Gezondheidsplein is een informatieve website over gezondheid. De gezondheidsinformatie op deze website staat los van eventueel getoonde advertenties.

Depressie: als leven overleven wordt

Verhaal door Elsbeth (27)

Elsbeth (27 jaar) heeft twee keer een depressie gehad. Ze geloofde eerst niet in therapie, maar uiteindelijk heeft ze zich er toch aan toe gegeven. 

"Thuis praatte ik nooit over problemen, laat staan over mijn gevoelens. Ik kom uit een religieus gezin. Op mijn twintigste heb ik het ouderlijk huis verlaten en ben ik op mezelf gaan wonen. Ik werkte als ziekenverzorgende in een verpleeghuis. Ik was ambitieus, wilde zoveel mogelijk leren en wilde hogerop. Mijn werk was me alles, daar stortte ik me volledig in. Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, die voor het leven ging."

Prestatiedrang

"Opeen ging het echter mis. Ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Dat was een hele verandering. Ik kreeg nieuwe collega's en had het idee dat ik me moest bewijzen. Op een avond had ik moeite met medicijnen delen. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Iets wat ik niet van mezelf kende. Die nacht kon ik niet slapen, terwijl ik me zo moe voelde. Ik had ook ontzettend hoofdpijn. De volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan. Die adviseerde mij een weekje vrij te nemen. Volgens hem had ik iets te veel hooi op mijn vork genomen. Ik meldde me ziek en kroop mijn bed in. Ik ben daar echter de volgende zes weken niet meer uitgekomen."

Intens vermoeid

"Ik was zo moe, zo intens moe. Ik had nergens zin in en zakte steeds dieper weg. Ik was de zin van mijn leven kwijt. Ik zorgde slecht voor mezelf. At slecht, leefde op zakken chips en pakken yoghurt. Ik kleedde me niet aan. Ik ging me afzonderen, want ik schaamde me. Ik had alles, maar ik voelde me beroerd. Als mensen kwamen, deed ik niet open. Mijn telefoon had ik permanent uitgezet. Mijn huisarts waar ik eens in de week moest komen, zei dat ik in een depressie zat. Ik een depressie, dat kon niet. Ik veroordeelde mensen die depressief waren. Die waren in mijn ogen slap. Die mensen moesten er eens voor gaan, zich niet zo aanstellen. Het heeft maanden geduurd voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging. Dat ik depressief was."

Therapie

"Ik had hulp nodig. Ik begon met medicijnen slikken. Na een aantal maanden ging ik me iets beter voelen. Echter nog niet voldoende (volgens de huisarts). Na veel aandringen ben ik in psychotherapie gegaan. De eerste keren dat ik daar kwam, heb ik weinig tot niets gezegd. Mijn verhaal ging niemand iets aan. Dat was van mij. En zou praten mijn depressiviteit doen verdwijnen? Daar geloofde ik niet in. Toch ben ik door de tijd heen gaan praten. En langzaam maar zeker kwam ik erachter dat ik ook gevoel had. Dat ik mocht lachen, mocht huilen, boos mocht zijn. Dat dit gevoelens zijn die bij het leven horen. Die geuit moeten worden om echt te leven. Op een gegeven moment ging het weer goed met me. Ik ben toen gestopt met de medicijnen en met de therapie. Voor mezelf had ik een besluit genomen: dit zou nooit meer gebeuren. Ik had beter naar mezelf leren luisteren."

Hyperventilatie

"Ik ging weer aan het werk met veel plezier. Een soort bewijsdrang had ik nog steeds. Ik werd leidinggevende. En dat al op mijn 23ste. Een paar jaar na mijn depressie zat ik weer thuis. Ik was even daarvoor naar mijn huisarts geweest. Ik had al wat langer last van lichamelijke klachten. Maar dat weet ik aan het feit dat het druk was op mijn werk. En dat ik een medewerker op non-actief had moeten zetten. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Die nacht had ik het flink benauwd en ik had pijn op de borst. Volgens mijn (nieuwe) huisarts was dat hyperventilatie. Volgens hem wezen de klachten weer in de richting van een depressie. Volgens mij was dat niet zo, want ik had toch genoeg handvaten dat het me niet weer zou gebeuren. Ik luisterde toch naar mijn lichaam? Niet dus."

"In die week kreeg ik in de gaten dat het inderdaad wel eens een depressie kon zijn. Ik had hevige angsten: dat ik door mijn benen zou zakken als ik op zou staan, dat mijn hart er mee zou stoppen. Ik ben vrij snel weer met medicijnen begonnen. Pas na vijf, zes weken merkte ik enig effect. Ik had wat extra medicijnen gekregen tegen de angsten. In die periode voelde ik me echt vreselijk. Dit was geen leven meer, maar overleven. Ik wilde dood, nee dat was het niet, ik wilde zo niet leven. Het was 24 uur per dag donker in mijn hoofd. En als ik geluk had, was het 5 minuten even wat lichter. Toen de pillen begonnen te werken, heb ik de Riagg gebeld voor therapie. Na mijn eerste depressie dacht ik, dit gebeurt mij nooit weer. Als ik nu kijk heb ik de eerste depressie van de zijlijn meegemaakt en de tweede depressie ben ik er doorheen gegaan. Voor mijn gevoel moest ik eraan geloven."

Geen leidinggevende meer

"Eerst moest alles afgebroken worden, echt alles, om weer te kunnen bouwen. Nu gaat het goed met me. Ik ben een aantal weken geleden gestopt met medicatie. Spannend hoe het verder zal gaan. Ik heb veel geleerd, heel veel. Geleerd om verantwoordelijkheid te nemen over mezelf. Geleerd om lief voor mezelf te zijn. Ik werk weer, parttime en heb geen leidinggevende functie meer. Wat betreft kennis en ervaring kan ik meer. Maar geestelijk trek ik dat niet. Dit vind ik nog steeds moeilijk. De depressie heeft veel pijn, verdriet en tijd gekost. Maar ik heb gekozen. Ik heb kunnen kiezen voor het leven. Ik heb veel moeten inleveren. Daar staat tegenover dat het leven steeds leuker wordt. Ik kan nu genieten. Als je in een depressie zit, dan is het donker en kun je je niet voorstellen dat je er ooit nog uitkomt. Maar het kan. Mij is het ook gelukt en hoe!"

Reageren

Reacties

  • Sil

    Tuinman

    Ik zou t liefst nu nog willen stoppen met alles...

    M'n vrouw is meer een zus voor me die het eten kookt. Krijg van haar totaal geen liefde zoals een aai over de bol of zoiets. Seks is er al helemaal niet meer bij. Pak haar toch regelmatig even vast maar heen reactie terug...
    Voel mij zo waardeloos.Heb al een keer therapie gehad zonder goed resultaat. Heb medicatie gehad maar ben ermee gestopt.
    Ben 54 jaar, heb twee kinderen en ben al twee keer opa. Vind dit wel leuk... Ik heb nooit gedronken maar de laatste weken steeds meer merk ik. Roken doe ik niet meer sinds een jaar of vijftien. Ik heb een eigen hoveniersbedrijf met drie medewerkers.
    Ik wil er er eigenlijk wel uitstappen, ik ben er klaar mee.

    Wie heeft er advies of raad voor mij?

    Reageer
    • Sil

      kaat

      Beste Tuinman,
      Vraag aan je vrouw of ze van je houdt. Vraag jezelf wat je mist, wat er veranderd is en sinds hoe lang het anders is. Praten met je vrouw en niet meteen een oplossing verwachten.
      Stap voor stap. Liefs, Kaat

      Reageer
  • Sil

    Kyra

    Mensen zeggen dat ik depressief ben. Vroeger was ik vaak vrolijk, maar sinds veel vrienden me in de steek lieten hoewel ik alles voor ze deed en m'n vriendje het uitgemaakt heeft, zie ik geen reden om nog te blijven. Ik wil soms liever dood, niemand begrijpt mij.... Ik hoef gelukkig nog maar twee jaar naar de meest vreselijke school, maar ik ben waarschijnlijk of dood of nog steeds ongelukkig.

    Reageer
    • Sil

      Sogna

      Liefe Kyra,

      Mijn naam is Sogna, moeder van vier kinderen. Ik heb twee zonen die ook niet goed in hun vel zitten met angsten, denken dat ze ziek zijn of dood gaan. En nog erger: ik heb het al jaren.

      Ik weet dat het allemaal in je hooft zit, en weet ook dat wij mensen met dit grote probleem dat wel weten, maar dat verandert niet dat we het echt voelen. Ik heb me er goed boven op gevochten en tot nu toe mag ik zeggen gaat het me goed af. Mijn ene zoon heeft er veel over gelezen op internet, wat het nou allemaal is waar het vandaan komt en moet ik zeggen: hij staat nu weer beter in het leven dan voorheen. Helaas geeft mijn oudste zoon nog niet goed toe aan de angsten dat hij ze veroorzaakt dus doe ik er alles aan om het hem te laten begrijpen.

      Kyra jij kan je leven helemaal weer onder controle krijgen, maar jij zal moeten vechten voor jezelf en je inpraten dat het ook anders kan. Niemand kan jou begrijpen dat is zeker waar, want zij hebben niet wat jij voelt. Maar geloof me, je kan er vanaf komen. Het is vechten, vechten tegen jezelf en zeggen: NEE HET IS NIET ECHT!
      Concentreer je op je ademhaling en je lichaam, iedereen kan het overwinnen .'T is alleen best moeilijk.

      Veel liefs Sogna

      Reageer
  • Sil

    Mooimeisje

    Hoi allemaal,

    Ik ben een moeder van dertig jaar die al sinds haar jeugd worstelt met depressies. Op mijn zestiende heb ik een einde aan mijn leven geprobeerd te maken, dit mislukte. Mijn familie is erg met zichzelf bezig en ik trok nare, narcistische vriendjes aan. Ik zag mijzelf altijd als mindere, dus nam genoegen met wat op mijn pad kwam. Dat ik verder best wel intelligent ben deed er niet toe, ik moest vooral mooi zijn. Dat laatste hoorde ik vaak genoeg van mijn moeder. Ik ging mij ernaar gedragen maar het knaagde vreselijk aan mij, want er zit meer in mij dan dat, al geloofde ik dat nooit. Na een reeks ongelukkige ervaringen, zoals de scheiding van mijn ouders, pesterijen en mishandelingen door jaloerse(?) leerlingen en ex-vriendjes was ik het zat, ik wilde niet meer. Blijkbaar verdien ik dit en ben ik gewoon een leeg omhulsel en doe ik er niet toe, want voor mijzelf opkomen durfde ik niet. Jaren en therapieën later kwam ik er op mijn 25e achter dat ik ADD en angststoornissen heb en door faalangst altijd onder mijn niveau heb gepresteerd. Een opluchting dat ik mijzelf kon labelen, maar wel te laat. Ik werd veel aan mijn lot overgelaten destijds. Iedereen was vooral met zichzelf bezig en mijn schreeuw om aandacht namen ze nooit serieus. Ik was immers een mooie meid, waar maak ik mij druk om?

    Toen ik twee jaar geleden ging scheiden van mijn ex, die mij jarenlang de grond in boorde in het bijzijn van onze zoon, was ik doodsbang dat ik het niet alleen ging redden. Ik was weer verder aan het wegzakken. Met hulp ging ik eindelijk mijn eigen zaken regelen en zelf keuzes maken, dat voelde goed zeg. Ik kreeg mijn leven op de rails, er was weer rust, ik had een goede baan en er kwamen leuke mensen en mooie, nieuwe ervaringen op mijn pad. Na al die jaren was er een stijgende lijn te zien en te voelen! Tot voor kort, toen ik door een wildvreemde werd geslagen. Ik was op de verkeerde plek op het verkeerde moment.

    Alles waar ik zo hard voor heb gewerkt letterlijk in één klap weggevaagd. Zo'n ongelukkig moment zet weer zo'n grote stempel op mijn leven. De dader is opgepakt en de hulpverleners waren heel behulpzaam, iets wat mij even hoop gaf, maar eenmaal thuis en van binnen ben ik weer kapot, lusteloos en angstig. Ik voel mij eenzaam, alleen en onbegrepen, ondanks de vele lieve mensen om mij heen en mijn lieve zoon.

    Ik ben zijn wereld en hij die van mij. Ik zie hem als mijn redding, maar soms kan ik gewoon niet meer. Waarom moet je zo hard werken om een beetje geluk te mogen ervaren?

    Sorry voor het hele verhaal, maar ik ben al sinds drie uur vannacht wakker en het lezen van jullie verhalen geeft mij het gevoel dat ik niet helemaal alleen ben. Ik zal weer hulp moeten zoeken, maar soms zou ik ook zonder hulp gewoon gelukkig willen zijn.

    Reageer
    • Sil

      Vrolijk

      Eerste keer dat ik een reactie plaats. Veel dingen die je omschrijft zijn erg herkenbaar. Als 29-jarige worstel ik al jaren met depressies. Ik voel me gevangen. Je leeft, maar je leeft niet echt. Soms gaat het beter, maar altijd van korte duur. En het ergste is: er lijkt geen einde aan te komen.
      Anders dan bij jou heb ik niet veel nare dingen meegemaakt. Ik zit gewoon niet lekker in mijn vel. Ik begin te geloven dat er weinig aan te doen is, dat ik zo 'geprogrammeerd' ben. Net als jij ben ik vorig jaar gediagnosticeerd bij GGZ met als uitkomst: ADD, met een obsessief compulsieve gedragsstoornis en een verstoord zelfbeeld. Ik moet zeggen, het kwam niet als een verrassing. Lang geleden heb ik het internet al doorzocht naar inzichten over hoe het toch kan dat ik mezelf zo slecht kan voelen?
      Ik ben nog steeds in therapie. Cognitieve gedragstherapie in combinatie met medicijnen. Iedere week heb ik een gesprek. En iedere week hoop ik de gouden formule te vinden, de sleutel naar blijdschap en vreugde. Ik heb het nog niet gevonden.
      Als ik je tekst lees dan vind ik een zin heel treffend: waarom moeten we zo hard werken om een beetje geluk te mogen ervaren? Het lijkt erop dat je in je leven veel dingen hebt meegemaakt waardoor je je niet gelukkig voelt. Ik hoop dat je die nare ervaringen een plekje kunt geven en daardoor een gelukkig leven kunt creëren voor jezelf en dat van je zoon. En het liefst zonder al te veel moeite. Heel veel sterkte.

      Reageer
    • Sil

      Ed

      Pprobeer te aanvaarden dat je heel gevoelig van aard bent en zorg heel goed voor je lichaam en je geest, want jij alleen, moet er verder mee.

      Reageer
  • Sil

    "Anoniem" gescheiden vader

    Ik ben een vader van 34 jaar en ik ben twee jaar geleden mijn baan verloren waardoor de inkomsten van mijn gezin aanzienlijk gedaald was. Hierdoor veel geldzorgen gehad met een jong gezin. Vorig jaar ging het eindelijk weer financieel goed.
    Helaas had mijn partner door het vele werken van mij niet genoeg aandacht gekregen en heeft deze aandacht ergens anders gehaald, waar ik in begin 2017 achter ben gekomen met een scheiding tot gevolg. Hierdoor raakte ik in een depressie. Na het zelf proberen op te lossen toch naar de huisarts gegaan voor een oplossing. Wat blijkt: zolang je zelf weet wat het probleem is en waar je depressie vandaan komt kunnen ze niks voor je doen.
    Ik ben met een pilletje naar huis teruggestuurd (de bekende emotiekiller). Dit een tijdje gebruikt zodat ik nog kon functioneren 'twee weken'. Ben nu zeven maanden verder, de scheiding afgerond ons woonhuis is in de verkoop, en voel mij nog steeds niet gelukkig. In de weekenden zijn de kinderen bij mij dan voel ik me gelukkig de rest van de dagen is het meer overleven.

    Wie heeft er tips voor mij hoe ik dit sneller verwerk en verder kan gaan met mijn leven? Met vriendelijke groet, anoniem

    Reageer
  • Sil

    Venom-snake

    Hallo allemaal,

    Ik heet Kevin en ben 13 jaar. Mijn moeder is op 10 maart 2017 overleden. Nu lijd ik onder een depressie, ik heb ruzie met mijn vader en ik weet niet wat te doen. Er is voor mij niks meer in het leven.. dit is het. Mijn familie heeft sinds de dood van mijn moeder ons de rug toe gedraaid en ik heb het gevoel alsof ik er helemaal alleen voor sta. Ik slaap niet veel, één tot vier uur per nacht en ik eet heel erg weinig. Ik moet nog twee jaar school afmaken en hoe het nu gaat, gaat het niet goed. Ik zit op de Groenewelle in Zwolle, maar niemand daar begrijpt me.

    Alstublieft stuur een reactie.

    Reageer
    • Sil

      P.

      Beste Kevin,

      Heb je niemand in je omgeving waar je naar toe kunt? Een opa, oma, misschien een hele goede vriend of een buurman of -vrouw? Hoe moeilijk het ook is, probeer er tenminste met één iemand over te praten en te vertellen wat je voelt, wat je meemaakt. Als dat niet lukt, probeer dan eens een brief te schrijven en deze iemand te laten lezen. Ik weet zeker dat er iemand is die er voor je kan zijn! Als je het gevoel heb dat je met niemand kunt praten, ga dan alsjeblieft zelf naar de huisarts en vertel wat je dwars zit. Met therapie kan er veel gedaan worden (trust me, I know ;) ), maar het is een lange, lange weg met bergen en dalen.

      Laat het alsjeblieft iemand uit je omgeving weten! Weet dat je er mag zijn en dat je iets heel heftigs hebt meegemaakt!

      Reageer
    • Sil

      Marc

      Kevin ,

      het is erg om dat mee te maken op zo'n jonge leeftijd en jammer dat je op het ogenblik niemand hebt om je te steunen. Je bevindt je in een dal en daar zal je geleidelijk aan uit komen, ook al heb je vandaag het gevoel dat dat onmogelijk is.
      Is er toch niet iemand in je familie of vriendenkring die je kan helpen?
      Waarom begrijpen de mensen je niet op de Groenewelle?

      Ik wil je veel sterkte wensen met het verwerken van je verdriet.

      Marc

      Reageer
    • Sil

      John

      Hoi Kevin, wat een verdrietig verhaal.
      Dat je op dit moment denkt 'er is niets meer in het leven' kan ik begrijpen. Bekende volwassenen reageren onbegrijpelijk door je de rug toe te keren, juist nu je steun verwacht en verdient. Je vader en jij zitten vol in het rouwproces en dit geeft onbedoeld spanningen. Juist nu hebben jullie elkaar nodig, jij je vader maar je vader ook jou.
      En wat school betreft, begrijpt echt niemand jou? Kun je hierover praten met een vertrouwenspersoon op jouw school?
      Ik wens je veel beterschap!

      Reageer
    • Sil

      Chantal

      Kevin, als de sodemieter hulp gaan zoeken! Een leerkracht, je huisarts, vrienden, maakt niet uit maar zoek hulp jongen! Dit verlies is te groot om op jouw leeftijd al alleen te dragen. Ik vind het heel erg voor je en weet wat je voelt. Neem mijn advies asjeblieft ter harte en ga erover praten met iemand die je vertrouwt. En zo snel mogelijk, oké?! Hele dikke knuffel, Chantal.

      Reageer
      • Sil

        Olaf

        Iedereen is uniek en het leven waard. Voor diegenen die het willen beëindigen, heb ik de volgende vraag: Wil je echt dood, of wil je een ander leven? Vecht ervoor! Vertel je verhaal en zie hoe sterk je al bent geweest. En wie die knuffel nodig heeft, kan hem van mij krijgen, want jullie zijn allemaal kanjers.

        Reageer
    • Sil

      Jones

      Kevin

      Kreeg tranen in mijn ogen toen ik jouw verhaal las. Ik kan niks voor je beteken vanaf hier. Maar ik voel met je mee en zal aan je denken ook al weet ik niet wie je bent. Alsjeblieft zoek ergens hulp. Desnoods bij je huisarts. Dit is niet goed. Wil je helpen maar weet niet hoe ik je kan bereiken. Je staat er niet alleen voor, en ik voel keihard met je mee.

      Reageer
  • Sil

    elsise

    Kan iemand me helpen aub. Zit in zware depressie, kan niets meer, kan huishouden niet meer aan.

    Reageer
    • Sil

      helpende hand

      Lieve Elsise,
      Ga zo snel mogelijk naar je huisarts en vraag om professionele hulp. Of als je kerkelijk bent kan een predikant of pastor je misschien helpen. Die zijn daar ook voor opgeleid.
      Blijf vooral niet afwachten of er reacties komen. Doe zelf iets.
      Jij bent de enige die echt iets kan doen, al is het maar erop uit en hulp vragen.

      Reageer
  • Sil

    A.j

    Ik ben zo blij dat ik lees en niet de enige ben, ik krijg paniekaanvallen, angsten, weet nog eens niet waar het vandaan komt. Zware hyperventilatie om niks eigenlijk. Mijn man begrijpt het niet denkt meer eruit helpt of seks, daar word ik nog kwader om dan. Hoe kom je eruit dit is niet te doen, geen leven.

    Reageer
  • Sil

    Krb

    Hoi allen, mijn verhaal is als volgt. Ik ben 23 jaar oud en heb het gevoel dat dit leven niet veel te bieden heeft. Vroeger was ik een spontaan iemand maar op de middelbare school werd ik gepest, iets wat mij toen drastisch veranderd heeft. Ik werd een stil iemand omdat ik bang was dat als ik iets zou zeggen dat ik weer gepest zou worden. In de jaren daarop is daar niet veel verandering in gekomen. Ik ben nog steeds stil en praat ook ongemakkelijk met mensen.

    Ik heb ook zo goed als geen vrienden. Ik ging altijd tot kort geleden om met twee broers die ik al ken sinds de basisschool maar om een of andere doen we niks meer sinds vorig jaar terwijl ze uitgaan met hun andere vrienden. Ik heb geen vriendin, nooit gehad en zoals het nu gaat zal dat er ook wel niet inzitten. Ik lees vaak dat de oplossing gemakkelijk is door meer in je eentje erop uit te gaan en open te stellen voor nieuwe dingen maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kan thuis niet praten over mijn gevoelens omdat het toch niemand wat interesseert. Mijn ouders hebben gigantische ego's en alleen hun problemen doen ertoe en mijn vader is ook nog eens een alcoholist. Dus om hun gezeur te vermijden hou ik het voor mezelf. Ik verwacht geen oplossingen maar zag dit als een kans mijn verhaal te vertellen.

    Reageer
    • Sil

      Hope

      Beste Krb,
      Ik raad je aan om contact op te nemen met Al-anon. Dit is een zelfhulpgroep voor mensen die te maken hebben met alcoholische familieleden of vrienden. Ik ben ook opgegroeid met alcoholisme in de familie. Al Anon heeft me veel geholpen. http://www.al-anon.nl. Er is ook een online groep. Veel sterkte. Er is hoop.

      Reageer
  • Sil

    Jaan

    Iemand enige tips voor mij? Dit gevoel is zo ondraaglijk. Het is 1,5 jaar geleden begonnen toen ik pas alleen woonde, de eerste beste jobs nam om een inkomen te hebben. Daar heb ik absoluut geen geluk mee gehad en slecht behandeld geweest. Daarna ben ik me slechter gaan voelen maar dat compleet genegeerd, ik was altijd de vrolijkheid en optimisme zelve, ik kon omgaan met stress en goed relativeren. Maar vanaf toen begon dat stelselmatig af te brokkelen. Kers op de taart werd ik bij mijn derde job onterecht ontslagen met reden, en in die periode was mijn kat gestorven. Toen begon mijn relatie ook downhill te gaan met de jongen waarmee ik samenwoonde, het was een hele intense giftige relatie.
    Toen begon ik echt op te merken dat er mentaal iets niet juist zat, ik kon op een bepaald moment zelfs niet naar de winkel gaan of een simpel wasmachine insteken, daarvoor moest ik me urenlang mentaal op voorbereiden om die taken af te ronden. Ik huilde veel, was labiel en er mocht niets fout lopen of mijn wereld stortte in. Toen ben ik langdurig in ziekteverlof gevallen want mijn immuunsysteem begaf het door immens veel stress, weinig eten, veel tranen en geen uitzicht naar morgen en is mijn relatie ook definitief afgelopen. En dan was alles nog erger geworden, dus heb ik hulp gezocht bij de psycholoog en ben enkele maanden geleden met safframed begonnen (anti dep op saffraan basis).
    Het ging even beter en had het werk terug hervat en nu ben ik terug in mijn levenloze patroon aan het glijden en ik zie gewoon geen uitweg meer. Ik ben moe, mijn hoofd is moe, mijn negatieve gedachten leven mijn leven. En ik ben de hoop echt aan het opgeven. De hoop en moed en genot in de simpele dingen in het leven zijn weg. Mijn dagen bestaan uit paniekaanvallen en tranen. Heeft iemand enkele tips voor hulp of medicatie? Ik zie het niet meer zitten.

    Reageer
  • Sil

    Tom

    Beste mensen, ik (52) wil jullie allemaal veel sterkte toewensen in deze barre tijden. Veel van de verhalen die ik hier lees, snap ik heel goed. Het komt er vaak op neer dat mensen elkaar niet willen zien, elkaar zogenaamd niet meer nodig hebben en zich arrogant en onkwetsbaar voordoen. Het is 'ieder voor zich'. En dat valt ook mij vaak zwaar. Gelukkig heb ik een lieve vriendin, waarmee ik goed kan praten, anders zou ik eigenlijk ook niet zo goed weten waar ik het allemaal nog voor doe, want de medemens stelt me vaak zo enorm teleur. Toch denk ik dat de oplossing van ons probleem niet gevonden kan worden in 'het verhaal' dat we over onszelf hebben gemaakt. Elk van onze verhalen is lang, ieder van ons kan een boek schrijven over diens depressies en traumatische ervaringen. Maar de oplossing ligt denk ik toch bij voelen wat er te voelen is. In elk geval is dat wat ik probeer te leren. Durven voelen als ik gekwetst ben geraakt, het durven voelen als ik eenzaam ben, me onbegrepen voel, voelen dat het pijn doet als de buurvrouw me niet groet, als mijn familie niet belt, durven onderkennen dat de maatschappij inderdaad wreed is en dat dat niet zomaar gaat veranderen. Dus accepteren wat er is. Voelen zonder een uitvlucht te zoeken. Ik merk dat de moeilijkheden dan soms vanzelf verdwijnen. Verder weet ik het ook niet. Ik heb mijn hele leven geprobeerd mezelf te veranderen. Dat is niet gelukt. De boosheid en sociale angsten die ik als kind had, heb ik nog steeds. Wat er veranderd is, is dat ik beter met mezelf om kan gaan. Maatschappelijk gezien ben ik geslaagd (als journalist). Volgens de maatschappij ben ik een succesverhaal (hoe een dubbeltje een kwartje werd). Dat is prettig en geeft zelfvertrouwen. Alleen wel frustrerend soms dat de vraag 'waarom de dingen zijn zoals ze zijn' er niet mee wordt beantwoord. Op psychisch lijden bestaan geen bruikbare antwoorden en dat is zeg maar gewoon... kut. Ik doe dus maar gewoon wat ik te doen heb, zo goed en zo waardig mogelijk. Soms leidt dat tot waanzinnig mooie en bijzondere dingen. En vaak is het zoeken. En om positief af te sluiten: 'ons soort mensen' heeft vaak iets dat veel anderen niet hebben, namelijk eerlijkheid, puurheid en waarachtigheid. Dat is mooi en mijn waardering hebben jullie. Ik heb jullie gezien en begrepen. Groeten van Tom.

    Reageer
    • Sil

      D

      Precies Tom, dat dus...

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

38 + 2 =

.
Cookies

Gezondheidsplein

Cookies op gezondheidsplein.nl

Om gezondheidsplein.nl voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken, gebruikt Gezondheidsplein cookies (en daarmee vergelijkbare technieken). 

Met deze cookies kunnen wij en derde partijen informatie over jou verzamelen en jouw internetgedrag binnen, en mogelijk ook buiten, onze website volgen. Met deze informatie passen wij en derde partijen de website, onze communicatie en advertenties aan op jouw interesses en profiel. Daarnaast kan je door deze cookies informatie delen via social media.

Als je op "Accepteer" klikt, dan geef je Gezondheidsplein toestemming om cookies voor social media en gepersonaliseerde advertenties te plaatsen. Lees hier meer over in ons privacybeleid en cookiebeleid

Via "Cookie Instellingen" kan je zelf ook instellen welke cookies worden geplaatst. Je kan je keuze altijd wijzigen of intrekken op ons cookiebeleid.


Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren