Zoeken

Wat betekent je moeder voor jou?

Je moeder: je bent uit haar geboren en bent op die manier voor altijd met haar verbonden. Maar de rol die je moeder speelt in je leven hoeft niet altijd even goed te zijn. 

Voor de één is haar moeder haar beste vriendin, voor de ander diegene die altijd klaar staat met goede raad of bijspringt door bijvoorbeeld op de kinderen te passen. Weer een ander heeft misschien niet zo'n ideale band met haar moeder of er is zelfs helemaal geen contact. Misschien ben je niet door je biologische moeder grootgebracht of is je moeder ziek of gehandicapt waardoor de rollen zijn omgedraaid en jij voor haar moet zorgen in plaats van zij voor jou.

Soms is er een conflict dat zo groot wordt dat het tussen jullie in blijft staan en een prettige moeder-dochter-relatie in de weg staat. Als je nog thuis woont, is er misschien strijd over vriendjes, roken en laat thuiskomen. Later kunnen er verschillende opvattingen zijn over je levensstijl of de opvoeding van je kinderen. Een scheiding van je ouders kan er ook voor zorgen dat de band met je moeder verandert.

Wat is de rol van jouw moeder in je leven? Is die rol in de loop der jaren veranderd? En vind je dat je het contact met je moeder kunt verbreken als er problemen zijn die een goed contact in de weg staan? Of blijft je moeder toch je moeder en moet je daar steeds je best voor blijven doen?

Reageren
Delen

Reacties

  • Sil

    J

    Ik heb een moeilijke jeugd gehad omdat mijn moeder verslaafd was. Op latere leeftijd heb ik veel therapie gehad omdat ik niet heel prettig leefde. Door de jaren heen hebben mijn moeder en ik knipperlicht contact gehad. En het afgelopen jaar ging het beter dan ooit, dat had ik niet verwacht. Ze stond zelf ook stabieler in het leven en ik heb veel kunnen verwerken zodat ik haar echt een nieuwe kans kon geven.

    Tot afgelopen november op mijn 31ste verjaardagsfeest. Dronken dook ze een steeg in met een "kennis" van mij in het bijzijn van iedereen die ik lief heb. Ik ben nog nooit zo woest geweest. Ik had plaatsvervangende schaamte en de tranen rolden over m'n wangen. Ik kon niet stoppen met huilen. Iedereen was gechoqueerd, sommigen kennen mij al jaren maar hadden mij niet zo gezien. Ik ben er direct bij weggelopen anders zou ik dingen doen of zeggen waar ik later spijt van zou hebben.

    Maar om de hoek in het bijzijn van m'n echte vrienden, het enige waar ik aan dacht was ik verdien dit niet. Ik ben 31! Het is gebeurd. Dit was het. Iemand anders heeft haar laten weten dat ik niks meer met haar te maken wil hebben. Ik hoef haar niet te zien of horen of lezen.

    Ik heb geen respect meer voor haar als mijn moeder. Dat vind ik best moeilijk. Ik ben namelijk zelf moeder en zou het vreselijk vinden als mijn dochter dat later niet voor mij zou hebben. Nu vijf maanden later voelt het nog zo. Ik ging/ga wel door een soort rouwproces heen. En toch sta ik achter mijn keuze omdat ik weet dat het goed is zo.

    Door voorgoed met haar te breken, maak ik ruimte voor echte liefde.

    Reageer
  • Sil

    Angie

    Mijn moeder is op mijn vijfde weggegaan. Ze heeft mij bij onze oma en opa achtergelaten. Ik heb haar niet gekend. Sinds acht jaar hebben we weer contact. Vorig jaar heb ik leukemie gehad en ze blijkt hier niet mee overweg te kunnen. Ze is ingestort. Ik heb geen goede relatie met haar. Moet bij haar wonen, omdat ik niet in staat ben alleen te wonen.

    Reageer
  • Sil

    Ellen

    Hoi,
    Al sinds 3 jaar ging mijn jongste dochter 5 weekenden weg, alleen met haar vader. Ik werd jaloers. Ik heb zelf weinig geld om ze op iets leuks te trakteren. Ze werd verwend met een jacht en achterop een harley. Ze houdt nu afstand naar haar moeder toe. Pa zie ik een beetje als mijn vijand. Hij woedt bankroet als ik wil scheiden. Ik zit in de val. Moet ik blijven en alleen aanpassen aan hun? Pa kan alles doen met zijn dochters en ik lijd eronder. Voel me gepasseerd. Help me.

    Groeten Ellen

    Reageer
  • Sil

    Sanra

    Nee, geen contact met mijn moeder. Sinds mijn jeugd klikte het al niet erg met mijn moeder. Ze werd om het minste geringste kwaad en als je haar iets wilde vragen moest je altijd het juiste moment af wachtten. Ze las mijn dagboek, maakte mijn post open en als ik bv meer als een stel schoenen had staan in de gang gooide ze gewoon een stel weg, dan had ik pech. Nog slechter werd de band toen mijn vader me vertelde dat hij verliefd werd op een andere vrouw, de secretaresse van zijn bedrijf. 17 was ik toen. In november vertelde hij het me. Stond er niet raar van op te kijken, er waren altijd veel spanningen thuis en vele ruzies. Ik mocht niks zeggen en dat heb ik ook nooit gedaan. Mijn moeder kwam er uiteindelijk zelf achter en heeft me dat voor mijn gevoel altijd kwalijk genomen. Ze schold me uit, gooide met schoenen en spuugde in mijn gezicht. God wat was ik blij dat de dag kwam dat ik uit huis ging! Een tijdje is het redelijk geweest. Daarna gebeurde er weer narigheid van bv verschillende faillissementen en waren ook mijn zusters de klos die met torenhoge schulden bleven zitten. Bij mijn ouders viel niets te halen. Daar heb ik als oudste wat van gezegd en dat werd niet echt in goede aarde ontvangen dus contact verbroken. Mijn oudste zoon familiediners ingeschakeld, dat programma van tv. Mijn ouders wilde er niets van weten! Dat werd dus niets en mijn zoon teleurgesteld en in tranen. Dat was alweer jaren terug. Toen ineens nam mijn vader het initiatief. Bij elkaar geweest, was wel aardig maar toen was het weer over. Had ze uitgenodigd voor de opening van mijn winkel die ze "zogenaamd" vergeten waren. Ze kwamen een aantal dagen later. Daarna is het weer bergafwaarts gegaan . Heb ze nog verschillende keren uitgenodigd voor mijn kinderen hun verjaardag wel even apart dan en zelfs voor een etentje. Continu smoesjes dat ze andere afspraken hadden maar wel naar haar andere twee dochters gaan op haar verjaardag! Een zus is haar oogappeltje, dat heeft ze ook letterlijk gezegd. Voor haar doet ze alles. Past op haar kids, maakt haar huis schoon etc. Niets is te gek. Bel ik haar een keer op omdat ik in nood zit met mijn werk en kindje thuis ligt ze met een kater in bed. Geen tijd en zin. Kan mijn moeder helaas niet veranderen en mijn vader ook niet. Niemand meer gezien bij me thuis of in mijn winkeltje sinds april. Ik geef het op die mensen kun je niet veranderen, ze willen gewoon niet.

    Reageer
  • Sil

    Yolanda

    Ik ben een moeder en 6 weken geleden is mijn 16-jarige dochter weggelopen. We hadden een hele leuke relatie, maar door een man van 30 waar ik het niet mee eens ben heeft ze allemaal leugens lopen verzinnen. Ze ging zogenaamd logeren bij haar vriendin maar ging naar die man. Hysterisch werd ze als ik haar betrapte op haar leugens, ik bleef altijd rustig totdat ze zo opgestookt werd door hem om weg te lopen van mij. Nu is ze weg in een leefgroep en wil niet meer naar huis. Ik wil heel graag dat ze terug komt en wil alle hulp inschakelen die nodig is om onze relatie te hetstellen maar dit weigert zij. Nu heb ik gezegd dat het voor mij te emotioneel is om een moeder op afstand te zijn dat ik dan liever helemaal geen moeder meer wil zijn. Dit om mijn eigen ik te beschermen. Ik heb haar 2 x gebeld om te vragen of ze terug wilde komen, toen gooide ze de hoorn erop. Ik heb een mailtje gestuurd met alle hulpvragen die ik voorstelde, geen antwoord op. Mijn hart is een grote open wond vol met littekens, als je als moeder zo bij het grofvuil wordt gezet.

    Reageer
  • Sil

    Oliebolleke

    Ik vind een moeder moet er voor ieder kind zijn, ook al hebben ze een groot gezin. Ik ben een middelste, heel vaak pispaal. Door ouders onbegrepen, gekwetst keer op keer, kleinerend, neerbuigend. Altijd ja en amen gezegd, angst om nee te zeggen. Hun wil was wet, en nu nog geen tegenspraak gewenst. Contact nu 5 jaar verbroken, rust gekregen, ook al spookt het nog regelmatig door me hoofd. Maar ga steeds meer beseffen dat mijn leven belangrijk is, niet hoe een ander het wil. En respect hebben, ja andersom toch ook zeker. Door heel veel dingen niet uit te praten, is het nu fout gelopen thuis. Ook broer met zijn vrouw er een punt achter gezet. Ik ga steeds meer beseffen,dat ik gebruikt ben door verschillende familieleden. Ik ben op de goede weg. Ik voel mij werkelijk nergens schuldig over. Ik heb echt rust gekregen, ook al doet het nog regelmatig pijn .

    Reageer
  • Sil

    Eleftheria

    Niet iedere moeder houdt helaas van haar kinderen. Dit heb ik al heel jong mogen ervaren. En dit terwijl mijn moeder mij wonder boven wonder na 2 miskramen en jarenlang proberen heeft gekregen, op 46 jarige leeftijd. Je zou denken, zo iemand is dolblij met haar kind. Maar helaas, de eerste vier jaar van mijn leven achtergelaten bij haar broer en schoonzus en vervolgens mijn hele jeugd door haar uitgescholden, om niets. Ze wenst me zelfs toe dat ik te maken zal krijgen met huiselijk geweld, dus een man die mij iedere dag bont en blauw slaat. En dat allemaal omdat ze haar man geen zoon heeft geschonken... Ze haat mij om niets.

    Het doet erg veel pijn om niemand te hebben die op een echte manier van je houdt. Liefde is immers de basis van alles. Als mensen geen liefde kunnen geven aan kinderen dan zou ik dit soort mensen vriendelijk willen verzoeken om geen kinderen op de wereld te zetten. Het zijn geen poppen of andere producten.

    Reageer
  • Sil

    Su

    Mijn moeder en ik kunnen al jaren niet met elkaar overweg. Ik heb nooit het gevoel dat ik van haar houd of zij van mij. De meeste mensen in mijn omgeving zeggen dat ik niet zo raar moet doen, en dat mijn moeder van mij houdt. Maar is dat ook echt zo? Alleen omdat het je moeder is, houdt ze dan ook echt van je? Ik denk het niet, ik denk dat het meer uit dwang is. Mijn moeder heeft altijd al een hele goeie band gehad met mijn zusje van 17. Het probleem is ook zo, dat als ik ruzie krijg met mijn moeder dat mijn zusje het meteen opneemt voor haar en ook niet meer met me praat.

    Mijn moeder is sinds kort ook getrouwd, haar man is komen wonen bij ons. Ik mag deze man ook totaal niet, maar heb nooit een discussie, ruzie of meningsverschil met hem gehad. Het liefst spreek ik zo min mogelijk met hem en vermijd ik hem. Ik ben nu bijna 21 en het is al jaren zo, de band met mijn moeder. Ze zeggen altijd dat het wel zal veranderen als ik op een dag uit huis ben.. dat ik mijn moeder dan zal begrijpen. Maar hoe kan het? Hoe moet het nu verder? Aangezien er echt geen andere keus is dan thuis blijven?

    Reageer
  • Sil

    Rexintel

    Het contact met mijn moeder veranderd wel in de loop der jaren, maar mijn moeder is en blijft voor altijd mijn nummer 1.

    Reageer
  • Sil

    Pluis

    Mijn vader is eindelijk (na 42 jaar) opgestapt en hertrouwd met een ´normale´ vrouw Ik ben opgevoed door een moeder die manipuleert, dreigt en chanteert! Ik ben heel mijn leven (53 jaar) al in de weer met mijn moeder. Zinnen als ´hoeveel pillen (librium) moet ik innemen?´kreeg ik naar mijn hoofd als ik op mijn vijftiende vervelend was geweest. Nu zegt mijn moeder: ´Daar had ik het recht toe. Dan had je maar liever moeten wezen´. Nu na de scheiding is het nog slechter. Mijn pa is de duivel en haar kinderen addergebroed. Ze ´voelt´ dat de Toorn Gods over ons kinderen komt. In de kerk vroeger kreeg ik een schop als het gebod ´Eert uw vader en uw moeder´. Nu is er weer een breuk en voel me nog meer shit. Mijn hele leven heeft ze al zo´n invloed. Ik wil zo graag van haar af, net als m´n pa. Maar kan dat wel als dochter? Heb je dan niet levenslang? Moest het even kwijt!

    Reageer
    • Sil

      Ra

      Ik ben 52 jaar en ik heb ook zo'n moeder. Dat doet pijn... Zij wil dat ik me schuldig voel, maar waarom? Geen idee. Ik was altijd lief voor haar.

      Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

36 - 6 =

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Met het laatste nieuws en gezonde tips

Gezondheidsplein Nieuwsbrief

Bekijk hier een voorbeeld

Video van de week

Afsluiting linker hartoor bij boezemfibrilleren

Bekijk de video