Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Borderline persoonlijkheidsstoornissen bestaan in heel veel verschillende vormen en gradaties. Niet zelden brengt het weer andere stoornissen of gedragsproblemen met zich mee die ook weer aandacht vereisen. Bovendien is elk persoon anders. Maar, mensen die een borderlinepatiënt in de familie of vriendenkring hebben, zullen beamen dat de relatie lastig kan zijn. 

Mensen met borderline zien anderen vaak heel zwart-wit: of je bent geweldig, of ze hebben een hekel aan je. Als je geweldig bent, kun je worden overladen met aandacht en hulpvragen. En dan is het heel moeilijk om grenzen te stellen en aan te geven dat je niet elke dag gebeld wilt worden. Zeker als het iemand is om wie je veel geeft. Als je niet voldoende aandacht geeft, kan de borderliner zo teleurgesteld raken dat je plots volledig hebt afgedaan.

Heb je iemand in je naaste omgeving met borderline en herken je bovengenoemde problemen? Zo ja, heb je dat kunnen oplossen? Of heb je zelf borderline en vind je het moeilijk om met je omgeving om te gaan?

Reageren

Reacties

  • Sil

    Peter

    hallo,
    Ik en mijn ex-vriendin hebben een relatie gehad,van 2.7 jaar. Het waren goede en minder goede tijden. De laatste dag van ons samenzijn gingen we vroeg op pad. Ze had broodjes mee,koffie en we gingen naar zee. Niets aan de hand. Terugkomst naar haar huis gingen we even rusten. Toen nog erotisch contact gehad, en we gingen later nog even een ijsje halen.

    Zoals altijd op zondag om 16.00 uur zou ik weggaan. Ze zei: nu ga je alweer weg. Ik zei nee schat,ik kom weer terug. Nee zei ze ,het is uit.ik stom verbaast nooit iets in de gaten gehad. Het was ook een mooie liefdevolle dag.nu geen contact meer. Als ze mij ziet duikt ze weg. Zelf ontkent ze dat ze borderline heeft. Ik moest maar een andere vrouw zoeken zei ze nog? Snap er niets van iemand?

    Reageer
  • Sil

    ik wil dat niet

    ik wil niet zijn zoals ik ben maar heb er geen controle over is er iets aan te doen?

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Allereerst een klopje op je schouder want het is al heel wat dat je aan zelfreflectie doet. Meestal veroordeelt de BLer de hele wereld om hem/haar heen. Iedereen is "feitelijk" schuldig aan zijn/haar gedrag. Hoe vreemd kan het gaan!!! Het is dus hartstikke goed dat je niet de wereld om je heen de schuld geeft maar dat je inziet dat je zelf een "stoornis" hebt en dat er maar 1 persoon is die daar iets aan kan doen, en dat ben jij natuurlijk.
      Je hebt (nog) niet verteld wat je allemaal al gedaan hebt.

      Waar het om gaat is dat je je stoornis accepteert en dat je alles in het werk stelt om deze stoornis te reguleren. Acceptatie is heel belangrijk omdat je dan verantwoordelijkheid kan nemen voor je stoornis. Mogelijk weet je al dat je een stoornis HEBT en dat je het dus niet BENT!!. Heel belangrijk!

      In feite schiet je door een gebeurtenis (hoe klein ook) of een "verkeerd" woord van een ander in emoties. Dat komt omdat je ervaringen uit het verleden opnieuw ervaart door dat ene woord of door die gebeurtenis. Deze ervaringen hebben niets met het heden te maken maar met je verleden. En daar heb je, zo te horen, geen controle over. En dat is ook niet erg, als je maar in de gaten gaat krijgen dat het zo werkt! En dat heet dus reguleren. Het heeft met hersen-training te maken. Als je in de emoties schiet (van het verleden) heb je weinig of geen beheersing over je gedachten. Je blijft maar in die emoties hangen en wat die ander ook doet het heeft geen zin. Je "hoort" die ander niet eens.

      In therapie ga je leren dat die emoties van jou zijn en NIET van die ander. Ook ga je leren dat je gedachten kan/mag toelaten bij je emoties. Op deze manier kom je er eerder achter wat je aan het doen bent. Want...........je wilt natuurlijk niet zo zijn zoals je al schrijft.

      Laat ik ook duidelijk zijn dat BL niet te genezen is. Maar je kan er goed mee leren leven als je jezelf traint (je hersenen). Door training leer je uiteindelijk dat je een keuze hebt als je in de emoties schiet. De keuze om in de emoties te blijven (dat wil je niet toch?) of om gedachten toe te laten die feitelijk zeggen: "hallo!, die emoties zijn wel je verleden hoor!! en hebben niets met het heden te maken" , dus ook niet met de persoon die je met van alles beschuldigt!!

      Het getuigt van kracht als je de mensen in je directe omgeving (mensen die dichtbij zijn) hierover vertelt.
      Ik reageer op dat ene zinnetje van je. Misschien heb ik verteld wat je allang weet. Dan sorry voor mijn verhaal.
      Er is veel te trainen en veel resultaat te bereiken bij BLers.
      Wil je wat meer vertellen over je ervaringen? Mogelijk kan het forum je verder helpen met hun ervaringen.
      groet
      Huib

      Reageer
      • Sil

        ik wil dat niet

        Ik zit nog met zoveel dat ik er niet over kan praten ik loop er over van. Zou ook niet weten waar ik moet beginnen. Ik loop momenteel bij een psycholoog.

        Reageer
    • Sil

      Pim

      Hoi,

      Begin met een bezoek aan je huisarts en bespreek duidelijk je probleem.
      Succes en sterkte.

      Groet, Pim

      Reageer
      • Sil

        ik wil dat niet

        Lief dat je reageert maar hoe denk je dat ik aan die diagnose komt ... Juist van de huisarts

        Reageer
        • Sil

          Huib

          Hallo "ik wil dat niet",
          Neem je tijd, en als je een stukje van je probleem met ons kan/wil delen dan is dat prima.
          Succes!
          Huib

          Reageer
          • Sil

            ik wil dat niet

            Nou weet je wat het is ik wil best iemand in vertrouwen nemen maar niet alles hoeft gepubliceerd te worden vind ik.

            Reageer
        • Sil

          Pim

          Ik geloof niet dat het zin heeft je huisarts 'de schuld' te geven van je borderline; het hoort wel bij de eigenschappen van borderline. Ik hoop dat je een goede psycholoog hebt, anders wordt die zomaar door jou op een verkeerd been gezet. Ik weet dat ik nu rechtuit ben, maar uit ervaring heb ik geleerd dat weglopen voor de realiteit je niet verder brengt.

          Reageer
  • Sil

    Runner

    Eigenlijk ben ik een recidivist. Het zin een beetje in mijn karakter en ik heb soms het gevoel dat ik een magneet ergens in me heb zitten heb die vrouwen die met BL kampen aantrekt. Ik had lang geleden een relatie met een vrouw met een mildere vorm van BL (tot zij de relatie beëindigde), daarna had ik een vriendschapsrelatie met een vrouw met een toch iets intensere vorm (waar ik zelf afstand van heb genomen) en nu had ik het idee eindelijk een nieuw en fantastisch iemand (wat zijn ze betoverend in het begin) te hebben gevonden. Ik ben sinds kort weer singel na een lange (voor mij ook destructieve) relatie. Maar toen leerde ik haar plots kennen. Het duurde niet lang of het was op elk gebied over, mijn voelsprieten sloegen alarm. Ik voelde het vrijwel direct aan, het zo typische gevoel dat je beklemt, over je heen wordt gedrapeerd en je leegzuigt. Alle typische elementen van aantrekken/afstoten, impulsiviteit, extreem gedrag, woede-uitbarstingen door een futiliteit, laag zelfbeeld, genegeerd worden, puberaal gedrag, wisseling van look, manipulatie en ontkenning, 'paniek' als ik maar even het gevoel geef weg te gaan van haar... Het is allemaal heel nadrukkelijk aanwezig, intenser dan ooit. Ik heb zeker gevoelens voor haar, maar ik ben nu al zover dat ik besef dat alles wat ik WIL doen een averechts effect zal hebben op haar. Ik kan vooralsnog niet tot haar doordringen, afspraakjes worden telkens gecanceld voor welke reden dan ook. Daarom denk ik, ook naar wat ik afleid uit haar berichten, dat ze bezig is met zelfreflectie. Of is dat wishfull thinking, wil ze me aan het lijntje blijven houden? Ze blijft zeggen dat ik de kansen ga krijgen van haar om iets samen op te bouwen, dat ze voor mij kiest. Is ze effectief achter de schermen bezig met aan zichzelf te werken en schaamt ze zich ervoor (want BL is nog niet ter sprake gekomen natuurlijk. En je kan er iets aan doen. En dan nog.... het is een schuifje!!)? Of belazert ze de kluit door te blijven ronddolen in 'de donkere nacht van haar ziel'? Zoals ik zei, ik heb ook mijn eigen rugzak. Die van de verzorger, die van de persoon met codependentie. Loslaten is dus ook voor mij moeilijk en daardoor ben ik dan ook één van haar geliefkoosde prooien. Ik blijf contact houden met haar, zij het vlak, niet diepgaand, haar enkel blijvend laten voelen dat ik er ben als dat nodig is, ze op me kan rekenen, ze zich veilig kan voelen bij me. Het is niet makkelijk kan ik je verzekeren. Mijn verwachtingen zijn passief, doch latent aanwezig, doordat ik realistisch genoeg ben geworden om te beseffen dat dit een hele moeilijke relatie zal zijn, als die er al van komt. Ze zijn zo bang, ze lijden... Het is alsof je als chirurg je handen in een verhakkeld lichaam steekt om het toch nog te redden, terwijl je ratio je influistert dat er een mirakel nodig is. Ook ikzelf doe hierdoor weer aan zelfreflectie en werk verder aan mezelf. Maar ik weet dat mijn mededogen naar haar toe, en de wil om bij haar te zijn, haar te redden, altijd aanwezig zal zijn. Maar ik probeer mijn leven er niet meer door te laten bepalen.

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Hi Runner,
      Zoals je wellicht weet is BL een stoornis in de hersenen. Wat ik waarneem (ook uit eigen ervaring) is een gecompliceerde situatie tussen twee mensen. Heel veel is terug te brengen naar paradoxen. "Dat wat je niet wilt creëer je zelf".

      Een BLer maakt dankbaar gebruik van de zwakte van een ander. Daarmee "verdoezelt" zij haar eigen "stoornis". Het is nooit prettig om over de "zwakheid" van jezelf te praten terwijl je eigenlijk wel weet dat je dan in je kracht staat. Maar je durft het niet! Zij houdt je inderdaad aan het lijntje omdat zij zelf niet bij machte is om haar stoornis beet te pakken. Zij wil ook niet een "zwakkeling/watje" naast zich maar iemand die optreed om haar uit de ellende te halen. Daarnaast zal zij als je zo optreedt jou weer afstoten omdat zij niet bij machte is om haar stoornis zelf aan te pakken. Eerder zal zij jou de schuld van alles geven. Het is allemaal veel te veel voor haar. Haar hersenen kunnen e.e.a. niet verwerken zou je kunnen zeggen. Dus er is een schreeuw om hulp maar ook een afstoten naar de persoon die hulp wil geven. Veel therapeuten hebben hier last van (laat staan de manipulatie die ook zij ervaren).

      Laat ik heel duidelijk zijn dat jij haar NIET kan helpen. Zij zal dit zelf moeten doen. Jij moet niet de redder/verzorger gaan uithangen. Daar help je haar helemaal NIET mee. Door jou gedrag kan zij gewoon doorgaan met wat zij al die tijd al deed. Waarom zou zij dan veranderen??? Je schrijft dat zij aan zelfreflectie doet. Dat zou inderdaad geweldig zijn. Kan je daar meer over vertellen? Het komt bij mij over als een manipulatie. Een zoethoudertje. Waarom? Omdat zij, waarschijnlijk, als zij zich goed voelt, je vertelt dat zij met haarzelf bezig is. Het is dan interessant natuurlijk WAT! zij over haarzelf vertelt.

      Wat ik je kan adviseren is ten eerste dat je bij jezelf moet blijven. Dat klinkt heel logisch maar neem het serieus. Daarnaast moet je je realiseren dat je haar NIET kan helpen op de manier zoals je deed. Je zou haar kunnen "helpen" door op haar zelfreflectie in te gaan en dieper in de materie te duiken zonder de angst te hebben dat je de laan wordt uitgestuurd. Die kans in namelijk groot. Dat komt omdat hier weer de paradox speelt. Eigenlijk wil zij hard aangepakt worden maar als dat gebeurt stoot zij het ook weer af. Toch blijft er dan iets hangen bij haar!!!

      In ieder geval meer dan dat je een "watje" bent voor haar. Het is dus van essentieel belang dat ZIJ gaat inzien dat er iets niet bij haar klopt. Dat dit NIETS met jou te maken heeft. Dat ZIJ bereid is om in therapie te gaan en dat jij tot steun bent en haar veiligheid geeft. Jij moet ervan doordrongen raken dat jij niet kan"redden". Zij kan alleen haarzelf redden.
      Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
      Deel in dit forum. Het helpt altijd, ook al vertel ik misschien af en toe onzin.
      groet
      Huib

      Reageer
  • Sil

    verlieftOPblER

    Hoi,

    Ikzelf ben na een lang huwelijk weer gaan daten. Ik ontmoette een vrouw die in het begin meteen mijn interesse trok. Ze was heel open en we hadden lange chat gesprekken. Na een aantal dates groeide we (zo dacht ik) naar elkaar toe en leek het op een relatie. Echter ontkent zij deze heel lang en na een tijdje "relatie dingen" te doen wilde zij het ook zo noemen. In de relatietijd en ervoor verweet ze me dat ik niet open was (zoals zij). Echter ziet zij alle details die er maar kunnen zijn en ik heb daar zelf moeite mee. Ik kan me prima focussen op een ding en raak soms wel eens afgeleid (en geïrriteerd) als anderen mijn focus doorbreken. Als ik mij wel open stel, verwijt ze me dat ik in een slachtofferrol schiet en lijkt ze erg van streek naar mij te reageren.

    ik weet niet hoe hiermee echt om te gaan (tips zeker welkom).

    Na een tijdje in onze relatie staken exen van haar op en bleef ze daarmee bezig in haar hoofd. ze ging mij afstoten en verwijten dat ik te klitterig overkom. In mijn mening was ik qua plakkerigheid hetzelfde als eerder. Er volgde een afstoting en aantrekking, weer daten en weer dagen geen contact door boosheid en frustratie.

    Ze volgt momenteel therapie voor andere zaken waar ze last van heeft (PTSS) maar volgens haar therapeut heeft ze geen borderline , hooguit wat trekken daarvan. Ze wordt hier ook niet op getest. Ik herken dus heel veel in haar van alles wat door de andere mensen is vertelt en ik zie nu in dat ik haar echt het volgende moet geven:

    Rust
    vertrouwen
    veiligheid
    initiatief van haar kant waardoor er geen (zo min mogelijk) grensoverschrijdend gedrag plaatsvindt.

    Reageer
    • Sil

      Huib

      verlieftOPblER,

      Je bent in een bevoorrechte positie. Zij volgt een PTSS therapie en jij kunt geïnteresseerd zijn in haar therapie. Praat met haar over haar therapie. Neem alles heel serieus. Leer van wat zij zegt over deze therapie.
      In je communicatie met haar moet je beseffen dat zij een "gevecht" levert met haar veelal traumatische ervaringen. Je moet ook beseffen dat deze ervaringen niets met jou te maken hebben, ook al krijg je alle shit over je heen. Besef dat wat je geprojecteerd krijgt NIET van jou is maar van haar verleden. Als je dit doet gaat het jou, je vriendin en jullie relatie helpen.

      Zij leeft in een wereld van tegenstellingen die nogal zwart/wit zijn. Jij bent , als zij in haar emoties schiet, haar verleden. Dat is natuurlijk niet echt zo maar zo voelt zij dat. Pas als zij uit haar emoties is gekomen (tot zichzelf komt) kan zij jou weer zien in het heden.
      Irritaties van haar hebben met haar verleden te maken. Het lijkt dan dat de film van het verleden voor haar gaat draaien. Jij moet gaan inzien (en je ook zo gedragen) dat dit HAAR filmpjes zijn en niets vertellen over jou. Als je dit gedrag jezelf aanleert kan je in communicatie met haar zijn. Iets wat jullie beiden willen toch!!
      Er valt veel meer te vertellen maar ik laat je even reageren of je hier wat aan hebt.
      Delen is erg belangrijk.
      groet
      Huib

      Reageer
    • Sil

      KeesJ

      Momenteel lees ik alle ervaringen en reacties hier en heb hierdoor al veel steun en inzicht gekregen. Jouw verhaal komt echter zo erg overeen met mijn ervaring met een vrouw die ik gedatet heb, dat ik me afvraag of we niet een relatie met dezelfde vrouw hebben gehad.

      Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Hoi,

    Ik zit ergens mee. Sinds twee jaar woon ik met een huisgenoot die last heeft van borderline. In het begin ging ik heel veel met haar om, maar ik merkte dat het me heel veel energie kostte. Ik probeerde het altijd goed te doen (soms een beetje pleasen) maar wat ik ook deed, het was nooit goed genoeg. Nu heb ik een vriend en ben ik daar vaak, maar als ik naar huis ga voelt het niet fijn. Heeft iemand een tip hoe ik hier het beste mee om kan gaan? Afstand nemen gaat lastig want we wonen in hetzelfde huis.

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo Anoniem,

      In het begin ben je veel met je huisgenoot omgegaan, schrijf je met alle gevolge van dien voor je 'energie huishouding'. Het is waar dat - als je veel aandacht geeft en het goed bedoeld - je wordt leeggezogen door iemand die kampt met borderline. En inderdaad voor een borderliner is het zelden of nooit goed genoeg.
      Nu je een vriend hebt en je huisgenoot merkt dat minder aandacht voor haar is, zal de spanning in huis toenemen en dat is wat voor jou niet fijn voelt. Onder andere kan verlatingsangst bij haar een rol spelen.
      Het kan niet zo zijn dat je huisgenoot bepaald met wie jij omgang hebt, al heeft ze last van borderline. Je bent bezig je leven vorm te geven en mogelijk een relatie op te bouwen, als ik het goed begrijp.
      De omgang met je huisgenoot zal nog verder veranderen denk ik. Wees duidelijk naar haar toe, geef grenzen aan en laat je 'niet binden' door haar omstandigheden.
      Overigens is dit makkelijker gezegd dan gedaan, maar je zult jezelf dienen te beschermen.
      In het ergste geval is uitzien naar een andere woonruimte natuurlijk altijd een optie, maar dat heeft ook weer andere consequenties.
      Je hoeft niet perse afstand te nemen, maar maak haar duidelijk dat je privé omstandigheden veranderd zijn. Je zult voor jezelf dienen op te komen, anders gaat je huisgenoot (mede) je leven bepalen en dat kan niet de bedoeling zijn.
      Ik wens je veel sterkte.

      Reageer
  • Sil

    yilmaz

    ik heb een vriendin, ze heeft bordeline, ik merk dat omdat ze van nooit blij is. Elke ochtend is ze chagrijnig. Ze heeft eenzijdig leven nu ook. Ze gaat tot uiterste wil niet slaan maar ze gaat tot die richting ben maar nu naar mijn eigen huis gegaan. Ik maak me heel erg druk. Ze geeft ook geld uit naar kleine spullen terwijl ze het ook niet heel breed heeft.

    Reageer
  • Sil

    Matroosje

    Ik heb pas geleden een korte intense relatie gehad met een vermoedelijk borderline. Begin 2018 liep de relatie op de klippen met haar ex heb haar daar in gesteund en geholpen waar ik kon. Paar weken later zit de ex weer terug bij haar in huis en proberen ze er weer wat van te maken. 4 maanden later en veel ruzies tussen hun vertelt ze mij dat ze al heel lang verliefd is op mij en ja ik kon niet ontkennen dat het voor mij ook zo was maar ik kon er niets mee omdat hij er ook was. Na vele goede gesprekken die dieper gingen nam ze me mee op date en daar heel goed gesproken. Echter de volgende dag heeft ze haar ex er uit gezet met veel ellende van zijn kant af. Ze sprong van de ene relatie in de ander met mij dus. Dit heeft ze altijd al gedaan ik ken haar al zeker 19 jaar! De relatie tussen ons groeide in een razend tempo waar ik meerder keren heb gezegd dit werkt niet zo, maar ze pakte me hand en begon te rennen het moest open naar alles en iedereen. Als ik de 'rem' intrapte werd ze boos en hadden we een discussie zij wilde dit en moest dat maar gebeuren blind door verliefdheid en liefde ben ik er in mee gegaan. Na verwijt op verwijt dat ze de liefde die ze van mij kreeg niet kent en eng vind gezien haar vorige partners.
    Dit sukkelde enige tijd zo door maar het knaagde aan me ik wilde haar laten zien dat liefde iets fijns is. Ik heb me opengesteld naar haar toe en haar problemen dat ik haar wilde steunen kreeg ik de deksel op me neus keer op keer.
    30 dec der ex zat tijdelijk weer bij der iets wat in mijn ogen verre van oké was maar goed. Oud jaar hoor ik dat er wederom dingen gebeurt zijn tussen hun. Ik was woest heb me spullen bij haar opgehaald maar wel het gesprek gevoerd op een rustige manier. Ze had er spijt van en wist niet wat haar bezielde ik heb der een 2e kans gegeven. Nieuwe jaar begonnen en na een geweldig weekend samen waarin we beide genoten! 2 dagen later haalde ik der op en er kon amper een kus van af en merkte dat er iets was ze wilde er niet over praten en liet ik me afwimpelen met een simpele ik ben moe. Die zelfde avond heeft ze mij er uit gezet, want ze kon me geen pijn meer doen maar hield wel oprecht van me en ik was alles wat ze verlangde en nodig had. Binnen korte tijd die zelfde ex weer terug en kiest ze weer voor hem na alle ellende die hij haar gebracht en aan gedaan heeft. Maakt het voor mij onwerkelijk En onbegrijpelijk!
    Ze heeft me pijn gedaan maar ik weet dat dit niet haar intentie is geweest ze wilde niet praten of mij op enkele manier onder ogen komen. Toch 3 dagen later wilde ze praten zo gezegd zo gedaan geprobeerd de situatie aan het logt te brengen dat dit niet de optie is voor der. Afijn ze geeft me een kus en houd me vast verteld dat ze van me houd en me mist in alles, waarom ga je dan bij me weg? Hier weet ze nog steeds geen concreet antwoord op te geven. Enkel als terug vallen in het verkeerde maar vertrouwde is makkelijker als de oprechte liefde en warmte?
    Ik heb ondanks alle pijn nog me hand uitgestoken om haar proberen te helpen haar te steunen in de hoop daar iets van hulp te kunnen regelen.
    Ze vroeg me app contact te houden en zo deed ik dat gewoon de oppervlakkige dagelijkse dingen geen diep gang. Ik heb namelijk genoeg shit over mee heen gehad van haar!
    Voorzichtig probeerde ik der mee uit te vragen en dat was de grootste fout die ik blijkbaar kon maken. Ik gaf haar geen ruimte en bleef haar appen? Dat verwijt om wat ze zelf gevraagd heeft te doen?
    Nu laat ze me links liggen zie of hoor haar nergens sluit me buiten en ik, Ik voel me machteloos.
    Ik weet hoe ze was En hoe ze nu is dit is niet wie zij is! Ik mis haar maar ze laat me geen enkele manier bij haar.

    Wat moet ik hier mee, alleen zij telt en alleen haar geluk en mening is goed.
    Het lijkt haar niet te boeien dat ze mij en andere zo vreselijk pijn doet nu.

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Beste Matroosje,

      Je vraagt je af 'wat je hiermee moet', dit is een begrijpelijke vraag. Drie jaar geleden heb ik een (ongeveer) vergelijkbaar iets meegemaakt met een borderline (vrouwelijke) partner.
      Niet gemakkelijk in jouw geval, je verliefdheid houdt je 'in de race'. Als je in een relatie niet blij(er) en gelukkig(er) wordt, wat heeft die relatie dan voor zin?
      Ook ik maakte 'de fout' haar te willen helpen, hoe 'goed' ik het ook bedoelde; het werkte niet. Een borderliner kun je hooguit ondersteunen, wat alleen werkt als men zich echt diepgaand in de borderline materie verdiept.
      Wat bij haar in ieder geval duidelijk speelt is binding- en verlatingsangst; borderline is een heftige en een niet te onderschatte persoonlijkheidsstoornis.
      Je schrijft "ik voel me machteloos", dat is ook de positie waarin de borderliner je wilt hebben.
      Alleen jij zelf kunt besluiten hiermee te stoppen en jezelf weer terug te vinden. Verlaat de boot die zich constant in stormweer bevindt en stap over in de roeiboot, waarbij je zelf aan de riemen trekt.
      Ik wens je veel sterkte.

      Pim

      Reageer
  • Sil

    Goudfazantje

    Ik vermoed dat mijn vriend B. BPS heeft...
    Ik ben nu zover dat ik alle informatie over borderline zoek die er maar te vinden is, en het word me steeds duidelijker dat mijn vermoeden wel eens waarheid kan zijn.
    Zoeken is mijn ding, als vrouw met ASS (en ook (ADHD), en misschien zijn B. en ik dan niet de meest ideale combi, maar naar wat mijn psycholoog zegt, geeft mijn ASS juist de structuur, stabiliteit en veiligheid die een borderliner nodig heeft, en in periodes dat hij afstand neemt vind ik het als autist niet vervelend om alleen te zijn, heerlijk juist.
    Het gevolg hiervan is alleen wel dat we dus samen dat aantrekken/afstoten patroon in stand houden, en psycholoog heeft mij gezegd dat ik degene ben die dat patroon moet doorbreken, omdat hij het niet kan.
    We zijn inmiddels anderhalf jaar samen, en nog nooit is onze relatie echt 'normaal' geweest. Ik kwam er na vier maanden achter dat hij alcohol verslaafd was, en vanaf dat hij het niet meer hoefde te verbergen voor mij hadden we iedere maand een escalatie, waarbij hij boos de deur uit liep. Dan hoorde ik twee dagen niks, uiteindelijk een appje en weer een dag later kreeg ik een complete liefdesverklaring dat hij me zo miste, van me hield en niet kwijt wou. Ik viel weer voor hem, het ging een aantal weken goed en dan dreef hij het weer op de spits. Uiteindelijk is hij gestopt met drinken toen we bijna een jaar samen waren. Bijna twee maanden ging het super tussen ons, maar toen kwam het patroon van elke maand boos de deur uit lopen weer terug. Waar ik al die tijd gedacht had dat het aan de alcohol lag, bleek dat het in de aard van het beestje zat.
    En nu weet ik het niet meer...
    Ik kan niks meer goed doen, alles wat er mis gaat in zijn leven is mijn schuld, en hij weet altijd alles zo te draaien dat het niet aan hem ligt, waarbij hij handig misbruik maakt van mijn stoornis, en dit ook benadrukt en uitvergroot. Vervolgens zegt hij dat ik alles verkeerd begrepen heb, en komt met allerhande argumenten waarom ik ongelijk heb en hij niet. Het duurde even voor ik doorhad dat hij me probeert te manipuleren, zoals gister ook toen ik de zoveelste ruzie voelde aankomen en zei dat ik naar huis zou gaan. Hij zei dat als ik nu zou gaan, ik weg kon blijven. Ik ben toch maar gebleven, uit angst om hem kwijt te raken, want ik hou met hart en ziel van hem.
    Momenteel hebben we ook geen seks meer, hij zegt dat alles goed moet voelen voor hem, en dat hij momenteel onze 'band' niet voelt en het daarom niet kan. Het raakt me diep, ik voel me constant afgewezen. Als ik dat dan zeg, reageert hij door met de vinger naar mij te wijzen, ik steun hem niet, hij vertrouwt me niet, we zitten niet op een lijn en dat komt nooit meer goed enz. Hij dreigt vaak onze relatie te verbreken.
    Maar onderhand ben ik op het punt dat ik er zelf een eind aan wil maken tussen ons... terwijl ik hem helemaal niet kwijt wil, maar zo kunnen we ook niet verder.
    Het van me afschrijven lucht iig een beetje op, misschien was het wel onsamenhangend allemaal maar ik hoop dat iemand zich herkent in mijn verhaal.

    Reageer
    • Sil

      Pim

      Hallo Goudfazantje,

      Je vraagt je af (hoopt) dat iemand zich erkent in jouw verhaal. Nou en of!
      Alhoewel mijn relatie met een (vermoedelijke) borderline vrouw al drie jaar voorbij is, lees ik hier op deze site toch nog af en toe mee.

      In deze drie jaar heb ik het een en ander een plekje kunnen geven en heb er rust en vrede in gevonden. Ik heb ook (weer) mogen leren om gelukkig te zijn, mijn zelfrespect terug te vinden en mij niet alleen maar te laten leiden door mijn gevoelens, maar dat ik ook mijn gezonde verstand moet gebruiken. Na een jaar in de achtbaan gezeten te hebben, was ik 'goed misselijk geworden'.

      Ik zou in herhaling vallen als ik hier wederom mijn relaas zou gaan opschrijven, dit vind je terug op deze site op de datum 12-02-2016.

      Vraag je af of je huidige relatie je gelukkig maakt, je er blij van wordt, en of je er energie van krijgt.
      Ik wens je veel sterkte, hopelijk toch fijne feestdagen en een (beter) goed nieuwjaar.

      Groet,

      Reageer
    • Sil

      Huib

      Beste Goudfazantje,

      Natuurlijk is je verhaal heel herkenbaar.
      Een Bler kan zijn ziekte/stoornis alleen aan als hij aan zelfreflectie doet. Zo te lezen doet hij daar niet aan. Alles is jouw schuld en dat zal je moeten blijven dragen totdat, mogelijk. De dag komt dat hij in gaat zien dat niet jij maar hij (zijn ziekte/stoornis) aan wil pakken.

      Zijn alcohol gebruik is/was een duidelijk voorbeeld van vluchtgedrag. Hij kan zijn eigen probleem niet aan en zoekt een uitlaatklep voor zijn gedrag. Diegene die het dichtstbij staat is dan de klos. En dat ben jij. De projecties op jou leiden uiteindelijk tot de bekende escalatie. Hij houdt je onder de knie omdat hij gebruik maakt van jou zwakheden. Hij weet je precies te raken waar jij kwetsbaar bent. Laat ik ook zeggen dat hij het meeste last heeft van zijn (voor hem nog onbekende) stoornis. Ik zeg altijd: Je bent je stoornis niet, je hebt het"

      De 'relatie' is heel erg éénzijdig, omdat de BLer alle aandacht vraagt en dat er geen ruimte is voor jou. Jij wordt op deze manier emotioneel leeggezogen en lijdt onder deze 'relatie'. Van een gelijkwaardige relatie is totaal geen sprake. Ook in jullie seksleven krijg je de schuld. Omdat jij je niet naar zijn maatstaven gedraagt ( jij moet je bijstellen toch!?) ben jij de oorzaak dat er geen seks is.

      Kortom, er is maar één oplossing. Als er mogelijk van gelijkwaardigheid sprake kan zijn, zal hij aan zelfreflectie moeten doen. Jij moet ontlast worden van de emotionele druk die hij op je uitoefent. Een goede op de persoon afgepaste therapie kan verandering (regulering) brengen. Vaak volgt na zo'n therapie ook nog een relatie therapie om het 'samen' gevoel te gaan ervaren.

      Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Mijn advies is dus om met de relatie te kappen als hij niet bereid is om aan zelfreflectie te gaan doen, dus in therapie te gaan. Denk aan je eigenwaarde!!
      Sterkte
      Huib

      Reageer
  • Sil

    Sammy

    Ik heb een zusje met BPS. Nooit formeel gediagnosticeerd, maar alles wat ik lees over deze stoornis is zo precies hoe het met mijn zusje gaat dat ik er eigenlijk wel van overtuigd ben. Ik ben zelf werkzaam geweest in de psychiatrie en heb in die tijd ook vaak met mijn collega's gesproken over mijn zusje en zij gaven altijd aan dat het er inderdaad wel heel veel van weg heeft.
    Hoe dan ook, waar ik na al die jaren nog tegenaan loop is dat ik me zo gekwetst en boos kan voelen door haar "afstoot gedrag" dat ik het heel lastig vind om goed met haar om te blijven gaan. Ik weet dat ik haar vertrouwen moet geven, gerust moet stellen, het niet op mezelf moet betrekken en juist in het contact moet blijven om haar te helpen. Maar als ze zo boos en onredelijk is en de meest vreselijke dingen over en tegen me zegt, dan wil ik eigenlijk het liefst heel boos terug doen. Ik weet dat ik daar niks mee bereik. Ik geef de laatste tijd iets beter mijn eigen grenzen aan, maar dat lijkt nog niet te helpen. Want wat ik ook zeg en hoe ik het zeg, als ik mijn grens aangeef is het hoe dan ook weer mis. Mijn zusje heeft nog nooit therapie of hulp gehad. Zij vindt dat er met haar niks aan de hand is. Hebben jullie tips voor hoe ik beter de balans kan vinden tussen wat goed is/voelt voor mij en hoe ik toch mij grens kan aangeven zonder dat het haar triggert?

    Reageer
    • Sil

      Huib

      Hi Sammy,
      Laat ik maar direct stellen dat je haar niet kan 'helpen'. BL is een stoornis die de patiënt in kwestie aan moet pakken. Jij kan daarbij niet helpen. Wèl als je zusje besluit om aan zelfreflectie te doen, dus in therapie gaat. Dan kan je haar helpen. Steun geven, begrip tonen en veiligheid geven. Met name veiligheid is zeer belangrijk voor een BLer.

      Helaas krijg ik de indruk dat je zusje helemaal niet in therapie wil/gaat en jij de klos bent. Je krijgt de hele shit over je heen. Je bent de schuld van alles, omdat zij niet ziet/kan zien dat zij de oorzaak is van alles. Zij heeft een stoornis en dat is niet leuk voor haar.
      Waar je haar het meest mee kan helpen is om met haar te praten na een 'bui'. Na een uitspattende emotionele 'bui' bestaat de kans dat zij emotioneel op is en dat er rede kan ontstaan. Als je het goed aanpakt kan je mogelijk tot haar doordringen. Praat dan niet in de JIJ sfeer maar hou het in de IK sfeer. Ik vind het jammer dat... Zal ik eens informeren naar... enz.

      Mogelijk kan je haar dan bereiken. Mogelijk kan je haar richting een therapie krijgen. Ik hoop dat je er wat aan hebt.

      Succes!

      Groet
      Huib
      Doorgaans is dit wel werk voor een goede therapeut.

      Reageer
  • Sil

    Antoni

    Hoi Huib,

    Je slaat de spijker op zijn kop.

    Ik ben al ruim tweeënhalf jaar verliefd op J.
    Vanaf het begin heb ik haar heel veel aandacht gegeven en mezelf voor 100% open gesteld. Ik wist niet beter en ik kon en wilde op een of andere manier niet anders.

    Intuïtief voelde ik op een gegeven moment dat er iets aan de hand was en dat er dingen gebeurden waar zij geen grip op had, maar ik kon het niet bevatten en wist niks van borderline af. Wat ik wilde was bij haar zijn en haar gelukkig maken. Ik wilde haar ridder en redder zijn.

    Dan komt de tijd dat je inziet dat het niet werkt (ondanks de liefde en passie) en dat je merkt dat je keer op keer in het diepe wordt gegooid.
    Met mijn verliefdheid en zucht naar aandacht en liefde had ik haar grenzen al 1000 keer overschreden. Voor haar was mijn liefde en aandacht fijn op momenten dat zij daar behoefte aan had. Ik snapte er zo weinig van.

    In het verleden heeft ze wel eens aangegeven dat er iets niet klopte, maar dat ze de strijd met zichzelf nog niet aan wilde gaan. Veel later, nadat mij iets meer duidelijk was, heb ik aangegeven dat ik met haar op onderzoek uit wilde, omdat er anders geen relatie voor ons mogelijk was.
    Dit werd gezien als een aanval en alles werd ontkend en ze verweet me dat ik niet goed wijs was.

    Ik ben te dicht bij haar gekomen en ze heeft vervolgens haar gevoelens (voor mij) overboord gegooid. Ze heeft ervoor gekozen mij uit haar leven te bannen. Ik sta nu op de zwarte lijst en ze wil niks meer met mij te maken hebben.

    Het doet me heel veel pijn, omdat ik nog steeds het gevoel heb dat ze eigenlijk heel veel om me geeft, maar dat ze geen raad weet met haar gevoelens Ze denkt dat loslaten de beste manier is. En misschien heeft ze gelijk, want we kwamen niet verder. Ik kon geen afstand houden en zij kon mij niet toelaten.

    Ik hoop dat ze een keer haar verantwoordelijkheid neemt en de strijd met zichzelf aangaat. Dat ze inziet dat ik haar liefheb en altijd het beste met haar voor heb gehad.

    Als ze dan weer voor mijn deur staat, doe ik direct open.
    Ik zal haar met open armen ontvangen en opvangen.

    Missen doet pijn.

    Groet Antoni

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

13 - 3 =

Cookies

Gezondheidsplein

Om je een informatieve en prettige online ervaring te bieden, maken Gezondheidsplein.nl (onderdeel van solvo b.v.) en derden gebruik van verschillende soorten cookies. Hieronder vallen functionele, analytische en persoonlijke cookies. Met deze cookies kunnen we de werking van onze website verbeteren en je van gepersonaliseerde advertenties voorzien.

Door op ‘Akkoord en doorgaan’ te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- & cookieverklaring.

Cookievoorkeuren

Je kunt hieronder toestemming geven voor het plaatsen van persoonlijke cookies. Met deze cookies houden wij en onze partners je gedrag op onze website bij met als doel je persoonlijke advertenties te tonen en onze website te optimaliseren.

Selecteer welke cookies je wil accepteren