Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Borderline persoonlijkheidsstoornissen bestaan in heel veel verschillende vormen en gradaties. Niet zelden brengt het weer andere stoornissen of gedragsproblemen met zich mee die ook weer aandacht vereisen. Bovendien is elk persoon anders. Maar, mensen die een borderlinepatiënt in de familie of vriendenkring hebben, zullen beamen dat de relatie lastig kan zijn. 

Mensen met borderline zien anderen vaak heel zwart-wit: of je bent geweldig, of ze hebben een hekel aan je. Als je geweldig bent, kun je worden overladen met aandacht en hulpvragen. En dan is het heel moeilijk om grenzen te stellen en aan te geven dat je niet elke dag gebeld wilt worden. Zeker als het iemand is om wie je veel geeft. Als je niet voldoende aandacht geeft, kan de borderliner zo teleurgesteld raken dat je plots volledig hebt afgedaan.

Heb je iemand in je naaste omgeving met borderline en herken je bovengenoemde problemen? Zo ja, heb je dat kunnen oplossen? Of heb je zelf borderline en vind je het moeilijk om met je omgeving om te gaan?

Reageren

Reacties

  • Sil

    Antoni

    Hoi Tasoes,

    Voor mij is het heel herkenbaar wat je schrijft. Ik ben ruim tweeënhalf jaar aan het tobben geweest met de liefde van mijn leven. Aantrekken, genieten, afstoten, kwetsen, stoppen, aantrekken enz. enz. Helaas lukte het mij niet om haar rust en ruimte te geven. Ik was (ben) te verliefd. Ik baal er enorm van, want het lijkt erop dat ze me definitief de rug heeft toegekeerd, wetende dat het voor ons onmogelijk is om gelukkig te worden. We zijn een aantal maanden uit elkaar en ik zit zo vol van frustratie en verdriet. Ik kom maar heel moeilijk vooruit en val steeds terug. Ik heb het gevoel dat ik altijd van haar zou blijven houden. Groet

    Reageer
  • Sil

    Antoni

    Hoi Djinnie en alle overige lezers,

    Ik vind het heel moedig en fijn dat je meepraat en ik mis je reactie.
    Mijn relatie met een BL vrouw (niet gediagnosticeerd) is na meer dan tweeënhalf jaar echt op de klippen gelopen en ik kan niks goed meer doen. En dit volgens mij door het steeds terugkerende aantrekken en afstoten. Vanaf dag 1 ben ik hoteldebotel van haar (en nog steeds) en heb dat wellicht te veel laten merken. Ik wil zo graag bij haar zijn, waardoor zij het weer benauwd krijgt. Zij heeft, nadat ze al een paar keer had aangegeven dat ze haar hart in het cement zou stoppen en door zou gaan, de knoop definitief doorgehakt en via Tinder een andere "uitdaging" gevonden.
    Dit is een paar maanden geleden gebeurd en ik ga nog dagelijks kapot aan het gemis. Het lukt me niet om door te gaan, want ik wil niet geloven dat het echt over is. Ik wil graag met haar werken aan die rot stoornis, maar zij wil het niet echt erkennen en er aan werken. Ik voel me hopeloos en machteloos en gevangen door mijn verliefdheid. Groeten

    Reageer
  • Sil

    Bas

    Beste mensen,

    Ikzelf ben 31 heb namelijk een relatie gehad met een vrouw van 36 waarvan ik vermoed dat ze bps heeft. Ik wil respect hierbij hoog in het vaandel houden want het is diep vanbinnen een pracht van een vrouw. Ik stel nogmaals, ik vermoed dat ze het heeft. Ik probeer hieronder even mijn verhaal te schetsen...

    Ik leerde mijn ex vriendin kennen in de zomer van 2017 via een online dating app. Ik geloofde oorspronkelijk niet in online dating maar had toch besloten om mijn kans erop te wagen. Niets was echter minder waar. Als snel voegden we elkaar toe op messenger/Facebook en wat volgde was een serie aan gechat. Dag en dag uit konden we via chat niet zonder elkaar en dit ging dagen aan een stuk door. Ik betrapte me erop dat ik al verliefd op haar geworden was alvorens ik de vrouw in kwestie in levende lijve had ontmoet.

    De dag van de eerste ontmoeting brak aan, ik pikte haar op op de afgesproken ontmoetingsplaats en gingen daarna naar zee. De klik met haar was er voor mij vrijwel onmiddellijk en op onze eerste date waren we een koppel. Het voelde voor mij zeer vertrouwd en goed aan. Wat volgde was een heel intense relatie met ups & downs. Geen zware 'downs' en waar volgens mij ook over gepraat kon worden. Na 3 maand besloot ik om bij haar in te wonen, een keuze waar zowel zij als ikzelf helemaal achter stond.

    Maar goed, enkele maanden in de relatie merkte ik enkele kleinigheden op. Ik werk namelijk niet dichtbij huis en moet soms 1 à 2 dagen blijven slapen op het werk. Wat normaal is is dat je contact hebt met elkaar hoe dan ook en je belt elkaar dagelijks op om de laatste weetjes met elkaar te wisselen. Maar vaak begon ze mij boodschappen over te brengen dat ze extreem bang was om mij te verliezen, terwijl ik in de verste verte niet van plan was om haar te verlaten. Ik zag en zie ze doodgraag en dat was het laatste waar ik aan dacht. Vaak hadden we discussies online en aan telefoon, vanop afstand dus over het feit dat er mij iets zou overkomen of dat ze bang was om me te verliezen. Ik probeerde haar hierin gerust te stellen dat ik bij haar zou blijven.

    Wat ook begon op te vallen is dat ze veel stemmingswisselingen had. Dit vooral ''s morgens. Heel vaak werd ik wakker en merkte ik dat ze mij aankeek en zei dat ze mij aan het bewonderen was. Mijn hart breekt als ik dit typ...
    We praatten even en daarna stonden we op. Het was vooral op die momenten dat haar stemming plots veranderde. Ik doe aan krachttraining en neem vaak shakes en probeer op mijn voeding te letten. Zij deed dit ook maar kon ook genieten van lekker eten, ik ook maar in mindere mate dan haar. Ik drink weinig tot geen alcohol en zij kan al eens genieten van een glaasje gin of wijn.

    Na een 8 tal maanden hadden we een eerste relatiebreuk. De voornamelijke redenen waren dat ze niet goed kon omgaan met mijn levensstijl en dat ik haar te weinig op haar plaats zette. Tot sinds kort weet ik effectief wat ze hiermee wilde bedoelen, meer bepaald mijn grenzen aangeven, wat ik veel te weinig deed.

    Goed, ik geloofde in ons en ik heb gevochten voor haar, na 3 weken waren we terug samen. We hadden het terug fijn maar na 3 maand omwille van enkele kleine gebeurtenissen kwam het volgende breekpunt, de huidige relatiebreuk, dewelke al 2 maand aansleept.

    Ik ben enkele dingen in vraag beginnen stellen en ik kwam uit op persoonlijkheidsstoornissen, meerbepaald borderline. Zowat alles wat ik las, kenmerken en verhalen/reacties van anderen uit blogs kwam me heel bekend voor. Verlatingsangst, bindingsangst, stemmingswisselingen, zwart/wit denken, ze hemelde mij in het begin helemaal op, het kon niet op, ze deed werkelijk alles voor me, kookte lekker en maakte al potjes klaar voor mij voor enkele dagen, deed mijn was,... Wat me ook begon op te merken is dat ze steeds emotioneler werd en dit op den duur niet meer wilde tonen aan mij om zich sterk te houden, op dit moment begon ze haar muurtje op te bouwen voor mij, terwijl ik er geen besef van had. Ze probeerde me op tal van manieren duidelijk te maken dat ze wilde dat kk luisterde en begripvol was, maar ik had de signalen niet door. Zoals hierboven vermeld kwam hierna de tweede en huidige breuk.

    Vanaf nu begon alles te veranderen en van de schijnbaar sterke vrouw die ze was, was telkens minder van te zien. Ze zat in de knoop met zichzelf en de liefde die ze mij eerst toonde veranderde plots. Ik merkte dat ze mij naar beneden haalde in haar opmerkingen soms en dan weer wat ophemelde. Het waren onregelmatige schommelingen.

    Toen kwam plotseling ook nog aan het licht dat ze een drang naar seks had, ze heeft namelijk veel meegemaakt vroeger en ze 'vlucht' in seks. Dit kwam voor mij heel hard aan, het was een echte shock om te beseffen dat de eens zo zorgzame, liefdevolle, sterke, stabielevrouw plots veranderde in een labiele en naïeve vrouw met een hoge drang naar harde seks, zoals ze me zelf aangaf. Dit was niet één maar enkele bittere pillen die ik plots te slikken kreeg. Vertelde ze me toen ook nog enkele ervaringen die ze tijdens onze breuk al had meegemaakt. Ze begon mij 'uit mijn kot te lokken' om het zo te zeggen om reactie van mij uit te lokken als ze volop aan het vluchten was in seks en drank. En ik merk nu dat ons contact enorm verminderd is, ze stuurt me dagelijks maar 1 keer... Ze beweert dat ik in haar hart zit. Ik zie die vrouw doodgraag en zou ze dit zo graag duidelijk maken maar het is precies dat ze het niet vat of gelooft wat ik zeg. Terwijl ik het zo hard met haar meen. Soms begin ik te denken dat ik de Joe man ben. Ze geeft mij de indruk dat ik diegene moet zijn die voor haar moet vechten, maar ik kan dit niet alleen, dit gaf ze me eerder ook al eens aan. Vechten voor een relatie moet van twee kanten komen. Na die eerste breuk gaf ik de voorzet als het ware maar gaf ze me aan dat ze me miste. Nu heb ik het gevoel dat ik op een 'point of no return' Ben gekomen. Ik weet niet meer hoe ik goed kan doen voor haar om haar terug te winnen, ze geeft me aan dat ze wil dat ik haar even met rust laat, maar via via hoor ik dan dat ze bedoelt dat ik moet negeren haar met rust te laten en volledig voor haar te gaan. Ik bezocht haar enkele weken geleden, boekte een restaurant en ze wist van niets. Ze deed open maar weigerde mijn voorstel, ik zag dat ze niet lekker in haar vel zat. Wel moet ik zeggen dat ze een maand geleden zelf voorstelde om samen naar de zee te gaan, ik stemde toe. Ze gaf me toen aan dat ze me miste, toen dacht ik dat de kans groter werd om terug met haar samen te zijn. Ik maakte toen die fout om haar rationeel te overtuigen van mijn liefde voor haar, dit had ik niet mogen doen. We hadden toen ook nog seks bij haar thuis. Daarna heb ik haar nog 1 keer gezien bij haar thuis en hadden we wederom seks. Sindsdien is het dus bergaf gegaan en telkens minder contact. De ene keer is ze heel enthousiast, de andere keer heel erg kort. Ik kan er geen hoogte van krijgen.

    Is er iemand die mij kan vertellen wat de beste oplossing zou kunnen zijn om terug op haar 'radar' te komen? Contact houden, maar kort of totaal geen contact? Want ik merk dat als ik meer contact met haar hou ze dit automatisch ook meer gaat doen, misschien denkt ze dat door 'no contact' ze het zo laat omdat ik geen interesse meer toon terwijl ik ze doodgraag zie. Ik probeer dit nog ergens recht te trekken en misschien tegen beter weten in, velen zeggen dat ik haar volledig moet loslaten maar dit is heel moeilijk als je zo van iemand houd. Ik weet dat ze veel aandacht zoekt bij andere mannen en ik wil me er liever niet teveel bij voorstellen, maar ik wil mij onderscheiden van de rest. Moest ik toen weten wat ik nu weet om met haar om te gaan, was dit misschien zo niet gelopen.

    Alvast bedankt voor jullie hulp. Ik kan ze zeker gebruiken, hoe hard het ook kan zijn, zodat ik wat meer duidelijkheid kan hebben over mijn positie nu.

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Hallo Bas,
      Welkom op deze site. Je verhaal is heel duidelijk en bedankt hiervoor! Voor mij is het duidelijk dat hier sprake is van borderline. Voor de duidelijkheid: ik ben geen BL'er maar heb veel ervaring met BL. Volgens mij zijn in een BL-relatie o.a. de volgende kernwoorden van toepassing: verantwoordelijkheid-twijfel/vertrouwen-aandacht-eenzijdigheid-zelfreflectie?

      Over BL valt zoveel te vertellen/schrijven omdat er toch altijd weer verschillende uitingen van deze ziekte zich openbaart. Ik zal proberen kort te zijn om je mogelijk enig inzicht te geven.
      - Als je beiden een BL relatie aangaat dienen beiden verantwoordelijkheid te nemen voor deze relatie. Dat houdt voor jou in dat je je moet verdiepen in deze ziekte om haar te kunnen leren begrijpen. Dat is best lastig want je weet vaak niet wat er allemaal gebeurt. Daarom moet je meer weten van de achtergronden waardoor deze ziekte is ontstaan of van generatie op generatie is gegaan. Het vergt dus veel van je om je te verdiepen in een wereld die je niet kent. Voor haar is het verantwoordelijkheid nemen voor de relatie een brug te ver. Zij is zoveel met haarzelf bezig (vaak onbewust) dat er geen energie over is om haar verantwoordelijkheid te nemen voor de relatie. Haar energie gaat op aan haar angsten, laag zelfbeeld, eenzaamheid enz.
      - Door deze angsten (vaak is verlatingsangst de grootste angst) twijfelt zij er aan of zij wel een relatie aankan. Zij heeft dus veel vertrouwen nodig. Het vertrouwen dat de relatie wel goed zit.
      - Door haar problemen vraagt zij veel steun, begrip en aandacht . Daar moet jij voor open staan. Het grote probleem is echter dat je haar problemen niet kan begrijpen. Het zijn HAAR problemen en zijn vaak gebaseerd op traumatische ervaringen die zich in het heden, door bepaalde situaties, laten zien. Vaak zijn deze ervaringen teveel voor haar en projecteert zij haar ervaringen op jou. Zij doet dat omdat jij dichtbij bent. Het vervelend is (let op!) dat zij dan jou opzadelt met HAAR problemen. En, nog erger, jij wordt de drager van haar problemen en word jij als zodanig gezien. Zij ziet dus IN jou haar eigen problemen. Hoe lullig kan dit zijn!!
      Feitelijk is zij op zoek naar een veilige plek. Haar vluchten (in sex o.a.) is een uiting daarvan. Zij vindt (tijdelijk natuurlijk!) bij andere mannen die "veiligheid". Feitelijk neemt zij zichzelf in de maling. Alleen beseft zij dit, helaas, niet bewust.
      - Door al deze aandacht die zij vraagt wordt de relatie eenzijdig. Waar ben jij? Alle energie gaat op aan haar. Je wordt helemaal leeggezogen. Je verliest persoonlijkheid.
      - Wat richting kan geven in het vinden van oplossingen in een BL relatie is dat zij enige vorm van zelfreflectie heeft. Dus dat zij weldegelijk (in)ziet dat zij oorzaak is van de relatie problematiek.

      Bas, dat was even een opsomming in telegramstijl. Over ieder onderwerk (en dat zijn er nogal wat) kan ik heel veel vertellen. Dat vraagt om een boekwerk. Persoonlijk kan ik je wel, vanuit mijn ervaring, zeggen dat een enigszins "gelijkwaardige" relatie alleen kan bestaan als:
      - de BLer bereid is om aan zelfreflectie te doen
      - de partner bereid is om zich te verdiepen in de ziekte en ermee leert om te gaan, zodanig dat de spanningen/irritaties e.d. van de BLer kunnen worden gereguleerd. Sleutelwoorden zijn steun, begrip en veiligheid bieden.
      - de BL een geschikte therapie doorloopt en over de inhoud deelt met de partner.
      - als blijkt dat de relatie nog niet goed werkt besloten wordt om in relatietherapie te gaan. Het moet duidelijk zijn dat je samen een relatie wilt en dat je daar beiden voor wilt inzetten. De ziekte samen wil dragen en accepteren in de relatie.

      Dit vergt nogal wat van beiden. Maar.. het is een mogelijkheid om met de complexiteit van BL om te leren gaan.
      Succes met je eventuele besluiten.

      Blijf in contact en blijf schrijven. Schrijven helpt enorm!
      Groet,
      Huib

      Reageer
      • Sil

        Bas

        Beste Huib en alle andere mensen hier

        Wat je beschrijft komt mij allemaal heel bekend voor. De begrippen angst, bang om me te verliezen, eenzaamheid, het gevoel zich niet veilig te voelen, komen bij haar heeeeel vaak ter sprake. Ook had ze anderhalve maand geleden een moment waarop ze met heel duistere gedachten zat die op de loer lagen en dat ze het beter vond om er niet meer te zijn... Heel erg stresserend en confronterend.

        Haar vluchtgedrag is voor mij het meest kwetsend, net omdat ze me de ganse relatie aangaf dat ze enkel voor mij wou gaan, ik haar alles kon bieden en dat ik hààr man was in haar leven. Om dan na de breuk te beseffen dat ze totaal het tegenovergestelde deed van wat ze mij beweerde en daarbij precies een totaal andere persoon was. Ik herken(de) haar niet meer. Ik blijf vooral met vragen zitten... Hoeveel mannen en/of hoeveel tegelijk? Waar? Hoe?... Ik stel mij dan ook constant de vraag of ik op seksueel vlak voor haar dan nog iets beteken, hetzelfde op emotioneel vlak...

        Nu moet ik wel zeggen, ondanks deze deprimerende en verdrietige periode heb ik de moed gevonden om een huis te kopen alsook een promotie te krijgen dus in die zin ga ik wel vooruit.

        Ik merk inderdaad dat ze nu hot'n cold is met mij, ik hoor ze dagelijks meestal maar 1 keer, ook al is het om de domste redenen, als in de zin van: "vandaag achter een nieuwe auto geweest, papieren in orde". Waarop ik dan ook gewoon kort maar vriendelijk op reageer. Ik heb haar heeeeeeeel veel laten weten per chat hoeveel ze voor mij betekend en dat ik haar wil beschermen en haar veiligheid wil bieden. Ondertussen heb ik al door dat dit eerder het averechtse effect met zich meebrengt en dat ze mij precies begint te 'haten' en narcistisch gedrag begint te vertonen dan hierop positief te anticiperen.

        Ik heb dus nu een andere 'strategie' (om het zo te noemen) toegepast door zelf niets meer te sturen en enkel kort maar vriendelijk en niet meteen te reageren op haar berichten). Gisteren nog was ze heel spraakvaardig. Ik postte de dag voordien op Facebook dat ik geslaagd was voor mijn testen. Gisteren kreeg ik daarop uitgebreid van haar een uitleg waarin ze me feliciteerde maar me het tevens ook kwalijk nam dat ik het haar niet persoonlijk had verteld en dat dit haar heel diep raakt. Ik heb het haar dan wat uitgelegd waarom, waarna ze aangaf dat ze terug rustig was.

        Ik liet haar weten dat er voor mij nog opties open staan voor ons. Ze antwoordde hierop dat ze niet weet of ze nog een relatie wil omdat ze zich zo heel kwetsbaar voelt en haar angsten zo nog bevestigd worden. Ze wil zeker zijn als ze een keuze maakt en er 100 % voor gaan in geval ze toch voor mij zou kiezen want ze wil me niet meer kwetsen omdat ik haar te dierbaar ben.

        Ze beseft wel dat ze mij diep kwetst en heeft het er moeilijk mee. Ik lees dat de meeste mensen die aan borderline lijden vaak hun fouten niet kunnen toegeven, dit is bij haar slechts deels zo. Het feit dat ze sinds het gedaan is tussen ons de stap heeft gezet op hulp te zoeken zegt ook veel. Volgens mij wil ze ergens wel verder met mij. Ze geeft me aan dat ik de beste persoon was voor haar en dat ze zich goed voelde bij mij. Volgens mij zit ze in een tweestrijd en wil ze enerzijds verder met mij maar anderzijds wil ze mij zoals ze aangeeft niet kwetsen. Ze geeft dus effectief wel om mij. Ze geeft me eveneens de laatste tijd aan dat ze rustiger is en dat ze geniet van de kleine dingen zoals familie en vrienden en dat ze vooral wil 'overleven'. Ik vind het allemaal zo triestig dat zo'n (diep vanbinnen) parel van een vrouw zo gebroken kan zijn en dat ikzelf niets kan doen, terwijl ik het zo graag zou kunnen.

        Tegenstrijdig vind ik dan wel weer dat ze persoonlijk naar mij begripvol is maar op Facebook zie ik dan bv. Dat ze dingen post met verborgen boodschappen die erop wijzen dat ze teleurgesteld is in 'bepaalde' mensen en dat ze mij precies dingen kwalijk neemt, terwijl ik net heel hard mijn best doe.

        Ik verdiep mij de laatste tijd enorm in persoonlijkheidsstoornissen, met in het bijzonder borderline en narcisme. Ik leer er heel veel uit en forums zoals deze geven mij de steun en tips die ik nodig heb om het te plaatsen.

        Ik weet momenteel niet wat ik moet doen, ik zie haar doodgraag en al is het een seksrelatie/latrelatie of gewone relatie, ik wil haar die veiligheid geven en beschermen. Hou ik dan best contact met haar? Ze bericht me dus de laatste tijd heel frequent en het is precies alsof ze terug dichter komt naar mij toe. Of laat ik haar vooral aan het woord en eerder een luisterend oor? Als ik te lang zelf niets van me laat weten zegt ze dat ik keihard ben en dat ze zelf altijd het gesprek moet aangaan. Echter... Wanneer ik dan zelf het gesprek begin merk ik zat ze dan alsmaar korter wordt in haar woorden en dat het gesprek weer voornamelijk over zichzelf gaat.

        Ik durf dit niet te luid zeggen maar ik heb het gevoel dat zij de liefde van mijn leven is.

        Als ik ieder zijn/haar verhaal hier lees merk ik veel gelijkaardige zaken, ik wens iedereen die in hetzelfde schuitje zit heel veel sterkte toe want buitenstaanders hebben er totaal geen idee van van wat wij nu meemaken.

        Gegroet!

        Bas

        Reageer
        • Sil

          Huib

          Hallo Bas,

          Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik moet beginnen. Wat heeeeel tekenend is, is wat je schrijft over jullie berichten (derde alinea van onderen). Jij schrijft niet dan trekt dat haar aan (reactie is hard naar jou) en als jij haar wel schrijft stoot dat haar af (want zij wil bepalen!). Dit is typisch BL. Aantrekken en afstoten! Kan je dat zien?
          Wat niet verwonderlijk is, is jouw verliefdheid naar haar toe. Je moet weten dat zij dit donders goed in de gaten heeft. Als jij je steeds weer "aanbied" (terwijl zij allerlei duistere zaken uitvoert) werkt dat als bevestiging van haar BL-gedrag. Kan je dat zien?
          Het is net als dat je een kind straf geeft en daarna met een snoepje komt. Dan denkt het kind ook "ik ga zorgen dat ik straf krijg, want dan krijg ik een snoepje". BL heeft toevallig ook veel met kinderlijk gedrag te maken. Ga ik nu niet op in.

          Haar gedrag naar andere mannen is natuurlijk een vlucht, i.s.m. afstand. Alles wat op afstand is, is veilig voor haar. Alles wat dichtbij is (jij dus) is onveilig/beangstigend. Dat heeft niets met jou te maken, maar met haar ziekte. Ik krijg de indruk dat je nog niet zo goed DOOR de ziekte heen kan kijken. Klopt dat?
          Je hersenen werken geheel anders dan bij een BLer. Dat moet je leren (in de praktijk) door te hebben, want anders komt er nooit een relatie die enigszins op gelijkwaardigheid berust is. Eigenlijk is een BL relatie het leren omgaan met twee verschillende structuren hersenen.
          De positieve kant van haar is dat zij weldegelijk met haar ziekte bezig is. En dit Bas, is heel belangrijk. Nu is het zaak om na te gaan of dit echt is. Het kan ook een manipulatie zijn. Maar laten wij het nu even positief benaderen. Ik heb je in mijn vorige reactie verteld wat volgens mij de enige manier is om een relatie met een BLer te realiseren. Dus denk ik dat je het volgende kan gaan doen.

          - Stop met dat geplak aan haar. Zeggen dat zij de enige is in jouwleven enz. Dat stoot alleen maar af (voor haar). Daar bereik je alleen maar mee wat je NIET wil.
          - Verdiep je in de wereld van BL.
          - Kijk of zij open staat voor jou aandacht, steun en begrip voor HAAR stoornis. Als zij daar open voor staat blijf dan bij die steun en begrip. Ga NIET zo verliefd doen en je aanbieden!! Dat stoot af. Bedenk dat goed!
          - Door de groei in aandacht, steun en begrip kan je langzamerhand een behandeling aan de orde stellen. Een behandeling, die jullie samen doen. Dat geeft vertrouwen. Zij gaat dan in behandeling en jij deelt de behandeling met haar. Dat is samen! Zij kan die beslissing alleen nemen als zij zich veilig voelt bij jou.
          enz.

          Bas, ik kan echt zien dat je helemaal hoteldebotel bent van deze vrouw. Als je haar die aandacht, steun en begrip geeft is dat de grootste liefdesuiting die je maar kan bedenken. Ook hier moet je beseffen dat het om BL gaat. Je moet als het ware laten zien en laten merken dat je weet/begrijpt wat BL voor haar betekent. Het is allemaal eenzijdig, dat is waar! Bedenk dat het je op termijn enige vorm van samenhorigheid in de relatie kan geven.

          Blijf delen Bas!
          Groet
          Huib

          Reageer
          • Sil

            Bas

            Beste Huib en andere mensen

            Eerst en vooral bedankt om deze grondige informatie te delen, het helpt mij heel veel bij mijn geworstel in deze 'strijd'.

            Ik merk heel duidelijk het gedrag van aantrekken en afstoten en ik ben heel verveeld als dit voor valt, want dan weet ik dat dit gedrag enorm snel kan veranderen van het ene uiterste naar het andere.

            Het andere klopt ook, ik merk dat ze als ik haar telkens laat merken hoeveel ze voor me betekent en hoe graag ik haar zie inderdaad eerder narcistisch gedrag gaat beginnen vertonen bij bepaalde momenten. Of als ze ziet dat ik dingen post over leuke gebeurtenissen in mijn leven met andere mensen.

            Ik begin in te zien hoe ik DOOR de ziekte heen moet kijken, dit begon mij te lukken! Want ze stelde zich meer open naar mij toe. Ik gaf haar steun en begrip, dit was na elk het feit dat ze me verklaarde dat ik keihard was naar haar.

            Nu, ik had gisteren een heel zwakke dag. Ik postte de dag hiervoor een kaartje in haar bus om ze nogmaals te laten weten dat ik er voor haar was en ongeacht de omstandigheden ik er voor haar zou zijn. Achteraf gezien was dit misschien ook niet zo'n goed idee geweest. Maarja, gisteren was ik enorm emotioneel en voelde heel veel pijn. Ik heb aan mezelf toegegeven en ik vroeg hoe het met haar was. Ze zei dat alles goed met HAAR ging, waarop ik een verveeld bericht stuurde dat ik het tof zou vinden als ze ook wat meer interesse naar mij kon tonen. Waarna een kleine discussie volgde, dit praatten we goed door toe te geven dat het via berichten anders kan overkomen. Dus ik vermoed dat ze mij terug zwart gemaakt heeft nu. Het beste van al is dat ik weet dat ik fout doe door zo te reageren. Soms is het sterker dan mezelf, omdat het zo lang aansleept. Ik hoop nu enkel niet dat ik mijn kansen helemaal versmeten heb bij haar. Ik heb me wel voorgenomen om niet meer verliefd te doen naar haar toe en gewoon die lijn door te trekken van begrip en steun, als ze me nog wit kan zien...

            Ik heb al heel veel informatie opgedaan via internet, waaronder ook dit forum (waarvoor nogmaals mijn dank). Het feit is ook... Ik denk dat ze BL heeft. Ze heeft me hier nooit iets over verteld. Sinds kort gaat ze naar de psycholoog maar ze wil het me zelf niet zeggen, omdat het voor haar confronterend is. Ik hint af en toe wel dat ik begrijp voor wat ze doormaakt en dat ze bepaalde angsten heeft. Maar volgens mij weet ze nu niet dat ik weet wat ze zou kunnen hebben. Hoe kaart ik dit het beste aan?

            Ik denk dat ik haar nu, gezien onze kleine discussie even laat zijn en zelf naar mij toekomt en dan zorg ik ervoor dat ik mezelf herpak en haar alle begrip en steun geeft die ze nodig heeft. Ben ook zelf van plan om hierover een boek te lezen. Ik ben bereid om er met haar samen aan te werken. Ik hoop alleen dat zij dat ook nog zal zijn, gezien we nu al op een behoorlijke rollercoaster hebben gezeten na de breuk van de grappige tekst, naar sombere, blije, triestige, boze gesprekken en discussies. Ze is telkens blijven terugkomen, dus ik hoop dat ze dit nog zal doen opdat ik beter kan doen.

            Alvast bedankt Huib!

            De allerbeste groeten,

            Bas

            Reageer
          • Sil

            Bas

            Beste Huib, Dolf en andere mensen...

            Nogmaals bedankt voor jullie antwoorden, steun en tips. Ik merk dat veel patronen telkens terugkomen ewelke jullie beschreven en dat ik inderdaad het gevoel heb dat mijn ex al hetgeen van zichzelf projecteert op anderen/ikzelf.

            Waar ik echter wel mee zit nu is dat ik deze vrouw het hele jaar door vertrouwde en dus ook onveilige seks mee heb gehad. Ze zei me telkens dat ze getest was en ze beweerde dat ze tijdens de relatie nooit vreemd is gegaan, maar dat ze wel neiging had om te flirten. Ze chatte met mannen die niet in haar vriendenlijst stonden en kreeg van een van hen de aanbieding om een bijverdienste te doen bij hem op het bureau. Toen vond ik dit allemaal oké, want ik vertrouwde haar. Ik heb dan ook het vermoeden dat ze parenclubs enzo afloopt en dat het haar allemaal niet kan schelen. Ik hoorde onlangs van een vriend van mij dat hij de uitbater van een seksshop in de buurt kende, hij vertelde die vriend van me dat er sinds 2/3 maand (ongeveer de duur van onze breuk) een dame komt en in de sekscinema langskomt en zich laat vol spuiten door tal van mannen en luid roept en krijst "neuk me", puur om zich af te reageren. Excuseer mij voor mijn woordenschat.

            Nu zou het toeval zijn dat het haar zou zijn maar ik zie ze het wel doen. Zo zijn er nog enkele momenten geweest waarbij ze iets probeerde uit te lokken. Ik krijg ook het gevoel dat ze zich steeds meer afzondert van mij, nadat ik haar inderdaad op een voorzichtige manier liet weten dat ik begrip had voor haar situatie en dat ik weet dat ze worstelt met iets die diep genesteld zit. Vanaf dan hoor ik ze wel nog. Om de twee a drie dagen en telkens kort, maar met een doordacht iets om een conflict uit te lokken. Ik blik respectvol van me af maar ik toon me wel sterk. Vorige week belde ze me out of the blue, ik nam niet op, maar vertelde haar dat ik diezelfde dag of de dag erna ging terugbellen. Dat deed ik ook, maar zoals ik verwachtte, nam ze niet op. Ik schreef haar dat ik haar opgebeld had, maar dat ik ze wel nog zou horen. Haar antwoord: "ik heb het gezien, geniet van je zondag".

            Sindsdien kort en zoals gezegd, om de twee a drie dagen. Ik denk wel dat ze ergens 24/7 bezig is met mij. Vooral controleren dan. Ik weet niet of haar gedrag ooit nog verandert naar mij. Ik ben ervan overtuigd dat ze me nu pikzwart heeft 'gesplit'. En ik Satan himself ben voor haar. Ik ben ook ten einde raad. Ik heb alles geprobeerd, maar hoe meer ik doe hoe meer ze me 'haat'. Ik ben benieuwd naar jullie insteek hieromtrent.

            Sinds het horen van dit verhaal en mij te verdiepen in borderline/narcisme komen enkele wonden terug open. Ik lees onder andere het boek 'stop walking on eggshells' welke ik wel goed vind maar ik moet me er nog meer in verdiepen. Ik denk dat momenteel niets doen en zo weinig mogelijk contact zoeken het beste is. Ze weet dat ze me kan raken door seks te hebben met meerdere mannen/vrouwen, echt, stel je het extreemste voor, ze doet het allemaal. En vooral dit kwetst me het hardst. Net zoals velen mis ik de seks tussen ons, maar dat was voor mij ook zeer intiem tussen ons en om dan nu te moeten voorstellen dat ze zich gewillig laat nemen door Jan, Piet of pol, dat is heel zwaar om dragen.

            Ik heb de indruk dat het haar allemaal niet kan schelen en dat ze zo los mogelijk gaat. Ik wens dit niemand toe. Velen zeggen me, ren weg, zo ver en zo hard je kan, ergens wil ik het wel maar ik mis ze zo hard. Maar dan besef ik evenwel dat ik een illusie mis van een persoonlijkheid die gespiegeld werd aan het mijne en dat die niet meer bestaat. Dat is te gek allemaal om te vatten. Ik zou ze wel nog als vriend willen benaderen maar ik weet niet in hoeverre dit mogelijk is. En misschien.... Misschien! Zit er dan ooit meer in voor mijn part. Huib, wat je zegt over die dekmantel. Ik denk inderdaad dat ze dit als dekmantel gebruikt. Ergens denk ik wel dat ze er tegen wil vechten. Ze is naar een workshop geweest over mindfulness, maar ik vrees dat ze snel opgeeft en gewoon aanvaard hoe ze nu leeft. Ik vind het heel erg triest, want diep diep vanbinnen is het zo'n mooie vrouw en het doet me immens veel pijn om ze zo het foute pas te zien afgaan en dat ze zich zo haatdragend opstelt naar mij.

            Alvast bedankt om mij te steunen, wordt echt gewaardeerd, ik zoek overal steun, lees veel, post op jullie forum en het helpt me echt wel! Ik moet het blijven doen, zo schrijf ik de problemen van me af en is mijn persoonlijke 'bodemloze put' ook weer evenveel gevuld. Een mens zou op den duur denken dat je zelf borderline symptomen begint te krijgen. Ik moet zeggen dat ik ook 'vlucht'. Ik ben al enkele keren naar een prostituee geweest, dit vooral met de bedoeling om te voelen wat mijn ex voelt als ze het doet met anderen waarmee ze geen band heeft. Zo kan ik liefde en lust uit elkaar gescheiden houden.

            Ik hoor graag van jullie en hou jullie goed!

            Grts Bas

            Reageer
        • Sil

          Dolf

          Hallo Bas,
          Wat je schreef in je vorige reactie: "omdat ze me de ganse relatie aangaf dat ze enkel voor mij wou gaan, ik haar alles kon bieden en dat ik hààr man was in haar leven. Om dan na de breuk te beseffen dat ze totaal het tegenovergestelde deed van wat ze mij beweerde en daarbij precies een totaal andere persoon was", komt me bekend voor. Dat deed mijn gediagnosticeerde BL-ex ook. 11 jaar lang gaf ze me het gevoel dat ik de mooiste, liefste, beste man van de wereld was, waar ze voor altijd bij zou blijven.

          Ook wat je in je eerdere reactie schreef over het 'bewonderen' van je door je vriendin maakte ik mee, zo vaak zelfs dat ik er soms horendol van werd. Alles was geweldig aan mij volgens haar (volgens mijzelf helemaal niet) van mijn tenen tot mijn kruintje. Ik voelde mij daar juist opgelaten door, maar nu dat weg is, mis ik het enorm, heel tegenstrijdig. Vluchtgedrag maakte ik ook mee, maar dan wegvluchten bij discussies, dan vluchtte ze naar buiten of naar haar moeder of een vriendin. Dus ging ik discussies maar zoveel mogelijk uit de weg, omdat ik niet wilde dat ze boos of overstuur wegvluchtte en ik absoluut niet tegen ruzies kan. Wat daardoor eigenlijk al een ongelijkheid in de relatie creëerde, ook al had ik 100% gelijk ergens over, je slikte het maar weg om dit vluchtgedrag en ruzies te voorkomen. Andersom kon het wel altijd, zij boos op mij zijn, want ik vluchtte nooit en ben niet zo lichtgeraakt als zij.

          Wat Huib in zijn reactie op jou schrijft was ook in mijn relatie van toepassing, mijn ex vertoonde ook (zeer) kinderlijk gedrag wanneer er iets niet naar haar zin was of ging. Onze dochter van (nu) 10 zou waarschijnlijk een stuk verstandiger en 'volwassener' reageren op zo'n moment. En Huib heeft het ook over 2 structuren hersenen om mee om te (leren) gaan, dat is ook volledig juist. Je moet mee met de grilligheid en kronkelgedachtes van je BL-partner, de ene keer is alles wit, de volgende keer alles zwart. Grijs is er niet, of alles/iemand is geweldig, of juist het tegenovergestelde, al naar gelang de fase van gemoedstoestand waarin je partner op dat moment verkeert. En dat is vaak heel moeilijk, wanneer je een realistische en volwassenere kijk op dat soort dingen hebt, ze verlangt nou eenmaal dat haar man achter zijn vrouw staat. Ik heb zo vaak meegemaakt dat ze met familieleden of vriendinnen ruzie had en die nooit meer wou zien, dat werd even vaak weer 180 graden omgedraaid en dan werden die verstotenen weer omarmd alsof er niets aan de hand was geweest en alles lag natuurlijk altijd aan die anderen.

          Mijn verhaal klinkt als een jarenlange klaagzang, maar zo is het niet, ik ben nog nooit zo verliefd op iemand geweest, mede door haar sterke affiniteit naar mij toe en waarschijnlijk accepteer je daardoor ook de negatieve eigenschappen eerder. In onze relatie/huwelijk van 11 jaar zijn véél meer positieve dan negatieve periodes geweest en van mij mag ze vandaag nog terugkomen. Door het lezen van de vele reacties en artikelen ben ik waarschijnlijk nog beter in staat om met haar BL om te gaan. Huib heeft het erover om samen in behandeling te gaan, dat had voor onze relatie achteraf ook beter geweest. Ik vind nu dat ik destijds veel te weinig door haar psychologen tijdens haar 2 jarige BL-behandeling erbij betrokken werd. Ik wist toen amper wat van Borderline af en die psychologen hadden mij er toen al meer duidelijker kunnen maken. Ik ben geloof ik 2 keer in die 2 jaar even mee naar binnen geweest, voor de rest vertelde mijn ex praktisch niets over die behandeling (DGT-Linehan).

          Ik hoop dat het goed met je gaat,
          Groeten, Dolf

          Reageer
          • Sil

            Huib

            Hi Bas, Dolf en andere lezers,

            Bas: Wat een BLer nodig heeft als voedsel is AANDACHT. Aandacht voor haar gedrag (onbewust of bewust). Je vriendin loopt nu bij de psychiater en dat geeft doorgaans aan dat de BLer zich bewust is van haar stoornis. Heb je de indruk dat zij serieus bezig is met de behandeling? Helaas komt het regelmatig voor dat ook de Psych gemanipuleerd wordt. Dan wordt de psych een soort dekmantel, een soort van "zie je wel ik neem de zaak best wel serieus op hoor!" Ik hoop dat dit niet bij jou het geval is. Die aandacht voor een BLer is nodig omdat haar stoornis alle energie vraagt en er dus geen ruimte is voor de aandacht aan een ander. Als je de stoornis goed beschouwt begrijp je dat ook. Dat neemt niet weg dat jij ook wel eens de aandacht wil die je ook verdient. Je moet dus beseffen dat de aandacht voor jou er voorlopig niet in zit. Jij schrijft over dat je de hemel in werd geprezen etc. , maar dat is niet de aandacht die jij nodig hebt. De BLer geeft jou (op een bepaalde manier) aandacht als zij voelt dat ze je niet kwijt wil. Het is een uiting om te zorgen dat jij haar angst wegneemt (haar verlatingsangst of angst dat je niet meer van haar houdt). Dit soort dingen ga je steeds meer begrijpen als je je verdiept in deze ziekte. Je wordt "ingepakt" met heerlijke, prachtige uitingen maar het gaat om haar. Het gaat haar maar om 1 ding en dat is te zorgen dat JIJ niet weggaat en HAAR angst wegneemt. Ik hoop dat zij bij die psych leert om haar eigen angsten op/beet te pakken en dat zij jou daar niet meer mee lastig valt. Maar dat is nog een hele weg. Uiteindelijk moet de aandacht voor jou echt zijn/worden en niet een uiting tengenoege van haarzelf. Hierover valt zoveel te schrijven maar ik laat het hier even bij.
            BL bespreekbaar maken is een lastige Bas. Ik zou eerst even aftasten hoe het gaat bij die psych. Merk je dat er iets loskomt bij haar. Blijft zij een gesloten boek? Je zou kunnen vragen hoe het was bij de psych. Zorg er voor dat je nooit kritisch reageert. Altijd met open vragen in de vragende vorm. Als je haar positieve aandacht geeft voor haar problematiek kan een opening ontstaan. Als deze communicatie er kan zijn zou je kunnen vragen of zij de inhoud van de behandeling met je wil delen. Als dit werkt kan je het gevoel gaan opbouwen dat je SAMEN de stoornis aanpakt. Zij vanuit de stoornis en jij vanuit het willen leren omgaan met deze stoornis. Dat zou mooi zijn. Succes met je aanpak. Ik kan je daar verder niets over zeggen. Jij moet aanvoelen wat je wel en niet moet doen. Probeer niet op eieren te gaan lopen (die neiging heb je volgens mij) maar wees je bewust van het feit dat je als gezond mens wilt communiceren met een ziek mens die alle energie zelf nodig heeft en dus niet aan jou kan besteden.
            Dolf: Inderdaad jammer dat je niet betrokken bent geraakt bij de behandeling van je ex. Jij bent al veel meer betrokken geraakt dan ik heb mogen meemaken. Mijn ex ontkende haar BL en daardoor was er geen ruimte om, via een behandeling, bij elkaar te komen. Ik heb dat altijd heel erg/jammer gevonden. Als ik zo jou situatie aanschouw heb je in mijn ogen de boot gemist. Ik weet niet of jij het verwijt hebt gehoord dat zij er alleen voorstaat! of woorden van gelijke strekking? BL behandeling is natuurlijk een proces en in een relatie is het heel belangrijk om dit proces te delen met elkaar, in welke vorm dan ook. Je ex vraagt natuurlijk alle aandacht (net als bij Bas) en dat doet zij om o.a. veiligheid te voelen. Daar zal zij niet mee te koop lopen. Veiligheid bieden is meer een taak voor jou. Dus als jij je wel degelijk met haar proces had "bemoeid"/had gedeeld voor zover als dat kan, dan had je haar een gevoel van veiligheid/vertrouwen gegeven. Dat gevoel van veiligheid/vertrouwen is heel belangrijk. Zeker voor een BLer.
            Je hebt je onthouden van een stuk verantwoordelijkheid voor het welslagen van je relatie. Dat heeft zij mogelijk gevoeld. Nogmaals ik zeg niet dat het zo is. Daar ken je mij al langer voor. Deze uitwisselingen zijn bedoeld om je mogelijk wakker te schudden/inzichten te geven in je eigen handelen.
            groet
            Huib

            Reageer
            • Sil

              Dolf

              Hallo Huib,
              Je schrijft in je reactie op mij "Je hebt je onthouden van een stuk verantwoordelijkheid voor het welslagen van je relatie. Dat heeft zij mogelijk gevoeld." Dat is waarschijnlijk ook gedeeltelijk zo, maar het was dan 'onbewust onthouden', vanwege totale onwetendheid van mij destijds wat Borderline in feite inhield. Dit komt ook doordat ik nog nooit in mijn familie of kennissenkring met psychische problemen te maken heb gehad, dan sta je er als een volkomen leek tegenover. Veiligheid bood ik haar op mijn manier wél, ik was de stabiele factor in huis, die alles regelde en ervoor zorgde dat alles in goede banen verliep.

              Met mijn huidige en achteraf te late kennis over Borderline zou ik er heel anders mee omgegaan zijn en had ik nooit geaccepteerd dat ik niet bij de behandeling betrokken zou worden. Vorig jaar had zij zichzelf weer aangemeld voor behandeling, wat ik juist ook wilde om dan wél betrokken te worden bij de behandeling, maar op het laatst zei ze (helaas) af. Waarschijnlijk was die afzegging tijdens een goede fase, waardoor ze (onterecht) dacht dat verdere behandeling niet meer nodig was.

              Ik lees regelmatig in topics over partners die lange gesprekken en discussies met hun BL-partners hebben/hadden, helaas was dit met mijn partner bijna onmogelijk. Over koetjes en kalfjes kon je lange gesprekken voeren, maar iets meer inhoudelijkere gesprekken werden al gauw gezien als kritiek of ik als ik iets bepaalds wilde weten, 'hoorde ik haar uit' volgens haar en werd het gesprek afgekapt en/of liep ze van het gesprek weg. Dat had ze als kind al, bij problemen of wanneer er iets niet ging zoals zij wilde, weglopen om confrontaties maar te ontwijken.

              Blijft moeilijk in een relatie/huwelijk, want je verwacht dat je partner gewoon over alles open en eerlijk is. Zo ging dat ook met de behandelingen destijds, daar vertelde ze amper wat over en ik vroeg er niet naar vanwege mijn onwetendheid destijds. Ik ging er zelfs vanuit dat Borderline van voorbijgaande aard was en toen ze na 2 jaar 'uitbehandeld' was, dat het over was. Ik had me toen veel te weinig ingelezen, slechts de symptomen opgezocht die ik in haar herkende. Nu weet ik wel beter, het gaat nooit over, er zijn goede en slechte fases. Plus ik ging mezelf langzaam wegcijferen, gleed mee in het confrontaties voorkomen om maar niet te 'triggeren' en stelde geen grenzen, dom (en naïef) achteraf. Met mijn kennis van nu zou ik er heel anders mee omgaan, maar helaas is dat nu dus te laat.

              Groeten, Dolf.

              Reageer
              • Sil

                Huib

                Hi Dolf,
                Nou Dolf, ik hoef niet zoveel meer te zeggen. Ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik was in het eerste jaar van mijn relatie ook een groentje op het gebied van BL. Jou ex was wel met haar stoornis bezig zo te horen. Dat was voor mij heel erg moeilijk. Ik moest heel goed in de gaten houden wanneer ik BL aan de orde kon stellen of juist niet. Meestal ging het ook in de richting dat zij kritiek voelde en dan liep het weer uit de hand. Heel moeilijk! Ik begrijp nu ook dat het haast onmogelijk is om goed contact te krijgen. Je moet je zo proberen in te stellen dat je contact kan krijgen met haar perceptie van de waarheid. Dat is haast onmogelijk omdat je onmogelijk die perceptie van haar waarheid kan bereiken. Deze is van haar en speelt IN haar (hersenen) af.
                Wat nu een oplossing is om veel meer te vragen."wil/kan je mij meer vertellen over wat toen en toen deed ......" Daarbij blijf je op een zekere afstand en dat vindt de BLer prettig. Dat klinkt heel anders dan "waarom doe je nu zo........" of " doe normaal zeg!...." Dat is veel te dichtbij en stoot dus af. Krijg je verweer en dus de volle laag. Dus afstoten gaat gepaard met negatieve energie. En door de afstand ontstaat weer de neiging (als je met die afstand goed omgaat) tot positieve energie (het weer aantrekken). Zo ontstaat er een heel gevoelig spel tussen BLer en partner.
                Dus Dolf, het is nooit te laat.
                Kijk hoe je hiermee om wilt/kunt gaan. Als je dat kunt en wilt zijn er welvoegelijk wegen te bewandelen maar verwacht geen wonderen. BL gaat nooit over. Het kunnen reguleren is al een hele prestatie.
                Succes met het leren omgaan met je energie richting je ex. En tank energie regelmatig bij voor je zelf want van je ex kan je voorlopig niets verwachten/hopen.
                groet
                Huib

                Reageer
  • Sil

    Anne Charles

    tweede en vijfde

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Beste Anne Charles
      Ik begrijp je opmerking " tweede en vijfde" niet.
      De redactie heeft deze opmerking geplaatst maar wat wil je zeggen?
      groet
      Huib

      Reageer
  • Sil

    Huib

    Ik ben Huib en heb geen BL. Ik heb wel veel last van de gevolgen van een relatie met een BLer. Ik wil best wel weer een vrouw ontmoeten (daten) maar voel zo veel weerstanden dat ik het die vrouw eigenlijk niet wil aandoen om een man tegen te komen die nog zo met zichzelf bezig is. Ik schrijf hier regelmatig over de BL relatie. Waar niet zoveel over wordt geschreven zijn de gevolgen voor een BL partner in een BL relatie. Ik merk nu, door eigen ervaring, dat dit ingrijpend is. Ik heb gelezen dat een BL-partner ook een beetje BL krijgt door de relatie met een BLer. Ik moet zeggen dat ik bang ben om de effecten van mijn relatie mee te nemen in mijn date. Dus dat ik niet onbevangen naar die date kan gaan. Waar gaat het o.a. om?
    - angst om weer een BLer tegen te komen. De kans is natuurlijk klein, maar toch!
    - geschaad vertrouwen
    - vergelijkingen met de intensiteit van een BLer.
    - emoties
    De andere kant is natuurlijk dat ik mij niet moet laten leiden door mijn ervaringen met een BLer. Ik moet per slot van rekening weer verder met mijn leven!! Je begrijpt wel dat ik aardig aan het zwabberen ben tussen deze twee invalshoeken.
    Heel lastig! Natuurlijk wil ik ook niet dat mijn date als een soort van "proefkonijn" wordt gezien om mijn probleem op te lossen.
    Ik heb een hele periode van rouw gehad om het verdriet te verwerken van het mislukken van mijn relatie. Nu lijkt het er op dat ik ook een verwerkingstijd nodig heb om de effecten van deze relatie op MIJ te verwerken.
    Ik hoop dat er mensen op deze site zijn die deze ervaring ook hebben gehad of er middenin zitten. Graag deel ik met jullie!
    groet
    Huib

    Reageer
    • Sil

      Dolf

      Het is zeker vergelijkbaar met een rouwproces Huib, we hebben al eerder met elkaar hierover gecommuniceerd. Veel mensen in mijn directe omgeving zijn veel laconieker en zouden dit en dat hebben gedaan, maar staan niet in mijn schoenen en hebben dit ook nooit meegemaakt, zodat ze niet objectief hierin zijn. Ik was voor deze 11 jarige relatie al een keer langdurig getrouwd geweest (met 2 kinderen) en dat huwelijk strandde ook van het 1 op het andere moment, omdat mijn toenmalige vrouw (geen BL) verliefd werd op iemand anders. Ik heb toen ook een hele lange tijd in een zeer diep dal gezeten daardoor, heel mijn wereld was ingestort. Tot ik een paar jaar later mijn huidige ex (wél BL) tegenkwam, die mij op zo'n voetstuk plaatste en verafgoodde, dat ik mijn scheiding daarvoor eigenlijk als een geschenk zag, omdat ik anders haar nooit was tegengekomen. Nu, na de 11 jaar met huidige ex, denk ik daar weer heel anders over. Ik ben weer in dat dal teruggegooid en misschien nog wel dieper ook, vanwege het gevoel wat ze me gaf, of ik de enige man op de wereld was voor haar, waar ze altijd bij zou blijven. Dit bevestigde ze dan ook constant met talloze briefjes, kaarten, berichtjes, liefdesbetuigingen, etc. Nu, na relativeren en bewust van haar BL, denk ik dat al die betuigingen een soort bindmiddel voor haar waren, zodat ik haar juist nooit zou verlaten. Een soort kinderbeloftes, die vanwege het zwart-wit denken van het ene op het andere moment overboord gegooid werden en onbegrijpelijk is voor diegenen die niet zoiets meegemaakt hebben en/of niet met BL bekend zijn. Ik ben nu zo'n 4 maanden verder en slaap nog steeds slecht en zit dag en nacht hierover te piekeren en te peinzen, ook doordat ik vanwege onze 10 jarige dochter wel contact moet houden, het liefst had ik gehad dat ze was geëmigreerd, zodat ik haar nooit meer zou hoeven zien, nu doet het elke keer weer pijn als ik mijn dochter breng of haal en haar weer zie hierdoor. Je hebt liefdesverdriet en liefdesverdriet, maar na het lezen van vele reacties op het internet, lijkt het alsof een verbroken relatie met een BL'er extra zwaar is, waarschijnlijk vanwege de intensiteit van zo'n relatie, net als bij mij dus. Het zal voor mij ook niet meevallen om ooit nog eens iets te beginnen, je bent dan inderdaad bang om weer beschadigd te worden, dan maar liever beschadigd alleen blijven.
      Groeten, Dolf

      Reageer
      • Sil

        Huib

        Ja Dolf, daarom is het hier zo belangrijk om te delen. Hoe meer hoe beter. Niemand heeft in de gaten wat er met/bij de partners van BLers gebeurt. Dat kan je ze ook niet kwalijk nemen. Als je buiten iets staat kan je er moeilijk over meepraten. Daarnaast is het voor een buitenstaander een momentopname als je er met iemand over praat, terwijl het voor jou een continue gebeuren is. Ik heb nooit gedacht wat een impact e.e.a. op je leven kan hebben. Het is niet te vergelijken met een "normale" scheiding. De intensiteit is inderdaad veel groter. En voor jou zeker gezien je "verplichte" halen en brengen van je dochter van 10 jaar. Krijgt je dochter begeleiding? Over wat ik heb gelezen heeft een kind in zo'n situatie het heel moeilijk. Enerzijds in directe zin contact met een BL moeder en anderzijds een "normale" vader. Dat heen en weer geslingerd worden is heel lastig voor een kind mede omdat de hersens nog niet volgroeid zijn en er niet realistische conclusies getrokken kunnen worden die later de nodige effecten kunnen hebben in de volwassenheid.

        Ik heb nu twee dates gehad en ik heb het gevoel dat ik hiermee moet stoppen. Het waren best wel leuke vrouwen maar ik merk aan alle kanten dat ik er niet bij ben. Daarnaast waren de vrouwen ook direct emotioneel "weg" bij mij. Dat werkt dus niet. Ik kijk mijn gedrag nog even aan. Mogelijk dat ik toch maar in therapie ga om de effecten van mijn BL relatie op een goede manier te leren verwerken. Ik wil van mijn gedrag af. Ik wil weer volwaardig in het leven en in een relatie kunnen gaan staan.

        En.... Dolf, praat op een positieve manier met je dochter en vertel haar wat het is om een BLer te zijn . Verplaats je daarbij in een kind van 10 jaar en gebruik de taal van een tienjarige. Kinderen begrijpen meer dan je denkt.
        groet

        Huib
        PS: verder naar onderen heb ik ook gereageerd op een schrijven van jou. Zou je daarop willen reageren? als je tijd en zin hebt?

        Reageer
  • Sil

    Djinnie

    Hallo allemaal,

    Ik heb al heel wat reacties gelezen en ik ben niet de partner van iemand met borderline, maar heb zelf borderline. Ik heb nog maar pas de diagnose gekregen en recent is daar nog bij gekomen dat ik een zware depressie heb die al maanden aan zou slepen en ik ook verlatingsangst heb. Ik ben pas terug samen gaan wonen bij mijn vriend en ook al heeft hij veel gelezen over borderline en me beloofd anders met me om te gaan, omdat ik die druk niet kan plaatsen die hij op me zet om 'beter' te worden en om hem aandacht te geven en wat nog allemaal, maar het was allemaal zever in pakskes.

    Hij snapt me niet en het is voor mij énorm moeilijk om iets te zeggen of uit te leggen, maar wat ik dan uitleg, neemt hij verkeerd op en hij is me geestelijk nog meer kapot aan het maken. Maar het is zijn huis en ik kan weer nergens naartoe. Het ergste is dat ik té beïnvloedbaar ben en dat heeft me nu ook weer de das omgedaan.

    Ik vind het erg om jullie verhalen te lezen, maar ik wil jullie wel doen begrijpen dat het voor jullie partner ook zo simpel niet is. Ik heb het toch zo simpel niet. Ik doe zo mijn best, maar hoe meer hij om die aandacht komt vragen, hoe meer ik afstand wil nemen. Nu is hij weg naar zijn zus en ik mis hem vreselijk en zou hem willen sturen dat ie nu in het weekend hier bij mij moet zijn, maar ik weet van mezelf dat als hij eens thuis is, ik wens dat hij weer weggaat omdat hij weer wilt knuffelen en aandacht wilt en iets leuks wilt gaan doen, omdat die morgen ook weer de ganse dag weg is. En ik heb geen zin om iets te doen. Ik wil niet alleen met hem zijn.

    Zijn er hier nog mensen die ook borderline hebben of zijn hier alleen maar de partners van? Als hier alleen maar de partners zijn, zou ik hem beter op dit forum zetten :-).

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Hallo Djinnie,
      Welkom op dit forum.
      Ik ben, helaas voor jou, geen BLer maar wel erg betrokken bij BL.
      Vanuit mijn ervaring, gesprekken en studie weet ik aardig veel van BL.
      Ik ga niet zeggen dat ik alles weet dus moet je mij maar corrigeren als ik het verkeerd zie. Ik vind het op zich al heel moedig van je dat je hier schrijft. BL is heel moeilijk te bevatten voor de "normale" mens. Vandaar ook het niet begrijpen van elkaar. Je wilt wel maar het lukt niet. Dit heeft veelal met de hersenstructuur te maken. Om dus inzicht te krijgen is het van het grootste belang om te proberen open te zijn over je PS (persoonlijkheidsstoornis). Jij lijkt mij bewust van je PS maar kan daarover niet communiceren met je vriend. Ook in een BL relatie geldt " you need two to tango". Ben je je bewust dat je veel aandacht vraagt aan je vriend? Het wonderlijke doet zich namelijk veel voor dat je er van overtuigd bent dat je vriend alle aandacht vraagt en dat dit voor jou afstoot. En als hij weg is wil je dat hij er voor jou is. Het is natuurlijk de kunst dat je van beide kanten (wederzijdsheid) leert om te gaan met deze miscommunicatie. Jij gaat met hem om en je bent ervan overtuigd dat hij je niet begrijpt . Hij wil ook aandacht en wordt afgestoten omdat hij te dichtbij komt. Er is dus alles voor te zeggen om te kijken wat hier nu echt gebeurt. Ook al heb je met hersenstructuren te maken het neemt niet weg dat je hier te maken hebt met een soort van oorzaak gevolg situatie of actie geeft reactie. Heb je het gevoel dat jullie beiden een relatie willen? Als ik het zo belees is dit het geval alleen je vriend handelt op een manier die niet door jou begrepen wordt. Hij wil je graag "helpen" om de relatie te verbeteren maar legt daardoor de druk bij jou. En onder druk zetten werkt averechts bij BL toch? Dat stoot af en dan kan je vriend wel weer gaan!! Maar dat is eigenlijk niet jou bedoeling. Je kan het alleen even niet aan. Als hij weg is (niet dichtbij) komt bij jou weer het verlangen om hem bij je te hebben. Je komt in een paradox terecht. Wat je NIET wilt dat creëer je. En dat komt omdat hij moet leren beseffen wat er bij jou gebeurt. Dit is heel lastig omdat hij in een andere hersenstructuur leeft. Voor jou geldt min of meer hetzelfde. Dus zie daar het probleem. Hoe groot/sterk is je verlatingsangst? Ben je snel bang/angstig dat hij niet meer van je houdt? Gebruiken jullie time-outs? om te voorkomen dat er escalaties komen of lichamelijk geweld?
      Heb je waanbeelden? Vertel je je vriend zaken die hij betitelt als een leugen. En kan je er dan naar kijken of dit klopt of blijf je als een pitbull vasthouden aan je eigen perceptie van de waarheid?
      Djinnie, ik stop nu even want ik draaf wel erg door zonder te weten of dit allemaal klopt. Geef even een reactie voordat ik eventueel verder ga.
      groet
      Huib

      Reageer
      • Sil

        Dolf

        Mooi geschreven Huib, 'vasthouden aan je eigen perceptie van de waarheid'. Precies wat mijn ex nu doet om bijval te krijgen van mensen die mij amper of niet kennen en om voor haar eigen de stap om mij (en gedeeltelijk ook ons dochtertje) te verlaten goed te praten. Ik las op een ander forum van iemand die zelf Borderline heeft, dat Borderliners soms waanideeën hebben, die ze dan zelf als 'waarheid' interpreteren en dit naar hun omgeving overbrengen. Je vat het mooi in 1 woord samen, 'perceptie'.
        Groeten, Dolf

        Reageer
  • Sil

    joske

    Hallo ik ben een man van 45 jaar, ik leef al zeker 25 jaar met een ex-vrouw met de diagnose borderline. We zijn vaak uit elkaar gegaan maar ook weer bij elkaar gekomen. Nu op dit moment woon ik 9 maanden weer op mij zelf omdat er weer een andere persoon is waar zij gek of verliefd op is. Dit gaat zo al heel wat jaren. Het probleem is ik hou gewoon zoveel van haar dat ik haar zo weer zou terug nemen ook omdat we 4 kinderen samen hebben. Nu heb ik zelf op korte termijn een diagnose gekregen PTSS omdat ik als beroeps uitgezonden ben naar verschillende oorlogs-gebieden. Vorige week ben ik eigenlijk ook geknakt omdat ik al jaren rond liep met gedachtes waar niemand vrolijk van wordt. Ik ben onder behandeling geweest voor een paar gesprekken bij een psychotherapeut en die behandelt personen met borderline en die begrijpt mij heel goed en kan me duidelijk maken dat het niet door mij komt, maar ik stond onder haar macht nu nog steeds en ik moet er los van komen. Maar ik je zeggen dat is heel moeilijk. Mijn hart zegt dat ik haar terug wil, maar mijn hoofd wilt nooit meer terug. Ik krijg vaak dagelijks heel nare berichten met verwijten dat ik het slachtoffer ben en dit allemaal schuld ben en soms in de nachten wil ze dat ik kom om haar hoge nood te verhelpen. Ik zelf heb het er super moeilijk mee. Ik heb haar vriendje waar ze ook mee afspreekt ook gemaild en gezegd waar hij mee te maken krijgt maar die boeit dat niet is ook uit op een ding en dat frustreert me zo erg dat ik niet meer eet soms dagen en slaap super slecht. Ik hoop dat iemand dit ook heeft mee gemaakt of weet hoe ik hiermee moet omgaan. Ik kan haar niet blokken omdat mijn zoon me iedere dag mag en kan bellen. Ook probeert ze de twee oudste mij zwart of slecht te praten en dat ik dit veroorzaakt heb. Zelf zegt ze dat ze geen borderline heeft maar autistisch is. Ik weet ff niet meer wat ik moet zeggen maar ik hoop snel op reacties en mijn ervaringen kan delen.

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Hi Joske,
      Dat is niet mis zeg!! wat je hier allemaal schrijft. Helaas heb ik je bericht niet eerder gelezen. Wat zich nu aandient is de zorg voor jezelf. Besef dat alles begint bij jezelf. Dat je je energie voor jezelf gebruikt want hoe beter je voor jezelf bent hoe meer je voor een ander kan betekenen. Als je je dit heeeeeeel goed beseft kan je aan de slag gaan. Je kunt dan gaan kijken wat er nu werkelijk gebeurt. Dat zij je ge/misbruikt op je zwakke punten. Daar zijn BLers heel sterk in. Zij weet precies hoe zij jou daar kan krijgen waar zij je hebben wilt. Je wordt een soort van speelbal. Dat komt omdat JIJ dat toestaat. Mogelijk herken je je zwakke punten (door de PTSS mogelijk). Welke traumatische angsten ken je/herken je van jezelf? Herken je bijv. pijnpunten vanuit je jeugd ? Bij mij was dat "ik deug niet". Iedere keer als mijn ex Bler hierop drukte ging ik in verzet om als volwassene te "bewijzen" dat ik wel deugde. In een korte therapie heb ik geleerd een onderscheid te maken tussen dit kind- en volwassenbewustzijn. Dit heeft mij veel gebracht kan ik je zeggen. Jou pijnpunten waar zij iedere keer op drukt zijn mij onbekend natuurlijk. Kan je daar iets over vertellen? Wat voor mij zeker is is dat jij een soort van 1e reserve bent. Iedere keer als het weer misgaat met die ander dan valt zij op jou terug. Je moet weten dat BLers heel vaak op zoek zijn naar veiligheid. Het kan heel goed zijn dat zij een vorm van veiligheid voelt bij jou. Je moet van mij weten dat ik redeneer naar wat ik allemaal meegemaakt, gelezen en gedeeld heb met mensen. Die veiligheid is heel belangrijk. Iets wat wij (niet BLers) bijv. heel moeilijk vinden is dat als wij helemaal ondersteboven worden gescholden, vernederd e.d. dat dan de BLer eigenlijk vraagt om een arm om haar heen. Wij moeten dan goed beseffen dat dit onderdeel is van haar ziekte.
      Dat je vanaf je 20e al met een BLer te maken hebt zegt ook veel over jezelf. Je bent natuurlijk zelf verantwoordelijk voor het aangaan van een "relatie" met een BLer. De kunst is om te leren met BL om te gaan. Heb je je verdiept in de ziekte?? en in haar?? Jullie hebben ook een "relatie" met elkaars angsten. Jij met de traumatische ervaringen uit oorlogsgebieden?? en zij met mogelijk ook traumatische ervaringen/angsten uit haar verleden of van generatie op generatie. Het is van belang hier inzichtelijk duidelijkheid over te krijgen. Uiteindelijk mag je blij zijn als je de uitingen van de angsten kunt reguleren. Het is allemaal best complex.
      Wat je ook dient te beseffen is dat zij het eigenlijk helemaal niet fijn vind dat jij haar weer opvangt na een mislukt "avontuur" . Voor haar is dit een vlucht voor haarzelf. Zij wil zichzelf niet tegenkomen (het is allemaal veel te veel voor haar) en komt dus bij jou. Het zou fantastisch zijn als zij zich hiervan BEWUST zou zijn. Jij bent dus diegene waar zij steeds naar kan vluchten zonder zichzelf tegen te komen. Wat zou er gebeuren als jij haar NIET meer opvangt????
      Ik kan hier nog veel meer over schrijven. Ik ben benieuwd naar je reacties. Hierna gaan wij gewoon weer verder. Deel met dit forum. Het werkt verruimend/geeft je lucht en ruimte.
      Succes en groet
      Huib

      Reageer
      • Sil

        joske

        Hoi bedankt voor je reactie dat als eerste. Nou ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee iedere dag weer. Ik weet zelf ik moet haar loslaten en nooit meer verder met haar willen gaan en mijn geluk gaan zoeken. Maar ik betrap me iedere keer weer er op dat ik toch contact zoek met haar ook al is het met een mailtje omdat ze overal geblokt heeft omdat ik haar een tijdje terug aangesproken had met haar problemen en dat ze zelf in de spiegel moest kijken en hulp moest zoeken maar dat was haar niet zo goed bevallen geloof ik.

        En ik heb zelf best wel veel pijn punten zoals mijn jeugd mijn moeder heeft ons naar de geboorte altijd weggeven zoals mijn tantes of oma's met mijn 8 ste jaar zat ik in een internaat tot ongeveer eind jaren 16 ste jaar rond mijn 18 ste ging ik het leger in en kwam er 10 jaar later uit waar ik nog steeds spijt van heb zij wilde dat ik ermee stopte omdat ze geen weekend huwelijk meer wilde OK begrijp ik wel. Maar ik heb in mijn jeugd nooit liefde gehad of gekregen mijn moeder vertelde mij en mijn jonger broertje dat ze ons heeft uitgeworpen maar nooit gewild had. Nou dat komt behoorlijk hard aan kan ik je zeggen maar ik heb me dat eigenlijk altijd weg gedrukt. Maar omdat ik geen liefde kon geven ook niet naar mijn ex partner heb ik haar op een andere manier laten blijken mijn liefde ik heb haar op handen gedragen zoals alles voor haar doen noem maar op echt alles en daar heeft ze al die jaren nooit iets over gezegd of laten blijken totdat ze voor eerst iemand tegen kwam zoals mijn eigen vriend die aardig deed tegen haar en haar wel eens een knuffel gaf als die naar huis ging en ja hoor daar was de eerste persoon waar ze verliefd op werd maar mijn vriend reageerde daar heftig op en is nooit meer bij mij thuis op bezoek geweest we zijn nog wel vrienden maar zien elkaar heel weinig nog helaas.

        En toen was het van ik was verkeerd bezig ik gaf haar geen aandacht genoeg noem maar op en als ik iets terug zei was ik het slachtoffer en dat is nu nog steeds waarmee ze mij oppakt ik ben over schuld van en ik speel het slachtoffer in haar ogen. Maar dat is nog niet niks we zijn erna ook voor de eerste keer uit elkaar gegaan en maand erna komt ze weer terug gezellig en in een keer is ze zwanger van mijn zoon maar ff erna krijg ik te horen ze had sex gehad met de buurman OK 1 en 1 is 2 dus ik weet dus niet helemaal zeker dat mijn zoon echt van mij is maar OK ik hou van hem en zal hem nooit teleurstellen hij is autistisch klassiek ass. Ik hou ontzettend veel van hem.

        Maar ja dan begint weer alles opnieuw samen gelukkig maar ja 2 jaar later begint weer alles opnieuw ik was niet goed genoeg gaf geen liefde terwijl ik altijd alles voor haar deed het was zelfs zo als ze met haar lege koffie mok rammelde dan sprong ik op voor nieuwe koffie te maken zo gek was ik. Maar ze had weer iemand anders leren kennen en alles begon weer opnieuw ik heb er alles aan gedaan om weer bij elkaar te komen en gelukt maar weer 2 jaar later leerde ze weer iemand kennen en begon het weer van voren aan ik heb haar zelfs opgehaald kort bij hem zijn huis waar ze de zelfde nacht nog had blijven slapen en geprobeerd om er alles aan te doen om het goed te maken maar ff later omdat ze steeds met hem zat te appen en lachen knapte er iets bij me ik heb haar eruit gezet nou dat ging niet van harte van haar kant heb genoeg naar mijn hoofd gekregen kan ik u zeggen.

        Nou OK ze is weg paar dagen later komt ze langs voor spullen en begon ze me op straat me vanalles uit maken waar niemand brood van eet ik heb haar geduwd en zei sloeg op mij in ik heb haar steeds weer weg geduwd totdat ze viel en toen politie erbij. Nou toen had ik iemand leren kennen nou ik wilde dat niet maar toch gebeurde het en ik weet niet welke berichten ik kreeg en zei ook totdat ze na drie maanden me smeekte om terug en ze veranderde ik wist toen een beetje wat bordelein was maar was er niet diep genoeg in gegaan ik was toen onder behandeling bij reinier van arkel den Bosch voor mijn ptss maar daar hebben ze me niet behandeld voor haar. Nou ik trapte dus ook eigelijk in haar web weer maar ik deed het ook voor mijn zoon omdat ik zag dat hij ongelukkig was.

        Nou als ik eerlijk ben heb ik daar heel erg veel spijt van maar ja eigen schuld dikke bult. En ja we gingen weer samen wonen ik gaf weer alles op voor haar en hoppa 1,5 jaar later kreeg ze een berichtje van hem weer en ze begon te vertellen en te huilen ik denk dat ik verliefd ben op hem en ik zag de bui al hangen en jaar hoor het begon weer van voren aan ik was niet goed genoeg gaf haar geen liefde maar nu wilde ze uit elkaar maar wel als goede vrienden nou ik heb dat ff volgehouden totdat ik zag dat ze sex met hem had gehad en toen knapte bij mij alles ik brak en ik merkte ik wilde van haar af maakte mij niet meer uit ik wilde die pijn niet meer voelen het was haar of ik en daar werd ik zo bang van dat ik naar de huisarts ben gegaan en heb gezegd help me aub ik ben bang voor mij zelf. Het probleem is ik ben niet bang voor de dood ik heb dood genoeg gezien en doet mij niks ik ben ook gelijk naar crisis centrum mondriaan vijverdal gegaan en heb daar een hele fijne therapeut gehad mhr smeets en hij werkte met bordeleiners nou hij begreep mij en kon me heel goed uitleggen waarom en hoe en wat nou eindelijk had ik iemand die mij begreep ik slik medicijnen nu nog steeds ben ziek nog steeds al bijna 3 jaar ziek thuis. En moet een psycholoog zoeken maar ik heb er al 3 of 4 gebeld ingesproken gemaild maar krijg niks terug wil niemand mij helpen denk ik dus zit maar thuis en te wachten piekeren en steeds via omwegen te kijken of ik iets kan opvangen wat ze allemaal doet of mee bezig is. Ik vraag heel hard om hulp denk ik.

        Reageer
        • Sil

          Huib

          Joske,
          Wederom sorry! Ik moet zeggen dat ik het lastig vind op deze site om te zien wanneer er een reactie is gekomen. Maar goed!
          Zoals ik al eerder schreef hebben jullie beide een probleem. Zij BL t.g.v. traumatisch verleden en jij PTSS ook t.g.v. traumatisch verleden. De intensiteit van jullie beide is waarschijnlijk verschillend. Maar dat weet ik niet zeker. Mogelijk weet jij dat goed te verwoorden.
          Wat voor mij wel duidelijk is dat jouw verleden heel duidelijk te maken heeft met verlatenheid, geen liefde leren kennen. En als je geen liefde kent zal je het ook niet herkennen. Of anders gezegd: als je liefde niet gekregen hebt kan je het ook niet geven. Je weet gewoon niet wat het is. Je denkt goed te doen door haar continue te pleasen maar dat is natuurlijk geen liefde. Je staat altijd weer klaar om haar op te vangen en je denkt daar goed mee te doen. Kijk Joske, het is allemaal best gecompliceerd omdat je in jullie situatie steeds vanuit jou en dan weer vanuit haar kant moet redeneren. Dat is knap lastig. Je BL ex vlucht naar anderen (zgn. verliefd worden) omdat dit voor haar een manier is om haar problemen te camoufleren. Net zoals alcohol een vlucht is enz. Dus als het haar allemaal teveel wordt zorgt zij wel voor een vluchtplan. Dat allemaal teveel worden heeft niets met jou te maken maar met haar traumatische ervaringen die in het heden zich aandient door een trigger.

          Gedrag heeft altijd met jezelf te maken. Waarom doe ik dit en waarom doe ik dat, enz. Het zou alleen mooi zijn als zij waar kon nemen wat haar gedrag is. Als zij geen zelfreflectie heeft zal er nooit iets veranderen. Zal er nooit regulering van de spanningen/irritaties o.d. kunnen plaatsvinden. Jou zwakte zoals hierboven omschreven is natuurlijk een heerlijk gegeven voor je ex om daar gebruik/misbruik van te maken. En dat doet zij naar hartelust. Daarbij zoekt zij de grenzen op. Pas wanneer jij zegt "er nu is het afgelopen" gebeurt er iets wat zij nog niet van je kent. Als reactie krijg jij een emotionele lading over je heen. Zo kent zij jou niet. Je was toch dat zoetsappige mannetje wat alles toestond?? Je was toch dat mannetje dat alles voor haar deed??(het leger uitgaan e.d.) Bij BLers betekent dit dat zij van het verstand naar de emotie schieten. Daar zit niets tussen. Daarom heeft BL o.a. zoveel met uitersten te maken. Haar reactie heeft alles te maken met dat jij ineens kritiek op haar had. Dat is olie op het vuur voor een BLer. De emoties schieten dan de pan uit.

          Jij hebt naar haar toe een roep/schreeuw om moederlijke aandacht. "leer mij wat liefde is zodat ik liefde kan leren geven!" Dat weet zij maar al te goed en daarom kan zij altijd bij jou terecht.
          Ook speelt jou verlating een grote rol. Je wilt niet dat je ex bij je weggaat. Dus doe je er ook alles aan om NIET verlaten te worden.

          Maar goed! op een gegeven moment is het genoeg!! En dat moment is NU. Kan je het volhouden? Kan je tegen jezelf zeggen dat je jullie patroon doorhebt? Dat je in de gaten hebt dat je nu voor jezelf moet zorgen? Die relatie kan eventueel, op termijn, nog inhoud krijgen als jij jezelf leert kennen. Leer wat liefde is zodat je liefde kunt geven aan diegene die jou liefde verdient! Leer omgaan met verlating. Het zijn beide kindsbewustzijn zaken. Ik wens je toe om daar als volwassene naar te kijken, te leren en opnieuw in je leven neer te zetten als VOLWASSENE. Je zult zien dat je leven er dan geheel anders uitziet.

          Sterkte!
          groet
          Huib

          Reageer
  • Sil

    Andre

    Huib en Dolf,

    Hartelijk dank voor jullie reactie.
    Schrik heel erg van jullie verhalen, zie hier veel in terug komen.. Ben nu 11 dagen weg, krijg niets anders dan appjes met rottigheid over me heen, zo oneerlijk en wat een wat pijn je daarvan hebt, slapeloze nachten, steen in mijn maag en niet kunnen eten.

    Toch hou ik van die vrouw, ze is de grote liefde in mijn leven. Twee kanten wordt ik op getrokken.. De ene helft van me zegt 'ik ga weg van haar', de andere weer 'als ze sorry zegt ga ik terug',dit omdat ik zoveel van haar hou.
    Ook weet ik dat deze shit nooit zal ophouden.. ik weet het ff niet meer, zit er helemaal doorheen.

    Reageer
    • Sil

      Dolf

      Hoi Andre,
      dat met die appjes en rottigheid over je heen krijgen komt me bekend voor, ik kreeg ook elke keer weer andere oorzaken via whatsapp op me afgevuurd, met elke keer een andere fictieve en door haar ingebeelde oorzaak om een scheiding voor haarzelf goed te praten en een reden te geven, zodat ze bijval kan zoeken bij mensen die ze met deze redenen kan manipuleren en die mij amper of helemaal niet kennen. Diegenen die ons wel goed samen kennen (mijn familie) en weten hoe verliefd ze altijd naar mij deed, tot de laatste dag toe, ontwijkt ze nu, want die stellen tè kritische vragen aan haar, waar ze geen antwoord op heeft. Ook reageert ze niet als ik weer zo'n stelling kan weerleggen met feiten, dan negeert ze mijn vraag of antwoord gewoonweg.

      Dat houden van en grote liefde in je leven heb ik ook, dat zal mede komen doordat ze me zo verschrikkelijk verafgood heeft altijd, tot op het extreme toe. Vanaf mijn kleine teen, tot aan het kruintje op mijn hoofd en alles wat daar tussen in zat was geweldig volgens haar, enerzijds geeft zoiets je ego een enorme boost, maar na jaren gaat het ook een beetje tegenstaan. Je vraagt je af, is het allemaal wel gemeend wat ze zegt, of is het dwangmatig om je nog meer aan haar te binden, vanwege haar verlatingsangst?

      Bij jou lees ik niets over kinderen, wij hebben wel een kind. Ik ben nooit van plan geweest om bij haar weg te gaan, maar dat zou ik vanwege ons kind nooit hebben kunnen doen ook. Ik was de stabiele factor in huis en ik zou bang zijn hoe zij in haar eentje ons kind verder zou opvoeden, mede door het onstabiele leven wat zij voor mij had en de jeugd die zij zelf gehad heeft, ik wil koste wat het kost ons kind zo'n leven besparen.

      Ik weet hoe jij je eigen voelt en die slapeloze nachten heb ik nu nog, in het begin had ik 6 dagen niets gegeten en amper geslapen. Nu loop ik nog heel de dag te piekeren en schrik ik vaak wakker 's nachts, waarna ik door verder te peinzen niet meer kan slapen. Goedgemeende raad is om aan je eigen te denken, maar ik weet uit ervaring, dat wat je ook doet of probeert, zoiets als dit je leven overheerst en alle andere dingen bijkomstig en onbelangrijk maakt. Ik hoop toch dat het je goed gaat en dat je steun hebt aan het feit dat er veel meer lotgenoten zijn, die hetzelfde doormaken of meegemaakt hebben, wat jij (en ik) nu doorstaat.

      Het ga je goed, Dolf.

      Reageer
    • Sil

      Huib

      Beste Andre,
      Allemaal heel begrijpelijk wat je zegt/schrijft. Conflict tussen verstand en gevoel. Je zegt ook heel verstandig dat je weet deze shit nooit op zal houden. Nu is er wel een groot verschil tussen de emoties van een BLer t.o.v. een "normaal" mens. Emoties (meestal irritaties) komen bij een BLer wel 10-20x harder/intensiever binnen dan bij een niet BLer. Dat maakt haar emoties ook moeilijk tot niet benaderbaar. De emoties hebben zo'n sterk bezit dan van de BLer dat een "normaal" gesprek niet meer mogelijk is. Alles wat je dan zegt slaat nergens op. Zij zit gevangen in haar emoties. Alleen.........zij heeft het niet door dat het haar emoties zijn. Zij is ervan overtuigt dat die emoties door jou komen. Jij had geen liedje moeten zingen!! Emoties bij BLers gaan ook vaak gepaard met irreële beelden. Zij maakt van de hele situatie een emotioneel gebeuren met beelden/verhalen die totaal niet kloppen met de werkelijkheid. Voor haar echter is dat wel de werkelijkheid. Dat maakt e.e.a. moeilijk om te communiceren.
      Als haar "bui" over is (dat kan best lang duren) dan bestaat de mogelijkheid dat zij aan zelfreflectie toekomt. Maar meestal niet. Meestal zal zij toch weer contact zoeken en net doen of er niets gebeurd is. Er dan gaat het gewoon weer door zoals het altijd ging.
      Als zij niet erkent dat de irritatie bij haar begint dan zal regulering nooit plaatsvinden. Als zij wel erkent dat de irritaties e.d. bij haar beginnen kunnen jullie samen kijken hoe je dit kunt gaan leren om deze emoties te kunnen reguleren. Meestal moet dan, in dit geval, eerst de vrouw naar een therapie die specifiek op haar gericht is om haar gedrag voor haar zichtbaar te maken. Daarna kunnen jullie dan samen naar een therapeut gaan om haar gedrag te kunnen reguleren. Haar gedrag gaat nooit over. Wat ook interessant is om te kijken wat er bij jou loskomt. Zij raakt je ,zeer waarschijnlijk, op een teer punt. Een punt waarvan je nog niet of onvoldoende bewust bent. Klopt dit een beetje? Of zit ik onzin te verkondigen?
      groet en sterkte
      Huib

      Reageer
  • Sil

    Andre

    Ik ben getrouwd met de mooiste vrouw.
    Maar een vrouw die mij kan de hemel inrijdt als zanger en echtgenoot maar mij 5 minuten later finaal finaal de grond in kan boren. Zo ben ik een harde werker. Andere dag een lul die niets doet. Een vrouw die in alles de controle moet hebben en als ik tegen haar in ga kwaad wordt, daarentegen heel lief en teder kan zijn.

    Verleden week is het helaas geëscaleerd doordat ik op een feest gevraagd eerst een liedje te zingen. Ze was het hier niet mee eens en draaide helemaal door en ging naar huis. Ik later ook. Ze viel me aan en gooide later na een boel geschreeuw mijn kleren op straat en ik moest vertrekken. Kreeg al verweten wat maar mogelijk was. Zit nu in een huis van een vriend, bank tv en bed verder niets.
    Ik weet niet wat ik hier mee aan moet, hou van die vrouw. Maar ze doet me zo'n pijn met haar woorden en leugens. Mensen waar ze mee praat zeggen dat ze verhalen gewoon omdraait in haar voordelen, ik heb in haar ogen alles gedaan en veroorzaakt.

    Reageer
    • Sil

      Dolf

      Heel herkenbaar, helaas zit ik in hetzelfde schuitje met mijn (reeds enkele jaren voor borderline behandelde) bijna ex-vrouw, die echter nog lang niet uitbehandeld is, maar volgens haarzelf wel. Van de 1 op de andere dag is ze na een futiliteit een paar maanden geleden boos het huis uitgelopen, bij haar moeder ingetrokken en heeft nu zelfs al een eigen huis, terwijl we op papier nog steeds getrouwd zijn. We waren 11 jaar samen, waarvan 6 jaar getrouwd en hebben een schat van een dochter samen, die voor het grootste gedeelte bij mij woont.

      Ik zou zelf een boek kunnen schrijven over het gedrag en alles is ook zo herkenbaar met wat er hier en op andere sites over borderline geschreven wordt. Bij mij wordt ook alle schuld neergelegd en feiten 100% omgedraaid of steeds opnieuw veranderd, maar wel steeds in mijn nadeel. Ze zocht ook steun bij mensen die mij helemaal niet kennen en die op haar verhaal afgingen en daar dan (verkeerd) advies op gegeven hebben, mede doordat ze naar de buitenwereld toe het mooiste en liefste vrouwtje is wat je maar kan voorstellen. Dat ze een meester in manipuleren is, zie je niet aan de buitenkant, maar adviezen aannemen door haar beïnvloedbaarheid van mensen waar ze tegen opkijkt doet ze wél, net als destijds van haar behandelend psycholoog. Mensen die ons wel samen kennen, waaronder mijn familie en zelfs haar eigen moeder, zijn net zo verbijsterd als ikzelf, want hoe kan dat mooie lieve vrouwtje die haar man altijd adoreerde, op een voetstuk plaatste en letterlijk niet van mij af kon blijven, zo van de 1 op de andere dag zijn omgedraaid in een kille vrouw die geeneens een poging ondernam om ons huwelijk te redden en totaal geen empathie meer heeft, ondanks dat er (voor niet-borderliners) amper reden was om te scheiden en haar gezin te verlaten. Alles wat je langs ziet komen heb ik ook al meegemaakt met haar en vaak al jarenlang, oa het liegen, impulsiviteit, beïnvloedbaar door situaties en personen, lichtgeraakt zijn, vriendschappen aangaan en zomaar weer verbreken, overal en altijd schuld bij anderen leggen, egoïsme, geen empathie hebben, zwart-wit denken, absoluut niet tegen kritiek kunnen.

      Zij had altijd redenen om boos te (mogen) zijn, als ik weleens een reden had om boos te zijn werd dat omgedraaid, zodat ik maar dingen wegslikte en verzweeg om ze maar niet te triggeren, etc, etc. Het op eieren lopen komt mij ook bekend voor, je probeert altijd maar om de kerk in het midden te houden, om de sfeer maar niet te verpesten. Ook het altijd sorry moeten zeggen, vaak wist ik geeneens waarvoor, zodat ik van tevoren maar sorry zei voor alles wat er nog te gebeuren stond en mij toegerekend zou worden.

      Ondanks haar vele mooie beloftes, kaartjes, berichtjes, appjes, etc, waar ze me altijd eeuwige trouw beloofde, heeft ze nu toch de stap genomen om een scheiding in gang te zetten, notabene een huwelijk te laten ontbinden, waar zij mij op haar knieën zelf voor gevraagd had 6 jaar geleden. Normaal met ze praten op een volwassen manier gaat ook niet, ze loopt gelijk weg en onze scheiding verloopt achter mijn rug om en via whatsapp, op een volwassen manier communiceren gaat niet, zelfs niet via whatsapp, alsof een kind wegrent nadat het een ruit bij de buren heeft ingegooid en mij niet de kans wil geven om uitleg te geven en om de waarheid op tafel te leggen.

      Ze heeft weleens geschreven bij de DGT behandeling, dat zij dingen anders beleeft, dat blijkt wel uit de redenen die zij verzonnen heeft om deze stap voor haarzelf te rechtvaardigen, maar wat niet de werkelijkheid is. Het valt me ook op dat borderline net als de griep, geen onderscheid maakt tussen mannen en vrouwen, symptomen en gedrag zijn hetzelfde. Heel triest dit allemaal, niet alleen voor mij, maar voor de velen die door deze wispelturige en grillige persoonlijkheidsstoornis hun relaties bemoeilijkt zien worden, of net als bij mij, waar van de 1 op de andere dag de relatie/huwelijk over is.

      Het lijkt misschien alsof al die 11 jaar waarin we samen waren alleen maar kommer en kwel waren, maar dat is niet zo, ik heb geleidelijk ermee om leren gaan en we hebben ook vele mooie momenten gehad. Eigenlijk ben ik nog steeds hartstikke gek op ze en zie het meer als een soort gespleten persoonlijkheid, ik hou van ze, maar haat de dingen die ze doet en de leugens die ze over mij ingebeeld heeft en naar mij en waarschijnlijk ook naar anderen verspreidt. Niet alle mensen met BPS hebben dezelfde symptomen en moeten over 1 kam geschoren worden. Mijn vrouw heeft bijvoorbeeld geen zelfmoordneigingen en doet ook niet aan automutilatie, de andere 7 van de 9 eigenschappen heeft ze echter wél, net als nog enkele andere histrionische eigenschappen, die net als borderline ook onder cluster B vallen.

      Het trieste is, dat er eigenlijk alleen maar slachtoffers achterblijven, mijn 9 jarige dochter krijgt hier een klap van, ikzelf zit in een diep dal en waarschijnlijk wordt zij er zelf achteraf ook niet gelukkiger van. Ze woont nu alleen in een andere gemeente en ziet haar dochter slechts nog maar in de weekenden, terwijl ze normaal geen dag zonder haar kon en waar ze ook altijd tegen zei dat haar papa en mama nooit zouden gaan scheiden en altijd bij elkaar zouden blijven. Helaas, het loopt anders...

      Reageer
      • Sil

        Huib

        Beste Dolf,
        Je weet waarschijnlijk wat bij BLers zeker is en dat is dat alles onzeker is. Net zo snel als zij vertrokken is kan zij ook weer terugkomen. De "buien" van een BLer zijn niet voor een "normaal" mens te doorgronden. Veel irreële beelden waar wij niets van begrijpen komen in onze richting. Wat ik wel bijzonder vind is dat zij die scheiding met zoveel energie doorzet. Heeft zij haar pijlen op iemand anders gericht? Meestal verbreekt de BLer een relatie maar komt daar, na verloop van tijd, op terug.

        Ik heb dit ook meegemaakt. Iedere keer wilde zij het weer goedmaken. Ik heb mij op het laatst van alle media moeten afsluiten om een echte scheiding te realiseren. En nog steeds komen er via via contact pogingen. Dat er een kind in het spel is is voor jullie beiden verschrikkelijk. Je zegt dat je nog van haar houdt. Als dat je echte gevoel is kan je ook de vraag stellen wat het "kost" om de relatie voort te willen zetten. Heb je je dat wel eens afgevraagd? Jij bent belangrijk voor jezelf en je leven. Vergeet dat nooit. Je hebt te maken met een zieke vrouw. Ik ben ook door een godsdienstig proces gegaan. Want ik hoorde iedere keer "de kerk" zeggen:"maar een ziek mens laat je toch niet in de steek?" Ik weet niet of je godsdienstig bent maar ik wil je wel meegeven dat dit misschien een remmende werking kan hebben om de relatie NIET te willen verbreken. You need two to tango. Als dit niet (meer) kan zal je moeten leren te accepteren. Dit klinkt natuurlijk mooi theoretisch maar het is wel een harde waarheid. Richt alle energie op jezelf en je kind. Wacht niet op een mogelijke terugkeer van je vrouw. Word daar niet afhankelijk van. Leef je leven!!
        Succes
        Huib

        Reageer
        • Sil

          Dolf

          Hallo Huib,
          allereerst respect voor jou, ik kom jou op diverse forums tegen met vele goed onderbouwde reacties, die duidelijk en met kennis van zaken zijn geschreven, door iemand die zelf ook (helaas) een ervaringsdeskundige is.

          Je vroeg of er iemand anders in het spel is, volgens haarzelf niet, anders houdt ze dat goed verborgen als het wél zo zou zijn. Het is meer de beïnvloedbaarheid, die voor mensen die rechtlijnig denken bijna niet te bevatten is. Ze kreeg weer eens nieuwe vriendin, die werd gelijk op een voetstuk geplaatst en geïdealiseerd, die is ook gescheiden, eigen huisje, kindjes, leuke baan, etc., misschien heeft dat haar keuze bepaald om ook zo verder te willen leven, dus zonder mij en werd ons gemoedelijke leventje als gezinnetje haar te saai. Elke keer wanneer zij weer eens een vriendin kreeg, ging ze daar op een extreme manier mee om, alles was dan geweldig en leuk en voor elk wissewasje zat ze dan dag en nacht bij die vriendin die op een voetstuk werd gezet en waar ze dan geen spatje kritiek over kon verdragen. Zolang ze daar vriendin mee was dan, vriendschappen werden ook van de 1 op de andere dag verbroken en dan kwam de kritiek over die gedumpte vriendin van haarzelf uit en mankeerde er juist weer van alles aan die ex-vriendin. Typisch ook, dat ze als getrouwde vrouw alleen vrijgezelle vriendinnen zocht. Zo ging het niet alleen met vriendinnen, maar ook met familie van haar kant, tot aan haar moeder toe, allemaal knipperlicht familie relaties, iemand was geweldig of juist het tegenovergestelde.

          Ik zie nu in haar de blijdschap over haar eigen huisje, alsof een kind speelgoed heeft gekregen waar het al zo lang naar uitkeek. Ik woonde al in ons (huur) huis, toen zij 11 jaar geleden bij mij introk. Een tijdje geleden vroeg ik haar, hoe ze zo opeens haar huis en mij en onze dochter kon verlaten om bij haar moeder in te trekken, haar antwoord was, dat haar huis niet is. Dat geeft misschien gelijk aan hoe ze erover denkt, alsof ze 11 jaar een logé geweest is bij mij en dat ze nu eindelijk voor het eerst in haar leven een 'eigen' huisje heeft.

          Ik heb het met mijn familie erover gehad, over deze hele situatie en het is heel moeilijk om op rechtlijnig denkende mensen, de grillige gedachtengang en impulsieve daden proberen te laten begrijpen van iemand met borderline. Ikzelf voel me nog steeds na 3 maanden alsof ik door de bliksem getroffen ben, ze had net zo goed onverwachts een mes in mijn rug kunnen steken, van de 1 op de andere dag valt alles als los zand door je vingers en je hebt nergens grip meer op. Zou je nou zoiets aan zien komen, oké, dan is het ook moeilijk. Maar om zo plotseling van een geïdealiseerde echtgenoot naar een nobody te worden getransformeerd, maakt het helemaal irreëel en onbegrijpelijk.

          Ik kwam er pas na 4 jaar achter dat ze borderline had, ik had nog nooit van borderline gehoord, maar na het internet doorgespit te hebben, ben ik nu zelf bijna een deskundige te noemen en is het frappant hoeveel herkenbaarheid er bij haar is van wat je allemaal leest, van psychologen, partners en borderliners zelf. Ik dacht altijd dat ze nogal lichtgeraakt was en voor elk (voor iemand zonder borderline) onbenulligheidje naar boven vloog, met deuren en spullen smeet en zichzelf opsloot in de slaapkamer. Vaak kwam ze dan een tijdje later weer naar beneden om met een zielig stemmetje sorry te zeggen en het onbenulligheidje weer goed te maken. Na de eerste 4 jaar samen was er ook iets gebeurd, waarna zij zelf kwam met het feit dat er ooit wel eens gezegd was dat ze borderline had en toen heeft ze zelf psychische hulp gezocht en dit enkele jaren vol gehouden, maar achteraf toch te kort. Vorig jaar had ze zichzelf opnieuw aangemeld, maar op het laatst helaas toch maar weer afgezegd. Ook een golfbeweging, hulp zoeken en dan achteraf weer niet nodig denken te hebben.

          Op een gegeven moment denk je als partner zelf ook niet meer aan die borderline, omdat je er na al die jaren waarin je er in bent meegegaan, niet meer beter weet en je de triggers hebt leren te ontwijken en te voorkomen. Dat het niet goed is en je jezelf op een bepaalde manier wegcijfert is ook zo, maar ik was toch op mijn manier gelukkig en nam haar eigenaardigheidjes maar voor lief. Ik lees ook vaak over grenzen stellen, maar dan moet je borderline-partner daar zelf wel voor open staan, anders wekt dat op je punten gaan staan bij niet of onvolledig nakomen juist weer nieuwe wrijvingen in je relatie op. Ik schreef al, je moet de kerk in het midden zien te houden, dus je neemt wat meer dan eigenlijk zou moeten om confrontaties te vermijden en te ontwijken, maar zolang je jezelf niet helemaal wegcijfert en je op een bepaalde manier toch gelukkig ermee bent, blijft die kerk voor je eigen gevoel toch redelijk in het midden.

          Lange verhalen, die slechts het topje van de ijsberg zijn, maar kort samengevat, is het heel moeilijk om een relatie vol te houden, is het niet van de borderliner zijn/haar partner's kant, dan doet de borderliner zelf wel iets onverwachts of impulsiefs/destructiefs. Ik dacht ook dat ik na het lezen van de vele reacties van de meestal korte relaties, dat (mede door mijn stabiliteit en rustige karakter) er na die 11 jaar er nog vele jaren samen met ons drietjes als gezinnetje zouden volgen, de vuurdoop had ik al jaren geleden overleefd, echter mocht het niet zo zijn...

          Mvrgr. Dolf

          p.s. ik las dit op een website, geschreven door een psycholoog, dit is zo herkenbaar op mijn situatie: "In relaties verbreken ze vaak de relatie met een partner die redelijk stabiel en betrouwbaar is, omdat deze als ‘te saai’ ervaren wordt. Zo blijft het patroon van instabiliteit in stand".
          Misschien liever een 'back to the roots' en onstabiel leven, dan een voorspelbaar stabiel leven en geeft die onstabiliteit meer spanning en genoegdoening voor haar in haar leven.

          Reageer
          • Sil

            Huib

            Hallo Dolf,
            Ik heb veel te vertellen maar ik hou het bij een paar, belangrijke, onderdelen. Er zijn ongeveer 256 verschillende BL samenstellingen. Wel gebaseerd op de bekende 9 hoofdsymptomen. Dus allemaal afgeleiden. Dat is niet zo erg maar wel belangrijk om te weten dat door de verschillende koppelingen er ook een ander gedrag kan ontstaan van de hoofdsymptomen. Ik hoop dat je mij begrijpt. Dat houdt dus in dat je je vrouw in hoofdlijnen van haar ziekte wel kan volgen maar niet in detail. En dat maakt het zo moeilijk om te kunnen communiceren. Je begrijpt elkaar gewoon niet.

            Soms dacht ik bij mijn ex dat zij op een onbereikbaar fantasy island was terechtgekomen. Ze sprak irreële beelden/zaken uit (leugens) en geloofde daar heilig in als "de waarheid". Dit zou nu met je vrouw aan de hand kunnen zijn. Ze heeft gekozen voor HAAR droomwereldje. Heel egoïstisch dus. Ze ontloopt hiermee de verantwoordelijkheid die zij NIET aankan (naar jou en de relatie).

            Het kan heel goed zijn dat als haar droomwereldje instort (wat zeker gaat gebeuren) zij opeens voor jouw deur staat met 100.000 excuses of zij doet alsof er niets gebeurd is. Op een gegeven (helder) moment heeft zij echt wel in de gaten dat haar gedrag niet klopt. Haar bekendheid met BL is een voordeel in deze. Is zij nog in therapie? Het lullige van BL'ers is dat gemanipuleer. Tot aan de therapeut/psycholoog toe. Kortom is het een wereld waar je nooit echt vat op krijgt. Een ander onderdeel is het bevestiging zoeken in de buitenwereld. Omdat iedereen, buiten jou om, op afstand staat is het lekker veilig voor haar. Zij kan sturen en bepalen wat er gebeurt. Zij kan manipuleren en over jou vertellen wat zij wil etc. Maar wil de BL'er dat echt? Ook een BL'er wil relateren alleen dat is zo verrekte moeilijk voor haar. In relatie wordt zij geconfronteerd met haar angsten (jij staat dan dichtbij en bent kwetsbaar) en wil de uitingen van deze angsten kwijt aan jou omdat zij die zelf niet aankan. Zij projecteert dan alle shit op jou. Als jij tolerant bent en haar gedrag ontwijkt is dat juist (volgens mij) wat zij NIET wil. Zij wil geen rustige karakter en/of stabiliteit van haar partner. Zij wil haar spanningen kwijt. Zij heeft angsten op basis van haar verleden. Als er iets gebeurt dat aan het verleden getriggerd wordt ontstaan er spanningen bij haar. Deze spanningen mogen er zijn. Zij moet ze kwijt. Accepteer deze spanningen van haar en je wordt ontvangen. Je wordt mogelijk gewoon uitgescholden en vernederd? Maar je helpt haar door haar uit te laten razen en daarna een arm om haar heen te slaan en haar veiligheid te bieden. Dat is wat zij wil. Dit vergt heeeeeel veel van jou. Maar volgens mij is dit wat zij verlangt en wil van een partner in relatie. Dus vraagt zij niet om het gedrag dat je hebt laten zien de afgelopen tijd. Volgens mij sluit e.e.a. ook aan op je p.s. van die psycholoog.

            Ik heb wel eens gelezen dat een BL'er leeft op drama. Zonder drama geen BL. Ik heb in mijn relatie dit ook ervaren. 80% drama (negatieviteit) en 20% plezier (positieviteit). BL is een ziekte en zo beetje alles staat in het teken van deze ziekte. Ik heb gemerkt dat ik zoveel moest geven (voor deze ziekte) dat ik mij haast weggaf. Dit was voor mij ook het teken STOPPEN. Ik hield van haar (en nog steeds). Later besefte ik pas goed dat ik van die 20% hield. Die waren fantastisch en intens. Vanuit realistisch denken voel je dat je die 80% nooit kan overbruggen. Ik geloof wel in de mogelijkheid van relateren (voorwaardelijk) als:
            - De BL'er in therapie gaat om het gedrag te leren reguleren en te beseffen dat de BL'er de oorzaak is van alle negatieve effecten voortkomende uit een (traumatisch) verleden.
            - Na het succesvol verlopen van deze individuele therapie een relatietherapie starten zodat de partner van een BL'er leert om te gaan met alle effecten voortkomende uit het gedrag van de BL'er. De partner leert dan open te staan, toont begrip en kan steun geven aan de BL'er. De BL'er voelt zich dan veilig in de relatie. Dit klinkt voorwaardelijk maar zo voelt het ook voor mij.

            Je spreekt over 11 jaar elkaar kennen waarvan 4 jaar bewust van BL. Dat vind ik bijzonder te noemen. Of zij heeft 4-5 jaar geleden BL gekregen door een ingrijpende situatie in haar leven of je bent al die tijd zo tolerant geweest om maar de lieve vrede te bewaren en zodoende haar juist in de steek liet. Je accepteerde haar gedrag niet en deed alles aan om de kerk in het midden te houden. Klopt dit een beetje?

            Als je een relatie met een BL'er aangaat zal je je moeten realiseren dat de ziekte centraal staat. Deze ziekte moet je accepteren en vanuit deze ziekte met elkaar leren omgaan.

            Groet en sterkte met je situatie,
            Huib

            Reageer
            • Sil

              Dolf

              Hoi Huib,
              je hebt het prachtig samengevat en slaat vooral de spijker op zijn kop, wat betreft irreële beelden en leugens, die zij nu als haar ingebeelde waarheid ziet om deze stap die ze genomen heeft goed te praten. Zij zelf ziet dat ook als dé waarheid, ook al kan ik met zoveel feiten aantonen dat dit niet zo is. Klinkt dramatisch allemaal, 'waarheid', etc, maar als zij deze fictieve waarheid (eigenlijk leugens over mij en over onze relatie) aan mensen verteld die mij en ons samen helemaal niet of amper kennen en daar dan goedbedoeld, maar verkeerd advies op geven, kan er zomaar iets van dat verkeerde advies in haar hoofd zijn blijven hangen, wat deze stap voor haar rechtvaardigt. Door haar schattige voorkomen kan ze mensen perfect manipuleren en krijgt ze de aandacht en erkenning waar ze waarschijnlijk naar hunkert, dat de feiten niet kloppen weten diegenen niet die op haar verhaal afgaan.

              Wat me ook opvalt, is dat het haar blijkbaar helemaal niets doet, of ik hier verdriet om heb en dat mijn hele wereld is ingestort en ook onze dochter een geforceerd en totaal ander leven moet gaan leven, met logeerpartijtjes over en weer en zonder gezellige vakanties met papa en mama samen. Blijkt toch iets van egoïsme te zijn, als zij maar gelukkig is/wordt, ook al was ze dat volgens mij ook al toen ze nog gewoon thuis was met mij. Anders zit je niet je vent dagelijks op te hemelen tot de laatste dag, als je zogenaamd al lang zo'n stap zou willen nemen. De vele leuke en goede herinneringen schijnen bij haar ook verdrongen te zijn, door een paar (ingebeelde) negatieve, die in verhouding niets zijn met vele goede. Typisch borderline, een selectief geheugen, waar nu enkel het zwart nog maar overheerst wat mij betreft.

              Je haalde iets door elkaar, na 4 jaar samen werd ze behandeld voor borderline, dus 7 jaar geleden. Waarschijnlijk heeft mijn tolerantie en geduld onze relatie niet al veel eerder doen ontsporen. Ik was bovendien hartstikke gek op haar (zij volgens mij ook op mij) en heb ook altijd aan onze dochter gedacht, een alleenstaande onstabiele moeder is geen goede basis om je kindje door op te laten voeden. Zij was al als kind bekend met psychologen, via Jeugdzorg etc. Ze heeft een hele problematische jeugd gehad, ook een typisch iets, waar borderline zich door ontwikkelt. Wat kenmerkend voor haar was/is, het gaat allemaal perfect, als je maar geen commentaar of kritiek geeft en alles goed vindt, wat ze doet, maar ook wat ze juist niet doet. Zelfs ik, als doorgewinterde partner van een BL'er, kon af en toe toch niet voorkomen dat ik tóch een opmerking ergens over maakte en dat leverde dan weer (even) een onredelijke boze ex op en lag alles weer aan mij, want ik was dan weer degene die in haar ogen de 'chagrijn' was. Dat ik wel eens gelijk kon hebben, kwam op dat moment dan ook niet bij ze binnen, het was kritiek en dat was voor haar als een rode lap bij een stier.

              Bedankt voor je waardevolle reacties en een beetje van je afschrijven is ook een soort van rouwproces om de ellende te helpen verwerken.

              Het ga je goed, Mvrgr. Dolf.

              Reageer
              • Sil

                Huib

                Hallo Dolf,
                Mogelijk heb je in de gaten dat ik erg bezig ben om wederzijds te kijken/te denken. Dus vanuit de partner en tegelijkertijd ook naar de BLer. Ik heb op de andere site een reactie gegeven op het verhaal van Phil. Dan weet je precies wat ik bedoel met wederzijds denken/kijken.

                Ik dit kader heb ik een vraag aan jou. Toen jullie relatie 4 jaar oud was is zij in behandeling gegaan. Hoe lang heeft deze behandeling geduurd? Hebben jullie gedeeld over haar behandeling? Wat had deze behandeling voor effect op jullie relatie? Kan/durf je hier open over te zijn?
                Ben benieuwd!

                Reageer
                • Sil

                  Dolf

                  Hallo Huib,
                  officieel is mijn ex volgens de vergoedingen van de ziektekostenverzekeraar ruim 3,5 jaar in behandeling geweest. maar actief volgens mij maar zo'n 2 jaar, misschien heeft ze voortijdig de behandeling afgebroken en dat niet aan mij verteld. Ik ben slechts een paar keer mee geweest naar haar behandelend psycholoog, echt veel gedeeld heeft ze niet met mij over haar DGT behandeling en de 1 op 1 gesprekken met haar psycholoog. En hoe het effect was? Ik merkte wel dat die driftbuien minder werden, maar of dat puur aan de behandeling lag, of aan het feit dat ze eroverheen groeide, of omdat ik confrontaties uit de weg leerde gaan en (misschien té) toleranter werd? Ik denk dat mijn ex eigenlijk niet uitbehandeld was en gewoon continu door behandeld had moeten blijven worden, misschien met een lagere frequentie en niet meer 2 keer per week een ochtend, maar toch onder controle blijvend. Omdat ik merkte dat haar psycholoog wel invloed op haar had en dat mijn ex van haar alles aannam, wat ze van mij verwierp. Schijnt ook iets typerend voor meerdere BL'ers te zijn, dat van een autoriteit wél dingen worden aangenomen, ook al zijn die gelijkaardig als die van de partner. Trouwens op die andere site zijn veel reacties verdwenen en wordt er strenger gecontroleerd voordat er weer iets geplaatst wordt, vanwege privacywetgeving en hoofdelijke aansprakelijkheid van de forum-eigenaar heeft hij mij gemaild.
                  Groetjes, Dolf

                  Reageer
                  • Sil

                    Huib

                    Hi Dolf,
                    Het is goed dat over dit onderwerp gesproken blijft worden. Inderdaad is dat andere forum gestopt vanwege het grove taalgebruik en het openlijk beschadigen van personen e.d.
                    Het is natuurlijk ook zo'n emotionele gebeuren. Ik kan mij voorstellen dat er gecheckt moet worden. Wat ik mij afvraag bij DGT is hoe de relatie therapeut/Bler is. Ik lees regelmatig dat ook de therapeut gemanipuleerd wordt. Dat de Bler een tijdje "meespeelt" en er dan vandoor gaat. Wat dus essentieel is is dat de BLer gemotiveerd is en blijft. De Bler moet dus echt willen dat zij/hij ander gedrag WIL vertonen naar de BLer zelf en naar de partner of directe omgeving.
                    Wat ik tot dusver verzamelt heb zijn er bepaalde voorwaarden op weg naar succes:

                    - De Bler moet zich bewust zijn van haar/zijn ziekte/stoornis. De Bler heeft de WIL om zichzelf aan te pakken.
                    - De Bler is bereid om aan zelfreflectie te doen.
                    - De Bler zoekt de beste therapie die bij haar/hem past (DGT, Schematherapie e.d.)
                    - De Bler deelt de ervaringen in de therapie met de partner. De partner raakt betrokken in het proces van het reguleren van de emoties/spanningen. Inhoudelijk wordt daar ook over gepraat.
                    - Als de therapie afgerond is wordt overwogen of een relatie therapie nodig/gewenst is. Met name als BLer en partner NIET goed met elkaar kunnen delen/communiceren is deze therapie veelal noodzakelijk gebleken.

                    Wat zijn jou ervaringen Dolf? Ging zij voor de vorm naar die therapie? Was je ex gemotiveerd? enz. Heb je het idee dat zij de boel manipuleerde?? Deed zij aan zelfreflectie enz.enz.
                    Het gaat uiteindelijk om het samengaan in de relatie. Wederzijdsheid. De Bler heeft werk te doen maar de partner ook. Door sec de ziekte is er ongelijkheid maar IN de relatie is er wederzijdsheid omdat beiden de verantwoordelijkheid dienen te nemen voor de relatie en om de ziekte aan te pakken en om ermee te leren omgaan. Dat vergt dus veel van beiden!!

                    Daarom ben ik zo op zoek naar relaties die ongeveer om deze manier geslaagd zijn. Wederzijdse behandeling is volgens mij zo belangrijk !!
                    Hoor wel weer van je.
                    Hoop ook dat andere mensen hier gaan schrijven. Ervaringen uitwisselen is zo belangrijk!
                    groet
                    Huib

                    Reageer
    • Sil

      Huib

      Beste Andre,

      Ik leef met je mee. Ik herken dit als geen ander. Deze BLer heeft het niet in de gaten dat zij ziek is. Zij zegt dus dat jij gek bent enz. Geeft alles terug. Een vorm van relateren is alleen mogelijk (in mijn ogen) als de BLer zich bewust is van haar ziekte en dat zij samen met haar partner er aan werkt om haar gedrag te reguleren. Beter wordt zij nooit meer. Dat staat algemeen vast. Als je in staat bent om met haar te kunnen praten over haar ziekte (stoornis) dan heb je al veel bereikt.

      Wijst zij alles af dan wordt het erg moeilijk, zo niet onmogelijk om met haar te relateren. Of jij moet je helemaal opofferen voor een relatie?? Dat ga je toch niet doen?? Jij bent er ook nog!!
      Grenzen stellen is ook erg belangrijk. Is het huis van jullie of alleen van jou? Zij heeft op dit moment alle macht in handen. Zij bepaalt. Hoe is zij als haar "bui" over is? Zoekt zij weer contact als de donkere wolken zijn opgetrokken?? Je mag 1 ding nooit vergeten en dat is dat het over jou leven gaat. Leg deze relatie op de weegschaal en kijk wat er gebeurt. Is er 80% ellende en 20% plezier?

      Kijk naar deze disbalans en kies voor je leven Andre!!
      Succes!

      Reageer
  • Sil

    Worried54

    Mijn oudste zus, mijn broer en ik vermoeden dat onze jongste zus (nu 50) borderline heeft, of in ieder geval iets in die richting. Als ik de symptomen erop nalees, dan is het overgrote deel ook op haar van toepassing.
    Onze moeder is overleden toen zij 20 was en mijn vader is al vrij snel (toen zij als enige kind nog thuis woonde) hertrouwd. Onze stiefmoeder was niet bepaald een leuke vrouw, dus ze zal het daar best moeilijk mee gehad hebben.

    Zo'n 13 jaar geleden heeft onze vader die vrouw om het leven gebracht en daarna zelfmoord gepleegd. Dat was uiteraard voor ons allemaal een vreselijke ervaring. Alleen hebben wij 3 oudsten dat best goed verwerkt, alleen onze jongste zus dus niet.

    Behalve dit is ze vreselijk met relaties. Al sinds haar 19e, toen ze haar eerste vriendje had, is het zo dat ze als ze er eentje beu is, die inruilt voor een ander. Dit gaat haar hele leven al zo. Ze is ook 3 keer getrouwd en weer gescheiden en met de laatste echtgenoot heeft ze ook twee dochters gekregen. Maar dat met die relaties blijft, de wisseling van de wacht gebeurt zo om de 2 jaar.

    Daar komt nog bij dat ze, een tijdje nadat m'n vader is overleden, ineens over PTSS begon. Ze zou daar fybromyalgie en CVS aan hebben overgehouden. Tja, en in het begin geloof je dat ook, maar volgens mij kan iemand met CVS niet in één keer meer dan 1000km van vakantie terugrijden in haar eentje. Dit zijn niet de enige klachten, in de loop van de jaren kwam er steeds iets nieuws bij. Dan moest ze geopereerd worden aan haar schouder, dan was het weer dit, dan weer dat. En de mannen bleven maar wisselen. Op ons heeft dit ook nogal een wissel getrokken, want de mannen waren vrijwel allemaal echt leuk en wij moesten ook telkens afscheid nemen van de één en de "nieuwe" dan maar weer in ons leven toelaten.

    Aan haar vorige partner heb ik op een gegeven moment een mail geschreven waarin ik onze bezorgdheid voor haar uitvoerig heb omschreven. Daar is ze achter gekomen en uiteraard heel kwaad om geworden. Met mij wou ze geen contact meer, want wie doet nu zoiets achter haar rug om. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat dit alleen was ontstaan uit bezorgdheid en dat ik bang was om haar erop aan te spreken uit angst voor haar reactie, maar dat interesseerde haar niet, ik wilde haar alleen maar in een slecht daglicht plaatsen. Na een tijd is ook de relatie met die partner stukgelopen, want die wou haar helpen, maar zij wou niet accepteren dat er met haar iets aan de hand was.

    Haar nieuwe partner verscheen ook alweer 2 weken na het vertrek van de vorige op het toneel. Inmiddels had ze wel weer telefonisch contact gezocht en het over die nieuwe gehad. Toen heb ik gezegd dat ik die wou ontmoeten als ze het meer dan 2 jaar met hem vol zou houden. Dat is inmiddels het geval. Alles leek beter te gaan, al had ze af en toe nog wel kwalen, maar over het algemeen niet meer zo intens als eerst.

    Ik moet er ook nog bij vermelden dat ze best lange periodes “ziek” thuis is geweest (1 keer 3 jaar lang) en dat haar werkgever haar al die tijd gewoon is blijven doorbetalen. Hoe dat kan, gaat mijn pet te boven.

    Gisteren vertelde mijn oudste zus mij dat ze nu weer iets nieuws heeft: ze gaat nu een speciale massage laten doen, waarin haar niet verwerkte verdriet naar boven wordt gehaald. Op zich niets mis mee zal je denken, maar ze is sinds 2 weken weer terug aan het werk na een lange tijd ziekteverlof en wij vermoeden dat dit weer de aanloop is naar een nieuwe periode van ziekteverlof. Mijn zus is er onderhand ook klaar mee, die heeft hier helemaal geen zin meer in. Ik heb haar aangeraden te zeggen dat ook zij niet meer in die neerwaartse spiraal wil worden meegetrokken, maar zij is ook wel bang voor de reactie. Ik ben benieuwd hoe dit weer verder gaat.

    Wij willen wel helpen, maar zolang zij zelf niet inziet dat er iets niet klopt, kunnen wij niet zoveel doen. Begrip tonen? Nou, tot op zekere hoogte, maar ik (en ook mijn broer) heb destijds een grens gesteld en daar mag zij van mij niet meer overheen en dat doet ze ook niet. Als mijn oudste zus nu ook die grens gaat stellen, weet ik niet wat er gaat gebeuren. Dat weten we sowieso niet, maar toch zou één en ander dan wel kunnen escaleren.

    Ik weet het even niet en hoewel ik die grens heb gesteld, ben ik nu toch weer van slag en heel erg hiermee bezig. En ik voel dat dat niet goed is voor mij.
    Wie raad weet, mag mij die geven.

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Als je met een BLer te maken krijgt moet je je beseffen dat:
      - alles aan anderen ligt, dus niet aan de BLer
      - dit gedrag een ziekte is waar de BLer zelf het meest last van heeft

      Dit maakt de bespreekbaarheid moeilijk en lastig. Zeker als de BLer stelt dat er niets mis is met haar/hem. Alles ligt aan de buitenwereld.
      De kunst om met een BLer om te gaan is te beseffen dat dit een ziekte is en dat je van daaruit praat. De BLer heeft BL maar IS het niet. Dit maakt het veel toegankelijker in mijn ogen. Stel veel meer vragen aan de BLer i.p.v. oordelen over BL. Dit geeft openingen om in gesprek te gaan, om inzicht te verschaffen over haar/zijn toestand. Zijn/haar toestand is vaak te complex/te groot en er wordt geprojecteerd op diegene die het dichtstbij haar/hem staan. Zij/hij kan het allemaal niet aan. Het is te veel!! De grote kunst is, terwijl je van alles naar je hoofd krijgt, te beseffen dat hij/zij in grote problemen verkeert. Het is een roep om hulp terwijl jij denkt dat zij/hij je de huid vol scheldt.
      Dus probeer meer vanuit de ziekte te communiceren ipv vanuit je eigen gemoedsrust. Dat helpt niet omdat de BLer dit niet kan volgen. Hij/zij kan wel volgen dat je vanuit de ziekte praat (uiteraard moet je de ziekte NIET benoemen)
      Heb je hier wat aan??

      Reageer
      • Sil

        Worried54

        Hallo Huib,

        Sorry voor mijn late reactie, ik moest even afstand nemen. Op zich heb ik wel wat aan je antwoord, maar het is en blijft gewoon erg moeilijk. Ik probeer zo normaal mogelijk met haar om te gaan, maar ze voelt zich ook zo snel aangevallen; zij mag bijvoorbeeld een grapje maken, maar ik niet als reactie, want dan vliegen de lange tenen zo uit haar schoenen. Ik zie haar aanstaand weekend weer en zal mijn best doen, maar ik weet niet of het me lukt. We zouden uit eten gaan voor haar verjaardag, zij, haar vriend, ik en m'n vriend en m'n oudste zus en haar man. Zij vond dat ze 't restaurant mag kiezen, want ze is dan tenslotte al 50+ (dat was haar grapje) maar wij moeten wel elk ons deel betalen, dus had ik met een knipoog geantwoord dat dat allemaal prima was, maar dat ik dan wel hoop dat het niet te duur zou worden. En huppakee, het etentje werd afgeblazen en ze zou thuis wel iets klaarmaken, dan hoefde niemand iets te betalen, terwijl het mij daar helemaal niet om ging. M.a.w. is de sfeer van tevoren al zwaar beladen hierdoor (voor mij en mijn oudste zus in elk geval wel), en we zijn bang dat het "weer" zal escaleren.

        Bovenop dit alles las ik gisteren op haar Facebookpagina dat ze volgend jaar gaat trouwen (4de keer), daar wisten we dus ook helemaal niets van en ik vraag me af of ze doorheeft hoe raar het is om als zus zo'n nieuws te moeten lezen op FB. Ik 1. sta er niet achter, en dus 2. heb ik helemaal geen zin om het erover te hebben en te doen alsof ik blij ben voor haar, want dat ben ik allesbehalve. Maar goed, nu zal jij waarschijnlijk zeggen dat dat misschien wel de reden is dat ze 't op FB zegt en niet persoonlijk vertelt. Ik heb geen idee.

        Het is lastig dat je gewoon niet meer normaal (voor mijn gevoel dan) met elkaar om kan gaan, zelfs niet als naaste familie.

        We zullen zien hoe het dit weekend gaat.

        Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

84 + 6 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren