Te vroeg geboren
Ik was 26 weken zwanger toen ik 's nachts buikpijn kreeg. Even naar de wc, dacht ik, om vervolgens weer door te slapen. Maar de pijn hield een paar uur aan en vroeg in de ochtend heeft mijn man toch maar de verloskundige gebeld. Ze was er binnen tien minuten. 'Naar het ziekenhuis', was haar conclusie. Zij belde vast dat we er aan kwamen.
4 centimeter ontsluiting
In het ziekenhuis aangekomen kwam er direct een dokter op me af. Ik moest gaan liggen terwijl ik allerlei vragen beantwoordde. Ik weet nog dat ik de stress zag in de ogen van de gynaecoloog, en dacht: 'zeker een zware nacht gehad'. Maar bij het toucheren bleek die ongerustheid terecht: ik had vier centimeter ontsluiting. 'Kan dat weer dichtgenaaid?' vroeg ik me nog af. Langzaam begon tot me door te dringen dat dit echt heel serieus was.
Toen gebeurde alles heel snel. Ik werd naar een verloskamer gebracht, ik moest liggen met mijn heupen omhoog en ik kreeg allerlei prikken. Een infuus om de weeën te remmen en injecties die de longen van mijn kind sneller moesten doen rijpen. Met vier centimeter ontsluiting is duidelijk dat de geboorte niet meer drie maanden op zich zou laten wachten. Maar elke dag, elk uur dat ik mijn baby nog in me zou hebben, zou zijn of haar overlevingskansen vergroten. De injecties voor de longetjes hebben 24 uur nodig om hun werk optimaal te doen. De volgende dag zou ik weer een injectie krijgen, en na die behandeling zou mijn kind een aardige kans maken. Zou de baby eerder komen, dan was de kans dat hij het zou halen 25 procent.
Keuzes
De uren die volgden zaten vol moeilijke beslissingen. Mijn man en ik moesten kiezen of, als de baby toch die dag zou komen, we een natuurlijke bevalling wilden of een keizersnede. Omdat de baby dwars lag, zou een natuurlijke bevalling moeilijk zijn, maar een keizersnede zou extra complicaties kunnen betekenen voor een volgende zwangerschap. Achtenveertig uur ging voorbij en de weeën bleven komen, ondanks de dosis medicijnen, die steeds verhoogd werd.
Toen bleek dat de dichtstbijzijnde couveuse niet langer beschikbaar was en dat ik overgeplaatst moest worden naar een ander ziekenhuis, zodat de baby onmiddellijk na de geboorte de couveuse in zou kunnen. Het enige ziekenhuis met ruimte bleek een bijzonder beleid te voeren: kindjes onder de 26 weken werden niet beademd als dat bij de geboorte nodig zou zijn. Gerekend vanaf mijn laatste menstruatie zou ik 25 weken en drie dagen zwanger zijn. Twee echo's hadden uitgewezen dat ik 26 weken en vier dagen zwanger zou zijn. Maar het ziekenhuis hield de eerste datum aan, en ons kind zou dus zelf moeten bewijzen wat-ie waard was. Het was niet gemakkelijk, maar we hebben gekozen toch naar dat ziekenhuis te gaan. Dat gebeurde met twee ambulances met zwaailichten (één waar ik in lag en één met een couveuse aan boord, voor als ons kind onderweg geboren zou worden) en politiebegeleiding. Ongelooflijk wat een moeite alle betrokkenen zich voor het leven van mijn kind hebben getroost. Echt geweldig.
Kwetsbaar, maar kerngezond
Na nog een nacht van weeën was ik helemaal op. Het is heel moeilijk weeën op te vangen wanneer je buiten adem bent van de weeënremmers. Jonathan is die morgen geboren. Langs de natuurlijke weg. Hij bewoog, ademde en piepte direct. Een mini-kanjer van 980 gram, met alles erop en eraan. Vijfenzeventig dagen heeft hij daarna nog in het ziekenhuis gelegen. Geen gemakkelijke tijd, omdat zo'n klein mensje zo ontzettend kwetsbaar is. Leren goed te ademen, groeien, leren drinken, aansterken, infecties bestrijden, hij kreeg heel wat voor zijn kiezen. Maar uiteindelijk mochten we hem toch twee weken voor de eigenlijke uitgerekende datum mee naar huis nemen. Jonathan is nu een jaar oud en kerngezond. Hij kan nog niet alles wat leeftijdgenootjes kunnen, maar dat gaat hij het komende jaar waarschijnlijk wel inhalen. Hij is vrolijk en lief en voor ons het allermooiste kind wat er bestaat!
Wil je jouw eigen verhaal hier op de site terugzien en past het binnen een van de thema's van Gezondheidsplein?
Ook ik ben te vroeg geboren, 3 maanden te vroeg, woog 2 pond en was 36 cm lang. Heb 6 weken in de couveuse gelegen, mocht mee naar huis omdat ik een redelijk gewicht had en redelijk at, (enkele druppels moedermelk, dacht... elk half uur). Mijn ouders kregen te horen van de artsen dat "ze", te vroeggeboren kinderen dus, vaak niet ouder worden dan 27 jaar. Wat hebben zij een zorgen gehad om mij, altijd angst dat er iets mis zou gaan, ik mocht niet bij teveel mensen in de buurt komen, moest naar een gezondheidskolonie, een hoogtezonkuur ondergaan, geen zware maaltijden nuttigen (bruine bonen) enz. enz. Mijn 16 maanden jongere zusje groeide mij al snel voorbij (ik haalde haar nooit in) en was ook overal sneller mee/in dan ik. Het gaf niets. Verder is alles in mijn leven gegaan zoals bij elk ander "normaal" kind/mens. Tot nu toe mag ik niet mopperen. Ben pas 63 jaar geworden en hoop nog een hele tijd mee te gaan in redelijk goede gezondheid, een leeftijdskwaaltje hoort erbij! Mijn ouders (vonden), broers en zussen (vinden) mij nog wel bijzonder. Ik mezelf niet! Maar..... voor 63 jaar geleden (1948), als zo'n klein meisje veel te vroeg op de wereld komen was wel bijzonder!
Hoi,
Mijn eerste kindje is ook te vroeg geboren met 27.1 weken is hij geboren zonder aanwijsbare reden. Hij is inmiddels bijna 4 jaar oud en gaat dus bijna naar school(wat ik erg spannend vind). Hij heeft 10 weken in het zk gelegen en hij is nu kerngezond, lief, behulpzaam en vriendelijk. wij durfde eerst ook niet voor een tweede te gaan maar zijn er uiteindelijk toch voor gegaan. Flink onder controle gestaan bij een gynaecoloog. Veel echo's en dan kijken ze of je baarmoeder hals niet te snel krimpt. Het was geen ontspannen zwangerschap maar mijn dochter is uiteindelijk met 39.5 weken geboren! Dus lieve dames het kan echt hoor. Heel veel sterkte aan iedereen. Ik begrijp dat het moeilijke tijden zijn en ik denk dat je als ouder van een prematuur kindje je toch altijd nog "extra" veel zorgen maakt dan een ander ouder met een direct gezond kindje. Ik spreek uit ervaring over de tweede maak ik me anders zorgen dan over mijn oudste. Simone
Ik ben zelf bijna 4 maanden te vroeg geboren, en na 11 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen ging het beter en beter, en ik ben nu 13 jaar, en ik heb er niks aan overgehouden, dus het hoeft niet fout te gaan.
Hallo, Ik wil ff kwijt, dat ik ben zelf niet zwanger, maar ik ben 4 maanden tevroeg geboren. Ik was 750 gram en 30 cm lang. Ondertussen ben ik nu 24 en gezond. Ik heb me toendertijd (1980) vlgs mijn moeder spelend in leven gehouden. Er is een tijdje terug een discussie op tv geweest dat ze voor te vroeg geboren baby's niet meer zoveel willen doen omdat die het toch niet redden. Ik ben het levende resultaat dat ze het in 1980 ook lukte, dus waarom nu in 2004 met al die medische aparatuur en kennis zouden ze t niet doen.
Ik kreeg met de 28 weken al weeën, heb tot de 34 weken aan de weeën-remmers gelegen, toen is mijn zoontje geboren. Na een moeilijke start (2 operatie's,3 keer ziekenhuis opname, r.s virus,) is hij een gezonde knul van 1.5 jaar. Ik durf niet aan een tweede kindje te beginnen omdat ik bang ben dat het weer te vroeg komt, met alle gevolgen van dien. Wie kent dit gevoel?
Ik kom uit Belgie, en heb ook een kindje te vroeg gekregen. Het was weliswaar mijn 3de maar t was even zwaar. Ik was net 25 weken zwanger toen ik op 20 september 2003 ben bevallen van thomas, mijn 2de zoon. Hij woog amper 990 gr, heeft ook maar 12 uur geleefd , tis nu 4 maanden geleden maar ben er nog steeds niet over. Was normaal uitgerekend op 3 januari 2004
Mijn dochter is ook met 26 weken en drie dagen geboren maar ik had al volledige ontsluiting en omdat ze dwas lag moest ik voor een keizersnede. Ik kan dus nooit op de normale weg bevallen. Mijn dochter heeft daardoor ook drie keer op kantje boort gelegen. Maar na van alles en nog wat is het een sterke meid gebleken en is ze nu 15 maanden oftewel 12 maanden groetjes cilya
Mijn zoontje is ook te vroeg geboren. Niet zo heel vroeg (37 weken) maar wel met veel gevolgen. Hij heeft even in de couveuse gelegen en nog enkele weken in het ziekenhuis. Het was een moeilijke tijd. Inmiddels is hij alweer bijna drie jaar en is het een heerlijk ventje die altijd vrolijk is. De eerste anderhalf jaar waren echter heel erg moeilijk. Altijd ziek, geen contact met hem, geen vooruitgang.
Hij heeft daardoor een achterstandje opgelopen. Hiervoor werd er gezegd dat dat niet altijd een gevolg hoeft te zijn. Bij hem is dat duidelijk wel en ik heb het daar elke dag moeilijk mee. Hij had een stevige knoop in de navelstreng en daar is nooit naar gekeken. Ook nu wordt er nooit meer iets over gezegt en wanneer ik er naar vraag krijg ik een vaag antwoord omdat hij een randprematuur was en dus minder erg dan een echt prematuur geboren kindje.
Voor ons is dit alles een belangrijke reden om geen tweede kindje aan te durven. In de omgeving wordt vaak alleen maar gezegt dat hij wel erg langzaam is met leren en wel erg klein is voor een drie jarige.
Ik geniet echt elke dag van hem, hij is echt mijn lieve ventje.
Heeft iemand hier nog ervaring mee?
Mijn dochter is 5 weken voor de uitgerekende datum via een keizersnee ter wereld gekomen. Ik had heel erg last van hogebloeddruk en het kindje groeide daardoor niet goed. Maar niemand had mij op een eventuele keizersnee voorbereid. s morgens bij het ontbijt kreeg ik te horen dat ik geen ontbijt mocht omdat mij een keizersnee te wachten stond. Ze woog 1560 gram. Ze heeft bijna drie weken in het ziekenhuis gelegen. Maar het praatje van: Te vroeg geboren kinderen lopen achter met de ontwikkeling. Daar ben ik het niet mee eens. Zal best wel eens voorkomen, maar mijn ervaring is anders. Mijn dochter is een vrolijk kind, op school gaat het uitstekend. En als baby ontwikkelde ze zich net als baby's die wel op tijd zijn geboren.
Ik ben negen jaar terug bevallen in de 33e week. Mijn vliezen braken spontaan in de 32e week. Ik werd gelijk opgenomen. Ik heb een week zo doorgelopen, maar uiteindelijk werd mijn zoon kerngezond binnen 3 uur geboren. Hij woog 1970 gram en was 43 cm. Hij heeft 3 dagen in de couveuse moeten ligen en 3 weken daarna mocht ik hem mee naar huis nemen. Het is een hele sterke hollandse jongen nu, met dezelfde schoenmaat als z'n moeder!!
ook ik ben te vroeg bevallen, van een tweeling.ik heb een dochter en een zoon,zij worden op 26 juli 25 jaar,maar
toen had je niet zoveel informatie als nu.
op drie maanden(toen rekende men nog niet in weken)zei de gynaecoloog dat mijn baarmoeder wel wat groot was voor èèn kind
maar enkele weken later was hij er zeker van dat het er maar èèntje was,want er was maar èèn hartslag te horen.
ik gaf ontzettend veel over, op alle momenten van de dag en op 12 weken zwangerschap ben ik opgenomen omdat ik bloed opgaf. na twee weken terug naar huis en twee weken later op controle constateerde men zwangerschapsdiabetis.
na 30 weken kon ik niet meer liggen van de pijn,ik dacht dat ik een paar ribben gebroken had, ik ben maar 1.57 m (klein)en de baby(s) duwde(n) tegen mijn zwevende ribben. toen had men juist een
echotoestel aangekocht in het ziekenhuis en was ik het 2de proefkonijn. 2 uur heb ik daar gelegen, ik dacht dat ik ter plekke ging bevallen ,de eene wee na de andere van altijd maar terug met dat ding over mijn dikke buik. toen zei de dokter dat hij het ook niet meer wist; hij vond "een hoofdje, een te groote placenta en een soort gezwel en verder allemaal pootjes"
toen moest ik naar de radiografie,daar moest ik ook nog een half uurtje wachten op resultaat en toen kwam er een dokter
zeggen, "proficiat mevrouw, het word een tweeling" toen heb ik heel het ziekenhuis
bijeen gebleerd van opluchting ,hebben ze me in een bed gelegd met een infuus prèpar(intussen had ik al 5 cm opening) en mocht er de eerstvolgende weken niet meer
uit! de bevalling zelf was een makie, op 3 uurtjes waren ze er met 5 minuutje er tussen ,vier weken te vroeg ,een dochter van 2.230 en een zoon van 1.750
dit was mijn tweede zwangerschap en er kwam er nog eentje achter maar dat is dan
voor een volgende editie!
voor alle zwangere moederkens een leukere
dracht toegewenst dan de mijne, maar nu zijn we al uit de middeleeuwen dus dat zal wel lukken
groetjes,denise.
hoi.
mijn dochter is ook te vroeg geboren, nlmet 27 weken, ze woog 1375 gram en was 40 c.m lang.
ze heeft twee maanden in he ziekenhuis gelegen, waarvan 1 maand in de coeveuse.
ze was een vechtertje zoals de dokters dan zeiden.
en dat klopt want ze is nu 8 jaar en ze is nooit ziek.
als ze een beetje verkouden is dan is dat hooguit 3 dagen.
ze is een goede leerling op school.
en heeft totaal geen achterstand, nergens mee.
ze is alleen wat aan de dunne kant, maar verder een heerlijke vrolijke spontane meid, die lachend in het leven staat.
wij hebben het alleen niet aangedurvd om een tweede kind te nemen.
groetjes van daniqe
Ik ben ook te vroeg bevallen. Na 27 weken en 6 dagen kwam onze zoon,gijs, na 9 uurtjes terwereld. Zijn gewicht was 1440 gr. en hij was 40 cm lang. Na 8 weken ziekenhuis, mocht hij op 4 dec. naar huis. Nu is gelukkig alles goed, alhoewel het emotioneel best nog zwaar is.
Niet door ervaring, maar als familielid denk ik te weten wat je hebt doorgemaakt door mijn neefje dat twee jaar geleden geboren werd. Hij woog 600 gram. Een van een tweeling (een is 3,5 maand eerder gestorven), een van de kleinste baby's op de afdeling van het ziekenhuis.
Wat ik mij afvraag is wat ik aan de vader en moeder kan vragen. Ik weet dat het een zorgenkindje is, veel ziekenhuisbezoek, veel medicijnen, trage ontwikkeling. Als ik vraag, welgemeend, hoe het gaat, krijg ik steevast als antwoord: Prima, het gaat uitstekend.
Wat kan ik doen om dit, naar mijn gevoel niet oprechte antwoord, te doorbreken zonder te kwetsen of zorgen te kweken. ik weet dat eerlijk zijn het beste is, helaas is dat bij mijn neef en nicht niet zo.
Na de bevalling was alles open en eerlijk, nu is het een kwestie van status, afhouden en eigen problemen oplossen. Wat kan ik zeggen?