Ik kan niet genieten van eten
Job (33) is bijzonder kieskeurig wat betreft zijn eten. Tot zijn grote spijt, is er maar heel weinig eten waar hij van houdt. Zelf ervaart hij het wel als een gemis maar het meest vervelend vindt hij het nog voor vrienden die hem uitnodigen om te komen eten.
Nauwelijks eten en drinken
"Ik heb een drukke baan en ik woon alleen. Dat betekent dat ik 's ochtends niet eet, want dan heb ik steevast te weinig tijd. Op mijn werk drink ik dan 's ochtends alleen thee. Zwarte thee, want kruidenthee of thee met vruchtensmaakjes lust ik niet. Koffie vind ik gewoonweg vreselijk. Met de lunch eet ik witbrood of ander licht brood, met kaas of vlees. Dan drink ik 's middags weer thee, dat wil zeggen, als ik eraan denk.
Vaak drink ik veel te weinig op een dag, dat is niet goed. Als ik thuis kom, schil ik drie aardappels, bak een ons vlees en klaar. Geen kruiden, wel soms champignons. En soms maak ik wat sla met komkommer en wortels. De enige drie groentes die ik lust. Zonder dressing, want dat lust ik weer niet. Echt blij word ik niet van die sla, maar ja het moet. Ook al omdat ik verder nooit fruit eet. De helft kan ik altijd weer weggooien want ik eet maar weinig, en supermarkten zijn niet berekend op eenpersoonshuishoudens.
Als ik moet overwerken en pas om acht uur thuiskom, kook ik niet meer. Dan ga ik gewoon om tien uur naar bed. Van andere dingen ga ik gewoon ontzettend over mijn nek. Zuivel, vreselijk. Groente en fruit, idem. De lucht alleen al van knoflook of uien. Ik ga soms wel uit eten, en zeg dan ook altijd, geen kruiden, geen uien enz. Wat er dan toch tussen zit wat ik niet lust, laat ik wel weg, maar dat lukt natuurlijk niet altijd. En daarbij drink ik cola of sap. Ik houd wel niet van prik, maar ik drink toch wel frisdrank. Ik heb het zelfs in huis. Voordeel van een fles fanta in de koelkast is dat vanzelf de prik eruit gaat dus het wordt alleen maar beter.
Want zoals je al vermoedde, ik drink ook geen alcohol. Ik heb het echt wel geprobeerd. Dat vind ik ontzettend jammer. Want als mijn vrienden uit gaan, en aan het bier zijn, kan ik dus niet mee doen. Wel makkelijk omdat ik dus altijd terug kan rijden als we met de auto gaan. Ik weet wat iedereen zal zeggen: gewoon proberen. Maar dat wil ik niet. Ik ga ook echt letterlijk over mijn nek. Ik heb ook al darmproblemen gehad, misschien heeft dat er mee te maken (spastische darm). Als kind moest ik ook van mijn moeder altijd van alles eten. Vaak zat dan het hele gezin al voor de tv of de krant te lezen terwijl ik nog met een bord voor me zat dat leeg moest. En kun je nagaan want zulke gekke dingen aten we niet. Want mijn vader lustte ook weinig. Het is ook niet erg gezond van me, want ik krijg natuurlijk veel te weinig voedingsstoffen binnen.
Vitaminepillen
Ik neem wel soms vitaminepillen in, maar dat is natuurlijk ook synthetisch dus niet zo goed als de echte. Overigens kun je het niet aan me zien, ik zie er gewoon slank uit, daar ben ik wel tevreden over. Niet te dun, niet te dik. Ik heb dus geen anorexia ofzo. Het meest vervelend vind ik het nog voor vrienden die me uitnodigen om te komen eten. Meestal bedank ik voor de uitnodiging. Het lijkt wel of ik de enige ben op de wereld die zo is, zal wel niet, maar ik heb het verder nooit zo extreem van iemand gehoord. Ik verwacht ook geen oplossingen te vinden door mijn verhaal hier zo openbaar op het internet te plaatsen, maar ik ben toch wel benieuwd naar soortgelijke ervaringen van anderen."
Wil je jouw eigen verhaal hier op de site terugzien en past het binnen een van de thema's van Gezondheidsplein?
Ik ben ook zo'n "probleem-eter". Ik ben nu 30, getrouwd, en vader van een mooi meisje van net 6 maanden oud. Ik zit me nu al af te vragen hoe het moet als ze groter wordt.. ''ik wil dat niet proeven, papa eet dat ook niet.." Enfin, zal bij het begin beginnen, ik heb foto's als baby dat ik helemaal onder het eten zat en alles lustte! Totdat ik een jaar of 4 was en zelfstandig mocht (moest) eten. Wat er is gebeurd weet ik niet, maar daarna heb ik nooit meer goed gegeten. Niks lustte ik meer, geen groente's, na een paar jaar ook geen fruit meer. Op het brood alleen pasta/pindakaas/hagelslag e.d. en boterhamworst en kaas. Van mijn ouders moest ik wel hapjes proberen, maar niks werkte. Blijven zitten aan tafel totdat ik 1 hapje had genomen... zat ik tot bedtijd nog aan tafel. Belonen met lekkere toetjes, nee hoor meneer zei gewoon dan maar geen toetje. Of ik nam een hap, liep naar wc en spuugde het weer uit. Mijn ouders gingen met mij naar de dokter, ja hij is gezond, groeit goed en is nooit ziek. Laat het maar, hij gaat vanzelf weer eten, het is maar een fase..
Het bleek een lange fase van 4 jaar tot 30e... Schoolkamp 2x mee geweest, daarna nooit meer, want eten lustte ik niet. Uit eten met vriendinnetjes? Ik bestelde een kindermenu. In mijn toenmalige vriendengroep werd het gelukkig geaccepteerd dus ben ik wel iets vaker mee geweest, en er werd altijd heel lief rekening gehouden waar ze heen gingen. Maar ja, je word ouder, treft je droomvrouw, die blijkt heel erg van lekker koken te houden en uit eten te gaan.... Dat was dus een probleem, maar ze houd van me, accepteert het, maar het doet haar wel erg verdriet dat ze dat niet kan delen met mij. Dankzij haar eet ik wel iets meer nu (lees ik kan naar restaurants en bestel wienerschnitzel of sate), maar thuis moet ze altijd voor 2 koken.
Nu ben ik zover dat ik voor mijn dochtertje het goede voorbeeld wil geven, dus er moet een oplossing komen. Ik heb ooit al eens gezocht op hypnose maar kon niks vinden, dat lijkt mij namelijk de perfecte oplossing! Gewoon een keer onder hypnose, daarna proberen te eten zonder problemen, klinkt zo heerlijk, ook voor mijn vrouw dat ze na jaren een vent heeft waarmee ze WEL fatsoenlijk uit eten kan, of lekker voor kan koken die dat ook waardeert. Alle anderen die dit ongeveer meemaken en hun partners, heel veel sterkte, ik weet ongeveer wel wat jullie doormaken en de schaamte etc... ik zet dit in mijn favorieten dan kan ik het in de gaten houden! Ik hoop dat jullie reageren!
hoihoi, nou hier hetzelfde probleem! Vroeger moest ik wel altijd alles proeven, maar ik werd niet gedwongen om het op te eten.. Nu ben ik 22, en ik ga over mn nek als ik iets moet proeven wat ik dus ook echt niet lust. Zoals macaroni, als het in mn mond zit krijg ik al kokhalsneigingen en ik kan het ook echt niet doorslikken. Rijst kan ik nog doorslikken..maar vraag niet hoe.. Vrienden van me zeggen elke keer als ik blijf eten: Als je mijn kind was...blablabla. Kwil in de toekomst graag kinderen, maar ga hun maar eens leren alles te proeven, als ik het zelf niet eens wil/kan eten! Ik lust alleen spinazie (a la creme) en dat vind ik ook errug lekker. Sperziebonen (maar dan moet er mayo doorheen zitten), bloemkool krijg ik weg, maar vind ik echt niet lekker. En dan patat (en frikandellen en hamburgers) en pannekoeken/poffertjes. Aardappels ook, maar het moet helemaal fijn geprakt zijn, met de groente er doorheen en dan ook maar een heeeel klein beetje groenten en heeeel veel jus.. En brood..alleen wit of bruin, zonder "vieze" pitjes erin. Drinken is ook geen succes. Frisdrank met prik lust ik niet, en warm drinken ook niet.. Heel fijn ook in de winter als ik het hardstikke koud heb.. Wil er zo graag vanaf! En ook gewoon ns een keer pizza of weet ik veel wat eten samen met vrienden. Ik eet nu nooit meer bij vrienden *tenzij ze iets eten wat ik lust*. En uit eten? Doe mij maar een kindermenu. Ging vorig jaar op vakantie naar indonesie, ik heb elke dag patat gegeten. Was wel afgevallen, maarja krijg natuurlijk geen vitmanes enzo binnen! In het vliegtuig had ik ook een kindermenu aangevraagd. Iedereen keek me raar aan, en de stewardessen vroegen me of het een foutje was. IK WIL HIER VAN AF! Dus als jij iets weet om er vanaf te komen..laat het me weten..
Heb precies hetzelfde......
Uit eten gaan is verschrikkelijk, het liefste zou ik bij de hele dure restaurants alleen maar een patatje bestellen :D
Als kind was ik al vreselijk kieskeurig en nog steeds vind ik weinig echt lekker. Eten is voor mij een moeten, als ik geen tijd heb, eet ik niet eens! Ik kan er niet van genieten. Veel 'vreemd' eten vind ik niet lekker zoals pizza, chinees etc.
Ik wil het wel graag lekker vinden, maar het lukt gewoon niet! Als ik echt tegen mijn zin eet en eet omdat ik anders onbeschoft over kom, kauw ik het niet, maar slik ik het meteen door zonder te proeven. Meestal met veel drinken erbij en alles zo vloeibaar mogelijk maken en wegspoelen.....
Vreselijk! Wie me helpen kan..... aub mail naar innorsd7@hotmail.com ! Zou je eeuwig dankbaar zijn!
Ik ben Kitty en heb 2 zoons van 11 en 9 jaar. Onze zoon van 9 kan/durft ook niet van eten en/of snoepwaar te genieten. Dit is al vanaf zijn geboorte. Het eetpatroon is vrij eenzijdig. We hebben al heel wat uitgedokterd wat hiervan de oorzaak kan zijn. Ook begeleiding van dietiste gehad. We hebben wel het geluk dat hij ondanks alles bijna nooit ziek is. Zijn ontwikkeling is normaal. Onze oudste zoon kan echt van eten genieten. Tijdens de opvoeding maak je ook geen onderscheid dat de één wel alles moet eten en de ander niet. Maar bij onze 9-jarige zoon komt het er kokhalzend uit wanneer hij iets nieuws wil proeven. Hij vindt het zelf erg vervelend dat hij niet veel lust. Hij zou ook graag een oplossing zien. Het liefst zou hij net als zijn broer gezellig mee willen eten zonder te bedenken wat hijzelf zal eten. Hij lijkt angstig om iets nieuws te proberen. Zijn keel lijkt dan te verkrampen. Ik zou hem heel graag willen helpen. Ik verwacht geen pasklare oplossing, maar misschien een nieuwe weg om in te slaan.
Hallo Job. Ten eerste wilde ik zeggen dat ik deze voedsel afkeer verschijnselen alleen tijdens de zwangerschappen extreem heb ervaren, dus ik kan mij een beetje inleven. Ik weet niet wat je al gedaan/geprobeerd hebt om "minder kieskeurig" te worden met eten. Ik heb e.e.a. opgezocht her en der in mijn studieboeken en Internet. Hier een opsomming: een algemene verstoring van de darm/maagbewegingen veroorzaakt misselijkheid/afkeer van eten, een bovenmatige prikkeling van het evenwichtsorgaan versterkt de afkeer voor eten en bemoeilijkt reizen, schommelingen in hormoonspiegels ( laat ze nakijken)kan afkeer van eten veroorzaken. Verder raad ik je aan om eens hypnose en Inner child therapie te proberen. Hiermee omzeil je je ratio (denken/analyseren)en kun je snel bij je gevoel komen en misschien zelfs het moment (Her) beleven waarop negatieve ervaringen met eten begonnen zijn en de pijn en angst (als kind) die dat met zich mee bracht kun je op deze manier uiteenrafelen. Als volwassenne gebeurt het vaak dat je in deze kind ervaringen blijft steken. Hoop dat je er wat mee kunt.
Hallo, ik herken wel een aantal dingen in jou verhaal. Zelf was ik ook altijd degene die als laatste het eten op had. Ik lust bijvoorbeeld ook geen vis, en het is echt irritant als mensen je dwingen om toch wat te proberen. Een vriend van mij begint al te kokhalzen als hij groente ziet. Hij lust alleen uitjes bij zijn frikandel speciaal. Maar sinds hij een vriendin heeft eet hij ook wel eens bij haar ouders (zij woont nog thuis) en sinds kort eet hij af en toe wortels of sla. Dat heeft wel geholpen. Ik wens je heel veel sterkte!
Ha die job
Ik ben anneke en ik vind het heel naar voor je dat je niet van eten kunt genieten.
Ik zelf lust bijna alles en dat is makkelijk.
Ik lust alleen geen dingen die glibberen in je mond,zoals vetrandjes aan vlees en bv oesters, daar ga ik ook van kokhalzen.
Ik heb het al gelezen bij de reakties maar ik dacht ook direct toen ik je verhaal las dat het komt omdat je vroeger gedwongen werd alles te eten, dan wordt het een obsessie.
Ga inderdaad een therapheut zoeken en ga hele kleine veranderingen in je eetpatroon aanbrengen.Je bent eigen baas dus je hebt met niemand wat te maken,alleen met je zelf en met je plan om wat meer te gaan lusten.
Als je het thuis klaar maakt en er is niemand bij, dan kun je het voorzichtig proberen en vind je het niks dan gooi je het weg en neem weer een boterham, geen probleem.Misschien gaat het je dan lukken om bepaalde dingen te lusten en kun je dat in een restaurant of bij vrienden gewoon vragen.
Ik heb veel andere problemen gehad en ik heb wel geleerd dat je ze alleen op kunt lossen door ze zelf aan te pakken.
Ieder heeft daar zijn eigen manier voor, maar ik denk dat dat de enige oplossing is.
Veel succes en sterkte
Job,
Ik voel met je mee. Ik kan ook niet van etentjes genieten. Dan sla ik altijd dicht en voel ik mijn maag samenkrimpen. Het ergste vind ik dan die mensen die zich ermee gaan bemoeien (goed bedoeld). Ik ben altijd bang voor groente en vis!! Iets smerigers bestaat niet. En dan varkensvlees: alleen die geur al. Als ik een mandarijn eet, word ik gelijk verkouden. Met brood eten red ik het. Alle elementen zitten daarin:
Vuur: daar is het mee gebakken;
Aarde: daar is het op gegroeid;
Lucht: het rijsproces;
Water: om het deeg mee te maken.
Overigens hou ik (gelukkig) ook van bier. Dat vult lekker. Ik houd mij dus op de been met brood en bier (niet als ik moet rijden). Verder ben ik van mening, dat een mens niet zoveel voedsel nodig heeft als wordt aangeboden.
Hallo, ik heb er dus ook last van dat ik heel weinig eten lust: geen groente, geen vlees, enz enz. Ik was altijd misselijk en had ontzettend veel last van buikpijn, je raad het al: "slechte voeding". Toen ik een keer in de krant een advertentie zag over hoogwaardige voeding in de vorm van poeder (die je gewoon lekker door vruchtensappen kan mengen), heb ik daar maar op gereageerd. En nu ik daar al een paar maanden mee bezig ben, is mijn buikpijn en misselijkheid ook mooi weg. Ik ben heel dankbaar dat er echt een bedrijf bestaat dat zich in hoogwaardige voeding specialiseert. Ik ben dus ook zo blij dat ik nu alles binnenkrijg wat ik nodig heb. En net zoals jij sla ik ook altijd uitnodigingen van mensen af om daar te komen eten, anders gaan ze allemaal weer vragen stellen van: "Probeer dat dan" en van: "Hoe komt dat dan dat je zo weinig lust?". "Weet ik veel", zeg ik dan. "Ik moest altijd alles opeten van mijn ouders vroeger", geef ik meestal als antwoord.
Als je over die voeding meer wilt weten, mail me dan maar: gezondevoeding@zonnet.nl
Sommige mensen vinden die voeding wel wat prijzig, maar niets is zo belangrijk als je gezondheid.
Jemig Job, dat is wel heftig! Zelf hou ik niet van zuivel, al van kinds af aan niet; ook echt dat ik er van ga walgen, zoals jij ook zegt. Ik vraag me wel eens af hoe zo'n afkeur ontstaat. Toch iets raars tussen onze oren, denk ik...
Ik zou als ik jou was misschien toch eens proberen om met een arts verder te komen, omdat je zegt dat het je wel hindert in je sociale leven en ook voor je gezondheid. Maar het lijkt me wel moeilijk, want je moet mij ook niet gaan vertellen dat ik kaas moet gaan eten ofzo. Succes!
Ik heb hier tot een kleine 2 jaar geleden ook last van gehad. Bij alles wat ik nog nooit gegeten had, zei ik gelijk dat ik dat niet lustte, terwijl ik het nog nooit geprobeerd had. Tot een aantal mensen mij in de gaten kregen. Wat ze deden was zeggen bij bv. kipfilet (wat ik ook niet moest) dat dat een dikke varkensschnitzel was. Dan at ik het wel en bleek het achteraf kipfilet te zijn. Kaas eet ik ook niet, ook niet als saus. Ging ik een keer uit eten en werd er door degene gezegd waar ik mee ging eten, dat dat een naturel saus was die over het vlees zat. Toen we weggingen bleek het mozarellasaus te zijn. Ik denk teveel na bij eten. Ik pluisde mijn eten vroeger altijd uit. De wekker werd gezet omdat ik vreselijk langzaam at. Ik was ook altijd bang dat ik moest overgeven als ik iets at wat ik niet kende. Of van dingen die tussen mijn eten zat wat ik niet vertrouwde. Ik heb het soms nog steeds, als ik iets per se moet proberen, dan begin ik te trillen. En iedereen gaat dan zitten kijken naar je, om te zien of je het lust. Het slaat echt nergens op, maar ja, ik kan het niet helpen. Veel succes!!
Ik vond vroeger ook alles vies, tot ik bij anderen ging wonen en bijv. karbonades moest eten. Toen was het eigenlijk best te eten, en ik heb gemerkt dat, als je wat experimenteert, je veel vieze dingen lekker kan maken.
Heb je wel eens gehoord van voedsel aversie?
Je geeft zelf al aan dat er in het verleden het een en ander is te doen geweest omtrend eten en nare associaties.
misschien is het een idee om naar een psychotherapeut te gaan en aan die onderliggende problemen te werken( en om te leren genieten van eten)Neem dan wel iemand die ervaring heeft met eetproblemen
Geachte Job
Ik heb geen oplossing voor je maar zou je missxchien wel kunnen helpen.Neem eens contact op met me via mail