Zoeken

Mishandeld tijdens de zwangerschap

Verhaal door Christina (22)

Christina (22 jaar) is dolblij met haar gezonde baby maar wil nooit meer zwanger worden. Niet in de laatste plaats omdat haar vriend haar zwangerschap en bevalling volledig verpest heeft. Hij heeft haar zwaar mishandeld en aan de zwangerschap en bevalling heeft ze nachtmerries overgehouden. De vriend is gelukkig uit zicht, maar de herinneringen zijn nog pijnlijk aanwezig.

"Toen ik zwanger werd was dat voor mij schitterend. Ik kon niet wachten tot ik twaalf weken was om naar de vroedvrouw te rennen en naar het hart van mijn kindje te luisteren. Dat was altijd een teken dat mijn kindje leefde. Maar toen kwam het. Het ging niet goed met mijn vriend. Hij ging gebruiken en begon mij te slaan. Letterlijk in elkaar te slaan. Elke keer als ik naar de vroedvrouw ging was ik zo blij dat ik het hartje nog hoorde dat ik gewoon ervan moest huilen. Mijn vriend was een dominant persoon en ik mocht niks. Hij sloeg mij soms omdat hij een waanidee had dat ik vreemdging. Terwijl ik al vijf maanden zwanger was! Toen ik acht maanden zwanger was, liet hij mij zelf de boodschappen alleen dragen."

In elkaar geslagen

"De druppel kwam toen ik 38 weken zwanger was en hij mij in elkaar had geslagen. Ik heb toen mijn moeder gebeld en haar gevraagd of zij mij wou komen halen. Zij heeft dat gedaan en de spulletjes van de baby helemaal overnieuw gekocht. Het kon hem geen barst schelen. Maar ik bleef hem bellen! Omdat ik wou dat hij erbij was (stom van mij natuurlijk maar als je zwanger bent gieren de hormonen door je lijf en doe je soms dingen die je bete niet kan doen…)."

"Eindelijk was het zo ver. De weeën begonnen. Ik was bijna 43 weken. Ik moest 's zondags naar het ziekenhuis om te worden ingeleid. Het deed verschrikkelijk pijn. Mensen vertellen altijd 'och de pijn, die valt wel mee'. Ik lag aan de CTG. De pijn werd ondraaglijk, ik kon het niet meer ik kreeg. Na vijf uur kreeg ik een verdoving waar ik een beetje van kon gaan slapen. Toen ik wakker werd vroegen ze aan mij of ik mijn vriend erbij wou hebben. Ik heb ja gezegd: het was hoe dan ook zijn kind. Hij kwam. De pijn werd steeds erger. Ik vroeg me af hoe een vrouw dit kan overleven. Op dat moment had ik zo'n groot respect voor een vrouw die een kind baart."

"De nacht kwam eraan en hij mocht blijven. Hij viel natuurlijk als een blok in slaap (hij sliep bij mij op de kamer) en iedere keer als ik hem wakker maakte om mij te masseren of te helpen ging hij gewoon slapen. Ik voelde mij zo alleen dat ik weer om een pijnstiller vroeg."

Toch een keizersnede 

"De volgende dag besloten ze mij een ruggenprik te geven, zo kon ik eindelijk relaxen. Meneer lag in het dagverblijf op een brancard te slapen had zeker een slechte nacht gehad. Maar intussen ging het slecht met mijn kindje. Ze deden een onderzoek en brachten een dikke holle buis in mijn vagina en haalden bloed van mijn kindjes hoofd. Daaruit bleek dat het slecht met haar ging. De conclusie: een keizersnede. Dus weer een ruggenprik. O die pijn vergeet ik nooit meer. Ik kreeg geen lucht meer dus werd ik compleet verdoofd."

"Toen ik bij kwam lag ik op de recovery. Mijn kind was er en zij was gezond. Dat was het enige dat nog telde. In ieder geval is mijn vriend daarna weggegaan om daarna niks meer van zich te laten horen en dat was voor mij de druppel. Ik wou niet meer dat hij mijn leven was en mijn dochter is mijn alles. Hij heeft mijn hele zwangerschap verpest en mijn bevalling. Maar het leven van mijn kind laat ik door niemand verpesten. Ik wil geen kind meer. Het was zo erg dat ik de pijn nog steeds kan voelen en er nachtmerries van heb. En natuurlijk het feit dat ik mijn kind niet zelf op de wereld kon brengen was voor mij ook heel erg pijnlijk. Alsof ik niet vrouw genoeg was omdat te doen. Daarom: voor mij nooit meer."

Reageren

Heb je zelf een verhaal, vertel het ons!

Verhaal insturen

Volgende paginaDiscussieer mee

Vorige paginaVideo's

Delen
Wist je dat?

Zwangere buikHet hCG-hormoon en de verhoogde concentratie progesteron ervoor zorgen dat  zwangere vrouwen zich in de eerste drie maanden ontzettend moe kunnen voelen? Het advies luidt in de meeste gevallen: gewoon aan toegeven. Een middagdutje doet soms wonderen. Meer weten over de ongemakken tijdens een zwangerschap en hoe je daarmee om kunt gaan? En hoe de foetus zich ontwikkelt in de baarmoeder? Lees dan het dossier Zwangerschap

Wist je dat?

Anticonceptie na bevallingJe na de bevalling niet meer de ‘pil’ kunt gebruiken tijdens de periode van borstvoeding? Dit komt doordat de pil oestrogeen en progestageen bevat en deze combinatie aan hormonen ervoor zorgt dat de melkproductie wordt onderdrukt. Je zou dan onvoldoende melk hebben om je baby te voeden. 

In het dossier Anticonceptie na bevalling zetten we op een rijtje welke anticonceptiemiddelen je wel en niet na de geboorte van je kind kunt gebruiken. Ook vertellen we wanneer je weer met anticonceptie moet starten als je na de bevalling niet meteen weer zwanger wilt raken.  

Reacties

  • Sil

    Maaaike

    Ach, hou toch op. Het is toch niet haar schuld, ze had gewoon last van hormonen en dan doe je rare dingen. Denk maar eens na over hoe jij het zou vinden als je er tijdens je zwangerschap alleen voor stond.

    Reageer
  • Sil

    Skattie

    Hoi Christina, ik ken je naam heel goed. Ik ben door mijn ex ook flink mishandeld. Ik heb al verschillende keren letterlijk en figuurlijk alle hoeken van de overloop en de slaapkamer gezien. Ik was op een gegeven moment net een lappenpop en was half bewusteloos geslagen en geschopt. Ik werd continu aan één stuk door geslagen en gestompt. Mijn ex deed aan krachttraining. En als er wat niet goed ging op zijn werk of als hij niet goed in zijn vel zat, reageerde hij dat op mij af. Ook op geestelijk vlak werd ik mishandeld, waar ik nu nog steeds -naast alle lichamelijk beschadigingen- mee moet kampen. Maar gelukkig heb jij een gezonde baby waar je dolblij mee bent. Ik heb door mijn ex twee miskramen gehad. Ik vind het nog steeds heel moeilijk als ik kleine kinderen van anderen zie. Gelukkig ben ik nu van hem af. Door die vent heb ik een hoop eigenwaarde en zelfvertrouwen verloren. Dit begint nu langzaam weer een beetje terug te komen. Het helpt wel om erover te praten of te schrijven, dus ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt. Ik heb nooit hulp gehad, in ieder geval geen goede hulp. Ik kreeg wel begeleiding van een maatschappelijk werker, maar er kwam steeds iemand anders dus dat schoot ook niet op. Graag zou ik willen vragen of iemand nog tips heeft om hier goed mee om te kunnen gaan? Tegen Cristina wil ik nog zeggen: ik hoop dat je een fijne man tegenkomt. Ik vind het heel erg voor je wat je allemaal hebt meegemaakt. Veel knuffels!

    Reageer
  • Sil

    vann

    Lieve Christina, wat een akelige tijd moet dat voor jou geweest zijn. Wees blij dattie opgepleurd is nu en denk aan jou en je meissie! En wat betreft sommige zieke mensen die met hun antwoord klaar staan dat jij net zo schuldig bent als hem moet je lekker laten lullen. Hoop voor hun dat ze nooit zo stevig in hun schoenen moeten staan om zo'n keuze te maken. Zijn echt van die betweters die wel weten wat zij hadden gedaan tot het ze zelf gebeurt! Bah. Sterkte meissie.

    Reageer
  • Sil

    Kelly

    Wat erg voor dat kindje! Ik begrijp dit niet. Dat je voor jezelf zo weinig respect hebt dat je bij een man blijft die je slaagt dan moet je dat zelf weten maar je zet het leven van je EIGEN kind door bij zo iemand te blijven TIJDENS je zwangerschap? Sorry maar in mijn ogen ben je geen haar beter dan hem, zo met het leven van je baby'tje spelen omdat JIJ toevallig geen zin had om bij hem weg te gaan. Zou je ook bij hem zijn gebleven als je je kindje al had en hij sloeg haar/hem?

    Reageer
  • Sil

    Ik vind het heel erg voor je maar gelukkig is alles goed met je kindje.
    Ik was op mijn 18de zwanger, en mijn vriend gebruikte allerlei drugs en sloeg er ook op los als hij dat wou. Mijn kindje heeft dat helaas niet overleefd, in de 5de maand stompte hij me in mijn buik en ik begon vrijwel direct te bloeden. Ik vind het heel knap van je dat je bij hem weg bent gegaan, want dat is heel moeilijk. Ik ben gelukkig sinds twee jaar van hem af en heb nu een hele lieve vriend en we zijn 6 maanden zwanger.
    Hopelijk ga je nog anders denken over een tweede zwangerschap want het kan allemaal heel anders.

    Reageer
  • Sil

    marie derks

    Ik vind het heel knap van je dat je dit alleen heb gedaan en het enige dat telt is je baby. Ik heb ook 2kinderen en ik hou ook zielsveel van ze dus geniet er maar van. veel liefs marie

    Reageer
  • Sil

    Angela

    Op de eerste plaats, wees blij dat je van hem af bent!
    Tweede plaats, als een man maar eens een goede wee kon voelen...dan piepten ze wel anders!
    Ten derde, wees blij dat je en pijnstilling, en ruggeprik hebt gekregen, dan zal de pijn wel meegevallen zijn!
    Ik heb een ingeleide bevalling gehad zonder pijnstilling, ik zou me zwak gevoeld hebben, het als enorm falen hebben gevoeld als ik nog niet eens zonder pijnstilling een kind kon baren, zoals miljarden voor mij. Stom he, maar zo voelde ik het. Ik heb ondraaglijke pijnen gehad, maar niet toegegeven! Ik voel me trots! Ik had wel steun van mijn partner, dus dat scheelt!

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Christina, wat gaan mijn haren recht overeind staan van alweer zo'n verhaal! Ik ben een alleenstaande moeder van 2 zonen, nu alweer 7 en 9 jaar. Ik ben niet lichamelijk mishandeld, maar wel geestelijk. Ik begrijp nu nog steeds niet, dat ik mij na al die jaren nog staande hou. Het komt natuurlijk door de kinderen, dat je sterk moet blijven en door moet gaan. Soms voel ik mij rot, maar denk ik ook wel weer aan de leuke dingen van het leven zoals de kinderen, uitgaan met vrienden, vakantie. Ik wens jou en je dochter alle geluk van de wereld toe! En laat je niet gek maken door een man! Ik heb het ook gered, dus jij en vele anderen ook!

    Reageer
  • Sil

    Suzan Genc

    Hallo, ik heet Suzan en ik ben 18 jaar oud. Ik kwam erachter dat ik zwanger was en toen ik heenging bleek dat al 12 weken te zijn. Nu is het al weer 5 en halve maand geleden. Ik heb wel van mijn zwangerschap genoten, maar mijn moeder woonde bij me in met haar vriend, omdat hun boot is gezonken. Ze hadden continu ruzies, waardoor wij ook wel eens ruzie kregen en dat voelt een baby. Wij zijn nog bij elkaar en gelukkig zonder mijn moeder en haar aanhang. Ik vind het heel erg voor je dat hij je zo in de steek liet, maar aan de andere kant is het beter zo, toch? Ik moet nu stoppen, want mijn dochtertje huilt. Sterkte ermee meid.

    Reageer
  • Sil

    Shanti r.vharras@quicknet.nl

    Beste Cristina,

    Als eerste: hoe gaat het met jullie? Ik hoop dat alles goed gaat. Ik heb in het kort mijn verhaal aan jou verteld en ik heb jouw verhaal gelezen. Ik wil aan jou vragen of ik (wij) via de computer met elkaar kunnen praten over hoe we weer verder moeten en hoe je je leven weer op kunt pakken, want misschien kunnen wij elkaar daar wel in steunen. Ik weet niet of jij dat wilt en of je daar wel behoefte aan hebt, maar ik zou het heel erg fijn vinden en ik hoop dat je het mij even laat weten.

    Liefs van Shanti.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

71 - 1 =

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Met het laatste nieuws en gezonde tips

Gezondheidsplein Nieuwsbrief

Bekijk hier een voorbeeld

Video van de week

Wat is menstruele migraine? Een neuroloog legt uit!

Bekijk de video