Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Borderline persoonlijkheidsstoornissen bestaan in heel veel verschillende vormen en gradaties. Niet zelden brengt het weer andere stoornissen of gedragsproblemen met zich mee die ook weer aandacht vereisen. Bovendien is elk persoon anders. Maar, mensen die een borderlinepatiënt in de familie of vriendenkring hebben, zullen beamen dat de relatie lastig kan zijn. 

Mensen met borderline zien anderen vaak heel zwart-wit: of je bent geweldig, of ze hebben een hekel aan je. Als je geweldig bent, kun je worden overladen met aandacht en hulpvragen. En dan is het heel moeilijk om grenzen te stellen en aan te geven dat je niet elke dag gebeld wilt worden. Zeker als het iemand is om wie je veel geeft. Als je niet voldoende aandacht geeft, kan de borderliner zo teleurgesteld raken dat je plots volledig hebt afgedaan.

Heb je iemand in je naaste omgeving met borderline en herken je bovengenoemde problemen? Zo ja, heb je dat kunnen oplossen? Of heb je zelf borderline en vind je het moeilijk om met je omgeving om te gaan?

Reageren

Reacties

  • Sil

    Tony

    Ik heb zelf borderline, het is heel lastig in een relatie! Gelukkig heb ik een partner die me steunt hierin, alleen voel ik mij vaak onbegrepen, terwijl zij iets heeft van "waar heb jij het over", terwijl er helemaal niks aan de hand is. Dat is vaak super moeilijk.

    Wat bij mij ook vaak voorkomt, is dat ik dingen die ze zegt die ze helemaal niet verkeerd bedoeld heel persoonlijk opvat en ik flip hem dan ook helemaal de pan uit. Dat is eigenlijk om niks: ben me hier naderhand ook bewust van! En wat ik persoonlijk het ergste vind, is dat ik weet wat ik fout doe. Dat maakt het vaak moeilijk en dat maakt dat ik me vaak zo ongelukkig voel! Terwijl ik een topbaan heb; alles wat ik wil in mijn leven heb ik!

    Alleen kan ik nooit gelukkig zijn. Dan zie ik anderen die dat wel zijn, bijvoorbeeld bij een dagje weg. Dat is voor mij echt vervelend. Ik ga heel vaak van down naar up naar down. Van tevoren heb ik eigenlijk al geen zin om te gaan, omdat ik dit van tevoren weet! Heeft iemand ook zulke momenten of herkent iemand dit heel erg? Tips zijn altijd welkom.

    Reageer
  • Sil

    Aya

    Sinds een jaar of vijf heb ik het vermoeden dat mijn moeder een borderline persoonlijkheidsstoornis heeft, hoe meer tijd er verstrijkt des te meer worden mijn vermoedens bevestigd. Toen ik in het eerste jaar van mijn studie psychologie zat (inmiddels net afgestudeerd) hoorde ik voor het eerst over BPS en op dat moment vielen er bij mij een aantal puzzelstukjes op hun plaats. Ik herkende hierin het gedrag van mijn moeder; vele kortdurende intense relaties waarbij de partner eerst wordt geïdealiseerd en vervolgens alleen nog maar wordt gekleineerd, hevige stemmingswisselingen, kernovertuigingen dat iedereen haar tegenwerkt, dreigen met het verbreken van contacten en zelfs suïcide dreigingen. Echter lijkt bij mijn moeder een stuk zelfreflectie te ontbreken, wanneer ik haar er voorzichtig op wijs dat zij zelf ook een aandeel heeft "in alle narigheid die anderen haar doen", blijft ze ervan overtuigd dat de oorzaak en schuld bij de andere partij ligt.
    Als dochter zijnde doodvermoeiend en het maakt mij ook regelmatig onzeker, dit omdat zij in haar woede en wanhoop ontzettend kwetsende dingen kan zeggen. Wanneer de storm dan voorbij is en het stof is gedaald komt mijn moeder niet meer terug op haar uitbarsting, laat staan dat ze hiervoor haar excuus aanbiedt, in tegendeel: ze blijft dan afstandelijk en koel tot de andere partij zijn excuses aanbiedt, ongeacht of dit terecht is. Toen ik jonger was deed ik dit altijd maar om de rust en vrede in huis te bewaren. Nu ik ouder ben en zelf ook de nodige therapie heb gevolgd probeer ik beter mijn grenzen aan te geven en 'gezonde' afstand van mijn moeder te nemen. Dit gaat mij de ene keer makkelijker af dan de andere keer. "When the shit hits the van" probeer ik altijd sterk te blijven en duidelijk te zijn in het aangeven van mijn grenzen. Toch blijft het mijn gemoedstoestand nog met regelmaat beïnvloeden en ben ik er nog steeds niet achter hoe ik het beste om kan gaan deze uitbarstingen.

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Wat je hebt geschreven is voor mij (helaas) zo goed als 100% herkenbaar, als ex-partner van een vrouw met onder andere BPS.
      'Een partner kies je uit; een moeder heb je'. Je studie psychologie heeft je vermoeden mede bevestigd. Ik zou zeker de band met je moeder koesteren; de communicatie en gebeurtenissen zullen vaak onvoorspelbaar blijken te zijn, dat is helaas een gegeven.
      'Het enige voorspelbare bij een borderliner is hun onvoorspelbaarheid'.
      Ik kan alleen maar mijn waardering uitspreken voor de wijze waarop je momenteel met je moeder omgaat. Blijf je grenzen aangeven, uiteindelijk geeft dit wel duidelijkheid aan je moeder. De ene keer is gepaste afstand nemen nodig en een andere keer weer net het tegenovergestelde. Het is een weg zoeken op een evenwichtsbalk, waarbij je waakzaam dient te blijven dat je er niet van afvalt en je bezeert. Omgaan met deze situatie is verre van gemakkelijk. Blijf uitgaan van je eigen waarden, normen en 'eigenheid', zo kun je op sommige momenten toch een steun zijn voor je moeder; hoe moeilijk ook. Wens je veel sterkte.

      Reageer
  • Sil

    Anna

    Ik ben met veel interesse alle verhalen aan het lezen. Wat een herkenning en wat een verdriet kom ik tegen. Sinds 2 jaar heb ik een relatie (gehad) met iemand die vele kenmerken liet zien, zoals hier omschreven. Van schreeuwen, (onjuiste) beschuldigingen tot fysiek geweld (licht) maar allemaal aanwezig zonder dat hij dit zelf in de gaten had. Ik begreep hem niet. Ik kon niet met hem omgaan; mijn leven bestond alleen maar uit vrienden; die gingen altijd voor volgend hem. Hij moest het doen met plek 10 en dat pikte hij niet. Hij is ooit gediagnosticeerd voor add dus hij denkt dat de weinige problemen die hij heeft, daar vandaan komen.

    Mijn vermoeden heb ik nooit uitgesproken maar sinds ik er veel over lees, zie ik zoveel overeenkomsten.
    Wij hebben vorige week de relatie beeindigd (en wat doet dat pijn want je wordt verliefd, houdt van hem en dat stopt niet zomaar). Ik wil volhouden om geen contact meer te zoeken en hoop dit vol te houden! Omdat het beter is voor mijzelf. Eindelijk geen vernederingen en pijn meer. Alhoewel er zeker nog pijn is; alleen van een ander soort.

    Ik heb wel een vraag aan jullie: hoe gaat het met de partners met borderline. Zijn zij weer nieuwe relaties aangegaan? Houdt dat wel stand? Ik ben zelf hoogsensitief en voel ook heel sterk dat ik vind dat ook hij een relatie 'verdient'. Ben ik dan maar degene die het aan 'moet' kunnen? Misschien kan ik het onder goede begeleiding ook wel aan...

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo Anna,
      Uit ervaring kan ik zeggen dat het beëindigen van een relatie met een borderline partner niet gemakkelijk is, zeker als je intens van die persoon houdt. Het is inderdaad wijs om 'het geen contact' vol te houden, ik heb daar persoonlijk tegen 'gezondigd' en het heeft het losmakingsproces alleen maar vertraagd, met extra pijn en verdriet tot gevolg.
      Achteraf heb ik mij ook gerealiseerd dat een relatie waar geregeld vernedering voorkomt, geen gezonde relatie is. Dit ging ten koste van mezelf; met als gevolg twee slachtoffers. Dit kan en mag niet de bedoeling zijn van een relatie, ook al kan de ander er weinig of niets aan doen. Het is gewoon naar als iemand een persoonlijkheidsstoornis heeft, waar hij of zij niet om gevraagd heeft en er zelf het meeste last van heeft, van de andere kant is het zo goed als onvermijdelijk dat de partner er in meegesleurd wordt. Ik weet niet of je dan maar 'moet kunnen', zoals je het zelf omschrijft. Ik heb in ieder geval geleerd dat als een relatie je niet gelukkig(er) maakt, het weinig nut heeft door te gaan met de relatie. Beter geen relatie dan een slechte relatie. 'Je kunt iemand redden als je zelf overleeft'. Ik heb mijn twijfels of men in het leven iets 'kan verdienen'. Het leven gaat zoals het gaat en dient geleefd te worden, alleen als je wordt geconfronteerd met een bepaalde aandoening, kunnen er moeilijke 'hobbels' op iemands pad komen, dat is soms vervelend en zeker niet gemakkelijk. De juiste begeleiding kan zeker soelaas bieden, maar verwacht er geen wonderen van. Ik wens je sterkte in je verdere verwerkingsproces.
      Groet, Pim

      Reageer
  • Sil

    Jen

    Ik hoop dat dit nog actief is, maar ik wil toch proberen advies te vragen.

    Ik heb nu bijna 2 jaar een relatie met mijn vriend en ben ontzettend gek op hem. Hij heeft hele wisselende buien dramt door in discussies (die hij ook vaak zelf begint), hij heeft veel moeite met praten en is heel erg op zichzelf. Ik heb hem wel altijd vrijheid en ruimte gegeven, omdat ik voelde dat hij dat gewoon nodig heeft.

    Nou worden zijn chagrijnige buien wat langer en ik heb van de week ook even echt met hem hierover gesproken. Hij zit heel erg in de knoop en zit nu in een soort vluchtgedrag. Ik ging op zoek naar hoe ik iemand kan helpen die heel negatief en zwart-wit denkt en een scenariodenker is. Toen kwam ik uit bij borderline en vond ik heel veel van wat hij heeft. Hij is gelukkig echt niet agressief en schreeuwt ook niet...

    Hij is wel de man waar ik gelukkig mee ben en graag kinderen mee zou willen en oud wil worden. Ik wil hem dus ook graag helpen en snap dat het voor mij ook niet altijd makkelijk zal zijn.

    Hij weet dit dus zelf niet en ik las hier onder ook dat het niet verstandig is om hem dit te vertellen... Ik hou er zelf ook niet van om mensen in een hokje te plaatsen en wil dit met hem ook niet doen en het luchtig houden.
    Maar aan de andere kant wil ik hem graag zeggen wat ik gevonden heb en hem en zijn gedrag ook beter begrijp nu.

    Enig idee wat ik hier mee zou kunnen doen?
    Mijn plan was om mij nu een beetje aan hem aan te passen en rustig aan af en toe een grens te stellen, zoals bijvoorbeeld die discussies van hem om daar afspraken over te maken om even af te koelen en het daarna eventueel op te pakken.

    Ben ik op de goede weg? Of kan ik het er beter wel over hebben?

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo Jen,

      Begrijpelijke vragen, waarover je advies vraagt, maar tevens ook ingewikkeld.
      Het zou natuurlijk fijn zijn als je partner open staat voor een gesprek hierover, zodat hij ook adequaat hulp kan krijgen, wellicht de huisarts ingeschakeld kan worden, een diagnose gesteld kan worden en dat soort aspecten, belangrijk hierbij is, dat hij het zelf moet willen. Hier zit vaak de moeilijkheid. Het is zaak denk ik, dat jij jezelf hierin niet verliest. Jezelf blijven en grenzen stellen is voor jezelf heel belangrijk. Ik weet als je zielsveel van iemand houdt, je ver wilt en kunt gaan, maar hierbij dien je ook jezelf niet te vergeten. Wens je veel sterkte en wijsheid toe.

      Reageer
  • Sil

    Roos

    Mijn verhaal begint zo’n drie jaar geleden. In mijn geval betreft het mijn overbuurvrouw. In het begin had ik prima contact met mijn buuf. Niet dat we de deur bij elkaar plat liepen, maar weten wie je buur is. Toen zij op een gegeven moment een relatie kreeg, ging het langzaam mis. Achter afgezien is het hier al mis gegaan. Heb hun samen een keer bij mij thuis uitgenodigd, leuke avond gehad en heb hen uitgelaten, verder niks aan de hand. Blijkt ze binnen behoorlijk te keer te gaan te zijn tegen haar inmiddels ex. Ik had namelijk naar hem geknipoogd.

    Op een dag was ik mijn sleutels verloren. Ik ben bij haar toen mijn reservesleutel terug gaan vragen, omdat ik een sleutel wilde bijmaken. Ze gedroeg zich heel vreemd, deur op een kier houden tijdens ons gesprekje, ze ging mijn sleutel pakken i.p.v. die gewoon aangegeven, gooide ze deze recht in mijn gezicht! Heb het hier verder bij gelaten en heb geen contact meer met haar gezocht.

    Wat mij opviel is dat een paar weken na dit incident er ineens een digitale deurpion (bewegingssensor) op haar deur was geïnstalleerd. Heb hier eigenlijk geen aandacht aan besteed, maar achteraf blijkt dat ze mij op deze manier in de gaten houdt.

    Nu is het zo dat ik de laatste zes maanden door mensen bij ons in de flat met de nek wordt aangekeken of ik krijg van allerlei beschuldigingen naar mijn hoofd. Heb dit eerst genegeerd en weggelachen hier een paar van de onwaarheden: verwaarloos mijn hond, zit de hele dag bij pappie en mammie, heb haar bekogeld met stenen, heb haar relatie kapot gemaakt en als klap op de vuurpijl zou ik een hennepkwekerij verraden hebben. Ik ben hierop in mijn verdediging geschoten en ben verder gaan vragen, blijkt dat het bij mijn overbuurvrouw vandaan te komen. Nu is het zo dat ik kort geleden haar ex tegen het lijf ben gelopen en heb dit met hem besproken. Blijkt dat mijn buuf een borderline persoonlijkheidsstoornis heeft (hel voor hem).
    Hij heeft het een en ander bevestigd: het blijkt dat ze mij al drie jaar bespiedt en filmt met haar deurpion omdat ze ziekelijk jaloers is. Ook heeft ze zich in mijn privéleven gemanipuleerd. Wordt door anderen gemonitord op Facebook, dit is echt ziek!

    Heb inmiddels de woningbouw en wijkagent ingeschakeld, die hebben een gesprek met haar gehad. Wat blijkt, ze ontkent alles, ze zit glashard te liegen! Het gesprek is vooraf aangekondigd geweest, ze heeft dus alles op orde kunnen maken, alcoholflessen naar de garage weggebracht, huis gepoetst, haar dochter tijdens het gesprek het woord laten voeren.

    Nu staat de pion uit, omdat het niet mag. Maar de wijkagent is een ander verhaal, hij weet niet wie hij moet geloven, dus doet er verder niets mee!

    Dit is zo frustrerend! Ik ga geen wellus nietes spelletje spelen met deze tante.
    Ze kan dus gewoon doorgaan met haar pesterijen.
    Hoe kan ik hier nu het beste mee omgaan?

    Reageer
    • Sil

      Johnny

      Gewoon negeren.

      Reageer
      • Sil

        Roos

        Dat doe ik dus al zo’n drie jaar!
        Wat ik niet begrijp is dat ze zo gefixeerd is op mij, ben geen relatie van haar? Ik hoop dat haar fixatie op mij afzwakt/verdwijnt, nu de deurpion verwijderd moet worden...
        Ik ga door met haar te negeren, zeker nu ik weet dat ze narcistische trekken heeft. Wat heel moeilijk is kan ik je zeggen :)

        Reageer
  • Sil

    Anoniempje

    Ik wil heel graag op deze manier even mijn verhaal kwijt en kijken of er meer mensen zijn met dit probleem;

    Ik heb sinds een half jaar een vriend, hij heeft veel meegemaakt al, op straat geleefd etc.
    In de eerste maand was alles super! Hij nam me vaak uit eten, heeft wat dure spulletjes voor mij gekocht, ook al hoefde dit niet. Mijn familie vond dit al niet helemaal kloppen, maar ondanks dat valt mij vriend goed in de familie en hoort hij er helemaal bij. Echter de laatste tijd vraagt hij mij om steeds meer spulletjes voor hem te kopen, ik nam dit voor lief, maar de laatste tijd werd het te veel.

    Toen ik een keer een bedrag terug vroeg werd hij heel boos en we kregen ruzie. Hij wilde het niet terug storten.
    Dit werd zelfs zo erg dat hij de vraag stelde dat ik het laat rusten of dat we gewoon geen relatie meer konden aangaan. Ondanks dit heb ik mijn voet stuk gehouden en uiteindelijk heeft hij het wel terug gestort. Dat hij deze vraag stelde is nu echter al de 3e keer, waarbij ik in het begin nog toegaf en het erbij liet, echter steeds vaker lijkt hij sneller om te slaan.

    Ik heb het gevoel op eieren te lopen en weet niet goed wat ik moet doen.
    Ik wil heel graag bij hem blijven en hou ziels veel van hem, maar als ik alle andere verhalen lees zie ik minder vaak dat het goed afloopt. Hij heeft nooit de diagnose borderline gehad maar omdat ik zelf andere mensen heb gekend die dat wel hadden en dit er best veel op lijkt ben ik bang dat hij het misschien ook heeft.
    Hopelijk hebben jullie wat wijze raad voor mij
    Wanhopige anoniempje

    Reageer
    • Sil

      A

      Beste anoniempje,
      Relaties zijn altijd hard werken en het vermogen te hebben te blijven vechten voor elkaar. Maar als ik jou verhaal lees, vraag ik mij af of hard werken wel van toepassing is. Een relatie is inderdaad in het begin altijd erg leuk, het verliefde gevoel maakt het geweldig. Toch als hij binnen een half jaar al omslaat en geld van jou gaat vragen en dit niet wilt terug geven. Het lijkt mij dat hij jou in het begin zo veel heeft meegenomen om ergens op terug te kunnen vallen en kan zeggen dat hij ook voor jou spullen gekocht heeft en je mee uiteten genomen heeft. Normaal ben ik niet iemand die een ander adviseert een relatie te beëindigen, maar ik zou zeer zeker met hem hierover in gesprek gaan en als het niet verbeterd, kies dan voor jezelf! Als hij binnen een half jaar al geld vraagt zal dit blijven gebeuren, zover ik lees, zit er niet veel toekomst in de relatie.
      Succes!

      Reageer
  • Sil

    Elise

    Met tranen in mijn ogen heb ik hier al veel reacties gelezen van zowel naasten als mensen met borderline. Het is zo herkenbaar. Mijn dochter van 20 heeft sinds een aantal jaar ook de diagnose borderline. Ik hou vreselijk veel van haar maar het leven met haar is vaak heel erg moeilijk. Sommige dagen kwetst ze mij tot op het bot en andere dagen is zij een heerlijke meid. Ik bevind me vaak in de situatie dat ik haar verdedig tegenover andere mensen en maak me ook grote zorgen over haar toekomst.

    Het is onverteerbaar hoe ze dingen verdraaid en manipuleert op dagen dat ze slecht in haar vel steekt en spreekt zichzelf ook constant tegen. Ze lijkt gewoon echt niet door te hebben wat ze allemaal aan ellende veroorzaakt. Het is ALTIJD de schuld van een ander of iets anders. Ze neemt voor werkelijk niets verantwoordelijkheid. Ze ligt elke dag tot de middag op bed en doet hele dagen niets.

    Ze is aangemeld bij de hulpverlening maar ik heb het idee dat ze daar mooie verhalen ophangt en die niet zien wat er echt speelt. Ik heb inmiddels contact opgenomen met de hulpverlening. Niet om over haar te willen kletsen, maar gewoon omdat ik zelf hulp nodig heb bij hoe ik hier beter mee om kan gaan. Ik heb diverse malen al de neiging gehad om mijn handen er maar vanaf te trekken, omdat ik het zo beu ben om gekwetst te worden. Want ook al weet je dat ze het niet niet expres doet, de dingen die ze zegt doen vreselijk veel zeer. Ik hoop echt dat de hulpverlening mij enkele handvatten kan bieden hoe ik nu verder moet zodat ik hopelijk nog lang mag genieten van de dagen dat ze een echt engeltje is.

    Reageer
  • Sil

    Tuinvogel

    Ik ging om met een collega die vriendin werd. Op de Whatsapp hele mooie gesprekken, ze had begrip voor mijn situatie en ik voor die van haar. Maar opeens werd ze erg gemeen. Daarna excuus. Het herhaalde elke keer weer. Ze wist dat ik gevoelig was en zorgzaam. Als ze mij zat was blokkeerde ze mij op Whatsapp en overal. Ze zei dat ze vroeger was mishandeld en verkracht. Toen ik een keer wel een goed gesprek met haar had was ze een gevoelig persoon. Als we iets wilde afspreken zat ze vol in haar agenda of zei het op het laatst af. Ze loog heel veel. Als ze weer contact met me zocht was ze ziek geweest en in haar vakantie bijna in het ziekenhuis. Wat niet waar was, want op haar Facebook die ze openbaar had, kon ik zien dat ze daar gewoon had genoten. Ik raakte aan haar gehecht terwijl ze enorm gemeen kon zijn.

    Op haar werk heeft ze ook met mensen ruzie. Ze heeft geen echte vriendinnen en haar man is haar ook zat.
    Nu heeft ze mij geblokkeerd omdat ik haar een mening gaf wat niet mag. En ben ik het zat: een vriendschap hoort zo niet te zijn ik heb ook mijn grenzen.

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo tuinvogel,
      Ik denk dat je een juiste conclusie hebt getrokken.
      Groet, Pim

      Reageer
    • Sil

      Erik

      Hallo tuinvogel,
      Je reactie komt me wel héél bekend voor! De dame die ik heb leren kennen, was in het begin ontzettend zorgzaam. Op een gegeven moment had ze mijn goedheid door. Zo ben ik helaas begonnen met haar hier en daar een tientje te lenen, wat op een gegeven tegen de 500 was geworden. Ik stond altijd voor haar klaar. Een belletje was genoeg, dan was ik al op weg naar haar. Op een gegeven moment heeft ze me geblokkeerd en helaas heb ik dit onbewust toegelaten. Een paar dagen later deblokkeerde ze me op WhatsApp en zei dat ze er spijt van had. Toen is het geld lenen aan de orde gekomen, dan was het voor boodschappen, dan weer voor een cadeau, enz. Het ging steeds drie of vier weken goed en dan blokkeerde ze me weer.

      Afspraken zei ze af en in het begin gaf ze nog niet eens een tegenbericht op de desbetreffende dag. Dan ging de afspraak niet door. Ik moest dan vragen hoe het was met de afspraak en dan blokkeerde ze me en moest ik haar met rust laten. Ook heeft ze op dagen dat ik met haar een afspraak had, die dan vervolgens niet doorgingen, afspraakjes met andere mannen gehad. Of ze was ziek, of moest naar de buurvrouw gaan. Als er problemen waren, werd ik als het ware opgetrommeld. Als het goed ging, dan meldde ze zich nog niet eens om me te bedanken voor mijn hulp of om te vragen hoe het ging.

      Ik kon haar ook niet loslaten en wou het ook niet, omdat ik bijna een jaar energie en tijd in de "vriendschap" had gestoken, vond ik het zonde om het opeens uit te maken.

      Ze heeft ruzie met haar hele familie. Zelfs met haar ouders heeft ze zo'n hevige ruzie, dat ze haar ouders verwenst. Op een gegeven moment merkte ik dat ik het niet meer kon opbrengen, mijn energie werd door haar uit me geslurpt. Maar dan bleef ze weer contact zoeken. Gaf ik geen antwoord binnen een kwartier, belde ze me soms wel tien keer op. Maar vroeg ik aan haar hoe het ging, hoorde ik soms dagen niks.
      Het meest gemene vind ik nog dat ze me zo veel naar mijn hoofd heeft geslingerd qua scheldwoorden. Ook was ik opeens degene die zijn afspraken nooit nakwam, terwijl mijn collega's en familie me kannen als de man waarop je kunt bouwen.

      Door haar stiekeme vriendjes heb ik nog een soa opgelopen, maar ze ging door het lint en zei dat ze dit door mij heeft opgelopen. Ik ben trouw geweest aan haar en heb genoeg aan één vrouw, maar zij kan niet genoeg mannen krijgen, het moeten er steeds meer en meer zijn.

      Dit hele gedoe heeft me op een punt gebracht waarbij ik ook niet meer het nut heb ingezien om met haar contact te blijven houden. Het lastige is dat zij continu blijft zoeken naar contact, want had vriendjes hebben het met haar gehad na een nachtje. Maar voor de langere duur zal zich ook geen man aan haar willen binden.
      Op een gegeven moment heb ik gewoon gemerkt dat alles zo vanzelfsprekend is geworden en interesse in mij was er niet meer.
      Herken jij je hierin Tuinvogel? Ik hoor graag van je als je nog verder iets te vertellen hebt!
      Groetjes, Erik

      Reageer
  • Sil

    Stille Willy

    Mijn partner heeft BPS. Wij hebben weliswaar een latrelatie maar soms is één dag in het weekend al een ramp. Ik wil haar graag leren begrijpen. Wie heeft er advies?

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo Willy,
      Het is inderdaad niet gemakkelijk, ik ken 't, helaas. Bijvoorbeeld via internet (zoals dit blog), boeken of artikelen is voldoende informatie beschikbaar over borderline persoonlijkheidsstoornissen en hoe hier mee om te gaan in het dagelijks leven. Ook op de site www.proud2bme.nl vind je veel bruikbare informatie.
      Probeer in ieder geval je grenzen aan te geven in en bij haar gedrag en let op je eigenwaarde. Ook zou je je kunnen afvragen of je huidige latrelatie je gelukkig maakt.
      Groet, Pim

      Reageer
  • Sil

    Lieve

    We hebben een sterk vermoeden dat mijn schoondochter boderline heeft. Wat kunnen wij daar aan doen?

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo Lieve,

      Wees voorzichtig met een diagnose stellen of een 'stempeltje drukken'.
      Is je schoondochter zich bewust van haar (mogelijk) borderline gedrag en hoe ziet je zoon dat?
      "Wat kunnen jullie daar aan doen?" is je vraag.
      Een andere vraag is: moeten jullie het willen daar aan iets te gaan doen? Jullie kunnen 'niet op de stoel gaan zitten' van jullie schoondochter.
      Bijvoorbeeld via internet (zoals dit blog), boeken, artikelen is voldoende informatie beschikbaar over borderline persoonlijkheidsstoornissen en hoe hier mee om te gaan in het dagelijks leven. Borderline is m.i. een ingewikkelde aandoening en niet zomaar in 1 zin te vatten. Professionele hulpverlening biedt dan ook mogelijk uitkomst.

      Groet, Pim

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

83 - 3 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren