Zoeken

Wordt je seksleven een sleur?

Sommige mensen willen niet toegeven dat hun manier van vrijen niet (meer) bevredigend is voor hun partner of voor zichzelf. Uit onzekerheid of uit egoïstische motieven houden ze vast aan de 'oude' manier van vrijen. 

Want zo hoort het nu eenmaal of zo was het immers altijd goed. Saaie en voorspelbare seks kan ertoe leiden dat je niet (meer) opgewonden raakt. Daarentegen kunnen afwisseling in de manier van vrijen, het tijdstip waarop dat gebeurt én de plaats die je uitkiest, belangrijke ingrediënten zijn om je seksleven boeiend te houden.

Wordt jouw seksleven een sleur? Hoe komt dat, denk je? En als je het vrijen boeiend weet te houden: hoe lukt jou (en je partner) dat dan?

Reageren

Volgende paginaInteressante artikelen

Vorige paginaPatiëntverhalen

Delen
Wist je dat?

Seksueel actieve vrouwen vaker last hebben van vaginale ongemakken? Geslachtsgemeenschap heeft invloed op het vaginale milieu van een vrouw. Bij sommige vrouwen herstelt deze maar langzaam en zij krijgen de dag na de gemeenschap last van een onaangenaam geurende vagina. Meer lezen over dit onderwerp? Ga dan naar het dossier Vaginale klachten voor uitgebreide informatie en tips.

Praat mee over seksualiteit! Praat mee over seksualiteit!

Loopt het tussen de lakens niet zo vlotjes? En wil je weleens van anderen horen met welke standjes zij tot een hoogtepunt komen? Of hoe je (ex-)partner(s) moet vertellen dat je een SOA hebt? Wissel tips, adviezen en de laatste nieuwstjes met anderen uit op het seksualiteitforum

Reacties

  • Sil

    Danielle

    Na het lezen van je verhaal, kon ik alleen maar aan mezelf denken. Ook wij hebben moiet met sex. Zodra het maar in de richting komt ervan verkrampt mijn bekknspier en er gaat niets meer in. Het lijkt ook net alsof je niets om sex geeft. Je ondergaat het als het een keer gebeurt en ik wil mijn vriend graag een plezier doen. Hij is heel erg geduldig met me, maar ik kan me niet voorstellen dat hij dit nog jaren vol houdt. Toch zijn we nu bijna drie jaar samen en de sex is nog nooit echt leuk geweest. Ook niet in vorige relaties. Het loopt altijd uit op huilen. Kan ik er ooit van genieten? Weet iemand hoe je dit probleem aan kan pakken?

    Reageer
  • Sil

    VVW

    Vaginisme is een kramptoestand van de spieren rond het onderste gedeelte van de schede. Vaginisme bemoeilijkt of verhindert de geslachtsgemeenschap. Vaak treedt het ook op bij inwendig gynaecologisch onderzoek.
    Oorzaak:
    Een enkele keer door een ontsteking van de vagina. Maar in verreweg de meeste gevallen heeft het een psychische oorzaak; angst, schuldgevoelens, afkeer, een vroegere akelige ervaring op sexueel gebied ...
    Behandeling:
    Eerst gaat men na of er geen lichamelijke oorzaak is. Is dit niet het geval, dan bestaat de behandeling door gesprekken en oefeningen (door sexuolo(o)g(e)). De behandeling kan langdurig zijn omdat aan vaginisme veelal zeer diepe emoties ten grondslag liggen.
    Van belang is je partner in te lichten. Hij moet geduld en begrip hebben. Vrijen kan best heel ontspannend zijn. Vooral als je weet dat er geen penetratie zal volgen. De onderliggende gedachte aan penetratie maakt dat er vaak een afkeer voor vrijen ontstaat. Bespreek dit vooraf met je partner. Laat je partner je schaamstreek verkennen, je spanning zal afnemen, vooral als je heel zeker bent dat er geen penetratie hoe dan ook zal volgen.
    De volgende stap bestaat erin dat je jezelf leert kennen. In vele gevallen is er één of andere vorm van afkeer voor de eigen genitaliën. Bekijk jezelf, gebruik zelfs een handspiegeltje. Betast jezelf zonder beschaamd te zijn, waarom zou je. Masturberen kan, maar hoeft zeker niet, gebruik eventueel een glijmiddel (liefst geen vaseline) maar KY-gel of iets dergelijks. Neem hiervoor je tijd (dagen, weken, maanden). Voel je jezelf zeker genoeg, breng dan eens een eigen vinger in je schede. Meestal is dit geen probleem. Als je nu bekkenbodemspieroefeningen doet kan je zelf voelen hoe je met je vaginaspieren kan knijpen, en hoe je ze kan ontspannen.
    Eens die stap vlot genomen, wordt het tijd je partner erin te betrekken. Hij mocht al je schaamstreek ontdekken (zonder penetratie), nu kan je afspreken dat jij een vinger van hem inbrengt ... en neem daarvoor ook je tijd (dagen, weken, maanden) zonder dat er een moetn bijkomt. HET MOET NIET LUKKEN. Gaat het wel zoveel te beter, maar maak er geen schema van van wat er wanneer moet bereikt zijn. Volgende stap is dan dat jij zijn penis inbrengt, zoals jij dat wil, hoe snel, hoe diep ... jij bepaalt het. Voor je partner is dit ook een zeer belangrijk moment, hij is nu in je, daar heeft hij lang op gewacht, maar hij moet zich nu beheersen, doe eventueel je oefeningen. Langzaam maar zeker kan jij nu bepalen in welke mate je partner aktief mag meewerken
    Heb je deze fase achter de rug dan heb je het ergste achter de rug. Meestal blijft het belangrijk dat er rustig en op jouw ritme wordt gepenetreerd.
    Wederzijds begrip maar vooral vertrouwen is essentieel.

    Reageer
  • Sil

    Troubles

    Ik ben blij dat ik eindelijk eens wat lees over vaginisme. Zelf reageer ik vaginistisch als mijn vriend en ik gemeenschap willen hebben. Een vinger lukt wel maar ook die kan niet te 'diep' want dan doet het weer pijn. We hebben al drie en een half jaar een relatie en kan me bijna niet anders herrinneren dan dat het vrijen pijn heeft gedaan. Elke keer was weer een teleurstelling. Zo erg dat ik nu steeds minder zin heb in ook maar enige vorm van sex. Ben ook bang dat mijn vriend altijd maar meer wil als ie me een keer aanhaalt, terwijl ik eigenlijk wel weet dat ie veel begrip voor mijn probleem heeft. Ik word er harstikke gek van en hoop dat ik binnenkort eindelijk wel normaal kan vrijen, daarom loop ik nu ook bij een sexuologe. Het is gewoon klote.

    Reageer
  • Sil

    Fleur (26)

    Ook ik ben blij dat er dus nog mensen zijn met hetzelfde probleem. Ik ben op zich al vrij ver gevorderd in de therapie, alleen is het psychisch zo diep geworteld, dat ook als mijn spieren niet gespannen zijn, ik niet geniet van sex. De drempel is zo hoog, dat ik eigenlijk nooit wil. Ik probeer dus opgewonden te raken, maar dat word ik dus niet. Ik heb altijd gedacht dat zogauw ik mijn spieren zou kunnen ontspannen, het probleem opgelost zou zijn en nu is dat dus niet zo. Heeft iemand dezelfde ervaring?

    Reageer
  • Sil

    K.

    Op mijn 11e jaar ben ik aangerand door een kennis van mijn ouders. De angst, die daarbij vrijgekomen is, uit zich bij mij in vaginisme. Dat ik geen gemeenschap kon hebben, ontdekte ik op mijn 16e. Pas in 1997 ben ik hiermee naar de huisarts gegaan, die me heeft doorverwezen naar een psycholoog. De thearapie helpt wel, maar gemeenschap zit er nog absoluut niet in en ik verwacht eerlijk gezegd ook niet dat dit ooit nog zal lukken. Gelukkig heb ik een man, waarmee ik al bijna 14 jaar samen ben, die enorm geduldig is en het niet erg vindt om geen gemeenschap te hebben. Natuurlijk vindt hij het jammer, maar hij is tevreden met de andere dingen die we doen. Wat betreft kinderen: met een injectiespuitje kun je het sperma opzuigen en dan bij jezelf inspuiten. Als je zwanger raakt, komt het kind er na 9 maanden vanzelf uit. Daar hoef je echt niet bang voor te zijn.

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Ik heb nu al vier en een half jaar een relatie, maar vrijen is nog steeds problematisch. Of de penetratie doet pijn of ik kan gewoon geen aanraking die eventueel tot seks zou kunnen leiden, verdragen. Als ik ook maar een beetje gespannen of gestresst ben, of niet helemaal lekker in mijn vel zit door bijv. problemen op het werk, wil ik niet. Het laatste half jaar is er al wel verbetering in gekomen, ik heb nu wel wat vaker zin (omdat ik weer wat lekkerder in mijn vel zit). Maar lang duurt het nog steeds niet. Na een paar minuten begint het 'daar binnen' weer pijn te doen, of ik word door iets afgeleid waardoor ik mijn vriend vraag meteen op te houden. Dan kan ik gewoon niet verder gaan, in mijn hoofd gebeurt dan iets, knapt er iets waardoor ik de seks niet meer kan verdragen. Het is allemaal een beetje moeilijk uit te leggen, omdat ik zelf ook vaak niet weet wat ik voel, wat het probleem is. Ik heb zover ik weet geen traumatische sexuele ervaringen, het enige dat hier misschien mee te maken kan hebben, is dat ik bij tijden heel erg in een dip kan zitten of zelfs depressief ben. Dan gaat het ook echt niet goed met mij, kan ik weinig hebben. Wil ik voor alles vluchten. Seks kan ik er dan niet bij hebben. Het brengt vaak ook allerlei andere (vervelende) emoties met zich mee. Nare dingen die ik weggestopt heb, komen op zo'n moment vaak naar boven. Vrijen eindigt regelmatig in een huilbui. Ik vind het niet leuk voor mezelf maar nog erger vind ik het voor mijn vriend. Hij heeft er op zich wel begrip voor, zal ook echt niks tegen mijn zin doen, maar af en toe kan hij er ook niet meer tegen. Het is niet dat we helemaal niet meer vrijen, vaak hebben we het op andere manieren toch wel leuk in bed. Maar de penetratie blijft een heikel punt. Ik ben ook een paar keer naar een seksuologe geweest, maar dat was erg duur, zodat ik er mee gestopt ben. Zit er iemand in een gelijke situatie?

    Reageer
  • Sil

    anoniem

    Ik ben 25,
    Ik heb geen vriend op het moment...maar maak me ook wel eens zorgen..
    Ik heb het bovenstaande gelezen..en herken er wel veel in.
    Ik ben mede om die reden dat ik bang ben nog nooit met iemand naar bed geweest..en hoe langer het duurt hoe meer ik er tegen op zie.

    Ik voelde me wel onder druk staan als ik een relatie had zo van: "als ik het nou niet doe met hem..dan gaat ie bij me weg" Nu weet ik wel dat als zo'n persoon dat doet het ook niet de juiste is...maar toch..de angst dat iemand het geduld niet op kan brengen is er wel.

    Ik heb er er veel aan gehad al deze verhalen te lezen. ..eigenlijk bedacht ik me gisteren pas.dat ik wel es vaginisme kon hebben..en nu ik dit lees..denk ik, ben blij dat ik even ben gaan lezen hier.

    Mischien is het belangrijkste in dit verhaal, er open over zijn met je partner. Maar vooral jezelf ook niet onder druk zetten.


    Reageer
  • Sil

    anoniem

    Hallo, ook ik ben verkracht alleen door mijn eerste ex vriend. Mijn 2e ex kon het na 4 jaar niet meer opbrengen en ik verdenk hem ervan dat hij al eerder vreemd ging.Ik heb nu en nieuwe vriend en ik heb gelukkig geen probleem meer, ik kan nu weer genieten van het vrijen samen met mijn vriend. Ik kan alleen zeggen, ik hoop dat jullie vriend geduld heeft en praat erover, maar schaam je er zeker niet voor, het is tenslotte niet jullie schuld. Het heeft mij 8 jaar gekost maar ik ben er ook uit gekomen.

    Reageer
  • Sil

    eva

    Heel herkenbaar al deze verhalen, maar hoe nu verder, dat vraag ik mij af. Ik heb een hele lieve vriend, die echt heel veel begrip toont, maar ook zijn eigen gevoelens heeft. Gek word ik ervan te weten dat ik niet "op en top" vrouw voor hem kan zijn en daardoor ben ik doodsbenauwd dat hij bij me weg gaat...het erge is dat ik me het ook wel kan voorstellen, het voelt gewoon niet goed zo. Eén keer ben ik bij de dokter geweest, die gaf aan het maar een keer in een ander standje te proberen... alsof ik nog enige zin heb in sex.. heel lullig maar ik kom er gewoon niet op om iets anders te gaan doen...ik ben altijd bang dat het uitloopt op verkeerde verwachtingen ookal kan ik zelf aan geven hoever ik wil gaan. Wellicht moet ik toch maar een afspraak bij een sexualoog gaan maken.....bedankt voor het lezen het....het voelt al zo eenzaam.

    Reageer
  • Sil

    Marloes

    Margriet, ik ben zelf ook toen ik pas 13 was verkracht. Ik heb het heel lang van me afgestoten en gedaan alsof er niks gebeurt was. Maar net zoals je alles oppropt komt het er na de hand toch wel een keer uit. Ik heb na de verkrachting geen jongen meer durven vasthouden, ik was veel te bang dat ze weer zoiets zouden doen. De man die het heeft gedaan heb ik gelukkig nooit meer gezien. Ik heb zelf erg veel steun gehad van mijn meissie en mijn beste vriend. Mijn vriendin hielp me vooral om het te verwerken, en me te troosten. Maar toch heb ik de meeste hulp gehad aan mijn beste vriend. Hij liet me zien dat niet alle jongens zo waren, dat de jongens die alles willen doen zelf niet geod bij hun hoofd zijn. Hij zei altijd tegen mijn dat je een meisje niet slecht moet behandelen, maar dat je haar alle respect moet tonen. Meisjes voelen zich nu eenmaal beter op hun gemak als ze weten dat je alles bij en persoon kwijt kan. Verder gaat bij mij de sex wel goed, ik heb nu al en vriend voor ongeveer een jaar en 2 maanden. Ik voel me erg bij hem op me gemak en hij geeft me alle tijd voor de wereld. En ik hoop dat jou vriend even lief is als de mijne, groetjes Marloes

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

97 - 7 =

Stem op Gezondheidsplein als website van het jaar!
Meld je aan voor de nieuwsbrief

Met het laatste nieuws en gezonde tips

Gezondheidsplein Nieuwsbrief

Bekijk hier een voorbeeld

Video van de week

Borstkanker & zwangerschap

Bekijk de video