Zoeken

Gaat elk pondje door het mondje?

Gemiddeld heeft een vrouw 2.000 kilocalorieen (kcal) per dag nodig en heeft een man genoeg aan gemiddeld 2.500 kcal per dag. Maar dit kan flink verschillen per persoon. 

Sommigen eten nog geen 1500 kilocalorieen, en eten gezond, en toch vallen ze niet af. Anderen kunnen het ene stuk taart na het andere eten zonder er iets van te merken. En dan zijn er nog de mensen die juist willen aankomen, en heel veel calorieën eten, zonder dat ze ook maar ergens ronder worden.

Herken je dit probleem? Of heb je een andere mening over waarom het sommige mensen niet lukt om op een ideaal gewicht te komen? 

Reageren

Vorige paginaPatiëntverhalen

Delen
Eczeemverband - DermaCura Wist je dat?

Er speciaal DermaCura eczeemverband bestaat voor mensen met matig tot ernstig eczeem? Jeuk is bij hen aan de orde aan de dag, om gek van te worden. DermaCura is comfortabel zijdezachte eczeemverband  om deze constante jeuk te verminderen. Doordat je het direct op je huid draagt, werkt het jeukstillend en herstellen (krab)wondjes sneller.

Ontdek of DermaCura eczeemverband iets voor jou  is, doe de test! Al overtuigd? Kijk hier voor DermaCura verbandshirts, -broeken, -handschoenen of –sokken. 

- advertorial -

Stel je vraag over eczeem!

Stel je vraag over eczeem! Heb jij een vraag over je huidaandoening? Of heb jij, je kindje of familielid een plekje op je huid waar je je zorgen over maakt? Stel je vraag dan gratis je vraag aan onze eczeemdeskundige! 

Reacties

  • Sil

    J.

    Ook ik heb een bordeline persoonlijkheidsstoornis en ben daarvoor opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek. Ook heb ik mijn leven lang al last van verschillende eetstoornissen, variërend van anorexia tot boulimia en Bing Eating Disorder.
    Ik zie zelf de oorzaak in de echtscheiding van mijn ouders op tweejarige leeftijd waarbij mijn moeder mij en mijn drie zusjes verliet, en het seksueel misbruik door mijn vader. Pas op 27-jarige leeftijd heb ik de naam borderline horen vallen, en ben nog steeds bezig met het verzamelen van informatie om mezelf en mijn gedrag beter te begrijpen. Behalve een eetstoornis heb ik ook last van ander dwangmatig gedrag; te veel geld uitgeven en stelen.
    Ik ben nu bijna een jaar weer thuis en ik kan niet zeggen dat er veel is verbeterd. Ik voel me vervreemd van mijn omgeving, van mijn familie en heb moeite om me ergens thuis te voelen. Ik volg een studie en ben op weg naar werk. Ik twijfel echter of ik ooit nog normaal zal kunnen functioneren.
    Ik weet niet waar ik de hulp moet zoeken die ik nodig heb. Ik weet de weg niet naar de juiste persoon/instelling die verstand heeft van borderline. Bestaat er een online support groep voor mensen met borderline? Of voor mensen met eetproblemen? Ik voel me zo alleen met mijn situatie!

    Reageer
  • Sil

    Alien

    Hallo allemaal. Ik ben 21 jaar en ben 1.77 m lang. Ik heb 5 jaar gelden anorexia gehad, en nog steeds zit ik met mijn verleden in de knoop. Ik heb ook bij een psycholoog gelopen , maar dat hielp bij mij niet. Nu ben ik nog nooit achter de oorzaak, wat erg frustrerend is. <br>
    Soms denk ik weleens - was ik maar dood. Van 45 kilo ben ik naar 75 kilo gegaan, dit vindt ik geestelijk zo erg, en heb dus nu ook eindelijk hulp gezocht (Anonieme Overeters ). Ik heb namelijk erg last van vreetbuien wie weet hier iets over, over de praatgroepen. <br>
    Ik ga woensdagavond voor het eerst en het lijkt me best eng. Maar ik denk wel eens "zal ik ooit geestelijk een keer niet aan eten denken". Ik hoop dat die tijd voor mij ook een keer weer komt, net als vroeger.

    Reageer
  • Sil

    Yvonne

    Ik heb al eerder gereageerd op het verhaal van Sandra en op "Lijnen Online". Maar n.a.v. de reacties op het verhaal van Babette moest ik gewoon even reageren.<br>
    Allereerst Babette, geweldig van je, dat je er uiteindelijk ZELF weer bovenop gekomen bent en dat je nu zo nuchter kunt reageren op je "buikje" en je eetgedrag. Mijn complimenten.<br>
    Tegen Ester zou ik willen zeggen: geef de moed niet op en blijf zoeken naar goede (psychologische) hulp. Afvallen lukt niet als je je zo blijft voelen.<br>
    Tegen J. zou ik willen zeggen: ik was geraakt door de eenzaamheid en machteloosheid die uit je reactie sprak. Als psychosociaal therapeut ben ik wel bekend met borderline, maar niet voldoende om je daarin professioneel te begeleiden. Voor wat betreft je eetproblemen en dan m.n. Binge-Eating waarschijnlijk wel, mocht je dat eventueel willen.<br>
    Tegen Alien zou ik willen zeggen: Wat erg voor je dat je nog steeds geen goede hulp hebt kunnen vinden voor je eetprobleem en je daar zo rot bij voelt, dat je soms liever dood zou zijn. Wat moet jij je eenzaam voelen. Dat je hulp zoekt bij de Anonieme Overeters is op zich een moedige stap. Je vraagt of iemand bekend is met deze vorm van hulp. Ze werken met het 12-stappenplan net als de A.A. De eerste stap is: "Toegeven dat je machteloos staat tegenover voedsel". Persoonlijk ben ik het daar echter niet mee eens, waarmee ik NIET wil zeggen dat deze groep geen goed werk doet. Voor sommigen schijnt dit programma heel goed te werken, daar kun je alleen zelf achter komen.<br>
    In mijn begeleiding van mensen met gewichts/eetproblemen, ga ik er echter juist van uit, dat je NIET machteloos staat tegenover voedsel en dat je zelf, door je eigen kracht terug te vinden, uiteindelijk die macht weer terug kan krijgen. Het voedsel op zich is niet het probleem, maar de manier waarop je ermee omgaat wel.<br>
    Het (vr)eten heeft altijd een oorzaak en op de korte termijn helpt het ook (eventjes) om je weer rustig te voelen. Maar daarna voel je je nog beroerder en ga je weer (vr)eten. Kortom een vicieuze cirkel, die je echter kunt leren te doorbreken. <br>
    Tegen jullie alle drie wil ik zeggen: Schaam je niet, geef het niet op, zoek door tot je goede hulp gevonden hebt. Dat zijn jullie waard. Ik hoop dat mijn reactie jullie wat verder heeft geholpen en wens jullie heel veel sterkte, moed en vertrouwen.<br>
    Mocht iemand van jullie willen reageren, al is het alleen maar even om je hart te luchten, dan ben ik bereid te luisteren. Mijn e-mail adres is bekend bij de redactie.

    Reageer
  • Sil

    Esther

    Ook ik heb last van eetstoornissen. Ik ben er al voor dieetclubs geweest, diëtisten psychologen, enz. Maar tot nu toe heeft dit nog niet geholpen. Iedere maandag besluit ik weer om af te gaan vallen en iedere maandag duikt tot weer dat onbestemde gevoel op dat ik van alles op moet eten wat voorhanden is, en meestal is dat zoet en dan van alles door elkaar en heel veel. Wie helpt mij aan een advies om dat duiveltje in mijn hoofd tot zwijgen te brengen? Help!

    Reageer
  • Sil

    André

    Ik zit zo de verhalen te lezen van Borderline. Ik heb het zelf ook en ik ben al sinds mijn 19e in therapie. Op mijn 25e hoorde ik pas, dat ik Bordeline had en bij mij uitte zich dat vaak in agressie en suïcidale neigingen. Ik heb ook een aantal pogingen gedaan, maar nu ben ik bij dat ik er nog ben. Ook doordat ik die problemen heb over wonnen, zoals mezelf verwonden of uit het leven willen stappen en ook de agressie die ik heb overwonnen. Helaas ben ik hierdoor wel mijn vrouw kwijtgeraakt en daardoor gescheiden. Toen is er bij mij ook een knopje omgegaan, omdat ik voor mijn kinderen moest blijven zorgen. Dat doe ik nog steeds, aangezien ik al door mijn Borderline al tien jaar niet meer werk en mijn ex wel werkt. Nu gaan de kids alleen in het weekend naar haar toe. Doordat alles heb ik geen mensen of familie meer of vrienden om me heen en dat is toch heel erg moeilijk, want ik leef in feite in een isolement. Ik zorg alleen nog maar voor mijn kids en dat is het zo'n beetje!<br>
    Maar het gekke is, dat ik wel zo goed ben opgeknapt dat ik wel en relatie aankan. Ik kom maar niemand tegen die Borderline kan of wil begrijpen en dat is toch wel jammer. Hebben meer mensen daar last van? Ik heb ook een cursus gevolgd en die heet 'het linehaen project'. Ik moet zeggen dat dat me erg veel verder heeft geholpen. Dus als iemand goede hulp zoekt, vraag dan of je er ook tussen kunt komen, want het helpt erg goed. Je leert met je problemen omgaan, maar het viel me ook wel gelijk op dat ik alleen met 5 vrouwen daar zat en dat het dus veel meer bij hun voorkomt dan bij mannen. Of mannen praten niet zo makkelijk over hun gevoelens.<br>
    Zo, dit is in het kort mijn verhaal en ik zou het leuk vinden als ik reacties hierop krijg. Is het echt zo moeilijk voor een Borderliner om iemand te vinden die bij hem past in deze situatie?

    Reageer
  • Sil

    Eve

    Ik ben een meisje van 22 jaar en zit sinds kort ook in een kliniek voor mensen met borderline-stoornissen.
    Hiervoor ben ik opgenomen geweest in een speciale eetkliniek voor mijn boulimia.
    Eigenlijk is alles heel snel gegaan toen ik bij een psychologe terechtkwam vorig jaar, die meteen doorhad dat er meer aan de hand was.
    Hier ben ik achteraf heel blij mee, je hoort namelijk zo vaak dat borderliners soms wel tien jaar tussen verschillende hulpverleners zwerven..
    Dit is een opname van ongeveer anderhalf jaar, dus het zal nog wel even duren. Ondertussen ben ik nog niet van mijn eetprobleem af, ondanks die speciale opname daarvoor. Ik heb soms nog een vreetbui, waarna ik weer overgeef.. Daartussen zorg ik dat ik zo min mogelijk calorieen binnenkrijg om maar wat meer af te vallen.
    Het verschil is dat ik niet meer zo boos op mezelf ben als het weer eens mis is gegaan. Hierdoor blijft er nog ruimte in mijn hoofd voor andere dingen dan eten/niet eten. Ook dit was lang anders geweest!

    Reageer
  • Sil

    Anne (28)

    Halllo Yvonne,
    Ik las jouw reactie over eetproblemen.ik kamp al jaren met bulimia,en kon me zoveel beter vinden in wat jij hier opschrijft over de kracht en macht terugkrijgen,ipv toegeven dat je machteloos staat. Je zegt iets over jouw begeleiding...ik ben nml erg hard opzoek naar hulp om van mijn eetprobleem af te komen.kun jij me verder helpen met begeleiding of info?
    Anne

    Reageer
  • Sil

    Christina (21)

    Hallo,
    ik ben 21 jaar en acht maanden geleden is bij mij bordeline geconstateerd.
    Wat ik het moeilijkste vind is dat mensen niet weten wat bordeline is en daar dan zelf een betekenis aan geven . Waardoor ik vaak als iemand word beschreven die niet goed wijs is. Maar ik ben niet gek maar ziek!!! Ik voel mij vaak alleen door dit onbegrip.
    Soms raak ik in een roes en dan doe ik mezelf pijn ,dan sijd ik mij overal op mijn lichaam.
    Dat moet ik dan van stemmen in mijn hoofd.
    Wanneer ik uit mijn roes kom en ik zie de verminkingen dat haat ik mezelf en wil ik dood.Ik merk dat ik niet meer van dingen kan genieten zoals ik eerst kon doen..
    Het ligt ook aan het moment want het ene moment ben ik blij en het volgende moment voel ik me diep ongelukkig.
    Drukte is voor mij moeilijk het liefst ben ik thuis .
    Kontakt met vrienden heb ik geen behoefte aan . Ook omdat ik bang ben dat ik weer in een roes terecht kom en dan niet weet wat ik doe of wat ik zeg.
    Ik schaam mij voor mijn ziekte en ik kan het ook niet accepteren.
    Ik ben nog niet opgenomen maar zit wel in psychotherapie en ik slik seroxat.
    Het lucht op om dit te schrijven en om te weten dat er meer mensen zijn met bordeline. Gelukkig sta ik er niet alleen voor en heb ik een lieve vriend die dag en nacht voor mij klaar staat.
    Ik wens iedereen met bordeline en hun omgeving heel veel sterkte en succes.

    Reageer
  • Sil

    Marijke

    Hoi allemaal. Ik heb een pleegzus die Bordeline heeft. Het is voor haar ook heel moeillijk om met deze stoornis te leven, maar voor de omgeving is het ook niet te begrijpen wat er allemaal gebeurt met die persoon die Borderline heeft. Ik vind het knap dat er mensen weten hoe ze met deze ziekte om moeten gaan, want mijn pleegzus weet het nog steeds niet en ik, mijn ouders en broetje weten het soms ook niet meer hoe we haar moeten behandelen.

    Reageer
  • Sil

    M. (25) van V.

    Hier een reactie van iemand die ervan overtuigd is dat zij borderline heeft, alleen er nog maar zo kort achter is, dat de hulpverlening er (nog) niet aan wil. Dat laatste is trouwens in deze situatie zeer frustrerend! Ik heb het, samen met mijn man, al zo moeilijk. De situatie thuis is ondragelijk, voor mij maar ook voor mijn man: ik ben zeer agressief, heb enorme vreetbuien, gooi dagelijks wel wat stuk in huis, schreeuw en scheld hem helemaal verrot. Het is gewoon afschuwelijk. Het ergste is ook nog, dat je het ene moment heel helder bent en twee tellen later weer heel depressief en agressief. Ik wens zelf opgenomen te worden, maar daar wil men bij de GGZ (nog) niet aan; ze willen het eerst afwachten... AFWACHTEN???!!! Tot er echt ongelukken gebeuren??!!
    Ik weet het echt niet meer en hoop dat de enige in mijn leven, mijn man, het zolang nog met mij uit kan houden. De rest incl. familie heeft mij nl. al de rug toegekeerd. Wie kan/wil mij verder helpen of informeren over andere ingangen om toch bijv. z.s.m. opgenomen te worden?<br>
    Hoop gauw iets van iemand te horen.

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

71 + 9 =

Meld je aan voor de nieuwsbrief Gezondheidsplein Nieuwsbrief
Video van de week

Hoe voorkom je huidkanker? (video 5 van 5)

Bekijk de video