Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

Een aandoening is een verzamelnaam voor: symptomen, syndromen, klinische tekens, ziekten, handicaps en letsels

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Barbara

    5 maart 2015, 11.55 uur. Dan komt gewoon de politie je oprit oplopen om te zeggen dat het leukste mens op deze wereld er niet meer is. Het is nu 11.56 uur. Iedereen kan zo fijn zeggen je moet door voor je kinderen. Die zijn oud genoeg, die redden zich wel, maar ik heb geen zin meer in dit leven.

    Reageer
    • Sil

      K

      Barbara, hou vol, want het wordt makkelijker. Goedbedoelde adviezen van anderen schieten tekort, maar misschien kan het samenzijn met je kinderen jou wat warmte bieden.

      Reageer
  • Sil

    Fizzy

    Fijn voor je, dat je er weer uit bent gekomen. Ik heb zelf al heel lang depressieve klachten. Ik heb ook heel veel gesprekken gehad met diverse psychologen. Momenteel heb ik dat ook. Helaas moet ik zeggen, dat het me niet heeft geholpen. Of misschien een beetje, maar niet voldoende. Ik heb na al die jaren nog vaak last van een negatief zelfbeeld. Ik zal geen zelfmoord plegen, maar ik ben het regelmatig gewoon zo verschrikkelijk zat om te merken dat ik niet vooruitkom. Ik denk soms ook, dat het aan mezelf ligt, dat ik niet wat positiever kan worden. Ik ben sinds vandaag weer aan het joggen, aangezien beweging goed voor je is. Ik voelde me inderdaad wel even wat beter. Ik ga er wel mee door. Toch denk ik: het zoveelste zoethoudertje! Ik ben soms verschrikkelijk boos en gefrustreerd, omdat ik steeds maar niet opknap. Daarom ben ik geneigd om te zeggen: mooi hoor, al die zogenaamde oplossingen, maar bij mij werken ze niet. Ik blijf waarschijnlijk voor de rest van mijn leven worstelen met depressieve gevoelens, en last houden van een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Ik vond dat het maar eens gezegd moest worden, dat sommige mensen gewoon nooit weer beter worden en dat dan maar moeten proberen te accepteren. Gemakkelijk is dat niet. Ik vind het arrogant om te denken, dat alle problemen opgelost kunnen worden. Dat is gewoon niet zo!

    Reageer
  • Sil

    Jemoesteensweten

    Ik vind het heel kwalijk dat sommigen hier onwetende reacties plaatsen. Ik vecht al vijftien jaar met suïcidale gedachtes en depressie en heb er al 2 pogingen opzitten. Ik lees reacties van kijk naar het positieve en na regen komt zonneschijn, wat nou als ik je zeg dat ik elke dag de hel zie en dat er geen regen is maar een storm, een storm aan gevoelens waar ik niet vanaf kom en alles wat ik zie is niet negatief maar zwart, leeg en hopeloos!
    Ik heb zo vaak geprobeerd met mensen te praten en het enige wat ik altijd hoor en zie is: onbegrip!
    Ik ben nog niet één tegengekomen waarvan ik voel dat die snapt wat ik voel en meemaak elke dag weer.
    Ik snap best dat jullie mensen zich beter willen laten voelen, maar als je geen flauw benul hebt van waar je het over hebt, zeg dan liever niks a.u.b.

    Reageer
    • Sil

      André

      Ik wil je even zeggen dat ik jouw reactie zeer gewaagd maar super goed vind!
      Ik herken mij hierin en over je reactie van: 'ik ben nog niet één tegengekomen waarvan ik voel dat die snapt wat ik voel of meemaak elke dag weer'. Dat denk ik ook vaak, maar aan de andere kant denk ik: 'misschien maar goed ook, want dat zou betekenen dat diegene hetzelfde heeft meegemaakt en voelt wat ik voel en dat gun ik niemand'. Ik weet zeker dat er een aantal mensen zijn die jou begrijpen. Ik weet wel zeker dat ik jou begrijp, dit is zo herkenbaar.

      Reageer
  • Sil

    Loner

    Ik herken zoveel dingen in mezelf. Ik ben zelfs op vakantie gegaan in de hoop dat het beter zou gaan met me. Maar helaas geen verschil. Ik heb nergens zin in. Ik heb geen zin in het leven. Ik voel totaal geen levenslust. Ik voel totaal geen wil meer in mezelf. Volgens mij wilt mijn ziel niet meer.
    Het is nu al vier jaar zo en ik heb heel veel therapieën gedaan. Het is ook niet mijn eerste depressie, maar de zoveelste. Ik heb echt mijn best gedaan om uit deze depressie te komen. Ik heb al het mogelijke gedaan, maar nog steeds geen zin in het leven.

    Reageer
  • Sil

    SuicidalTed

    De enige reden waarom ik nog leef, is voor mijn familie en de angst voor wat voor straf er volgt voor zelfmoord. Ik wil namelijk niet weer het risico lopen om weer naar de hel te gaan.

    Reageer
    • Sil

      Kiki

      Hoi Ted, wat is dit herkenbaar!

      Reageer
    • Sil

      Overeindblijven

      Herkenbaar!

      Reageer
  • Sil

    Bo

    Beste Pater,

    Ik weet niet of je wel eens echt depressief bent geweest? Maar zo makkelijk werkt dat niet. Je kunt in het leven veel dingen op je pad krijgen, zoals mishandeling in je jeugd, seksueel misbruik, verlaten door je partner of je baan kwijt.
    Oordeel niet zo makkelijk, ik ben (was) een sterke vrouw, maar heb het door deze ervaringen geestelijk heel zwaar. Ik blijf doorademen voor mijn kinderen, maar het is iedere dag weer een gevecht. Ik ben beschadigd door het leven.
    Ik denk dat jij ooit je grote teen hebt gestoten en daarvan in een dip bent geraakt?

    Reageer
  • Sil

    Lodewijk

    Ik ben ook altijd moe en lusteloos. Ik heb soms geen zin meer in het leven. Maar ik moet verder met mijn leven. Ik heb geen keuze, ik moet zorgen voor mijn dochtertje van bijna 13 en voor mijn moeder van 90 jaar. Ik kan ook niets meer. Als ik eens uit ben en het wordt later dan 10.00 uur val ik bijna in slaap. Als ik een stuk of drie biertjes drink gaat het nog wel, maar neem ik er 4 of 5 dan denk ik 's nachts en ook overdag dat ik dood ga. Ik ben al in een jaar twee keer met de ambulance weggebracht en ben ook een aantal keren naar mijn huisarts gevlucht omdat ik dacht dat ik dood ging. Het is geen leven zo want ik leef in een cirkeltje en als ik daar buiten kom gaat het mis. Ik weet ook niet meer wat er aan te doen is. Ze zeggen dat ik lichamelijk niets mankeer en ik ben ook al 100 keer onderzocht. Toch blijf ik me slecht voelen. Het enige wat echt bij mij helpt is sporten en dan vooral fietsen, het liefst 4x per week minimaal 2 uur per keer. Ik ben 60 jaar en weet echt niet hoe het nu verder moet. Ik zie overal tegenop, de meest kleine dingen en ook leuke dingen staan mij tegen. Wie herkent deze problemen en wie weet wat ik nog moet doen? Ik heb alle medicijnen al geprobeerd. Op het moment is het enige medicijn wat helpt themazepan en oxazepam. Dit is rust- en slaapmedicatie. Help.

    Reageer
    • Sil

      Schemerlampje

      Hallo Lodewijk,
      Wat herken ik veel in jouw verhaal! Ook ik ben zestig jaar en heb dagen erbij dat ik echt dood wil. Ik heb jarenlang bij mijn huisarts gelopen maar het antwoord was steevast: jij bent een sterke vrouw, jij komt er wel. Naar buiten toe ben ik zeer verzorgd en opgewekt, maar praten over mijn leegheid doe ik niet. Ook ik ken geen vreugde meer in mijn leven en voel mij uitgeput en moe. Mijn moeder van negentig jaar heeft mij uitgezogen door mij geen aandacht te geven toen ik 25 jaar geleden weg ging bij mijn man. Twintig jaar heb ik in stille armoede geleefd met mijn twee kinderen. Ik heb altijd gewerkt in de zorg voor een minimumloon en heb het overleefd! Mijn kinderen zijn nu de deur uit en het gaat iets beter met mij. Elke dag denk ik: kop op, je komt er wel. Doordat ik weinig vreugde en liefde heb gehad, ben ik nu zover dat ik nergens meer blij om ben en dat maakt het leven zo moeilijk.
      Sociale contacten heb ik genoeg, maar het is en blijft oppervlakkig. Iedereen heeft zo zijn problemen en ik durf hier niet over te praten. Sinds vorig jaar heb ik een volkstuin en dat is heerlijk, misschien is dit ook iets voor jou. Verder ga ik zeer regelmatig onder de mensen en probeer echt te genieten. Ik woon in een dorp waar iedereen elkaar kent, een dorp met mooie terrasjes aan de Maas.
      Ik weet niet hoe jij woont maar ik ben verhuisd van de stad weer terug in mijn eigen dorp en dat heeft enorm geholpen. Dat neemt niet weg dat mijn lege en verdrietige gevoel blijft, maar op die manier probeer ik van de medicatie af te blijven.

      Reageer
    • Sil

      Trientje

      Beste Lodewijk

      Ik herken ook mezelf in jouw verhaal! Ook ik ben de hele dag door vermoeid. Ik hou ook vol voor mijn lieve dochter van acht jaar en voor mijn ventje en mijn familie. Vorige week aan de schoolpoort (de eerste dag van het nieuwe schooljaar) kwam ik een mama tegen die net hetzelfde heeft als wij zovelen onder ons. Zij heeft me een zeer goede tip gegeven: mijn bloed eens laten onderzoeken ivm bijnieruitputting, vitamine D + B12 tekorten.
      Ik ga morgenvroeg naar de dokter en hoop hierover meer uitsluitsel te weten te komen!.

      Het zal een lang herstel zijn, maar als het dit is, kan ik eindelijk verder met mijn leven en beginnen aan een herstel! Ik hoop dat dit voor velen een goede tip is. Samen op weg naar een beter en gelukkiger bestaan!!! xxx Dikke knuffel xxx

      Reageer
  • Sil

    Wesley

    Hallo,
    Ik ben Wesley en ik ben nu 17 jaar. Ik heb eigenlijk geen idee of ik een depressie heb of niet, maar ik voel me dag in en dag uit niks meer waard. Ik wilde/wil graag bij het leger, maar ben afgekeurd. Sinds deze gebeurtenis ging alles tegenzitten. Ik weet niet of het meisje waar ik gevoelens voor heb me bedriegt. Ik weet niet wat ik in de toekomst moet doen. Ik weet niet wat ik wil bereiken. Ik zit nu eigenlijk weg te rotten in mijn kamer. Ik heb mezelf afgevraagd of ik er niet gewoon een einde aan moet maken. Ik heb helemaal geen zin meer. Het enige wat mij nog op deze aardbol houdt is mijn familie, vrienden en hoop. Ik probeer tegen mezelf te zeggen dat ik geduldig moet zijn, dat tijd vanzelf aangeeft wat er met me gebeurt. Maar ik begin mijn hoop te verliezen.

    Reageer
    • Sil

      Gabrielle

      Hoi Wesley, sommige dingen heb je zelf niet in de hand, wat vind je nog meer leuk behalve het leger? Heb je nog meer ambities? Probeer je te focussen op wat je leuk vindt en ga ervoor. Laat je niet uit het veld slaan als het een keer tegenzit. Zie alles in het leven als een les en leer ervan. Iedereen heeft wel eens een dip, de ene wat langer en erger dan de ander. Op zo'n moment is ook niets meer positief. Maar denk maar zo: na regen komt zonneschijn. Dat is in dit geval ook zo; al ben je depressief of somber, ook daar kom je overheen. Je moet er zelf wel wat voor doen, hoe moeilijk ook. Iedereen ervaart het natuurlijk op zijn of haar eigen manier. Ga lekker sporten of doe iets anders wat jij leuk vindt! Probeer jezelf uit dat isolement te halen. Koester je familie. Niemand heeft gezegd dat het leven altijd makkelijk is, maar jij kan hem positief invullen.
      Kijk naar het positieve, sleep jezelf uit het negatieve en ga ervoor!

      Reageer
  • Sil

    Pater

    In onze kindertijd mogen we spelen. Op school mogen we leren. Maar dan hebben we een roze bril op en niks wordt over het werkelijke leven verteld. Leuk egoïstisch kinderen nemen. Zet ze op een verrotte wereld. Maar als je alles zelf moet regelen en alles moet betalen is het leven een stuk zwaarder.
    Het leven is zinloos. Maar daar komen we pas achter als we rond de 30 zijn. Geld kan ons gelukkig maken maar zonder werk heb je het niet. Fitte mensen zitten 3 jaar thuis "omdat ze niet in het profiel passen".
    Het ligt dus niet aan jezelf. We willen het beste voor onszelf en iedereen. Maar als de rest van de wereld je uitkakt is het leven dus waardeloos gemaakt door externe factoren. Ik kan er een boek over schrijven.
    Kortom: als je accepteert dat het leven kloet'n is dan kan het enkel beter worden. Ben je compleet met kinderen en werk, is het vaak alsnog geen rozengeur. Kinderen moeten op school leren dat je de levensverwachting niet te hoog moet leggen.

    Reageer
  • Sil

    Ktpoos

    Ik weet ook wat depressiviteit is.. Ik ben een man van 67 wordt soms gek voel me alleen muren komen op je af als je 3 kinderen hebt 2 kleindochters die je nooit ziet. Ik heb de oudste 16 jaar geleden gezien op een begrafenis en daarna nooit meer gezien. Het minste en de jongste heb ik een jaar geleden gezien. Ja ze komen bij je als je ze nodig hebben, dan zie je ze even dan vraag je netjes kom gewoon keer langs. Ja, zeggen ze nou echt niet. Je mailt en je hoort niks. Wat heeft mijn leven nog zin.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

17 - 7 =

Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren