg, wie weet waar ik dan terecht kom. Ik hoop dat de mensen die in een soortgelijke situatie zitten nooit de hoop op geven en door zullen blijven gaan, want het wordt beter. Achter de wolken schijnt de zon.
      Groetjes, Valerie

      Reageer
  • Sil

    Fox

    Eerder las ik, "Hoever moet je wegzakken, voor je hulp krijgt".
    Maar draai het eens om; waarom laat je het zover komen, dat je zover wegzakt?
    Dat kan allerlei redenen hebben, maar als je het niet aangeeft of hulp vraagt, weet men ook niets.

    Reageer
  • Sil

    Anoniemma

    Ik ben al jaren depressief.. Ik denk ongeveer 12 jaar.
    Ik ben pas 27 jaar. Ik ben inmiddels getrouwd en ben mama van 2 kinderen. Ik zie het leven soms echt niet meer zitten. Ik denk vaak aan zelfmoord maar het feit dat ik mijn kinderen alleen in deze enge wereld zal achterlaten houd me tegen. 3 weken geleden ben ik er achter gekomen dat mijn man vreemdgaat sindsdien ben ik weer depressief. Het ging al een aantal maanden beter met mij. Ik voel me waardeloos, lelijk, onbelangrijk en onzichtbaar. Ik heb ook geen vriendinnen met wie ik kan praten. Ik kom laatste tijd dagen niet uit huis. Ik voel me schuldig tegenover mijn kindjes. Ze verdienen een betere mama als ik.

    Reageer
  • Sil

    Awella

    Soms wil ik dood

    Reageer
  • Sil

    Sebas

    Ik ben 31 en een prachtig gezin. Ik heb een leuke baan en zelf wat vrienden en een beetje familie en ook nog een hond. Dat ik zoveel heb om voor te leven zorgt ervoor dat 'het' alleen nog maar meer pijn doet. Ik vecht al bijna 10 jaar tegen mijn depressie. Ik heb goeie dagen maar ze zijn schaars. Ik ben bang dat ik werkelijk ben vergeten hoe het voelt om oprecht gelukkig te zijn en ik merk dat ik ook niet zo goed meer weet wie ik nu werkelijk ben. Ergens heb ik meer kennis over de persoon die mensen denken dat ik ben dan dat ik mijzelf ken. Ik moet zeggen dat ik niet overmatig moe of futloos ben. Ik ben gewoon heel goed geworden in het doen alsof. Hierdoor voelt het na zo'n lange tijd wel alsof ik iemands anders leven leef. Suïcidaal zou ik mezelf niet willen noemen, maar veel waarde hecht ik niet aan het leven. Juist dat maakt mij nog somberder dan dat ik eigen al ben. Ik heb therapie gehad, medicijnen geslikt, praatgroepen bijgewoond maar ik krijg het niet voor elkaar. Volgende week ga ik wederom een traject in. Weer zal ik er vol voor gaan in de hoop dat ik niet langer geconsumeerd zal worden door mijn binnenste maar ik doe het ondertussen niet meer voor mezelf, ik doe het voor mijn kids.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

64 - 4 =

.
Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren