Affaire

Na tien jaar huwelijk kwam Marian erachter dat haar man Jacques een verhouding had met haar zusje. Marian verloor het vertrouwen in allebei.

Jaloezië 

"Ik wist al vrij snel dat Jacques een zwak had voor mijn zusje Karin. Hij probeerde haar in de tijd dat we verkering kregen al te versieren, maar zonder succes. Mijn zusje was niet geïnteresseerd in hem, en daarom maakte ik me geen zorgen. Bovendien: ik vertrouwde haar. Ze was immers mijn zusje en zou dus nooit achter mijn rug om aan mijn vriendje komen. Na drie jaar zijn Jacques en ik getrouwd. We woonden al twee jaar samen en alles ging perfect. Karin had inmiddels ook al een jaar een vaste relatie en was dol op haar man. We trokken veel met hen op. Gingen samen op vakantie en brachten de feestdagen samen door. Dat was heel erg gezellig. Dat Jacques een zwak voor Karin bleef houden, was wel duidelijk. Hij probeerde haar altijd aan het lachen te krijgen en raakte haar vaak semi-nonchalant aan. Ik heb daar in een geïrriteerde bui weleens met Karin over gesproken. Zei tegen haar dat het mij opviel en dat ik het weleens vervelend vond. Zij deed er heel luchthartig over. Zei dat ik er niet zwaar aan moest tillen. Haar man leek het ook niet erg te vinden. In ieder geval was daar niets van te merken. Ik kon er ook de ene keer beter tegen dan de andere. Jacques is nu eenmaal iemand die spontaan is en graag anderen aanraakt. Maar ik kreeg toch altijd een knoop in mijn maag als hij (prijzend) over Karin sprak, haar aankeek of haar aanraakte. Toch bleef het gevoel houden van: als ik Karin maar kan vertrouwen, dan is er niets aan de hand.

Karin's huwelijk hield niet lang stand, en daarmee kwam na zes jaar een einde aan de gezellige uitjes met elkaar. Karin is nog één keer met haar kinderen en ons op vakantie gegaan, maar het was niet meer hetzelfde. Zij had een aardige deuk opgelopen van de scheiding. Sloot zich heel erg af en verloor haar spontaniteit. Ze wilde ook niet meer mee, gaf ze zelf duidelijk aan. Ze zat duidelijk niet lekker in haar vel. Miste een partner en voelde zich eenzaam. Wat ik toen heel moeilijk begon te vinden, was dat Karin langer met Jacques aan de telefoon zat dan met mij. Ze praatte met hem uitvoerig over haar problemen, terwijl ze mij vaak afscheepte met 'het gaat wel'. Jacques vond het duidelijk prettig dat zij zoveel vertrouwen in hem had. Hij was zichtbaar trots dat hij haar een beetje kon opbeuren en raad kon geven.

Op een avond toen hij met Karin had zitten praten, zei hij dat hij naar haar toe wilde gaan, omdat ze heel erg overstuur was. Ik zei dat ik heel graag mee wilde, maar dat leek hem geen goed idee. 'Ga jij dan morgen even bij haar langs', stelde hij voor. Ik vond het heel onprettig, vooral omdat ik wist dat Karin heel labiel was op dat moment en misschien daarom niet meer de zus die ik kon vertrouwen. Jacques kwam om vier uur in de ochtend terug. Ik had nog geen oog dichtgedaan. Lag toch met een onrustig gevoel in bed. Ik probeerde mijzelf gerust te stellen. Jacques had toch heel eerlijk gezegd dat hij naar Karin ging en waarom? Waar maakte ik mij druk om? Maar de keren dat Jacques naar Karin ging, werden steeds veelvuldiger. En Karin hield bij mij de boot af. Deed soms heel afstandelijk en vertelde weinig over haar 'nieuwe leven'. Natuurlijk probeerde ik Jacques uit te horen, maar die zei ook niet al te veel.

Twee dierbaren kwijt  

Op een gegeven moment kreeg ik een telefoontje van mijn broer. Hij was Jacques en Karin tegengekomen in de stad. Ze zaten hand in hand op een terrasje, zei hij. Ik schrok me te pletter. Ik had ondertussen wel de angst dat er iets zou gebeuren tussen die twee, maar toen werd dat duidelijk bevestigd. Toen ik Jacques helemaal overstuur met het nieuws confronteerde, reageerde hij heel boos. Hij had niets met haar, ze waren alleen maar 'maatjes' en hij probeerde haar 'een goed gevoel te geven over zichzelf'. Meer niet. Ik zei dat ik hem niet geloofde, omdat mijn broer nooit zou hebben gebeld als hij niet iets 'alarmerends' had gezien. Ik zei dat ik een paar weken weg wilde om alles te overdenken en in ieder geval een goed gesprek met Karin wilde. Maar daar viel ook niet mee te praten. Zij ontkende dat zij iets voor Jacques voelde, dus ook dat ze iets met hem had.

Ik voelde mij ontzettend gekwetst. Had me allang buitengesloten gevoeld en merkte dat ik nu compleet het vertrouwen in beiden was kwijtgeraakt. Ik was er heel zeker van dat ik van Jacques wilde scheiden. Maar het contact met Karin was ook onherstelbaar geworden, omdat zij niet eerlijk tegen mij was. Dat was het zwaarste van alles. Dat ik na mijn scheiding twee dierbaren ben kwijtgeraakt in plaats van één. De scheiding is inmiddels tien jaar geleden, maar het blijft een zwakke plek. Ik ben veel voorzichtiger geworden in het vertrouwen van mensen. Heb inmiddels een paar dierbare vrienden en een nieuwe relatie, maar het heeft acht jaar geduurd voordat ik dat werkelijk zo kon voelen. Ik was heel argwanend. Dankzij mijn nieuwe partner - die daar veel begrip voor had - kan ik nu beter met die argwaan omgaan. Gelukkig."