Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Borderline persoonlijkheidsstoornissen bestaan in heel veel verschillende vormen en gradaties. Niet zelden brengt het weer andere stoornissen of gedragsproblemen met zich mee die ook weer aandacht vereisen. Bovendien is elk persoon anders. Maar, mensen die een borderlinepatiënt in de familie of vriendenkring hebben, zullen beamen dat de relatie lastig kan zijn. 

Mensen met borderline zien anderen vaak heel zwart-wit: of je bent geweldig, of ze hebben een hekel aan je. Als je geweldig bent, kun je worden overladen met aandacht en hulpvragen. En dan is het heel moeilijk om grenzen te stellen en aan te geven dat je niet elke dag gebeld wilt worden. Zeker als het iemand is om wie je veel geeft. Als je niet voldoende aandacht geeft, kan de borderliner zo teleurgesteld raken dat je plots volledig hebt afgedaan.

Heb je iemand in je naaste omgeving met borderline en herken je bovengenoemde problemen? Zo ja, heb je dat kunnen oplossen? Of heb je zelf borderline en vind je het moeilijk om met je omgeving om te gaan?

Reageren

Reacties

  • Sil

    Worried54

    Mijn oudste zus, mijn broer en ik vermoeden dat onze jongste zus (nu 50) borderline heeft, of in ieder geval iets in die richting. Als ik de symptomen erop nalees, dan is het overgrote deel ook op haar van toepassing.
    Onze moeder is overleden toen zij 20 was en mijn vader is al vrij snel (toen zij als enige kind nog thuis woonde) hertrouwd. Onze stiefmoeder was niet bepaald een leuke vrouw, dus ze zal het daar best moeilijk mee gehad hebben.

    Zo'n 13 jaar geleden heeft onze vader die vrouw om het leven gebracht en daarna zelfmoord gepleegd. Dat was uiteraard voor ons allemaal een vreselijke ervaring. Alleen hebben wij 3 oudsten dat best goed verwerkt, alleen onze jongste zus dus niet.

    Behalve dit is ze vreselijk met relaties. Al sinds haar 19e, toen ze haar eerste vriendje had, is het zo dat ze als ze er eentje beu is, die inruilt voor een ander. Dit gaat haar hele leven al zo. Ze is ook 3 keer getrouwd en weer gescheiden en met de laatste echtgenoot heeft ze ook twee dochters gekregen. Maar dat met die relaties blijft, de wisseling van de wacht gebeurt zo om de 2 jaar.

    Daar komt nog bij dat ze, een tijdje nadat m'n vader is overleden, ineens over PTSS begon. Ze zou daar fybromyalgie en CVS aan hebben overgehouden. Tja, en in het begin geloof je dat ook, maar volgens mij kan iemand met CVS niet in één keer meer dan 1000km van vakantie terugrijden in haar eentje. Dit zijn niet de enige klachten, in de loop van de jaren kwam er steeds iets nieuws bij. Dan moest ze geopereerd worden aan haar schouder, dan was het weer dit, dan weer dat. En de mannen bleven maar wisselen. Op ons heeft dit ook nogal een wissel getrokken, want de mannen waren vrijwel allemaal echt leuk en wij moesten ook telkens afscheid nemen van de één en de "nieuwe" dan maar weer in ons leven toelaten.

    Aan haar vorige partner heb ik op een gegeven moment een mail geschreven waarin ik onze bezorgdheid voor haar uitvoerig heb omschreven. Daar is ze achter gekomen en uiteraard heel kwaad om geworden. Met mij wou ze geen contact meer, want wie doet nu zoiets achter haar rug om. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat dit alleen was ontstaan uit bezorgdheid en dat ik bang was om haar erop aan te spreken uit angst voor haar reactie, maar dat interesseerde haar niet, ik wilde haar alleen maar in een slecht daglicht plaatsen. Na een tijd is ook de relatie met die partner stukgelopen, want die wou haar helpen, maar zij wou niet accepteren dat er met haar iets aan de hand was.

    Haar nieuwe partner verscheen ook alweer 2 weken na het vertrek van de vorige op het toneel. Inmiddels had ze wel weer telefonisch contact gezocht en het over die nieuwe gehad. Toen heb ik gezegd dat ik die wou ontmoeten als ze het meer dan 2 jaar met hem vol zou houden. Dat is inmiddels het geval. Alles leek beter te gaan, al had ze af en toe nog wel kwalen, maar over het algemeen niet meer zo intens als eerst.

    Ik moet er ook nog bij vermelden dat ze best lange periodes “ziek” thuis is geweest (1 keer 3 jaar lang) en dat haar werkgever haar al die tijd gewoon is blijven doorbetalen. Hoe dat kan, gaat mijn pet te boven.

    Gisteren vertelde mijn oudste zus mij dat ze nu weer iets nieuws heeft: ze gaat nu een speciale massage laten doen, waarin haar niet verwerkte verdriet naar boven wordt gehaald. Op zich niets mis mee zal je denken, maar ze is sinds 2 weken weer terug aan het werk na een lange tijd ziekteverlof en wij vermoeden dat dit weer de aanloop is naar een nieuwe periode van ziekteverlof. Mijn zus is er onderhand ook klaar mee, die heeft hier helemaal geen zin meer in. Ik heb haar aangeraden te zeggen dat ook zij niet meer in die neerwaartse spiraal wil worden meegetrokken, maar zij is ook wel bang voor de reactie. Ik ben benieuwd hoe dit weer verder gaat.

    Wij willen wel helpen, maar zolang zij zelf niet inziet dat er iets niet klopt, kunnen wij niet zoveel doen. Begrip tonen? Nou, tot op zekere hoogte, maar ik (en ook mijn broer) heb destijds een grens gesteld en daar mag zij van mij niet meer overheen en dat doet ze ook niet. Als mijn oudste zus nu ook die grens gaat stellen, weet ik niet wat er gaat gebeuren. Dat weten we sowieso niet, maar toch zou één en ander dan wel kunnen escaleren.

    Ik weet het even niet en hoewel ik die grens heb gesteld, ben ik nu toch weer van slag en heel erg hiermee bezig. En ik voel dat dat niet goed is voor mij.
    Wie raad weet, mag mij die geven.

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Als je met een BLer te maken krijgt moet je je beseffen dat:
      - alles aan anderen ligt, dus niet aan de BLer
      - dit gedrag een ziekte is waar de BLer zelf het meest last van heeft

      Dit maakt de bespreekbaarheid moeilijk en lastig. Zeker als de BLer stelt dat er niets mis is met haar/hem. Alles ligt aan de buitenwereld.
      De kunst om met een BLer om te gaan is te beseffen dat dit een ziekte is en dat je van daaruit praat. De BLer heeft BL maar IS het niet. Dit maakt het veel toegankelijker in mijn ogen. Stel veel meer vragen aan de BLer i.p.v. oordelen over BL. Dit geeft openingen om in gesprek te gaan, om inzicht te verschaffen over haar/zijn toestand. Zijn/haar toestand is vaak te complex/te groot en er wordt geprojecteerd op diegene die het dichtstbij haar/hem staan. Zij/hij kan het allemaal niet aan. Het is te veel!! De grote kunst is, terwijl je van alles naar je hoofd krijgt, te beseffen dat hij/zij in grote problemen verkeert. Het is een roep om hulp terwijl jij denkt dat zij/hij je de huid vol scheldt.
      Dus probeer meer vanuit de ziekte te communiceren ipv vanuit je eigen gemoedsrust. Dat helpt niet omdat de BLer dit niet kan volgen. Hij/zij kan wel volgen dat je vanuit de ziekte praat (uiteraard moet je de ziekte NIET benoemen)
      Heb je hier wat aan??

      Reageer
      • Sil

        Worried54

        Hallo Huib,

        Sorry voor mijn late reactie, ik moest even afstand nemen. Op zich heb ik wel wat aan je antwoord, maar het is en blijft gewoon erg moeilijk. Ik probeer zo normaal mogelijk met haar om te gaan, maar ze voelt zich ook zo snel aangevallen; zij mag bijvoorbeeld een grapje maken, maar ik niet als reactie, want dan vliegen de lange tenen zo uit haar schoenen. Ik zie haar aanstaand weekend weer en zal mijn best doen, maar ik weet niet of het me lukt. We zouden uit eten gaan voor haar verjaardag, zij, haar vriend, ik en m'n vriend en m'n oudste zus en haar man. Zij vond dat ze 't restaurant mag kiezen, want ze is dan tenslotte al 50+ (dat was haar grapje) maar wij moeten wel elk ons deel betalen, dus had ik met een knipoog geantwoord dat dat allemaal prima was, maar dat ik dan wel hoop dat het niet te duur zou worden. En huppakee, het etentje werd afgeblazen en ze zou thuis wel iets klaarmaken, dan hoefde niemand iets te betalen, terwijl het mij daar helemaal niet om ging. M.a.w. is de sfeer van tevoren al zwaar beladen hierdoor (voor mij en mijn oudste zus in elk geval wel), en we zijn bang dat het "weer" zal escaleren.

        Bovenop dit alles las ik gisteren op haar Facebookpagina dat ze volgend jaar gaat trouwen (4de keer), daar wisten we dus ook helemaal niets van en ik vraag me af of ze doorheeft hoe raar het is om als zus zo'n nieuws te moeten lezen op FB. Ik 1. sta er niet achter, en dus 2. heb ik helemaal geen zin om het erover te hebben en te doen alsof ik blij ben voor haar, want dat ben ik allesbehalve. Maar goed, nu zal jij waarschijnlijk zeggen dat dat misschien wel de reden is dat ze 't op FB zegt en niet persoonlijk vertelt. Ik heb geen idee.

        Het is lastig dat je gewoon niet meer normaal (voor mijn gevoel dan) met elkaar om kan gaan, zelfs niet als naaste familie.

        We zullen zien hoe het dit weekend gaat.

        Reageer
  • Sil

    Pat

    Beste mensen

    Wat herkenbaar dit. Heb al zo een 5 jaar een rare intensieve relatie met een dame. Dit heeft ondertussen samenwonen verpest ..hoop gedoe.. herrie..familie vrienden etc zijn er klaar mee. Enige die hoopt ben ik zelf want hou er zo ontzettend veel van.

    Wat me verweten is al die jaren willen jullie niet weten. En na een breuk van een paar maanden besefte ik dit pas, maar ook met woorden en verhalen van haar ex-man en ex schoonfamilie. Ik besefte heel laat pas wat er was want je zit in een rare wereld ermee. Ja is de stress of nasleep scheiding of werkeloosheid werd aangedragen als de trigger of oorzaak van haar stress wat mijn stress werd... Alles wordt ook omgedraaid en verdraaid en snap haar ex langzaam aan ook wel hoor.

    Maar bij het woord al of een opmerking wat ik maak over hulp vraag...oeh jee. Dit alles ligt aan mij en hem de ex en hun etc etc ... Ben radeloos ervan en ze lijkt soms niet eens te snappen ook dat ik aangeef dat er nu eerst hulp komt of therapie eer ik me volledig kan geven ....ook met oog op familie en vrienden die haar liever zien gaan als blijven...

    Diagnose is er niet en komt ook niet ben ik bang .. Ik geef zelf niet graag stempels maar ben al een jaar aan het lezen erover en kan werkelijk waar alles wegstrepen. Soms lijk je bijna zelf te geloven dat je dingen moet goed maken waar je zelf totaal geen benul van hebt.

    Samen is het heerlijk en fijn maar om de zoveel dagen barst ze weer en beginnen we van voor af aan. Ik snap ondertussen dat rustig opbouwen niet werkt. Ik wil echt eerst vertrouwd worden en gelooft als ik iets zeg voor ik volledig mijn nek uitsteek weer. Ik weet dat dit voor haar ook averechts werkt en niet helpt maar wil zo graag dat ze snapt dat er de halve week ruzies zijn om fantasie en fictie wat ze zichzelf wijsmaakt ....

    De grens word zo kleiner en je meent zelf echt op een moment dat je zo fout zit en alles fout doet wat ze me zegt. Wat houd me eraan...omdat ik weet dat ze echt van me houd en ik van haar, maar ze is zo vermoeiend.

    Tja tips of verhalen zijn welkom maar ik weet dat ze dit eerst zelf moet realiseren eer vooruitgang komt ...
    Zeer lastig dit ..

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Hi Pat, allemaal heel begrijpelijk. Je ziet het heel goed! Wat je probeert in haar richting is ook helemaal goed, maar....................als zij niet ziet dat zij de oorzaak is van alle emotionele irritaties die uit de hand lopen, dan is een relatie nagenoeg niet mogelijk. Veelal is het zo dat zij HAAR spanningen zelf niet aankan en projecteert deze dan op diegene die het dichtbij staat en dat ben jij. Allemaal onredelijk dus! Laat ik ook stellen dat deze spanningen bij haar (veelal traumatisch) niet te dragen zijn. Daarom ben jij gek en niet zij! Als je je dit goed beseft komt er maar 1 vraag naar boven. Wil en kan ik hier nog mee omgaan? Je antwoord zal nee zijn. Als je nog iets met haar wil dan zal je moeten doordringen bij haar. Zij zal moeten gaan beseffen dat alles bij haar begint. Dat haar irreële beelden en irritaties van haar zijn en niet van jou. Er is moed voor nodig om dit te erkennen en te herkennen. Zelfs als zij in therapie zou gaan is het nog maar de vraag of een relatie mogelijk is. Na haar persoonlijke therapie zal er ook een soort van relatie-therapie moeten volgen om jou te leren HOE met haar spanningen om te leren gaan. Om grenzen te stellen, om tijdig een time-out te creëren, om escalaties te voorkomen enz. Dus Pat er is nog een hele weg te gaan als zij het wijze en moedige besluit neemt om in therapie te gaan. Zover is het nog lang niet als ik je belees. Mijn advies is: stop met deze relatie. De balans slaat zo ver door naar negatieviteit/ellende dat positieviteit/liefde steeds moeilijker zichtbaar wordt. Zij kent haarzelf niet door een ziekte (een stoornis) en daar kan jij helemaal NIETS aan doen. In zo'n situatie mag je voor je eigen leven kiezen. Anders word jij opgeslurpt door deze vrouw. Moet je koestand op eieren lopen. Dat houd je NIET vol. Kies voor jezelf Pat.
      Sterkte!
      Huib

      Reageer
  • Sil

    Roger

    Ik zou het fijn vinden om eens met lotgenoten of te praten, ik bedoel dan met partners van borderliners. Dit ben ik zelf ook. Ik zoek een manier om om te gaan met mijn vriendin die borderline heeft en die dit zelf ontkent.
    Wie kan mij verder helpen?

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Tsja Roger! dat is inderdaad een lastige. Als een BLer niet erkent dat zij Bler heeft wordt het lastig. Jij krijgt dan alles over je heen omdat zij niet met haar onvolkomenheden kan omgaan. Het is haar allemaal te veel (prikkels komen veel sterker bij haar binnen t.o.v. een "normaal" mens). En waar komen deze overmatige prikkels terecht?...........bij diegene die het dichts bij haar staat.......en dat ben jij. Allemaal heel logisch vanuit haar bezien. Het zou al heel wat zijn als zij zich zou beseffen dat zij BL heeft maar niet IS. BLer zijn is een ziekte, een stoornis waar best mee te leven valt maar dan wel vanuit het besef dat je deze stoornis kunt reguleren. Dat gebeurt meestal vanuit een therapie waarbij je leert wat BL is en hoe je hiermee om kan gaan in relatie. Schematherapie is een voorbeeld, maar er zijn meerdere mogelijkheden. Wat zijn de situaties die je tegenkomt in het dagelijks leven waardoor je zegt dat zij BLer is??
      groet
      Huib

      Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo Roger,

      Ik weet niet of de diagnose borderline is gesteld. Als iemand met borderline het ontkent, maakt dat de omgang met hem of haar zeker niet eenvoudiger. Kijk eens op de site www.proud2bme.nl en zoek op borderline. Hier vindt je veel ervaringen van lotgenoten, maar ook van personen die kampen met borderline.

      Reageer
  • Sil

    Groen

    Ik heb sinds een paar weken een relatie met een hele goede vriendin van mij. Dezelfde dag dat ze mij vertelde dat ze borderline heeft, besloot ze me ook te vertellen dat ze meer dan vrienden wil zijn. Het is een paar weken erg goed gegaan, alleen nu spreekt ze me bijna niet meer. De situatie is als volgt: iedere keer als ik toenadering zoek, dan wordt zij enorm afstandelijk en negeert ze mij. Dit is al zolang ik haar ken het geval, maar ik hoopte dat een relatie misschien meer duidelijkheid en stabiliteit zou geven. Echter kan ik het nu niet meer aan en word ik ZELF instabiel. Ik weet dat ze van me houdt en ik houd ook zielsveel van haar, maar ik ga er kapot aan. We hebben het er al meerdere malen over gehad en ze werkt er aan, maar ik weet verder niet wat IK kan doen. Enige ideeën?

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Blers hebben verlatingsangst en daaraan gekoppeld hebben zij ook vaak bindingsangst. Kernwoord hierbij is "veiligheid" willen voelen. Er zijn situaties in haar leven geweest waar zij zich erg onveilig voelde. Dat weerhoudt haar om zich te binden/te hechten. Ze stelt je keer op keer op de proef en dat maakt je razend. Voor haar is dat de schreeuw "geef mij veiligheid" sla een arm om mij heen en heb begrip, steun mij, bij mijn zorgen, mijn problemen. Heel eenzijdig allemaal. BLers vragen aandacht voor hun problemen omdat zij die zelf niet aan kunnen. Het is allemaal te veel voor ze. Dus projecteren zij hun problemen op diegene die het dichtbij staat. Dat ben jij in dit geval. Klopt dit een beetje??

      Reageer
    • Sil

      Pim

      Beste Groen,

      Dat je zielsveel van haar houdt, maakt het niet gemakkelijker. Vraag jezelf af wat het je brengt als 'je zelf instabiel wordt' en 'er kapot aan gaat' en of je van deze relatie gelukkig(er) wordt. Jij zelf kan aan haar borderline weinig tot niets doen, helaas; hoe graag dat je dat misschien zou willen. De relatie is nog pril en je geeft aan het niet of nauwelijks aan te kunnen, met het risico dat er straks 'twee slachtoffers' zijn. Wees eerlijk voor jezelf en probeer duidelijkheid te krijgen of dit het leven is wat je zou willen leiden. Veel sterkte.

      Reageer
  • Sil

    Bertus

    Hoe ga je om met iemand die alle signalen van borderline heeft, maar zelf niet inziet of in wil zien dat ze een probleem heeft? Dit onderwerp alleen al bespreekbaar maken met haar is not done. Weglopen zou het makkelijkst zijn, maar daarvoor geef ik teveel om haar.

    Reageer
    • Sil

      persoontje

      Als je haar confronteert krijgt ze misschien het gevoel dat je borderline ziet als oorzaak van haar problemen. Ik zie borderline vaak als een gevolg van andere onderliggende problemen, bijvoorbeeld nare ervaringen in de jeugd. Hierdoor is er niet goed om leren gaan met emoties, of zijn er verkeerde manieren van verwerken en reageren ontstaan. Vaak is er wel echt iets aan de hand als iemand met borderline zich rot voelt of uit, maar is de reactie buitenproportioneel.

      Als je haar zegt dat ze borderline heeft, kan het wellicht voelen alsof je haar echte achterliggende problemen niet serieus neemt. Beter kan je laten zien dat je begrijpt dat ze het inderdaad moeilijk heeft en beginnen over therapie, maar dan wel op een begripvolle manier. Ze zullen daar wel een diagnose stellen of niet. Het is ook slechts een benaming voor symptomen, en al wordt ze gediagnosticeerd, er verandert niet veel zonder therapie.

      Kortom, probeer het niet te laten lijken alsof je alle problemen afschuift op borderline en toon begrip. Begrijp dat reacties, hoe irrationeel ook, vaak voortkomen vanuit bepaalde angsten die ontwikkeld zijn tijdens het opgroeien.

      Ik wens je heel veel succes met je relatie!

      Reageer
  • Sil

    C.

    Ik ben 27 jaar oud en heb de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis gekregen toen ik (ongeveer) 14 jaar oud was. Het is een rode draad in mijn leven waar ik geen grip op heb. Ik weet niet hoe mijn partner bijvoorbeeld in mijn buien "goed" kan reageren. Gaat hij er tegenin wordt het alleen maar erger, gaat hij er niet tegenin dan kan ik zeker een hele dag/ander halve dag boos/somber blijven, op bed liggen en hem negeren. Meestal krijg ik deze buien bij de kleinste dingen. Bijvoorbeeld bij iemand die zijn wenkbrauwen optrekt (arrogant kijken) als ik iets zeg wat diegene dan blijkbaar niet begrijpt of als ik een broodje laten vallen waar de pitjes overal van verspreid liggen en ik het niet meer wil eten. Ook iets wat ik al meerdere keren heb gezegd en mijn partner die dat vergeet, triggert mij enorm. In mijn hoofd is het logisch, want ik heb het al meerdere keren herhaald. Enfin, zo kan ik nog wel even door gaan.

    Ik start aanstaande donderdag met mijn DGT. Hierin wil ik leren hoe om te gaan met mijn borderline en hoe ik mijzelf kan inhouden. Want mijn emotie zit dan zo hoog dat ik het niet onder controle heb. Ik ben best nerveus over de therapie, want het is in een groep en daar houd ik sowieso niet van. Alle ogen zijn op mij gericht wanneer ik iets ga vertellen of ik me schaam omdat ik ga huilen (dit doe ik ook vaak). Mijn partner is het na 3.5 jaar toch echt beu, vandaar dat ik therapie ga volgen. Maar wie weet hoe lang het nog gaat duren voordat ik echt iets leer. Misschien is het dan te laat. Wie garandeert mij dat deze therapie gaat werken, aangezien ik geen prater ben, ik zelf nog niet eens weet hoe iemand het beste op mij kan reageren of überhaupt hoe ik mezelf rustig kan houden. Ik ben ten einde raad en ben erg pessimistisch, omdat ik weet hoe ik ben in groepstherapie (afkickkliniek was ik ook geen prater in de groep).

    Hoe houden jullie je rustig? Mijn partner heeft verschillende methodes geprobeerd om met mij om te gaan, wanneer ik een woedeaanval heb maar alles werkt averechts... Soms heb ik het gevoel dat ik maar beter van de aardbodem kan verdwijnen, zodat ik niemand meesleep in mijn borderlineproblematiek en ik eindelijk rust heb. Maar daar heb ik het lef niet voor, dus moet ik maar mijn hele leven blijven zoals ik ben.

    Ik hoop dat de therapie gaat werken maar ik zie het sober in. Ik wil mijn partner niet verliezen, hij heeft ook een grens...

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Beste C.,

      Ik heb met respect je uiteenzetting hier gelezen. Ik vind het knap dat je eerlijk, open en vrij schrijft over je borderline persoonlijkheidsstoornis.
      Als ex-partner van iemand met borderline begrijp ik dat wat je schrijft over je partner volledig. Het is gewoon moeilijk de juiste balans in de relatie te vinden. Voor de partner is het vaak 'op eieren lopen' en dit is meestal extreem vermoeiend.
      Zou in eerste instantie persoonlijke therapie iets voor je zijn, voordat je aan een groep gaat deelnemen?
      Geef de moed niet op, praat erover met je partner, ook aangaande de therapie en heb het leven lief. Je erkent en herkent je problematiek en dat is mijns inziens het begin van de oplossing. Veel liefde en sterkte.

      Reageer
  • Sil

    RedRose

    Ik heb diegene helaas uit mijn leven moeten halen. Zij blijft namelijk maar spelen met mijn emoties en gedachtes. Uit zelfbescherming heb ik haar gedeletet uit al mijn sociale bezigheden. Ik kan dit namelijk niet aan. Eerlijkheid staat bij mij voorop!

    Reageer
  • Sil

    zuster ursula

    ik heb een zus die al heel jong gediagnosticeerd is met "mogelijk borderline". Dit vond ze 'belachelijk' en het is 40 jaar niet meer aan de orde geweest. Inmiddels hopen de problemen zich op, hopelijk krijgt ze nu opnieuw de diagnose en laat ze zich behandelen. Maar onze relatie is heel slecht geworden door al haar boze buien waarbij ze er van alles uitgooit. Ik heb er echt helemaal geen zin meer in, maar ja, het is wel je zus en ze kan er (deels) niks aan doen, denk ik dan.
    Aan de andere kant vind ik dat het wel tijd is om eens over zichzelf na te denken. Ik lees dat je grenzen moet stellen, maar tussen over me heen laten lopen en alles maar slikken en het contact verbreken zit voor mij een moeilijke overgang. Wie wil er nu nog met zo iemand omgaan? Dat is ook wel zielig, maar ja.

    Reageer
  • Sil

    Phill

    Sinds anderhalf jaar weten we eindelijk wat mijn dochter mankeert. Het blijkt borderline te zijn. Ze heeft aangeboren angst en wantrouwen en door gebeurtenissen is dat blijkbaar Borderline geworden. Ik ben volgens mij een gewone moeder met een gewoon leven. En toch heb ik hele gesprekken met mijn kind dat ik er niet voor haar was.

    In mijn omgeving ken ik alleen maar de reacties dat mijn aandacht voor haar wel een tandje minder mocht. Herkent iemand dat mensen met borderline dingen anders herinneren of ervaren hebben? Wisselt hun blik op hun leven veel? Ik voel me zo leeg en naar na zo'n gesprek. Mijn dochter is intelligent en welbespraakt. Dus het is een helder verhaal. Zij is een stille borderliner zonder agressief gedrag. Wat moet ik hier iedere keer mee? Ik wil me niet verdedigen dus ik luister begrijpend.

    Reageer
    • Sil

      K

      Heel herkenbaar, mijn zus verwijt mijn ouders van alles, terwijl dat in mijn ogen helemaal niet waar is. Ik zou eigenlijk afscheid willen nemen van mijn zus, maar ik vind het toch zielig. Erg verdrietig allemaal!
      Sterkte ermee en niet aan jezelf gaan twijfelen hoor!

      Reageer
    • Sil

      Blue

      Ik heb ook een dochter met het vermoeden van borderline. Ik herken zeer zeker het feit dat ze zich dingen van vroeger anders herinnert. Mijn dochter heeft het er vaak over dat zij te weinig liefde kreeg, dat ik er vaak niet voor haar was. Dat de andere 2 kinderen meer aandacht kregen. Zij is vooral erg jaloers op haar oudste zus die volgens haar de meeste aandacht kreeg. Ook komt ze met verhalen af die totaal onwaar zijn, bijvoorbeeld dat ze gepest geweest is door haar broer, terwijl ze altijd heel goed met hem kon opschieten en ze samen altijd grappen uithaalden. In tegenstelling tot bij jullie lukt praten hier heel moeilijk. Als ik durf tegen haar versie in te gaan is dat voldoende om een woede-uitbarsting uit te lokken. Dit is zo lastig, het vreet energie, dus meestal ga ik er niet op in omdat dit alleen maar een extra trigger is. Zwijgen is in zo'n geval meestal het beste.

      Reageer
  • Sil

    RedRose

    Ik heb een kennis die borderline heeft. Zij heeft me in haar macht, hoe raak ik daaruit? Ze zuigt me letterlijk leeg.

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo RedRose,
      Ga duidelijk je grenzen aangeven en handel daar ook naar. Dat zal de macht die zij over jou heeft -zoals je het zelf omschrijft- verminderen. Het is een kennis; jullie hebben toch geen verplichtingen naar elkaar toe? Blijf geen omgang met iemand hebben, waar je door belast wordt.
      Groet, Pim

      Reageer
      • Sil

        RedRose

        Dankje wel Pim voor je mooie antwoord. Ik trek mijn grenzen ook bij degene, maar ik vind het aan de andere kant ook interessant en dat is mijn valkuil, snap je.

        Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

76 + 4 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren