Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Borderline persoonlijkheidsstoornissen bestaan in heel veel verschillende vormen en gradaties. Niet zelden brengt het weer andere stoornissen of gedragsproblemen met zich mee die ook weer aandacht vereisen. Bovendien is elk persoon anders. Maar, mensen die een borderlinepatiënt in de familie of vriendenkring hebben, zullen beamen dat de relatie lastig kan zijn. 

Mensen met borderline zien anderen vaak heel zwart-wit: of je bent geweldig, of ze hebben een hekel aan je. Als je geweldig bent, kun je worden overladen met aandacht en hulpvragen. En dan is het heel moeilijk om grenzen te stellen en aan te geven dat je niet elke dag gebeld wilt worden. Zeker als het iemand is om wie je veel geeft. Als je niet voldoende aandacht geeft, kan de borderliner zo teleurgesteld raken dat je plots volledig hebt afgedaan.

Heb je iemand in je naaste omgeving met borderline en herken je bovengenoemde problemen? Zo ja, heb je dat kunnen oplossen? Of heb je zelf borderline en vind je het moeilijk om met je omgeving om te gaan?

Reageren

Reacties

  • Sil

    dorpsbewoner

    Zo snel mogelijk je eigen grenzen bewaken en apart gaan wonen. Borderline hebben is heel erg voor de persoon zelf, maar ook de partner/ouders gaat/gaan hieraan kapot. De mensen die 'het dichtst bij staan' worden leeggezogen en beschuldigd van de ergste dingen. Boos worden heeft geen zin. Een borderliner is ziek.

    Reageer
  • Sil

    Saar

    Ook mijn dochter heeft borderline en ook zij zit vol verwijten naar mij (haar moeder) toe. Haar waarheid is de waarheid. Verder is iedereen die anders denkt dan zij kortzichtig .

    Reageer
  • Sil

    nora-noor

    Hoe wordt iemand bewust van haar problemen als ze alle schuld bij de anderen blijft leggen. Dingen omdraait, roept en tiert en je belaadt met alle zonden die je je kan inbeelden. Het doet pijn. Ik zie mijn kleinkinderen één uur per maand, bij een kindertherapeut. Maar we kunnen geen ontspannen gesprek voeren, want de moeder met het probleem zit er bij. Het lijkt wel een nachtmerrie, maar het is realiteit. Binnenkort kerstmis.. dag van de vrede. Gelukkig zijn mijn vrienden en familie er. Dank voor begrip mensen. Mensen met borderline lijden en wij lijden ook.

    Reageer
    • Sil

      Willow

      Zolang je bezig blijft met haar zo weg te zetten ipv het bij jezelf te zoeken want borderline begint immers bij een misschien overgevoelig kind, maar door trauma's die het in haar vroege jeugd heeft opgelopen. Zolang je zo over je kind denkt en praat komt het nooit goed, je zou kunnen proberen wat begrip op te brengen en hoe moeilijk ook het ook is eens te luisteren naar wat het kind te zeggen heeft. Over hoe het in haar jeugd voor haar geweest is waardoor ze dit heeft gekregen en dat wil niet zeggen dat dat voor jou zo is gegaan, maar dat is hoe zij haar leven heeft ervaren. Als je dan samen tot een conclusie kunt komen dat hoe je iets ervaart en hoe dat voor jou geweest is. Het is misschien niet hetzelfde, maar dat het wel echt zo ervaren is. Dan kun je misschien begrip krijgen en zodra je begrip krijgt krijg je je respect terug van je kind. Maar zolang je het zo op haar gooit zal het nooit enig respect zelfs liefde voor je voelen.

      Ps ik weet dat ouders makkelijk lelijke dingen eruit gooien tegen hun kinderen en dat daarna gewoon vergeten dat ze het ooit gezegd hebben, maar bij een borderline kind is ieder hard en lelijk woord als een kanker gezwel dat in haar hoofd groeit en groeit en ze nooit meer kwijt raakt. Want bij een ander gaan de laatjes van vervelende dingen die ze mee maken dicht, bij een borderliner staat elk laatje continu open en bij het minste wat mis gaat in hun leven worden alle nare dingen weer als een filmpje afgespeeld. Zij vergeten geen één naar ding dus geloof het ook als ze je vertellen hoe pijn die nare dingen deden en nog steeds doen want onze laatjes blijven spoken. Je hoeft maar een ding te zeggen wat niet goed valt en alle nare dingen van alle levensjaren komen weer voorbij hoop dat dit u niet krenkt maar leert want dat is mijn bedoeling

      Reageer
    • Sil

      marie-petra

      Al 25 jaar vertoont mijn dochter borderline gedrag. Daarbij is ze ook narcistisch. Zij heeft ook veel angsten voor de computer, telefoons, afluisterapparatuur etc. Dwangneuroses. Zij stelt haar wetten naar de mensen om haar heen, vooral naar mij, haar eigen moeder. Ze vertelt ook dingen die niet waar zijn uit het verleden, ze is er zelf in gaan geloven! Ik ben altijd de slechte geweest en ik heb haar altijd vroeger zo verwend. Toch hou ik van haar, maar ze maakt al ruzie als ik op een verkeerd tijdstip bel, inspreek op haar antwoordapparaat e.d. Ze heeft een kind van 8, waar ik medelijden mee heb.

      Mijn arts raadde mij aan met haar arts te gaan praten, maar daar kom ik niet binnen voor hun beroepsgeheimen. Haar vriend kan het ook niet bij haar uithouden, dus komt af en toe om zijn kind te zien. Zij wilt niet in therapie, want dat heeft ze vroeger al gehad en dat hielp niet zegt ze. Iedereen zegt, dat ik hier aan kapot ga, maar toch wil ik steeds contact om te kijken hoe het met haar gaat. Zou graag in contact komen met ouders zoals ik om te kijken wat te doen!

      Reageer
  • Sil

    Daantje

    Sinds één week is de relatie tussen mij en mijn ex-vriend voorbij. Dit nadat ik er was achtergekomen dat hij de afgelopen 3.5 jaar van onze relatie alles aan elkaar liegt. Hij heeft affaires met 4 andere vrouwen, zijn vorige partner houdt hij ook al die tijd aan het lijntje en daar woont hij nu ook weer. Hij geeft geld uit aan cd's, niet één, maar honderden blijkt achter af. Wij hebben samen een kindje van anderhalf, dus helaas zal ik nooit van hem loskomen. Dat is mijn grootste zorg, hoe kan hij ooit een positieve bijdrage leveren aan de opvoeding. Nu is hij stapel op haar en zij is stapelgek op hem, maar als ze groter is en een eigen wil gaat ontwikkelen wat dan? Ik heb namelijk zijn reactie mogen zien bij mijn oudste dochter van 16 en dat was niet positief.

    JEETJE waarom heb ik mijn oogkleppen niet eerder afgezet, hoe kan één iemand een gezin zo uit elkaar trekken en zelf doorgaan alsof er niets gebeurd is.

    Reageer
  • Sil

    koekje

    Hoi mensen :D

    Ik heb zelf borderline ik weet het sinds 2 jaar, Ik hoor vaak dat er hele negatieve dingen worden verteld over borderline. Ik vind dat zelf erg jammer,de dingen die vertelt worden zijn juist verre van de waarheid af (behalve als je zelf je fouten niet inziet als borderliner zijnde)

    Ik ben 20 :) ik wist al een lange tijd dat er wat met mij aan de hand was, dus ben zelf op eigen houtje gaan zoeken wat het was. Ik heb later ook mezelf laten testen op borderline en ja hoor ik heb het. Ik heb er geen problemen mee dat ik het heb in tegen deel. Ik weet dat het leven nooit makkelijk zou worden
    maar wel interessant :D. Ik weet nu hoe ik er mee moet omgaan ik leer ook heel erg veel van mezelf.
    Heb ook gelezen dat mensen met borderline geen relatie in stand kunnen houden, ik zelf heb nu als 2 en een half een relatie. Soms is het erg moeilijk voor mij, maar ook voor de mensen er om heen. Maar ik geef niet op!!
    want ik wil gelukkig zijn en ik wil ook dat de mensen om mij heen gelukkig zijn.

    Wat ik hier mee wil vertellen is is dat mensen niet altijd alles moeten geloven want borderline wordt vaak in een kwaad daglicht gezet

    Als mensen vragen hebben aan mij hoor ik het heel graag en wil ze ook heel graag beantwoorden

    Liefs





    Reageer
    • Sil

      Alisha

      Fijn om te lezen dat iemand zo positief kan zijn met een diagnose. Ik heb inmiddels vier jaar de diagnose en heb ook therapie gevolgd, het gaat goed en heb ook een vriend inmiddels. Ik vind het leuk dat je er zo open over bent omdat in mijn omgeving borderline dagelijks over alles en iedereen uitgeroepen wordt. Dit maakt het voor mij een stuk minder bespreekbaar. Nogmaals mijn complimenten voor je instelling.

      Reageer
  • Sil

    laura

    Hey ik ben Laura,
    Ik heb ook borderline. Ik heb periodes wanneer het redelijk gaat met mij en momenten waarin ik instort, in paniek raak, huil en depressief ben. Ik heb ook een heel lieve vriend. Hij 'probeert' me altijd te steunen... alleen werkt dat niet zo goed altijd. Soms wanneer ik in mijn hevige verdriet hem van iets beschuldig (waarvan hij weet dat ik het niet meen) hij terug gaat schreeuwen naar me en me juist opzettelijk kwets. Ik begrijp dat het voor hem erg lastig is.

    Ik eis van hem dat hij er bijna elke dag is, maar dat gaat onder omstandigheden niet. Hij geeft het vaak op en ik ook. Hoe zeer ik ook van hem houd. het lijkt soms onmogelijk een relatie te voeren door al de disuccies en ruzies. Zijn ouders denken dat ik me aanstel en hebben totaal niet door hoe t gaat, ook al vertel ik het... ik ben een aansteller..

    Tips die ik heb voor een partner:
    1. maak duidelijke afspraken, laat weten waar die gene aan toe is.
    2. Steun elkaar juist, wees niet koppig. Ik zeg ook niet dat alles wat verwacht word waar gemaakt moet worden. Maar weeg het af aan elkaar.
    3.Knuffel veel en geef elkaar veel complimenten.
    4. Geef de moet niet op, hoe moeilijk het ook is.
    5. Als je het niet trekt, zoek iemand op die niet kan oordelen en vertel waar je tegen aan loopt. Ik heb dat mijn vriend ook geadviseerd.

    groetjes laura

    Reageer
    • Sil

      jo

      Afspraken maken, wat voor nut als ze toch niet worden nageleefd. Ik ben samen met een borderliner maar of dit nog voor lang zal zijn? Ze heeft agressieproblemen. Als ik haar erop wijs dat ze mij en het huishouden(ik vraag niet veel, enkel eten na lange dag werken en de leefruimte opgeruimd) in de steek laat. (Ik moet werken, zij is werkloos) en dat ik nog alles moet beginnen te doen. Elke kamer is een zooitje, niet enkel de leefruimte. De kamer van haar kind is zelfs niet bewoonbaar. Omdat ze geen zin heeft en liever ergens anders naar toe gaat: bij vrienden, drugs gaan gebruiken, slaan te stoppen door. Ze begint met de deuren te slaan. Haar eigen kind van vier jaar geeft ze overal de schuld van. Daar komt nog eens bij dat ze mij slaat waar het kind bij is. Ze zegt dat het mijn schuld is. het kind was helemaal overstuur. Ze ging dan halsoverkop midden in de nacht met het kind vertrekken. Gelukkig kon ik dit voorkomen. Voor het licht uitging bij haar heeft ze wel gezegd dat ze agressief ging worden. Maar dit zegt ze altijd als ik haar op iets wijs wat niet kan. Ze verbergt zich achter alles. Dit alles om geen verantwoordelijkheid te hoeven afleggen. Maak hier maar eens afspraken mee. Complimenten geven gaat moeilijk als er weinig tot niets goed gaat, of het maar eventjes wordt volgehouden. Liefde tonen? Het is juist dan dat ze op haar slechts is. Als ik eventjes de teugels laat vieren neemt ze van mijn vinger heel mijn arm. Dan moet ik haar weer attenderen en hebben we zo weer ruzie. Hoe kun je blijven geven aan iemand die enkel neemt? Praten tegen mensen heb ik opgegeven. Ze vertellen dat ik haar moet verlaten. Er ontstaan breuken in voor mij belangrijke relaties. Moet ik doorgaan? Want als je nu nog niet moedeloos bent... Ik ben ten einde raad. Het is op aan het geraken, de batterij is leeg. Wie zal mij opladen als ik het eens nodig heb? Het leven is geven en nemen. Wat men zaait zal men uiteindelijk oogsten. Ik kan me moeilijk inbeelden dat veel mensen dit volhouden. Constant op eieren moeten lopen. Ik denk dat je niet enkel een zeer begripvol partner nodig hebt, maar ook een met zeer veel karakter. Bereidwillig om er energie in te blijven pompen. Ook moet je kunnen terugvallen op begripvolle vrienden en familie. Want niet enkel de borderliner kan geïsoleerd raken.

      Reageer
  • Sil

    Els

    Ik ga er kapot aan mijn dochter behandelt me op een wijze die diep pijn doet....ze heeft borderline....

    Reageer
    • Sil

      Wilma

      Ik leef met je mee en begrijp je helemaal. Ze maken een oud mens van je. Ik heb zo'n kind, ik denk als moeder van kind met borderline, dat het veeeel moeilijker is om er mee om te gaan. Als wat dan ook ieder ander persoon. Het blijft toch je kind.

      Reageer
      • Sil

        Katrien

        Els en Wilma... ik leef ook met jullie mee. "Ze maken een oud mens van je", in die zin zit zoveel gevat. Ze blijven inderdaad onze kinderen. Ik volgde therapie om te leren omgaan met de problematiek van mijn dochter. Hoe dan ook, je leer het nooit helemaal. Er zijn zoveel valkuilen waar je moet op letten. Ik ben 65 maar vaak voel ik me 90. Dan is de energie helemaal op. Telefoon uit en een poos onbereikbaar zijn helpt me dan om de batterijen weer wat op te laden. Sterkte!

        Reageer
  • Sil

    carolyn

    Hallo,

    Mijn dochter heeft een borderline-stoornis. 5 jaar geleden heeft ze mij, haar moeder, beschuldigd van incest. Ze was toen net 18 jaar oud. Dit had als gevolg dat mijn jongste dochter bijna uit huis is geplaatst.
    Ze hopt van de ene hulpverlener naar de andere. Op het moment dat ze zelf actief moet gaan handelen om haar situatie te verbeteren, haakt ze af.

    Na moeilijke jaren kwamen we weer wat nader tot elkaar en ze heeft veel spijt van haar handelen. Ik heb haar in alles gesteund. Ze woont niet meer thuis en als er iets is kan ze mij altijd bereiken. Nu is het weer zover; ze zakte al een half jaar geleden weg. Ik voelde dat ze afstand nam en ze zat vaak op de bank. Had het gevoel alsof ze zelf eigenlijk niet aanwezig was zeg maar. Het is nu zo dat ze mij een mail heeft gestuurd dat ze mij niet meer wilt zien en heeft contact met mensen die haar wanen ondersteunen. Inmiddels weet ik dat ze mijn hele geschiedenis aan het herschrijven is vol leugens en onwaarheden.
    Ik ga er kapot aan en weet niet hoe ik verder moet.

    Carolyn.

    Reageer
    • Sil

      Leo

      Hoi Carolyn,
      Ik leef met je mee en zou wel eens contact met je willen hebben. Mijn dochter heeft "waarschijnlijk" ook borderline. Jouw zin triggerde mij dat je dochter jouw geschiedenis aan het herschrijven is... met allemaal onwaarheden. De mijne ook, maar zoals ze kan vertellen klink het alsof het gewoon haar waarheid ook écht is geworden. Misschien kunnen we elkaar eens bellen?

      Reageer
      • Sil

        carolyn

        Hallo Leo,

        Het is zo moeilijk hiermee om te gaan omdat ze zoveel mensen met zich mee trekken. juist omdat de verhalen zo geloofwaardig overkomen. Ik zou graag in contact met je komen. Geef maar even door hoe ik je kan bereiken, goed?

        Vriendelijke groet,
        Merith

        Reageer
  • Sil

    Ijssel

    Ik lees hier van alles over borderline. Ik heb zelf een vorm van borderline en heb met sommige dingen te maken. Ik kan snel boos worden op mezelf als iets niet lukt, zo gauw me vriend zegt dat het over is tussen ons word ik net een emotioneel wrak.

    Ik heb het zelf aardig in de hand en kan ook mensen helpen die hier mee willen leren omgaan. Heb namelijk al meerdere mensen hiermee geholpen. Als jullie vragen hebben mogen jullie ze aan me stellen. Aangezien ik zelf een vorm heb, maar er dus mee heb leren omgaan weet ik hoe een borderliner zich voelt en hoe je ze het beste kan benaderen.

    Ik zelf weet heel goed wat mijn fouten zijn en ben zelf heel rustig tot op zekere hoogte. Hierbij moet ik wel melden dat is na m'n vriend toe niet zo. Aangezien die altijd aan de drank zit, is het voor mij heel moeilijk om me af en toe in te houden en niet alles eruit te gooien. Tot nu toe sta ik er nog steeds boven en hou ik alles redelijk in controle.

    Als iemand tips wilt dan schrijf even een reactie eronder. Met een beetje de situatie dan heb ik meestal wel een goeie oplossing om dit probleem op te lossen. Of te helpen ermee om te gaan.

    Xx

    Reageer
    • Sil

      Lins

      Hoi,

      Mijn naam is Lindsay en ik ben op zoek naar wat tips over hoe om te gaan met borderline, toen las ik jouw reactie. Ik dacht dat het misschien best is het ineens te vragen aan iemand die ervaring heeft op dit gebied.
      Momenteel zit ik in een tweestrijd wat betreft een goede vriendin van mij, die Borderline heeft. Jarenlang (al sinds onze schooltijd, we zijn nu 38) heb ik veel geduld opgebracht, maar zag langzaam maar zeker iedereen afstand van haar nemen. Vele malen werd mij gevraagd waarom ik al de perikelen bleef verdragen, maar juist omdat iedereen wegdraaide wilde ik haar niet in de steek laten. Enkele maanden geleden hebben we voor het eerst echt ruzie gehad omdat het mij teveel werd en ik het leed van haar dochtertje niet meer kon aanzien. Dat is me niet in dank afgenomen natuurlijk en er was totale stilte gedurende maanden tot vorige week. Ze wil terug babbelen. Zelf ben ik hoogsensitief dus belachelijk empathisch en zeer intuïtief. Ik besefte de afgelopen maanden ook pas wat een tol mijn vriendschap met haar op mijn leven eiste en er is een last van mijn schouders gevallen, dus ik heb schrik.

      Ik wil uiteindelijk een vriendschap van meer dan 20 jaar niet weg gooien heb er zo ook verschillende. Mijn vaste goede vrienden zijn al meer dan 20 jaar hetzelfde, vind dat heel waardevol. Trouwens, ik ben ook meter van haar dochtertje en zou die taak echt willen volbrengen. Maar wat kan ik tijdens ons eerste gesprek zeggen, waarmee ik haar niet kwetst of dadelijk onbegrip krijg, maar toch kan laten voelen dat ik wel een vriendin wil zijn, maar niet haar vriendin. Want ze slorpt al haar vrije tijd op om haar zaakjes te regelen, terwijl ze van vier verschillende overheidsinstanties hulp krijgt en zichzelf niet rechtgetrokken krijgt.

      Ik werk 6/7 en leef nog soms van maand tot maand. Ik vind gewoon dat ze de laatste jaren een paar zeer slechte keuzes heeft gemaakt en heb de indruk dat ze een stuk van de last hiervan op haar omgeving wil duwen. Terwijl ik in mijn leven ook al is heb moeten terugkrabbelen na foute keuzes, of harde juiste keuzes moest maken. Zoals kinderen, een kind is geen attribute, of een oeps momentje en tja dan is het zo. Ik zou nooit op die manier aan kinderen kunnen beginnen en zij heeft besloten het wel te doen en iedereen rondom haar zorgt voor het kind. Tja, de frustraties zitten duidelijk nog hoog. Misschien is het nog te vroeg om terug contact te hebben?

      Zal het hier alvast bij laten. Hoop dat ik wat goeie tips krijg om de negatieve dingen in te kleden, zodat iemand met borderline het kan accepteren.

      Vele groetjes,

      Lindsay

      Reageer
  • Sil

    Mia

    Beschreven tekst is voor ons volledig herkenbaar bij het gedrag van onze dochter. Wij hebben geen idee hoe wij hiermee moeten omgaan als familie. Ze stoot de ene zus af en de andere trekt ze aan.
    Hulp van de therapeuten moeten we niet verwachten, zij concentreren zich volledig op de patiënt. Familie komt niet aan bod voor een gesprek of overleg .

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

99 - 9 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren