Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Borderline persoonlijkheidsstoornissen bestaan in heel veel verschillende vormen en gradaties. Niet zelden brengt het weer andere stoornissen of gedragsproblemen met zich mee die ook weer aandacht vereisen. Bovendien is elk persoon anders. Maar, mensen die een borderlinepatiënt in de familie of vriendenkring hebben, zullen beamen dat de relatie lastig kan zijn. 

Mensen met borderline zien anderen vaak heel zwart-wit: of je bent geweldig, of ze hebben een hekel aan je. Als je geweldig bent, kun je worden overladen met aandacht en hulpvragen. En dan is het heel moeilijk om grenzen te stellen en aan te geven dat je niet elke dag gebeld wilt worden. Zeker als het iemand is om wie je veel geeft. Als je niet voldoende aandacht geeft, kan de borderliner zo teleurgesteld raken dat je plots volledig hebt afgedaan.

Heb je iemand in je naaste omgeving met borderline en herken je bovengenoemde problemen? Zo ja, heb je dat kunnen oplossen? Of heb je zelf borderline en vind je het moeilijk om met je omgeving om te gaan?

Reageren

Reacties

  • Sil

    Anoniem

    Ik heb eigenlijk een vraagje over borderline "patienten". Een goede vriendin van mij woont sinds kort bij mij in huis, en ze heeft borderline. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Het is een hele lieve meid maar ze heeft zo haar buien zeg maar. Als ze bij mij in huis is neemt ze alle vrijheid die ze maar wil, en op zich vind ik dat niet erg, maar soms heb ik het gevoel alsof het niet meer mijn eigen plek is, maar die van haar. Ik voel me niet meer op m'n gemak in m'n eigen huis. Ik heb er wel over nagedacht om met haar te overleggen dat ze misschien toch maar weer haar eigen woonruimte moet gaan zoeken. Maar ik durf het eigenlijk niet te zeggen omdat ik bang ben hoe ze dan zal reageren. Ik wil onze vriendschap er nl. niet voor op het spel zetten. Hoe kan ik dit nou het beste oplossen? Misschien dat iemand een antwoord voor me heeft? Ik zou hier graag een reactie op willen hebben. Alvast bedankt.

    Reageer
  • Sil

    Draco

    Er is nu ook een community gestart bij msn, met een chatbox voor lotgenoten die daar behoefte aan hebben.
    Het is allemaal nog in wording maar misschien de moeite waard om er eens te gaan kijken of om gratis lid te worden.
    Het adres is http://communities.msn.nl/Borderline Area&Naventryid=106.

    Reageer
  • Sil

    A.

    Ik wil graag reageren op het onderwerp 'borderliner'. Bij een jongere vriendin, onder behandeling bij het Riagg, is onlangs deze diagnose vastgesteld. Ik ben van mening dat men erg, erg snel met deze diagnose komt om iemands problemen maar een naam te geven. Ik herken best symptomen bij haar, ze is ook erg depressief, maar zie ook veel dingen niet. Ik vind dat hulpverleningsinstanties er voor moeten waken mensen een stempel te geven, ik vind dat het nu te snel gebeurt en het heeft voor de "patient" geen enkele zin, hij of zij kan er erg van schrikken en het helpt niet om de genezing vlotter te laten verlopen. Het lijkt weer een tijdsziekte te zijn of te worden en ik denk dat het niet goed is om zo 'jonge' mensen te helpen.
    Ik ervaar het niet als 'genezend' om iemand zo te benaderen, maar misschien zijn er instanties die er goed mee om gaan, in haar geval vind ik dat men er niet goed mee omgaat. Tot zover.

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Mijn zusje lijdt aan het borderlinersyndroom. Ik heb ooit gehoord dat het ook wel het uitputtingssyndroom genoemd wordt. Hierbij wordt gedoeld op de omgeving van een borderliner. Ik merk dat ik heel veel geduld met mijn zusje kan hebben maar dat er ook periodes zijn dat ik geen begrip voor haar of haar ziekte kan opbrengen. Ze gaat regelmatig over grenzen, niet alleen in haar eigen leven maar ook in de levens van anderen. Als ze bij mij is geweest voel ik me daarna totaal leeg en op en ben ik haar helemaal zat. Ze is niet in staat om iets van haar leven te maken, ondanks de kansen die haar steeds weer voor de voeten geworpen worden. Ik vind het heel triest dat ze ziek is en zie haar worstelen. Ik weet niet meer wat ik voor haar kan doen en eigenlijk is het te laat. Haar ziekte heeft onze relatie verpest en ik vraag mij af of het ooit weer goed komt......

    Reageer
  • Sil

    Bea

    Mijn zus was een Borderliner ze is dood gevonden toen ze 33 jaar was. Ze heeft geen zelfmoord gepleegd maar is gestikt tijdens een eetbui in bed in combinatie met versuffende medicijnen.Ik heb voor haar gezord alsof ze mijn eigen kind was. Ze heeft al haar doelstellingen die ze zich in haar leven had gesteld bereikt, ze was een zeer toegewijd zwakzinnigenverpleegkundige , heeft vrijwilligerswerk in Roemenie gedaan etc.Ze kon dit echter niet volhouden , kon ook niet omgaan met kritiek . De laatste jaren van haar leven voelde ze zich nutteloos en volgden vele opnames in psychiatrische ziekenhuizen , waar ik haar hielp en begeleide waar nodig en mogelijk.Ik vind het vrezelijk dat ik geen afscheid heb kunnen nemen, mede omdat mijn moeder [ook een borderliner] een enorme claim op mij gelegd heeft in die tijd en ze[mijn zus] mij hiervoor indirect gewaarschuwd heeft.Ik heb het gevoel dat toen ze mij het meest nodig had ik erdus niet was en dat doet pijn.Mijn moeder heeft mij na haa!
    r overlijden nog meer geclaimd met als gevolg dat ik nu helemaal met mijn moeder gebroken heb. Dat deed eerst ook enorm veel pijn en schuld gevoel maar nu heb ik een gevoel van vrijheid !!! Ik wens alle borderliners en hun naasten veel kracht en sterkte toe.

    Reageer
  • Sil

    Chantal

    ik ben een 25 jarige vrouw, waarbij sinds kort ook de diagnose Borderline is gesteld. Dit kwam voor mij erg hard aan, omdat ik hieraan een hele goede vriend verloren heb. Hij heeft zelfmoord gepleegd, toen hij het echt niet meer zag zitten. Al maanden was hi er mee bezig, vertelde hoe hij het zou doen, en wat voor hem aanleidende factoren zouden zijn. Toen een van deze factoren zich voordeden, belde hij mij op om te vertellen wat hij ging doen. Ik liet hem beloven dat hij op mij zou wachten, en ik ben naar hem toe gegaan. Toen ik bij hem aankwam, was het al te laat. Hij was al overleden.
    Het is een hele moeilijke ziekte, waar je als buitenstaander moeilijk inzicht in kunt krijgen. De borderliner zal niet makkelijk meer van zichzelf laten zien dan het topje van de ijsberg. Als de persoon in kwestie dan een open persoontje lijkt, denk je diegene te kennen. Hij of zij zal door de wisselende stemmingen en de impulsiviteit toch heel vaak anders doen of denken dan verwacht. De hoge verwachting die de borderliner van je heeft, leid vaak tot teleurstellingen die die tot extreme daden kunnen leiden. Laat daarom duidelijk zien of horen wat je de borderliner kunt bieden, beter weten waar je aantoe bent, dan weer een teleurstelling

    Reageer
  • Sil

    A.J.

    Ik ben een ex-partner van een borderliner. mijn vrouw heeft vorig jaar de conclusie getrokken dat ik haar hele leven heb verziekt. Na een huwelijk van bijna 25 jaar, 3 kinderen (14-16en 18) is dit een zwaar resultaat. Wij hebben SAMEN al 9 jaar van therapie, huishoudelijke hulp, gesprekken enz. achter de rug, waarbij steeds weer een ander de "schuld" van haar eigen onvermogen heeft gekregen. Na het overlijden van haar vader (overleden aan een psychose ten gevolge van medicijnen? of ook aanleg voor borderline) is er iets gebroken waardoor zij niet meer genoeg veerkracht heeft gehad. Het gevolg is een scheiding, na een verblijf in een "blijf van mijn lijf huis" van een half jaar. De kinderen hebben gekozen om bij mij te blijven wonen, maar een eigen huis blijven betalen na een uitkoop van 2-ton en een alimentatie van 2000,- per maand is niet eenvoudig. Zij heeft alleen rechten, en vergeet dat er ook plichten waren/zijn. Ondanks een wachtlijst van 5 jaar voor anderen, heeft zij binnen 3 maand een flat, want zij is "emotioneel" mishandeld, zoals haar advocaat schrijft. Alles is ons gehele leven op haar gericht geweest. Het gaat heel subtiel van -iets naar meer- wensen, claimen, eisen tot je als partner niet meer kunt. Dan ben jij de gebeten hond, want je hebt het niet meer voor je partner over. Ondanks het feit dat ik nog steeds van haar houd, (want niet je partner doet dit, maar haar zieke "ik" ) ben ik blij dat zij zelf de stap genomen heeft. Ik zou haar nooit hebben afgedankt, of op straat gezet. Bij het trouwen kies je voor elkaar en beloof je dat je elkaar zult steunen. (for better and worse) Daarnaast, stel dat ik gescheiden was, en zij was op een flat terecht gekomen, had beseft wat er was gebeurd en was van de flat gesprongen, dan zouden mijn kinderen mij dit hebben aangewreven, want ik zou hun moeder in de steek hebben gelaten. Inmiddels kan ik mijn eigen muziek weer draaien (klassiek en ierse folk), waarvoor zij "allergisch" was. Ik kan weer lachen met mijn kinderen em soms met mijn vrienden. Nu kan ik er
    met hun over praten, wat in de tijd toen zij nog bij ons woonde onmogelijk was. Je gaat de moeite die jij met je partner hebt niet aan anderen vertellen, hiervoor voelde ik mij schuldig. Zij kreeg als 'zieke" alle aandacht van hulpverleners, kerk en vrienden. Niemand heeft ooit gevraagd hoe het met mij ging. Uitgezonderd die vriendin van ons beiden, die daarna nooit meer binnen mocht komen, omdat mijn partner vond dat ik bezig was een relatie aan te gaan door met haar te kunnen praten. Daarvoor was ZIJ toch mijn partner. Je eigen grenzen aangeven is nauwelijks mogelijk, of het moet al in een heel vroeg stadium zijn. Je moet bereid zijn om alles wat je zelf wilt te bevechten. Ik heb zelf steun gezocht bij de stichting 4xP ofwel stichting Labyrinth. Een stichting waarbij de partners van psychiatrische patienten met elkaar kunnen praten en elkaar steunen. Iedereen heeft wel iets meegemaakt, waardoor je een ander een idee aan de hand kunt doen. Ik besef heel goed dat de borderliner in zichzelf opgesloten zit, soms depressief, manisch-depressief, of met meervoudige personen en soms gelukkig ook even "normaal". Dit laatste zijn de momenten dat je kunt bijtanken en je weer even opladen voor de volgende strijd. Een strijd die bij voorbaat is verloren, want met alle goede bedoelingen, vele en zware medicijnen en langdurige therapie is het voor ons nog niet afgelopen.
    Succes en sterkte allemaal.

    Reageer
  • Sil

    Doret

    Zo'n vijf weken geleden is bij mijn 30-jarige dochter vastgesteld dat zij borderline heeft. Sinds dat moment is zij in drie weken tijd vier maal opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis en even zoveel keer daar ook weer weggelopen. Samen met haar ex-echtgenoot heb ik vier weken lang voor haar 8-jarig zoontje gezorgd. Enkele dagen geleden heb ik mijn kleinzoon aan haar terug moeten geven omdat ik anders strafrechtelijk vervolgd zou worden voor gijzeling van een kind.
    De relatie met mijn dochter is altijd doed geweest. Totdat tijdens haar eerste opname ik van het ene moment op het andere de grote boosdoener was. IK heb haar ziek gemaakt. Het is mijn schuld dat zij borderline heeft. IK heb haar jeugd verknald. IK had haar anders op moeten voeden. IK, IK, IK heb alles wat maar verkeerd was gedaan, waardoor zij nu ziek is.
    Ze hoopt dat ik maar een overdosis heroïne slik; gooit brandende sigaretten naar me toe in de hoop dat mijn kleding in brand vliegt, enz.
    Ik realiseer me dat ze echt ziek is en ik zou niets liever willen dan dat zij zich laat behandelen. Kennelijk is zij daar nog niet aan toe. De psychiaters weigeren ook om haar gedwongen op te nemen, omdat dit voor borderline-patiënten niet werkt.
    Waar ik me echter de meeste zorgen over maak, is mijn kleinzoon. Hoe kan mijn dochter in haar toestand voor een kind zorgen? Dit probleem heb ik aangekaart bij Bureau Jeugdzorg in mijn woonplaats. Op dit moment kunnen ze mij niet helpen omdat beide ouders gehoord moeten worden. Uiteraard werkt mijn dochter daar niet aan mee, want dat is bedreigend. Haar ex-man heb ik geadviseerd om co-ouderschap aan te vragen zodat hij voor zijn zoon kan zorgen.
    Zoals u merkt ben ik doodongerust over het welzijn van mijn kleinzoon. Hopelijk doet mijn dochter hem niets aan. Moeten er echt eerst grote ongelukken gebeuren voordat er hulp komt?
    Overigens wil ik vermelden dat ik nog drie kinderen heb: een dochter van 31 jaar en twee zonen van 29 en 27 jaar en die verder geen problemen hebben.

    Een diep ongeruste moeder en oma.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

43 - 3 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren