Twee vroeggeboortes

Antoinettes eerste dochter Maria stierf kort na de bevalling. Ze werd na 26 weken geboren. Al snel bleek Antoinette opnieuw zwanger te zijn, maar deze zwangerschap kende net als de eerste ongelooflijk veel complicaties. En ook deze bevalling was voor Antoinette kantje boord. Maar Melissa bleek een gezonde baby te zijn toen ze na 29 weken werd geboren.

"Als eerste wil ik me even voorstellen, mijn naam is Antoinette. Samen met mijn vriend hebben we 2 dochters, Maria geboren en overleden 26ste week en Melissa geboren 29ste week. Mijn verhaal begint op 16 juli 1997. Ik ben overtijd en voor de tweede keer naar de huisarts geweest, deze vermoedt dat ik 8 á 10 weken zwanger ben. Ik vroeg me af hoe dit kon, want ik slikte gewoon de pil. Ik werd naar het ziekenhuis gestuurd voor een echo, Hieruit bleek dat ik 10 weken en 6 dagen zwanger was. Verder op controle bij de verloskundige, de controles waren alle in orde.

Zwangerschapsvergiftiging 

Op 30 Oktober rond half 1 's nachts pijn onder mijn ribben en een aantal keren overgegeven. Hieraan heb ik geen aandacht geschonken, ik ben naar bed gegaan en verder geen last gehad. Vrijdag 31 Oktober, de gehele dag heb ik me goed gevoeld, maar rond 19:30 uur hevige pijn, weer onder mijn ribben, alleen nu zakt het niet af. De verloskundige gebeld, zij zou dezelfde avond nog langs komen. Een half uur later weer gebeld, want het was niet uit te houden, binnen 10 minuten stond ze voor de deur. Het eerste wat ze deed was mijn bloeddruk controleren, deze was veel te hoog 150/100. Hierna luisterde ze of ze het hartje nog hoorde kloppen, en gelukkig dit was zo. Direct na een telefoontje werd ik naar het ziekenhuis in Alkmaar gestuurd, er werden echo's gemaakt, en bloed geprikt. Uit de echo kwam dat Maria een groeiachterstand had van plus minus 3 weken. Na tijden op de uitslag van het bloed te hebben gewacht kwam de gynaecoloog ons vertellen dat ik ernstige zwangerschapsvergiftiging had, en mij hier in Alkmaar niet kon behandelen, en daarvoor moest ik naar het VU in Amsterdam.Er werd een infuus aangelegd met magnesiumsulfaat ( i.v.m. een eclamptisch insult).

Keuze: inleiden of afwachten  

Eenmaal in het VU weer hetzelfde ritueel , bloedprikken, bloeddruk meten (150/110),echo en doppler. De doorbloeding van de placenta was niet voldoende. Naast de Magnesiumsulfaat kreeg ik ook nog Ketanserin en Gelofusine, de prognose was verre van positief, ze wilde proberen of via de medicatie de placenta meer vruchtwater aan zou maken, maar we moesten er rekening mee houden dat we ons kindje konden verliezen. Op maandag 3 november zouden ze een screeningsecho maken, en hierna zou de beslissing vallen, of ze nog iets voor ons kindje konden doen. Tijdens het weekend begon ik helemaal op te zwellen, ik hield ontzettend veel vocht vast. De gynaecoloog kwam mijn kamer binnen en vertelde ons dat we 2 keuzes hadden. De eerste was het inleiden van de bevalling, en de tweede was wachten totdat ons kindje was overleden en de bevalling spontaan zou beginnen, alleen was hier het risico van dat ik het zelf ook niet zou halen.

Je zou zeggen de keus is niet moeilijk, maar voor ons was deze toch moeilijk, terwijl je eigenlijk geen keus had. Na uren praten hebben we besloten dat we het zouden laten inleiden, met alle gevolgen vandien. Er werd een gel ingebracht diezelfde middag, en de volgende ochtend 4 november kreeg ik een infuus. Om 16:45 uur begonnen de weeën, ze hadden me beloofd om me dan een ruggenprik te geven zodat ik geen pijn zou hebben tijdens de weeën en de bevalling, maar dit konden ze niet doen omdat mijn bloed niet goed was, en ze bang waren dat ik eventueel een bloeding zou krijgen.

Tijdens de weeën hebben ze me via het infuus morfine gegeven, dit moest ongeveer 4 uur werken, maar werkte maar 1 tot 1,5 uur, toen deze niet meer werkte kreeg ik elk uur een injectie morfine in mijn been. Maar omdat ik zo opgezwollen was en last had van de leverpijn deed alles me zeer. Mijn bloeddruk bleef ook maar stijgen, de onder druk zat op een gegeven moment op 145. Om 03.00 uur mocht ik gaan persen, maar de persweeën waren verdwenen en moest ik het op eigen krachten doen, en om 03:20 werd onze dochter Maria geboren op 5 november 1997.

Begrafenis 

Je zou denken einde verhaal en opknappend heen, was dit maar waar. Op vrijdag mocht ik weer worden overgeplaatst naar Alkmaar, de gynaecoloog kwam bij me vroeg of ik me goed genoeg voelde om naar huis te gaan, nou dat moet je niet tegen mij zeggen, want dan voel ik me goed genoeg. Het gevaar was volgens hen verdwenen want de 76 uur waren om waarin er eventueel een herhaling zou kunnen optreden. Op zaterdagmorgen om 10.15 uur was ik thuis, tegen de middag wist ik al niet meer hoe ik moest liggen of zitten, eind van de middag de verloskundige weer gebeld, deze kwam, mijn bloeddruk was weer veel te hoog, en weer terug naar het ziekenhuis, de herhaling kwam bij mij pas na 96 uur.

In eerste instantie dacht ik dat ze een verkeerde diagnose hadden gesteld en dat alles voor niets zou zijn geweest. Op 11 november is onze dochter begraven, toen lag ik nog in het ziekenhuis, in eerste instantie zou ik niet eens naar haar begrafenis mogen, omdat mijn bloed nog steeds niet goed was, maar uiteindelijk kon het toch wel. Tot en met eind januari 1998 aan de bloeddruk verlagende medicijnen gezeten. Na een aantal onderzoeken en gesprekken in het VU hadden we besloten om opnieuw proberen zwanger te raken. Ze zeiden dat de kans op herhaling niet veel groter was bij mij dan de eerste keer, dus dit durfde we wel aan.

Weer zwanger 

In april besloten het te gaan proberen. Na 3 weken wisten we dat ik alweer zwanger was. Ik was uitgerekend op 28 december 1998. Vanaf 8 weken onder controle in het VU, om de 3 weken. Met elke controle een echo en bloedprikken, ze vroegen of ik mee wilde doen met een onderzoek van voedingssuplementen, met bepaalde vitaminen, ik kon degene krijgen die goed waren of een placebo.Hieraan heb ik meegedaan, er was tot nu toe nog niemand voor de 34ste week bevallen, dat gaf goede hoop.

Vanaf de 20ste week zei de gynaecoloog al we hopen dat we de 35 weken halen, want mijn bloeddruk begon al te stijgen, vanaf toen wekelijkse controle, in de 21ste week begonnen met Ketanserin tabletten om mijn bloeddruk in de gaten te houden. Deze mocht niet boven de 90 onderdruk zijn. Bij da apotheek een bloeddruk meter geleend, omdat deze elke dag moest worden opgemeten. 12 September 24ste week bloeddruk volgens onze meter onderdruk 95, eerst naar de huisarts voor de zekerheid, inderdaad te hoog, het VU gebeld en ik moest meteen komen en opgenomen worden, na 6 dagen mocht ik naar huis met bedrust, en veranderde medicatie. 25 september 's ochtends ontzettend veel bloedverlies, weer het VU gebeld, ik moest met spoed komen en blijven. Er werden echo's gemaakt, bloeddruk gemeten(onderdruk van 105)en bloed geprikt, en ik werd aan het CTG gelegd. Ze konden de bloeding niet lokaliseren, ik kreeg een grote dosis ketanserin, waardoor mijn bloeddruk daalde en ik kreeg longrijp injecties.

Ik mocht niet van bed af voor een week. Daarna mocht ik van bed af voor douchen en toilet. 27 weken, 1 oktober weer pijn onder mijn ribben, mijn bloeddruk liep weer op naar 105 onderdruk, en ik moest overgeven, naar de verloskamers gebracht, weer een grote dosis ketanserin, en daarna een onderhoudsdosis en uren aan het CTG. Ze kunnen het waarschijnlijk nog 10 dagen rekken, tot ik eventueel een volgende aanval krijg. 3 Oktober weer een aanval 's middags, de onderdruk bleef goed en het zakte iets af, 's avonds begon ik te spugen en de bloeddruk begon op te lopen naar onderdruk 115. Weer bloedprikken, aan het CTG etc. Weer een grote dosis Ketanserin en het begon weer te zakken. 5 Oktober ik krijg i.p.v. longrijp injecties nu Dexometionine voor de longrijping. En meteen begin ik vocht vast te houden, in 4 dagen tijd 10 kilo. 11 Oktober 1,5 uur aan het CTG gelegen (inmiddels 3 maal per dag) de hartslag begon iets vlakker te worden, ik werd voor de zekerheid naar de verloskamers gebracht, en Manuel werd gebeld, waarschijnlijk zouden ze ons kind gaan halen. Haar hartslag begon er beter uit te zien als ik op mijn zij lag, dus ik moest op mijn zij liggen. Dit i.v.m. de doorbloeding. De hele nacht aan het CTG gelegen. Ik krijg een volgend infuus erbij Celafusine voor betere doorbloeding. Er werd nu duidelijk gezegd dat wanneer het er voor ons kindje dreigend zou worden of voor mij dan zouden ze haar direct gaan halen.

Vanaf 13 oktober lig ik soms 3 tot 4 uur aan het CTG, wat me wel zorgen baart. Een aantal medicaties worden afgebouwd, dit omdat mijn huid begint te scheuren (bloedpunten overal op mijn buik) en ik zomaar overal blauwe plekken krijg. Op vrijdag 16 oktober lig ik 's ochtends 4 uur aan de CTG, om 11:30 uur krijg ik te horen dat er een spoedsectio zal plaatsvinden, wat ben ik aan de ene kant opgelucht dat het einde in zicht is (ik ben nu 29 weken zwanger), maar aan de andere kant ben ik bang voor de gevolgen voor ons kindje. 's Middags om 15:24 uur is ze geboren 890 gram en 34 cm. Het ging redelijk goed met haar. Ze heeft geen beademing nodig, dit doet ze zelf en ze krijgt een aantal lijnen in de navelstreng. Wanneer ik weer bijkom na de narcose (een ruggenprik was te riskant) mag ik naar de IC om naar Melissa te gaan kijken. Eenmaal daar krijg ik haar op mijn buik, maar word ik plotseling niet goed, ik werd direct weer naar de afdeling gereden.

Bloeding 

Ze constateerde dat mijn bloeding niet wilde stoppen, en wogen elke verschoning hoeveel bloed ik was verloren. Het was zo erg dat je het gewoon hoorde lopen. De gehele nacht zijn ze met me bezig geweest, constant uitdrukken, een sluitlaken als laatste redmiddel, er was al sprake van een tweede operatie om inwendig tampons in te brengen, maar dit bleek gelukkig niet nodig. Ik kreeg een bloedtransfusie omdat ik bijna 3 liter bloed was verloren. Vanaf toen ging ik bergopwaarts, al was het volgens de artsen voor de tweede keer kantje boord geweest, ik mocht blij zijn dat ik het overleefd had zeiden ze letterlijk. Op 23 oktober kon ik naar huis, maar moest onze dochter daar achter laten. Ik moest het nog rustig aan doen, maar elke dag op en neer naar Amsterdam om onze dochter te zien. Melissa heeft 1 infectie gehad, voor de rest heeft ze zich er goed door heen geslagen. Ze heeft 10 weken in het ziekenhuis gelegen voor dat we haar mochten meenemen. Ze is inmiddels een hele jongedame en niets wijst op afwijkingen t.a.v. haar vroeggeboorte."