Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Borderline persoonlijkheidsstoornissen bestaan in heel veel verschillende vormen en gradaties. Niet zelden brengt het weer andere stoornissen of gedragsproblemen met zich mee die ook weer aandacht vereisen. Bovendien is elk persoon anders. Maar, mensen die een borderlinepatiënt in de familie of vriendenkring hebben, zullen beamen dat de relatie lastig kan zijn. 

Mensen met borderline zien anderen vaak heel zwart-wit: of je bent geweldig, of ze hebben een hekel aan je. Als je geweldig bent, kun je worden overladen met aandacht en hulpvragen. En dan is het heel moeilijk om grenzen te stellen en aan te geven dat je niet elke dag gebeld wilt worden. Zeker als het iemand is om wie je veel geeft. Als je niet voldoende aandacht geeft, kan de borderliner zo teleurgesteld raken dat je plots volledig hebt afgedaan.

Heb je iemand in je naaste omgeving met borderline en herken je bovengenoemde problemen? Zo ja, heb je dat kunnen oplossen? Of heb je zelf borderline en vind je het moeilijk om met je omgeving om te gaan?

Reageren

Reacties

  • Sil

    veronique

    Ja, mijn vriend heeft borderline en ja, het is een erg moeilijke relatie. Ik wil hem niet opgeven want op zijn goede momenten kan hij erg lief en aandachtig zijn. Ik denk niet dat hij beseft dat hij borderline heeft en ik durf het er ook niet over hebben met hem. Hij kan plots van lief naar erg boos en onredelijk gedrag omslaan en dan duurt dit enkele dagen. Het is erg vermoeiend voor mij omdat ik telkens moet herbeginnen en steeds moet herhalen dat ik het zo niet bedoelde dat ik dingen doe om hem te helpen etc etc etc. Ook heb ik het gevoel dat ik op eieren loop. Hij beseft wel dat hij moeilijk in de omgang is en ook dat hij erg kwetsend kan zijn. Maar de momenten dat hij het beseft zijn erg zalig. Dan toont hij dat hij het zo niet bedoelde en dan is alles weer oké. Voor even.
    Ik zou graag willen weten hoe ik het beste reageer en hoe ik hem voorzichtig uitleg dat hij een borderline persoonlijkheidsstoornis heeft.

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo Veronique,

      Ik herken je situatie; niet willen opgeven, omdat je vasthoudt aan de goede momenten. De vraag is hierbij dan ook: hoelang ga je dit volhouden en gaat het niet ten koste van jezelf? In mijn ervaring pakt het meestal niet goed uit een borderliner (die e.e.a. niet beseft, zo jij denkt) te confronteren met de diagnose persoonlijkheidsstoornis.
      Je treft mijn persoonlijke ervaringen (inclusief tips) aan op deze site onder 28 januari en 12 februari 2016. Ook door te 'googelen' vind je goede bruikbare informatie. Ook via 'youtube' is informatie beschikbaar.
      Ik wens je veel wijsheid en sterkte.

      Groet, Pim

      Reageer
  • Sil

    Erik

    Beste lezers,

    Ruim een jaar lang heb ik een vriendin gehad met vermoedelijk borderline.

    In het begin was alles geweldig en leuk. We kletsten veel, altijd gezellige avonden gehad. Ook vond ze mij geweldig, kreeg ik complimenten en wat ik allemaal voor haar deed, had nog nooit iemand voor haar gedaan.

    Op een dag vroeg ze me geld te lenen, omdat haar moeder jarig was. Ze zou dit terug geven. Maar de week erna had ze een paar tientjes nodig voor boodschappen.
    Ze gaf telkens aan af te willen spreken. Als de dag van de afspraak was aangebroken, hoorde ik de hele dag niks van haar. Wanneer ik vroeg of de afspraak doorging, moest ik haar met rust laten en blokkeerde ze me op WhatsApp. Een paar dagen later kwam ze weer aanzetten om het zogenaamd goed te maken. Wanneer ik weer bij haar was, vroeg ik of er iets was waar ze over wilde praten, maar er was dan opeens niks aan het handje. Dan ging het enkele weken goed.
    Daarna beloofde ze weer af te spreken en als de dag was gekomen van de afspraak, was ze weer ziek en ging het niet door. Vervolgens heb ik van een goede vriend vernomen dat ze op de dag van mijn afspraak, een afspraakje had met een andere man. Toen ik haar hierop aansprak, zei ze dat ik kon kiezen om op te zouten of ik moest het maar accepteren.
    Vervolgens was het 4 weken doodstil. Ieder berichtje op WhatsApp las ze, maar beantwoordde ze niet.
    Ik heb alles voor haar gedaan. Als ze ziek was, was ik er voor haar. Had ze geld nodig, "leende" ik haar dat.
    Op een gegeven moment vroeg ze weer of ik wat geld kon missen. Na een rekensom en haar driehonderd euro te hebben "geleend" zei ik een keer "nee" tegen haar. Ze ging tekeer en zei dat alles bij mij om geld draait. Of ik niet ziek word van mijn geldzucht (hoezo?) en ik maar niet zo moest zeuren over geld. Ook zei ze dat als ik beloofde om geld te lenen, ik haar steeds te weinig gaf (lenen is toch een gunst en geen plicht?).
    Dat ik altijd een lege rekening had als het ging om haar wat te geven. Toen ik haar duidelijk maakte dat ik haar alleen een gunst deed, ging ze nog harder tekeer.

    Nog een bijkomend probleem: Ze sprak zichzelf enorm tegen. Wanneer ik door had dat er iets niet klopte, kapte ze het direct af door haar eigen woorden van twee seconden terug te verdraaien.
    Zo had ze geld nodig voor brandstof. Vijf minuten later belde ze en hoorde ik dat ze in de auto zat. Toen kwam ik haar toevallig tegen en vroeg ze of ik een lift wou en bleek de brandstoftank vol te zijn!
    Op een gegeven moment zei ze, dat ze broodnodig geld nodig had voor voor waspoeder. Ze vroeg vijftig euro. Toen ik bij haar was, had ze twee volle dozen waspoeder en drie flessen vol. Toen ik haar hierop aansprak ging ze tekeer als een wilde en zei ze dat ik haar niet vertrouwde, terwijl ikzelf zou liegen als een aartsleugenaar.
    Ook zei ze dat ik me nooit aan mijn afspraken hield, geen initiatief had (ik moest altijd de voorstellen doen om wat af te spreken), ze alleen goed was voor de seks en ik niet om haar gaf (altijd gereed gestaan als ze ziek was, zich niet lekker in haar vel voelde).

    Toen nog twee keer afgesproken. Ik was zo keihard overtuigd dat het de goede kant opging met ons.

    Als ze geen zin had om te appen, moest ik haar laten. Zat ze niet lekker in haar vel, wou ik voor haar zorgen maar i.p.v. dat ze het op prijs stelde, viel ik haar lastig. Was ik onderweg naar haar dan moest ik maar terug naar huis. Dan blokkeerde ze me weer op haar telefoon.

    Op een dag vroeg ze geld te lenen en ik zei dat ze al vijfhonderd euro op de teller had. Ze heeft me verrot gescholden. Ze was het kotsbeu dat ik me nooit aan afspraken hield, dat ik geldgeil was enz. Bellen had geen zin, ik kreeg voicemail. Per toeval nam ze een keer op en toen was ze poeslief en zou ze het uitpraten en de boel willen redden, maar helaas. Een half uur later schreeuwde ze in een voicemail dat als ik haar niet met rust zou laten, me zou aangeven bij de politie.

    Een heel jaar naar de maan, geld weg. Maar vooral op de ziel getrapt. Hoe kan deze vrolijke, vriendelijke en lieve dame opeens zo omslaan? Hoezo val ik haar opeens lastig en wil ze niet voor ons vechten?

    Wie van jullie herkent zich hierin of wil wat kwijt? Ik ben mijn vertrouwen kwijt. Kan maar nog amper functioneren. Ieder andere vrouw had het volgens mij wel zo goed als haar willen hebben, maar zij vond alles vanzelfsprekend en eiste steeds meer.



    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo Erik,

      Ik herken zeker een aantal aspecten uit datgene wat je hebt geschreven. Als ik het goed begrijp is de relatie inmiddels geëindigd? Het is nu tijd om er weer bovenop te komen, zodat je vertrouwen weer wordt hersteld. Je hebt een zeer heftig jaar achter de rug. Bij een borderliner is het zo goed als onmogelijk om ook maar iets goed te doen, steeds word je onderuit gehaald.
      Mijn bevindingen en ervaringen kun je lezen op deze site onder 28 januari en 12 februari 2016. Ik heb 3/4 jaar nodig gehad om enigszins te herstellen van mijn beschadigingen. Ik wist dat ik het zelf heb toegelaten; het kwam ook deels door mijn 'blinde' verliefdheid.
      Nu kan ik zeggen dat ik er sterker ben uitgekomen en dat ik veel heb geleerd en leren gaat soms met vallen en opstaan.
      Ik wens je veel sterkte bij je herstel, doe vooral dingen en activiteiten die je leuk vindt en waar je blij van wordt.

      Groet, Pim

      Reageer
      • Sil

        Erik

        Hallo Pim,
        Excuus dat ik ietwat laat reageer, maar hartelijk bedankt voor je reactie! Deze dame heeft nog contact met me gezocht, maar ik ben het ondertussen enorm zat. Ik moet altijd op mijn tenen lopen, met de geringste opmerking gaat ze door het lint. Dan word ik alweer eens geblokkeerd. Een paar dagen later zoekt ze weer contact en kom ze aan met "Ik dacht dat we vrienden zijn" en "Waarom doe je zo?". Afspraken komt ze niet na. Telkens zegt ze af, omdat ze "iets belangrijks" te doen heeft, maar ik ben zeker niet belangrijk. Vervolgens zegt ze tegen mij dat ik nooit mijn afspraken nakom. Alle collega's van me weten dat ze op me kunnen bouwen en dit soort reacties kwetsen me, maar maken me ook woedend. Voor mij is het exit. Ik heb er wel spijt van dat ik dit zo lang heb laten sluimeren. Altijd had ik weer hoop, maar voel me gebruikt door mijn goedheid.
        Groetjes, Erik

        Reageer
        • Sil

          Pim

          Hoi Erik,
          Geen probleem hoor, dat late reageren. Je reageert als je er behoefte aan hebt, denk ik.
          Probeer niet in zelfverwijt te vervallen. Ik weet hoe je je waarschijnlijk voelt, heb iets vergelijkbaars meegemaakt. Zie het (helaas) als een harde 'leerschool', wat een bepaalde periode in ons leven soms kan zijn. Ga jezelf weer terugvinden, je dient hiervan te herstellen, neem de tijd hiervoor en zorg goed voor jezelf. Je opgedane ervaringen zullen je helpen in de toekomst. Gaandeweg zul je weer vertrouwen krijgen in het het leven, in mensen en in nieuwe contacten. 'Het leven is als een bos rozen, het zijn mooie bloemen, maar soms bezeren we ons aan de dorens.' Sterkte.
          Groet, Pim

          Reageer
          • Sil

            Erik

            Hoi Pim,

            Wederom bedankt voor je reactie.
            Herken je misschien onderstaande situatie:

            Continue als deze dame mij beloofde te laten weten hoe het met haar ging, zou ze me appen.
            Echter na een halve week hoorde ik nog niks.
            Vervolgens appte ze me dagen later dat ik nooit reageer als ze me wat vroeg, wat totaal onzin is.
            Na een bepaalde tijd ging alles over haar alleen nog.

            Ze heeft me een behoorlijke deuk gegeven op het gebied van vertrouwen, mensenkennis en ook heb ik voorlopig geen zin in een relatie en heeft ze me alle energie uit me gezogen en harteloze en onterechte opmerkingen gemaakt.

            Je vergelijking met die bloemen is overigens wel mooi.

            Groetjes Erik

            Reageer
            • Sil

              Pim

              Dag Erik,
              In ieder geval vergelijkbare aspecten, herken ik ja. Wat ik ook merkte dat zij alles omdraaide en mij heel vaak, zo niet altijd, als 'de schuldige' beschouwde. Wat ik ook deed, ik kon zelden iets doen tot haar tevredenheid. Af en toe merkte ik bij haar wel het besef dat haar reacties buitenproportioneel waren, maar dat waren uitzonderingen. Let wel: borderline is een vervelende aandoening, waar de persoon zelf vreselijk veel last van heeft.

              Ik schreef het al eerder Erik, jij dient te herstellen van de beschadigingen die hebt opgelopen in deze destructieve relatie. Neem hiervoor de tijd, trek op met leuke positieve mensen die je blij maken. Zie een relatie nu even niet als doel; beter geen relatie, dan een slechte relatie is mijn ervaring. Over een half jaar kijk je waarschijnlijk heel anders tegen het leven aan en ben je een ervaring rijker, zo gaat dat in het leven. Het leven is een feest, alleen dien je zelf de slingers op te hangen, dat gaat je zeker lukken. Ik wens je een goed einde van het jaar over een tijdje en een nieuw fris begin. Groet, Pim.

              Reageer
              • Sil

                Vke

                Met tranen in de ogen heb ik het verhaal van Erik en Pim gelezen. Bedankt om dit te delen, heren. Ik zit momenteel in een soortgelijke relatie, de man waarvan ik dacht dat het mijn man zou worden, die geweldig was de eerste periode, heeft me volledig gebroken door zijn apathie, impulsiviteit en gebrek aan respect. Hij heeft de diagnose borderline gekregen van een vorige psycholoog; ik wilde het eerst niet geloven, dat kon toch niet maar het manifesteert zich hoe langer hoe erger. Het is zo moeilijk om zo iemand los te laten. Op zijn goede momenten is hij heerlijk, mijn droomman. Maar als hij in een fase zit,zoals nu, dan doet hij er alles aan om de relatie te saboteren, me te kwetsen en reden te hebben om weg te lopen. Ik incasseer maar het is draining. Ik ga eraan onderdoor. Ik moet hier een punt achter zetten maar ik hou nog zoveel van hem en ik wil hem niet in de steek laten zoals iedereen dat al bij hem gedaan heeft. Maar mag dit dan ten koste gaan van mijn zelfrespect, mijn nood aan liefde en affectie... Ik hoop dat anderen hier ook iets aan hebben, zoals ik iets heb gehad aan jullie reacties. Bedankt en sterkte aan ons allemaal. We komen er wel weer bovenop. Hoewel het nu voelt alsof mijn gebroken hart voor altijd gelittekend is...

                Reageer
                • Sil

                  Pim

                  Hallo Vke,

                  Het is inderdaad moeilijk een persoon met de diagnose borderline los te laten, zeker als je van die persoon houdt. Ik heb het hier erg moeilijk mee gehad, ik heb het in mijn verwerkingsperiode omschreven als 'niet met en ook niet zonder elkaar kunnen'; en toch gaat het leven verder, waarbij je weet dat 'in de achtbaan blijven zitten en maar rondjes draaien', geen optie is. Ik heb al heel wat meegemaakt in het leven, maar het loslaten van mijn ex-borderline vriendin, was een van de moeilijkste aspecten, waar ik drie kwart jaar mee heb geworsteld. Ik heb bewust voor mezelf moeten kiezen, ook om te voorkomen dat er uiteindelijk twee 'slachtoffers' zouden zijn. Inmiddels ligt deze periode een dik jaar achter mij en toch lees ik nog steeds mee op deze site. Mijn wond is dicht, maar het litteken herinnert mij blijvend aan deze fase in mijn leven, waarbij ik de goede herinneringen en fijne dingen koester en ik gaandeweg ook de leermomenten ben gaan waarderen. Ik heb haar opgeborgen in een speciaal plekje in mijn hart. Met vallen en opstaan heb ik mijn leven weer opgepakt en mijn zelfrespect en zelfvertrouwen is weer gegroeid. Dat gun ik iedereen, die met een destructieve relatie met een borderliner geconfronteerd is geweest.

                  Reageer
  • Sil

    tedi

    Mijn dochter heeft borderline en ik weet niet hoe moet ik reageren.Als iemand kan meer informatie gegeven graag.

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo tedi,

      Ik zou je willen verwijzen naar de site:
      www.proud2bme.nl
      Zoek op borderline. Je vindt hier weliswaar korte maar 'to the point' informatie; ook kun je in het blog ervaringen van anderen lezen.

      Sterkte, groet Pim

      Reageer
  • Sil

    Radeloze moeder

    Hallo,
    Ik heb een dochter die niet gediagnosticeerd is. Echter is ook door de hulpverlening (spoed uithuisplaatsing) aangegeven dat mijn dochter inderdaad een stoornis zou moeten hebben. Ik heb IPG en haar eigen therapeut meerdere keren aangegeven dat ze een stoornis zou hebben. Zelf dacht ik aan autisme omdat dit aan haar vaders kant voorkomt. Ik lig in vechtscheiding. Dochter was verwezen i.v.m. vele lichamelijke klachten zonder diagnose. Ze zeiden dat het tussen de oren zit.
    Ze heeft altijd al geroepen dat ze werd achtergesteld door haar vader. Ouder kind problematiek. En dit achterstellen was ook echt zichtbaar. Ze was opgelucht met de scheiding. Wilde hem nooit meer zien, maar verwachtte tegelijkertijd van mij dat ik haar zusje altijd zou straffen als ze zei dat het moest. Ze wilde de macht overnemen in huis. Uiteindelijk escaleerde dat. Haar boosheid omtrent de uithuisplaatsing, wat ze overigens zelf wilde in de vorm van kamertraining, heeft zich nu geuit in dat ze nooit meer contact met haar moeder wil en samenspant met haar vader.
    Hulpverlening en IPG hebben in alle situaties averechts gewerkt. Ik had een oudercursus gevolgd om weer ouder te worden. Helaas hebben de normale richtlijnen niet gewerkt. Als ik om hulp vroeg kreeg ik deze niet. Dochter had in de thuissituatie al meerdere keren bij zowel mij als haar zusje gedreigd dat ze ervoor zou zorgen dat haar zusje bij haar vader zal komen te wonen. Jongste dochter van elf is net als de oudste dochter en zoon meerdere keren door haar vader geslagen en beledigd. Ze wil dus ook geen contact met haar vader. Ze is te jong om te mogen beslissen of ze nog contact wil of niet, maar even een moment rust is haar niet gegund.
    Nu dochter dus het hele verhaal heeft omgedraaid is de jongste onder toezicht gekomen te staan. Alle info van IPG overgenomen, terwijl het niet werkte en echt op basis van de oudste dochter was. Een klacht IPG ligt er, maar deze niet gediagnosticeerde dochter met verdenking borderline, die net voor haar achttiende uit huis is gegaan heeft een rechter met haar blauwe ogen leugens verteld.
    Heel verdrietig ben ik over deze gebeurtenis. Hulpverlening welke niet naar mij als moeder heeft geluisterd wat enorme gevolgen heeft. Ik moet dit een plaats geven. Weet niet hoe ik haar dit ooit moet vergeven. Voor mij is er op dit moment absoluut geen ruimte voor contact met haar. Ze verplicht mij om onderhoud te geven als ouderlijke plicht. Ik betaal haar mobiel abonnement en haar contributie hockey. Ze eist meer. Ze wil me kapot maken. Een appje dat ik van haar kreeg:
    Ik ga hetzelfde doen als jij bij mij hebt gedaan. Deze kreeg ik nadat ze me flink onder druk zette om spullen te halen maar het tijdstip niet voor mij uit kwam. En omdat ik ervoor pas om langer onder druk gezet te worden, had ik de spullen in de tas gedaan en naar haar toegebracht met deze extreme gevolgen. Haar belofte: ik ga ervoor zorgen dat haar zusje bij papa moet wonen. Triest! Ik weet me geen raad. Hoe ga je daarmee om?
    Een radeloze moeder

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo,

      Wat een heftig verhaal. Ik heb met je te doen. Ik heb een jaar een relatie gehad met een vriendin met borderline/narcisme en herken bepaalde facetten in wat je hebt geschreven.
      Ja, hoe ga je daarmee om? Een begrijpelijke vraag in jouw situatie. Uit ervaring kan ik zeggen dat een borderliner er niet op zit te wachten om gediagnosticeerd te worden. 'Met mij is niks mis, de ander moet veranderen', is hun motto.
      Het is natuurlijk je dochter, allemaal niet gemakkelijk. Maar als zij inmiddels meerderjarig is zou ze ook haar 'eigen boontjes moeten kunnen doppen'. Dat is blijkbaar niet zo, gezien haar reactie en dreigementen. Het is aan jou duidelijk je grenzen aan te geven en zodoende wat tegendruk te geven. Laat je niet intimideren en manipuleren, want dat is wat er gebeurt. Misschien is het ook nodig dat je zelf persoonlijke ondersteuning zoekt ter bescherming van jezelf, jouw leven gaat ook verder.
      Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid in deze moeilijke tijd.

      Groet, Pim

      Reageer
  • Sil

    Vrijheid

    Mijn dochter heeft waarschijnlijk ook Bordeline. Mijn moeder had/heeft het, hierdoor herken ik veel gedragingen van mijn dochter.

    Ze heeft een hele fijne jeugd gehad, maar met 18 begon ze zich ineens weer als een puber te gedragen: afstoten. Dacht eerst nog: is een fase, die over zal gaan. Afgelopen drie jaar riep ze steeds: wil geen contact meer met je, na dat ik iets zei. Ook haat naar omgeving, vond dat ze iets raar deed, zeiden niks omdat het geen zin had, ze niet wil horen. Ik vertelde het haar wel. Vervolgens blijk ik ineens heel slecht te zijn geweest, wil ze me niet meer zien, verdraait ze allemaal dingen etc. Ze ging ook ineens bij haar vader wonen, die amper aandacht voor haar had en is nu bezig met compenseren.

    Ze heeft bij verschillende vrienden, familieleden zitten stoken, zoals ook bij mijn moeder. Helaas zit mijn zoon van vijftien er tussen. Dit ziet ze niet, ze ziet niet dat ze mij en haar broer heel veel verdriet doet. Ze wil bepalen wanneer ik bijv haar mag zien, wanneer het haar uitkomt, of ze stelde een soort omgangsregeling voor! Te gek voor woorden. Ze blijft er helaas mee doorgaan en ik heb daar vreselijk last van als moeder. Heb haar nu ruim drie maanden niet meer gemaild, praten wil ze niet, ze geeft iedere keer aan: wil rust, krijg stress van je.

    Ze heeft wel al ruim een jaar een vriend, ook over hem (en haar vader) is ze de baas. Ze is nog steeds veel te dik en ze heeft klachten als slapeloosheid, haar uitval, blauwe plekken etc. Voor haar omgeving komt ze over als vrolijk, dat alles goed gaat, ze loopt stage, opleiding helpende. Vader geeft ook aan dat ze raar bezig is maar vervolgens krimpt hij niet in. Hulpverlening waar ze was, ziet het ook niet. Ik weet niet meer wat ik wel/niet moet doen. Denk nog meer afstand van haar nemen, wat heel moeilijk is voor een moeder. We hadden een hele goede warme band samen.

    Wie weet wat ik het beste kan doen ?

    Reageer
  • Sil

    Pietje

    Verschrikkelijk lijkt me dat. Heb zelf ook een vriendin en huisgenoot gehad die zwarte ideeën hadden. Gebeurt vaak bij slimme mensen. Als je slim bent doorzie je iedereen en dat is niet altijd makkelijk. Zeker nu niet, er wordt zoveel geld verdiend achter de schermen. Je zou er haast depri van worden hoe eng sommige mensen zijn.

    Reageer
  • Sil

    Kim

    Ik ben sinds dit jaar officieel gediagnosticeerd met bordeline. Mijn mama heeft het ook, maar aanvaardt het niet en wil er ook niet over praten. Daar we het beide hebben, is er altijd spanning. Hoe kan ik hiermee omgaan?
    Door haar zijn 3 schema's steeds actief.

    Reageer
    • Sil

      Vrijheid

      Hoi Kim,

      Ik heb het niet, maar mijn moeder wel en dochter waarschijnlijk ook.
      Ik denk dat je hulp moet gaan zoeken via de huisarts, die kan je door verwijzen om je te leren hoe daarmee om te gaan. Eerst jezelf accepteren en dan nog hoe je met je moeder moet omgaan, sterkte Kim.

      Groetjes, Vrijheid

      Reageer
  • Sil

    Ellen

    Hoi,

    Ik heb al sinds 1995 een vriendin (ontmoet op de middelbare school). Het klikte zo goed dat we als zussen waren. We waren jong en deden gekke en spannende dingen. Altijd de grens opzoeken.
    In de loop van de tijd merkte ik dat ze anders was dan anderen. Haar grenzen waren er eigenlijk niet! Maar als je jong bent vindt je dat wel grappig.
    Door mijn onstabiele situatie kwamen we allebei op het slechte pad.
    Nadat er iets heftigs was voorgevallen heb ik geprobeerd mijn leven te veranderen en iets van mijn leven te maken, omdat ik niet meer mee ging in het leven van vriendin en mijn eigen pad bewandelde. We hebben wel altijd contact gehad. Het probleem was dat het altijd éénrichtingsverkeer was. Alleen bezoekjes bij haar thuis. Nooit kwam ze kijken hoe mijn leven eruitzag. Ze zocht altijd een luisterend oor voor de gekke verhalen wat ze weer had meegemaakt (bv over drugsgebruik en alcoholgebruik). Nooit echt geïnteresseerd in wat er bij mij speelde.
    Heb haar altijd gesteund. Ook nadat ze opgenomen was in een verslavingskliniek (waar uit de testen bleek dat zij borderliner is met een alcohol probleem en ADHD). Ik ben ondertussen moeder geworden en toen ik weer geen steun, felicitaties of bezoekjes kreeg, heb ik geprobeerd haar uit te leggen wat mij zo kwetste.
    Ik ben iemand met een lange adem, maar nu is er nog altijd niks veranderd en alles draait nog steeds om haar. Ik ben na twintig jaar op het punt gekomen dat ik er niet meer tegen kan en ook niet meer gekwetst wil worden. Er verandert niks en het blijft éénrichtingsverkeer.
    Probeer niet meer te reageren en het contact dood te laten bloeden.
    Wil haar hier niet mee kwetsen omdat ze is wie ze is, maar hoe pak ik dit het beste aan?

    Reageer
  • Sil

    Jason1976

    Heb een ex met drie kids samen. Die heeft dat ofzo iets borderline en pathologische leugens. Veel liegen en geheimzinnig proberen te doen. Oftewel de kids hebben er moeite mee. En ik daardoor ook indirect. Moeite is nog voorzichtig uitgedrukt. Het is soms een horrorfilm van B kwaliteit wel haha. Liegen en ontkennen waar je bijstaat. En zo omdraaien dat wij het niet begrijpen oftewel niet willen in zien. Oplossing zal er nooit zijn want ze leeft in een andere wereld. Maar als iemand mij advies kan geven hoe ik en de kids ermee kunnen omgaan, graag!!

    Reageer
  • Sil

    Peter

    Hoi allemaal.
    Ik heb echt een brandende vraag. Hoe vertel je iemand dat je het vermoeden hebt dat zij een vorm van borderline heeft. Ik heb helaas nu weinig bewijs om mijn vermoeden te onderbouwen, maar geloof mij als ik zeg dat ik veel van de genoemde borderline kenmerken herken in de vrouw waar ik nu tien maanden een relatie mee heb.

    Zij is in haar jeugd zwaar misbruikt en heeft daarnaast nog in de opvoeding ook heel veel liefde en geborgenheid gemist. Ze vertelde mij dat in een van de eerste gesprekken al die wij hadden. Zij dacht dat ze alles opgelost had, maar niets blijkt minder waar. En als je het mij vraagt kan dat ook helemaal niet.

    Maar goed in de loop van de maanden is haar gedrag over gegaan naar afstand creëren, zij kan ijskoud doen en test mij uit. Ze zegt dan steeds als ik dat bij haar zou doen, dat ze mij allang de deur uit gestuurd zou hebben en ze kan het ene moment zeggen dat ze mij nooit meer wil laten gaan en een paar dagen later voelt ze niks meer voor mij en zo gaat dat maar door. Voor de beeldvorming zeg maar.

    Maar ik hou echt van haar. Het een fantastische vrouw, super lief. Alleen heel beschadigd en ik wil haar zo graag in laten zien dat we er samen uit kunnen konen, maar dan moet ze wel bewust zijn van dat ze een probleem heeft. Ergens weet ze het ook maar ik mag het niet zeggen.

    Wie kan mij een advies geven dat ik haar voorzichtig kan zeggen dat ik vermoed dat ze een stoornis heeft zonder dat het verkeerd uit pakt. Ik hoor graag advies. Bedankt vast.

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Beste Peter,

      Je vraagt, begrijpelijk, een advies over een moeilijk onderwerp. Het aan de kaak stellen van een gedragsstoornis, door 'een leek', valt meestal niet in goede aarde. Zowel niet bij hulpverleners als bij de direct betrokkene.

      Uit ervaring, in 2015 zat ik in een vergelijkbare situatie, kan ik je alleen maar zeggen dat in onze situatie de relatie inmiddels is geëindigd. Het heeft niet gewerkt. Gisteren 'was ik alles', vandaag 'bij het grof vuil gezet', hoe extreem wil je het hebben. Ik heb mijn bevindingen hier gedeeld in de maanden februari en maart 2016.

      Je omschrijving over haar gedrag, aantrekken en afstoten, en haar opmerkingen. Je noemt het uittesten, dat is inderdaad wat er gebeurd, komen mij erg bekent voor. Uit ervaring kan ik zeggen dat het erg moeilijk zal zijn dit goed te laten uitpakken. Een advies kan ik je geven: let in deze situatie in ieder geval op je eigenwaarde en laat niet over je grenzen heen lopen.

      Met vriendelijke groet,
      Pim

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

66 - 6 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren