Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Pheebs

    Ik ben laatste tijd alles zat, vooral mijn werk. Ik heb een chef die super lomp is, maar het is een groot familie en vriendjes bedrijf. Als je je verhaal kwijt wilt wordt je niet gehoord. En ze willen dat je alles stil houdt, lekker makkelijk. Ander werk probeer ik al twee jaar te zoeken, ben nu leidinggevende en verdien lekker dat moet ik op gaan geven en weer productiewerk gaan doen ofzo. Was hierin gerold, had het naar mijn zin maar erger me teveel aan de dingen die slecht geregeld worden. Ook ben ik vaak dingen snel zat en vrienden en vriendinnen houden is ook moeilijk voor mij. Me broer heeft altijd leuke vriendenclub gehad. Ik nooit. Begin me altijd aan mensen te ergeren, ben de humor van mijn huidige vriend zat. Zo kinderachtig. En hij zegt vaak dingen die helemaal nergens op slaan en niet waar zijn. En probeert mijn vader de les te lezen over iets waar ie de ballen verstand van heeft en mijn pa dus wel.
    Kortom ik ben alles beu. Behalve onze jonge labrador, voor haar leef ik nog. Denk steeds vaker dat ik alles wel gezien en gedaan heb en dat het tijd wordt om lekker lang te gaan slapen zonder wakker te worden.

    Reageer
  • Sil

    Opzoek

    Ik herken ook veel in al deze verhalen... ik geloof alleen echt niet in antidepressiva.

    Ik heb op mijn twaalfde gevochten tegen drie hersenbloedingen, omdat ik wilde overleven. Maar heb daar de laatste vijf jaar al spijt van. Ik blijf hier enkel nog maar voor mijn familie en om mijn hond. Als ik die niet had gehad had ik allang mijn eigen stekker eruit getrokken.
    Ik kots echt van deze maatschappij.

    Reageer
    • Sil

      Ineke

      Ja lastig hè die negatieve mentaliteit in de maatschappij die vooral via de (sociale) media bij ons binnenkomt. Iedereen ventileert, al dan niet anoniem, ongezouten zijn mening. Mijn moeder zei altijd 'het goede werkt in stilte en het kwade met veel lawaai'. Het goede is er wel, alleen minder zichtbaar. Je moet daar oog voor leren krijgen. Wellicht vind je het leuk de documentaire film "Down To Earth" te gaan kijken. Deze draait momenteel in de filmhuizen. De film laat de wijsheid zien van volken die nog dicht bij de natuur wonen. Opvallend is dat zij zich allemaal gelukkig voelen. De film kan je inspireren door op een andere manier naar het leven te gaan kijken.

      En antidepressiva kunnen wel degelijk helpen als je in een depressie zit of angstig bent. Daar hoef je niet bang voor te zijn. Het is vaak een tijdelijk middel ter ondersteuning.

      Blijf niet alleen tobben met je sombere gevoelens. Je bent niet alleen daarin, ook al voelt dat wel zo.

      Reageer
  • Sil

    Lorelai

    Ik vind het leven maar een worsteling.

    Reageer
    • Sil

      glenn

      ik ook... Heel erg! Terwijl er ook zoveel goeds is, zoals mijn lieve kids.

      Reageer
  • Sil

    Joshua

    Hallo,

    Als ik dit allemaal lees is het voor mij ook allemaal herkenbaar. Moeilijke jeugd gehad. Veel trauma's. In 2013 een zware burn-out gehad. Daarbij ben ik al heel lang depressief, waar ook al vijf jaar lang winter depressies overheen komen. Zit nu anderhalf jaar in de ziektewet. Worstel met alcohol en heb om de twee à drie maanden een terugval. Heb een scheurtje in mijn middenrif wat veel pijn doet. Ik kan niet slapen en slik slaapmedicatie.

    Ik ben naar God gegaan. Ik heb gebeden tot Hem. In 2015 heb ik mij laten dopen. Ik zit nog steeds klem met mijzelf. Maar ik weet dat Hij de enige weg is naar genezing en herstel. Ga naar Hem toe bid tot hem. Hij houd van ons.

    Joshua.

    Reageer
    • Sil

      Samsonjo

      Fijn dat je ook die weg gevonden hebt. Uiteindelijk is dat het belangrijkste doel van ons leven: God (terug)vinden :-)

      Reageer
      • Sil

        Sylvana

        Wat een onzin... ik lieg niet, ik wil ook niet voorgelogen worden. Zeker wat betreft het geloof... ik wil een ding duidelijk hebben. Kom niet aan met dit soort bullshit... dat je je laat bedonderen, jouw zaak.

        Reageer
        • Sil

          Dat-doe-je-toch-niet?

          Het wordt pas bullshit als je hetgeen waar je in gelooft niet serieus neemt. Maw. wat heb je nou aan de evolutietheorie als mensen intussen ook apen injecteren met hiv? De mensheid moet beschermd worden tegen zichzelf.

          Reageer
      • Sil

        guusje

        Hoi Samsonja, ik bid ook vaak tot onze God, maar het helpt allemaal niet veel. Het is
        net of ik steeds depressiever wordt. Ik wil liever niet meer leven, maar probeer vol te houden voor mijn hondje.

        Reageer
        • Sil

          Samsonjo

          Dag Guusje,

          Ja, God lijkt soms ver weg. Ook voor mij. Ik bid ook al jaren om van mijn depressie af te geraken. Maar ook van mijn Schizoïde Persoonlijkheidsstoornissen (SPS) als gevolg van geestelijke mishandeling gedurende mijn eerste 19 levensjaren. Maar zoals Jezus zei: De aanhouder wint. Of je hier nu verhoord wordt of straks als je bij Hem mag zijn. Ook Abraham moest wachten tot hij 99 jaar was op zijn eerste zoon. Een groot nageslacht heeft hij nooit gezien maar wel gekregen. Alles wordt bepaald door waar wij onze focus op leggen. Ik beschouw mijn leven hier als een voorbereiding op het eeuwig leven met Hem, ook al moet ik nu leven met depressie en SPS. Voor wat het waard is.

          Reageer
        • Sil

          Johan20

          Ik leef ook echt voor mijn Jack Russel anders had ik allang voor een trein gesprongen denk ik.

          Reageer
  • Sil

    Karin

    Ik heb een moeilijke jeugd gehad. Geen liefde en geborgenheid gekend, mijn moeder was aan alcohol verslaafd en werd mishandeld door mijn vader. Mijn vader werd verslaafd aan de harddrugs en werd een junkie, hij is overleden aan kanker. Net na zijn overlijden werd mij verteld dat hij aids had. Mijn vriend had mij verlaten voor een ander net toen onze dochter drie maanden oud was. Om een heel lang verhaal kort te maken, nu ben ik weer verlaten door mijn vriend en ben ik erg in de war en verdrietig. Ben ook in die tijd geopereerd aan een voorstadium van k aan mijn vagina en zit nu vier weken thuis voor herstel. Ik ben mezelf helemaal kwijt en huil veel.

    Reageer
  • Sil

    Arina

    Ik zou ook wel graag e-mail contact willen hebben met iemand die herkenning vind in mijn reacties maar ik zie niet overal bijstand "mail mij als er iemand op mij reageert".
    Hier wel. Hoe kan dat?

    Reageer
  • Sil

    ikwilrust

    Veel herkenning. Ik heb niet eens zin om mijn verhaal te vertellen hier. Ben nu al jaren onder behandeling, maar raak soms zo verschrikkelijk gefrustreerd. Om rust te krijgen zou ik moeten verhuizen, maar dat gaat niet. Dan krijg ik er nog een gigantische schuld bij. Weer iets om bovenop de berg problemen te gooien. Ik heb bijna dag en nacht oordopjes in. Ben hypersensitief, dus extreem gevoelig en dat breekt me vaak op. Ik was juist weer een beetje mijn conditie aan het verbeteren door banen te zwemmen, maar nu zetten ze steeds de muziek heel hard. Voor mij is het alsof er iemand met nagels over een krijtbord gaat. Zo heb ik ook bovenburen die ik steeds hoor, ze hebben periodes waarin ze heel erg schreeuwen naar elkaar, dan weer doet hij een oorlogsspel op de computer en hoor ik steeds die geluiden. Als ik het aangeef ontkennen ze dat het bij hun vandaan komt. Ik vlucht soms mijn huis uit om rust te zoeken, maar ben ook fysiek niet fit (chronische vermoeidheid en fibromyalgie), dus niet veel opties. Mocht er iemand tips hebben dan hoor ik ze graag.

    Reageer
    • Sil

      glenn

      Heb ik niet voor je. Heb alles vrijwel hetzelfde (geen fibromyalgie). Ik zou weg willen.

      Reageer
  • Sil

    SamsonJo

    Het draait eigenlijk allemaal rond Leven of Overleven. De meeste van ons Overleven. Ik heb begrepen dat God wil dat we LEVEN. Maar ja, dat ik gemakkelijker gezegd dan gedaan. De voorbije jaren ben ik intens op zoek naar antwoorden en oplossingen. Hoe ga ik om met de vele trauma's (in het vakjargon A en B cfr Jim Wilder), met mijn schizoïde persoonlijkheidsstoornissen, met mijn depressie (cfr Neil Anderson)? Door de vele schade en misvormingen ben ik bij momenten niet in staat om te begrijpen wat ik lees. Maar ik geef niet op. Ik weet dat God wil dat ik LEEF. Ik weet alleen niet hoe. Ik ben er naar op zoek en hoop en geloof dat Hij mij ooit zal duidelijk maken hoe ik het moet aanpakken. Alles heeft ZIJN tijd. Ondertussen stelt Hij ons geduld op de proef (al 62 jaar) maar mogen we weten dat het vroeg of laat zal renderen. Voor wat het waard is.

    Reageer
    • Sil

      frazzeld

      Voel me de laatste tijd ook erg depressief en angstig. Ben verhuisd, misschien ligt het daaraan.

      Reageer
    • Sil

      Nicky

      Ik heb ook al veel gebeden. Hoort God ons niet? Ik ben te ziek om te leven. Ik leef niet meer, ik besta alleen nog.

      Reageer
  • Sil

    Arina

    Wat moet je dan doen als je regelmatig moet knokken? Een poos gaat het goed en dan weer een heel stuk minder.
    Ik ben niet manisch depressief maar "alleen heel gevoelig".

    Groetjes, Arina

    Reageer
    • Sil

      Arina

      Ik wens iedereen sterkte maar kan niet eens goed overweg met mezelf...

      Reageer
  • Sil

    Orold

    Wanneer komt er een einde aan deze veeleisende maatschappij? Zoveel psychische problemen. Ik vind het moeilijk een balans te vinden, 32 jaar en nog steeds aan het vechten tegen mijn oerinstinct. En op veel steun van onze leiders moeten we niet rekenen, het is ieder voor zich. Als je de statistieken bekijkt weet je genoeg. Het onmogelijke proberen te bereiken, met die gedachte leef ik bijna elke dag. Sterkte aan iedereen die het moeilijk heeft.

    Met vriendelijk groet,
    N.N.

    Reageer
    • Sil

      Arina

      Het is steeds meer ieder voor zich en God voor ons allen. Ik ben 51 en weet ook nog steeds niet hoe ik daar mee om moet gaan...

      Groetjes,
      Arina

      Reageer
      • Sil

        bas

        Ik had dat ook, ben gaan liften en vond de rainbow familie. In Spanje is een plek waar ze zijn.

        Reageer
        • Sil

          Arina

          Het spijt me Bas, dat is niet mijn ding. Eigenlijk wilde ik niet eens reageren.

          Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

73 - 3 =

.
Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren