Minder schuldgevoel met vetverbranders

Hallo Priscilla Tarwegras, Of Gerstegras
beetje google en opgelost je problemen

Ik snap jou heel goed. Ik ben zelf pas 14, en continu bezig met mijn gewicht. Ik lees echt super veel verhalen hierover op internet. Ik ben 1.66m lang, dat vind ik dus echt klein. En ik weeg maarliefst 49kg. En als ik ongesteld ben weeg ik wel zon 51kg. (hebben jullie dat ook dat als je ongesteld bent, meer weegt dan normaal??) Maar goed, jullie zullen wel denken.. dat is toch helemaal niet zwaar?? Mijn bmi zegt ook van niet, maar ik vind mezelf toch te zwaar. Ik probeer al mijn vinger in mijn keel te stoppen, maar het lukt niet. Elke keer komt er bijna niks uit. En ik durf mijn vinger er niet verder in te steken. Laxeermiddelen durf ik niet te kopen in de winkel.. Ik sport ook niet, omdat mijn moeder vind dat dat te duur is, omdat ik ook al 2 muziekinstrumenten bespeel. Ik snap dus jou verhaal heel goed. Veel suc6 Groeten van Lieke

Beste Priscilla,

Ik denk dat veel mensen (vrouwen) je verhaal herkennen, ik had het ook kunnen schrijven. Ik ben nu 26 en ik kan je vertellen dat het nooit helemaal over zal gaan. Als je daar zo erg mee bezig bent zal het altijd wel in je systeem blijven zitten. Maar je kan het ook veranderen naar iets positiefs. Ik ben nu iedere dag een uur in de sportschool bezig en voel me er heel goed bij. Discipline heb ik van nature niet maar omdat ik zo graag een beter figuur wil (een beeld wat in mijn hoofd zit) heb ik de wil iedere dag te gaan sporten. En niet alleen zie ik er beter uit, ik voel me ook sterker en die ronde billen ben ik zowaar mooi gaan vinden! Ook ik ben aan de pillen geweest maar denk eens na over je organen die van binnen uit aan het vernielen bent. Denk ook aan het feit dat je over .. jaar ook gezond wil zijn en niet aan de medicijnen door die slechte troep! Het is gevaarlijk! Ik wens je veel kracht en wijsheid, en wees lief voor jezelf.
Iris

Vetverbranders helpt helemaal niks..
Ik heb ze nog nooit gebruikt.. omdat ik er zoveel slechte verhalen over hoor.. Ik ben 14 jaar.. Ik ben 1.80 en weeg 96.5 kilo. Ik zit er erg mee. Vooral omdat mijn oma mijn gewicht niet kan accepteren. Ze vraagt zelfs nooit hoe het met me gaat!!! Ik zie haar niet zo vaak omdat zij in noordholland woont en ik in noordbrabant. Ik voel me rot nadat we bij haar geweest zijn.. Ze laat me altijd op de 1 of andere manier weten dat ze me niet accepteert om wie ik ben. En dat doet me pijn.

Hoi Priscilla, ik herken veel in jouw verhaal, zelf ben ik 162 m en ik weeg ongeveer 64,5 kg. Ik ben ook altijd met mijn gewicht bezig, dan weer herbalife en andere poedertjes, laxeermiddelen gebruik ik ook wel eens. Je kunt wel zeggen dat ik ben geobsedeerd door mijn gewicht. Ik heb ook wel eens geprobeerd om mijn vinger in mijn keel te steken maar dat lukte niet. Ik heb ook vaak vreet buien waarbij ik mezelf echt vol prop.
Ik probeer ook echt alles uit wat maar zou kunnen helpen.

Ik heb ook alles gebruikt maar ik ben dik nou dik ik ben een rubensvrouw.
Het is en blijft een schulgevoel.
Maar ik vind 60 kilo oke, maar je moet eeuwig opletten wat je eet.
Maar ik vind toch dat je verkeerd bezig bent zo jong.
Dat je, op moet letten oke dat begrijp ik.
Maar een ding, je bent niet gezond bezig voor de leeftijd die jij heb.
Ik ben 46 jaar, vroeger was ik echt heel tenger en op latere leeftijd ben ik dus aangekomen. Het heeft mijn erg geraakt en nog, maar ik moet ermee leren omgaan maar jij ook. Het is waardeloos en niemand kan je er mee helpen en dat is eenzaam.

Hej, ik ben Eliza, 16. Ik neem als sinds m' n 9-10 jaar pillen om te vermageren en ik kots ook. Ik herken het gevoel dat je je minder schulidg voelt enorm. Ik weet van mezelf dat het zo niet doorkan en m'n ouders en dokter dreigen met opname, maar ik kan zoiets niet aan ! Ik neem sinds kort weer lax. Nadat het een tijd (aantal weken) goed gingis het nu helemaal weer omgekeerd. Ik haat het gewoon dat mensen naar me kijken. Ik zou zou graag verdwijnen van al die blikken maar ik weet dat dat niet kan. Ik ben echt radeloos ,... ik weeet het eventjes niet meer

Lieve Priscilla, Ik zou je willen aanraden zo snel mogelijk (psychologische) hulp te zoeken. Jouw lichaamsbeeld en je manier van omgaan met eten wijzen op een eetstoornis.

En weer een cliche: alles wat je doet en meemaakt, maakt je tot wie je nu bent: een prachtig mens! Want dat zijn we allemaal, hoewel ik dat zelf ook heus niet altijd geloof hoor. Dan zegt iemand dat ik mooi ben, maar geloof ik het toch niet (helemaal). Dat is het restje van dat stemmetje waar jullie waarschijnlijk ook allemaal last van hebben (je kan het niet, je bent het niet waard, je kunt net zo goed dood zijn). Maar tegenwoordig luister ik daar niet meer naar, ik ben de baas! En nog wat praktische tips: sta niet te vaak op de weegschaal, je gewicht zegt sowieso maar heel weinig. Ik kijk zelf maar heel af en toe. (ik heb niet eens een weegschaal)Als ik er weer meer mee bezig ben, is dat een signaal voor mezelf dat er ergens iets niet lekker zit. Dan probeer ik daar iets aan te doen. En verder: gun jezelf af en toe gewoon iets! Eten is gewoon lekker. Als ik trek heb, denk ik nog wel vaak: WAAROM heb ik nu trek? en soms snoep ik gewoon lekker. Vooral als ik ongesteld ben, dan mag ik van mezelf chocola eten. En ik heb er nu nog nauwelijks behoefte aan, terwijl ik praktisch verslaafd was! Ik hoop echt dat iemand hier iets aan heeft, ik moest het gewoon even kwijt na al die verhalen. Take care! (geluk zit in een klein hoekje)

Op een gegeven moment was ik het hele gebeuren zo zat, ik was al jaren depressief zonder dit aan mezelf toe te willen geven. Het afvallen en het bezig zijn met mn gewicht gaf me iets om me op te richten , zodat ik me niet met mn echte problemen bezig hoefde te houden. Ik was eigenlijk gewoon zwaar ongelukkig en in het algemeen niet tevreden met mn leven, ik baalde ervan! (en eigenlijk was ik niet eens te zwaar,eerder te licht, maar door dat obsessieve gebeuren kwam ik wel enorm aan!)Toen ik dat eindelijk inzag, ben ik dingen gaan veranderen. Ik had een baan waar ik ongelooflijk van baalde, dus ging ik wat anders zoeken. De opleiding waar ik mee gestopt was, zat me ook nog dwars, ik wilde altijd gaan studeren en nu had ik het idee dat dat nooit meer wat zou worden. Dus ben ik een andere studie uit gaan zoeken, die ik nu ook nog volg. En dat gaat best goed. Waar ik ook erg mee zat, was dat ik nog steeds bij mn ouders woonde, zo gauw ik daar actie op ging ondernemen, had ik zo een kamer! En mn gewicht, dat gaat nu langzaam iets naar beneden, zonder er echt op te letten. Zo zie je maar, als je je bewust bent van wat je dwars zit en je dat wilt veranderen, dan kun je dat ook, sterker nog, het leven (of god, of hoe je het ook wilt noemen) zal je er dan bij helpen en goede (en soms minder goede) dingen op je pad brengen. Onthoud: het komt allemaal goed! niet wanhopen! Achteraf is het makkelijk om te zeggen dat ik blij ben dat ik er mee te maken heb gehad, en in bepaald opzicht is dat ook wel zo, ik ben volwassener dan de meeste leeftijdsgenoten, maar heb daardoor ook veel aansluiting gemist. Gewone dingetjes die je als jongere doet. Je gaat het toch inhalen.

Hoi allemaal, heel herkenbaar, maar ook triest, al die verhalen die ik gelezen heb op dit forum. Ik ben r zelf uiteindelijk ook achter gekomen dat het cliche waar is: je geluk zit NIET in je gewicht! Echt niet! dat maak je jezelf wijs! (of je omgeving). WAAR ZIT JE EIGENLIJK ECHT MEE? Want dat is de vraag waar het om gaat bij bijna alle verslavingen. En dat is dit natuurlijk ook, of je nu verslaafd bent aan afvallen of juist aan eten, het komt op hetzelfde neer. Je accepteert jezelf niet en projecteert dat op je gewicht. Dus wat het belangrijkste is, kom erachter waar je mee zit en ga daar iets mee doen. Ik zeg niet dat je daarvoor naar een psychiater moet, dat heb ik ook niet gedaan, ik ben er zelf uitgekomen. Tenzij je echt heel erg in de problemen zit, dan denk ik dat het wel goed is om je door een onbekende te laten helpen. Zij zijn onbevooroordeeld en niemand hoeft het te weten. (laat je bijv. doorverwijzen door je huisarts, die heeft beroepsgeheim en mag niets aan je ouders vertellen zonder je toestemming). Maar ik heb dat niet gedaan, hoewel t misschien wel handig geweest zou zijn, achteraf gezien. Ik heb zelf bijna 10 jaar lopen modderen met mezelf en mijn gewicht, zonder dat iemand het wist. (behalve wat vriendinnen die het meestal alleeen maar stimuleren en niet echt kunnen helpen)

Hallo, Ik ben een vrouw van 24 en ik heb last van ondergewicht. Nou ja last. Ik heb er zelf geen problemen mee. Ik ben 180 en weeg 51 kilo. Vorig jaar woog ik 63 kilo. Door een stressperiode in mijn leven ben ik pillen gaan gebruiken voor een betere stoelgang en ben ik obsessief gaan sporten. Ook had ik doordat ik moest stoppen met de pil, last van acne. Hierdoor en ik erg gaan letten op mijn voeding. Ik dacht dat ik door te vet eten, pukkels kreeg en dat wilde ik niet. Voordat ik stopte met de pil had ik nooit last van pukkels, alleen rond mijn menstruatieperiode. Doordat ik steeds meer afviel, voelde ik me beter. Nu ik de pil weer slik, heb ik niet zo een last meer van de acne. Nu ben ik bang bij alles wat ik eet dat ik dikker word en dat wil ik niet. Dus ik eet nog steeds geen vet. Mijn dokter in het ziekenhuis heeft me doorverwezen naar een dietiste om aan te komen. Zelf wil ik dit helemaal niet, maar het schijnt zo te zijn dat als je ondergewicht heb, je sneller vatbaar bent voor infecties. Wat mensen ook tegen me zeggen, ik wil niet aankomen. Ik wil nu ook niet meer afvallen, maar zeker niet aankomen. Ik slik nog steeds pillen voor een betere stoelgang. Het feit is dat ik geen problemen heb met mijn ondergewicht, mijn omgeving heeft hier problemen mee. Ze vragen of ik anorexia heb of of ik ziek ben. Ik begrijp ondanks dat ik weet dat ik ondergewicht heb je situatie heel goed. Mijn leven wordt ook beïnvloed door eten. Ik eet elke dag bijna hetzelfde, alleen mijn avondeten is anders. Maar als je heb op weekbasis bekijkt, eet ik wel iedere week hetzelfde.

Heej! Wow, ik wist niet dat er nog zoveel andere vrouwen en meiden met gewichtsproblemen rondliepen! Al mijn vrienden en vriendinnen eten wat ze willen en hoeveel ze willen, zonder ook maar 1 kg aan te komen! Ik ben een jaar geleden ongeveer 6 kg afgevallen door naar een diëtiste te gaan. Nu ben ik 1.69m en weeg ik 57 kg. Ik zit helemaal niet strak in m'n vel en wil doodgraag nog wat afvallen, maar vooral sporten zodat mijn buik ook weg is. Maar nu zit ik sinds een half jaar met gezondheidsproblemen. Ik heb cvs (chronisch vermoeidheidssyndroom) en hierdoor kan ik niet sporten, omdat ik er gewoon de kracht niet voor heb. Hopelijk gaat dit vlug over en kan ik wat aan m'n figuur en m'n conditie gaan doen... X

hallo iedereen, ik ben een meisje van 18 jaar en werk in een sportschool daardoor ben ik veel met mijn uiterlijk bezig. Ik slik ook stekkers en heb er helemaal geen last van, maar dat is bij iedereen anders. Wat ik je wel kan aanraden is krachttraining! Spieren nemen minder plek in dan vet en spieren gebruiken op een dag 50 kcal, veel meer dan vet dus!! Probeer het eens

Zou je met mij in contact willen komen? Ik heb vanalles gehad en wil er graag met je over praten. Misschien kunnen wel elkaar zo helpen ?

Even een 'hard' berichtje: degenen die denken dat ze door overgeven en/of pillen de schade wat betreft aankomen kunnen beperken en er in ieder geval nog geen problemen bij ondervinden en dus maar even doorgaan zo.... Hebben jullie enig idee wat jullie je lichaam aandoen. De gevolgen blijken vaak pas na een tijdje en kunnen niet meer ongedaan gemaakt worden. Als je denkt dat je nu nog niets ondervindt en het dus nog geen kwaad kan, dan kom je bedrogen uit. Stop ermee nu het nog kan, of probeer het in ieder geval, want je maakt je lichaam volledig kapot.

Ik vind dat ook moeilijk, ik drink 2 liter water p.d.ik snoep om mij lekker te voelen, ik heb nu een hond en ga veel met hem lopen, ik wil eigenlijk afvallen, ik ben 1.65lang en ik weeg 80kg.
Veel succes met je lijn, blijf je zelf,
groetjes nelleke

Ik wil graag reageer op jessica, zij heeft ook al heel lang last van een eetprobleem en zit nu in een praatgroep in den bosch, dit is mij ook al een keer aangeraden maar het lijkt me doodeng! Ik wil graag vragen of het helpt en of je misschien nog wat tips hebt?
groetjes Lieke

Ik raad iedereen die problemen met zijn of haar gewicht of uiterlijk heeft het volgende boek te lezen:
"'t komt dik in orde" van Christiane Beerlandt isbn 90-75849-01-X
Ik hoop dat jullie er gelukkiger door worden. Anja R.

Hi!
De afgelopen jaren heb ik van alles gevoeld.
Mensen zeggen dat je het moet accepteren maar ook al zeg je dat je dat doet, je baalt er toch weer elke keer van dat je zwaarder bent.
Ik ben in 2 jaar tijd 11 kilo afgevallen.De eerste 8 kilo heb ik er inderdaad afgekregen door gezond te eten en te sporten.Ik vond het in het begin moeilijk om me er aan te houden, het is toch een opgaven als je gewend bent om te eten wat je wil, maar als je resultaat ziet dan is het wel vol te houden hoor!Tuurlijk heb ik ook pillen,drankjes enz geprobeerd, maar bij de meeste pillen krijg je toch bijwerkingen.
Tip:als je weer iets wil kopen in de winkel qua afslankprodukten, bedenk dan dat als datgene echt zou helpen, dat een doorbraak zou zijn en iedereen het zou willen en in het nieuws zou komen dat dit HET produkt is.....dat is nog niet gebeurd.....
Voordat je iets gaat eten wat niet gezond is, bedenk dan hoe je je zou voelen als je het gegeten hebt....schuldig?zonde?
Dus eet je het niet...neem een glas water!
Als je denkt dat je er geen spijt van gaat krijgen (omdat je al een paar dagen gezond gegeten hebt) eet je het gewoon...dan maar de rest van de dag wat minder!Voel je je toch schuldig ook al dacht je van niet?Dan weet je hoe je je voelt voor de volgende keer!
Ik ben 1.65 en weeg nu 62 kilo, ik begon dus met 73 kilo.....
ik weet dat ik nog geen "perfect lichaam"heb, maar ik ben al zo blij met dit resultaat!Ik kan veel leukere kleren aan en dat ik dan sommige dingen nog moet laten, dat maakt mij niet uit!
Ik ben er van overtuigd dat iedereen kan afvallen als hij of zij dat echt wil!
En dat je buikje je leven beheerst....dan maar veel buikspieroefeningen,je buik kun je zelfs trainen als je op een stoel zit dus....ga er voor! Succes!