Vroege overgang: weg kinderdroom
Mijn vriend en ik wilden heel graag een kind. Ik ben met de pil gestopt toen ik vierendertig was, en ik was echt toe aan het moederschap. Zo voelde het tenminste. Na de pil werd ik wat onregelmatig ongesteld. Ik herinnerde mij dat ik, lang geleden, voor ik aan de pil begon, ook onregelmatig menstrueerde, dus ik stond er nauwelijks bij stil. Ik dacht wel, dat maakt het zwanger worden misschien ingewikkelder, dus ik stelde me er op in dat het een tijdje zou kunnen duren. Maanden gingen voorbij en hoe langer ik van de pil af was, hoe heftiger ik ging menstrueren. Ook dat leek me normaal, omdat de pil mij indertijd ook van hele zware, pijnlijke menstruaties af had geholpen.
Piekeren
Ik vond het niet fijn dat dat nu weer op gang leek te komen, maar zodra ik je in verwachting zou zijn, zou ik daar ook van af zijn, dacht ik. Maar die zwangerschap bleef uit en het leek wel of ik steeds vaker ongesteld werd. Als je zwanger wilt raken, is elke menstruatie sowieso een domper, maar als ze dan ook nog om de drie weken lijken te komen. Vaak heb ik gedacht dat het misschien wel een miskraam was, zo zwaar bloedde ik. Ik raakte er heel erg door van slag. Voelde me humeurig en onzeker. Ik liep te tobben over waarom het niet lukte en dat piekeren ging ook 's nachts door. Mijn vriend en ik hebben het gehad over naar een dokter gaan, om onze vruchtbaarheid te laten onderzoeken, maar ik wilde niet. Ik wilde geen kind uit een reageerbuis. Ik wilde de natuur zijn gang laten gaan. Dus piekerde ik maar door en 's nacht sliep ik steeds slechter. Nachtmerries had ik ook.
Weg kinderdroom
Sliep ik eindelijk, dan werd ik wel eens wakker, helemaal doorweekt van het zweet. Heel vies. Het kwam door de dromen, dacht ik en zette voor de zekerheid de thermostaat van ons waterbed wat lager. Er ging wel meer mis in bed. Ik kreeg pijn bij het vrijen en later ook een branderig gevoel bij het plassen. De dokter constateerde een blaasontsteking en dat was dan dat. Maar voor mij was de lol van de seks er nu goed af. Ik liep rond met mijn ziel onder mijn arm en kreeg nu overdag dezelfde zweetaanvallen als 's nachts. Stond ik met de nieuwe buurtjes te praten en ineens voelde ik me alsof de vlammen me uitsloegen. Het zweet liep me langs de rug naar beneden. Ik schaamde me dood, had het idee dat ze me aan stonden te staren.
Toen ben ik maar weer naar de dokter gestapt, ik dacht dat ik op weg was overspannen te worden. De arts kwam tot de conclusie dat ik in de overgang moest zijn, dat verklaarde al mijn klachten. Zesendertig en in de overgang! Weg kinderdroom! Ik had tot dan toe het idee dat ik, met kinderen, op het punt stond een tweede jeugd in te gaan. In plaats daarvan voelde ik me in één klap bij de oudjes horen. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik dat verwerkt had. Ik heb er over gepraat, heel veel gepraat. Met vriendinnen vooral. Mijn relatie is er niet tegen bestand geweest. We waren er op ingesteld samen ouders te worden en in plaats daarvan ben ik heel lang een chagrijnige zeurpiet geweest.
Ondertussen richt ik me op hele andere dromen. Een leven zonder kinderen opent weer hele andere mogelijkheden. Ik voel me goed, ook door de hormonen die ik slik. Mijn leven heeft een hele andere invulling gekregen. Ik heb een nieuwe relatie waarin ik me heel erg vrouw, jong en sexy voel. Ik heb mijn baan vaarwel gezegd en ben voor mezelf begonnen. De uitdaging van een eigen bedrijf geeft me een enorme voldoening.
Wil je jouw eigen verhaal hier op de site terugzien en past het binnen een van de thema's van Gezondheidsplein?
Ik herken het helemaal...moeiliijk is het echt waar...we zijn allemaal nog zo jong met een hele toekomst voor ons...ik heb het oktober vorig jaar gehoord, toen was ik 26. Sterkte iedereen. Met deze wond die nooit zal helen.
Hoi onbekende...maar het lijkt wel of je mij bent...
Ik heb een vergelijkbaar verhaal, en met jouw verhaal besef ik dat ik niet de enige ben met dit grote verdriet.
Het begon bij mij ook met vage klachten. Slecht slapen, alsmaar wakker, hart kloppingen en de ene na de andere blaas ontsteking, vreselijk wat een ellende..
Ik zie me nog huilend bij de balie van de dokter staan met een potje urine... ik wist niet waar ik kruipen moest.
Het enige lichtpuntje in mijn leven toen is mijn vriend, die bleef ondanks mijn vage klachten me steunen..dat was ik helemaal niet meer gewend..iedereen liet me vallen..mijn werkgever liet mijn jaar contract niet meer verlengen en ik kwam ziek thuis te zitten. Ik wist niet wat me overkwam er was iets aan de hand met me maar wat??!! totdat ik een keer \'s avonds op de bank zat en ineens niet goed werd. Ik kreeg het ineens ontzettend warm het zweet liep me van mijn rug en hoofd af. Ik schrok me rot.. en mijn ongesteldheid brak ook maar niet door.. zou ik zwanger zijn?? zwangerschapstest gedaan.. niks.. doktersbezoek..zegt ie: Overgangsklachten lijken het wel he?! ach dat werd ook meteen weer in de la geschoven je bent nog zo jong.Stond ik dan weer buiten met weer geen antwoord.. totdat ik ging verhuizen en een andere huisarsts kreeg, ik ben bij die beste man langs gegaan en tot mijn grote verbazing nam deze arts mij meteen heel erg serieus en ik moest mijn bloed laten testen. En na een week kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik bleek dus in de vervroegde overgang..WAT????!!!IK?!! Nu pas besef ik dat er wel degelijk wat met mij aan de hand is geweest al die maanden. Ik had me dus nooit aangesteld, dat doet zo\'n pijn he?! Nu nog kan ik er maar weinig over praten want iedereen in mijn omgeving wordt of is zwanger. Het leven gaat door, maar mijn leven staat even stil lijkt het. Mijn schoonzus is afgelopen weekend net bevallen van een meisje en je kunt het misschien begrijpen hoe ik me voelde toen ik de baby mocht vasthouden...zo\'n dubbel gevoel..want je bent ook zo blij voor hun.. maar eenmaal thuis wilde ik alleen maar onder de dekens liggen en heel hard huilen....
Morgen neem ik een tattoeage, om deze donkere periode af te sluiten, een vlinder met herfstbladeren er om heen... zo voelt het voor mij.. dat ik in de herfst van mijn leven ben.. Daarom ben ik zo opgelucht dat ik mijn verhaal ff kan doen aan jou..grote onbekende.. ik ben dus niet alleen er zijn dus meer vrouwen die dit is overkomen en zal overkomen.. en dat doet zo\'n pijn..want niemand praat er over het is zo\'n groot taboe.. je hoort gewoon zwanger te raken in je leven huisje boompje beestje toch?! Dat heb ik ook altijd geloofd en dat is dus niet zo...maar toch ga ik door sterker dan ooit vast beradener dan ooit ik durf nu pas te zijn wie ik altijd wilde zijn nu pas durf ik voor mezelf op te komen en te laten zien wie ik nu ben dat heb ik wel geleerd van de afgelopen periode. We hebben veel verdriet gehad mijn vriend en ik maar we hebben besloten er toch nog wat moois van te maken... ook al voelt het nu nog als een herfst de lente zal weer komen in mijn leven......
veel sterkte aan alle vrouwen die hier mee zitten...blijf hoop houden..
liefs van Joyce
ik ben een vrouw van 23. ik heb gewoon een normale menstruatie, maar ik heb wel erg last van opvliegingen en nachtzweten. ik ben erg humeurig tijdens mijn menstruatie. ook heb ik meer last van buikpijn en dergelijke tijdens mijn menstruatie. ik heb bijna geen zin meer in sex. kan het zijn dat ik in de overgang zou zijn? ik heb de zelftest op deze site gedaan, en daar kwam uit dat ik zeker in de overgang was. ik durf hier niet mee naar mijn huisarts, die neemt mij toch niet serrieus. zou iemand me kunnen helpen?
een wanhopige jonge vrouw!!
Ik heb met veel begrip je verhaal gelezen. Ik heb nl hetzelfde meegemaakt alleen ben ik nu 32. Voor mij is dit te jong om te zeggen dat ik geen moeder meer zal worden. Heb jij ook wel eens gedacht aan een donor? Net als jij weet ik dat er meer is in het leven als moeder zijn.
Ik maak al 2,5 jaar gebruik van mirena spiraaltje. Inbrengen ging niet vanzelf, blijkt dat ik een "knikje" in baarmoederhals heb, was dus wel ff pijnlijk, maar nu zit het geweldig. Vanaf dat deze geplaatst is, heb ik geen bloeding meer gehad. Super! Totdat ik ongeveer 2 maanden geleden last van stekende en dus pijnlijke borsten kreeg. Na aandringen van m'n man toch even naar huisarts gegaan. Je weet maar nooit. Deze stuurde mij eerst door voor mammaegrafie. Daar was niks mee aan de hand. Hij vertelde vervolgens dat het dan toch misschien met spiraaltje te maken had. Sindsdien nog geen pijnlijke borsten gehad. Heeft iemand zoiets ook meegemaakt? En ik heb ongeveer 3 weken geleden wat last van bloedverlies gehad.(spotting) 1e keer na 2,5 jaar. Graag hoor ik of iemand dat ook heeft gehad na zo'n lange tijd. Moet ik me zorgen maken?
Hallo ik ben 26 jaar en heb ook een onregelmatige menstruatie en was vorige maand 11 dagen overtijd. Ik was toen 3 maanden gestopt met de pil (een maand daarvoor had ik de prikpil) dus ik dacht nou misschien ben ik zwanger maar na 2 testen en op de 11 dag werd ik ongesteld en niet zo een klein beetje ook!! Ik ben toen 12 dagen ongesteld geweest echt heel hevig ook dus ik vond het heel raar maar ja. Maar nu ben ik dus weer 4 dagen overtijd en misselijk maar ik durf maar niet te denken dat ik zwanger ben. Maar nu is mijn vraag zou het kunnen dat ik ook in de overgang ben, ik bedoel ik ben pas 10 jaar ongesteld, ik was 16 toen ik het werd. Zou het kunnen dat ik nu ook in de overgang ben, ik heb wel al een dochter van 4 maar we willen er graag nog een bij en is dit mogelijk en de klachten, kan iemand mij daar meer over vertellen.
Een wanhopige jonge vrouw.
ps ik ben altijd al aan het rommelen geweest met mijn menstruatie.
Ik kwam met 36 jaar al in de overgang terecht. Gelukkig had mijn huisarts het al snel in de gaten en zijn mijn man en ik gezegend met 2 prachtige kinderen (waar we gelukkig vroeg voor hebben gekozen). Dat is ons geluk geweest. Waren we later aan onze kinderwens begonnen, dan was het ook niet meer mogelijk geweest.
Zelf ben ik 34 jaar en weet sinds 2 jaar dat ik in de vervroegde overgang ben. Heel herkenbaar is het verhaal omdat wij ook, door onze kinderwens, in het medisch circuit zijn geraakt De oorzaak is in mijn geval onbekend, en dat maakt het moeilijk accepteerbaar. Want de kinderwens valt niet op te lossen, de ei-cellen zijn op. Alleen door eiceldonatie (je moet zelf een donor vinden) m.b.v. IVF is er een mogelijkheid.
Veel steun en begrip krijg ik door lotgenoten. Vanuit de vereniging Freya (www.freya.nl) ontmoeten lotgenoten die vervroegd in de overgang zijn elkaar op bijeenkomsten, maar ook is er een mailiglist betreffende dit ontwerp. Tevens vind je op deze site veel informatie.