Acceptatie overgewicht

Ik ben 45 jaar oud 1.75 groot en weeg bijna 90 kilo. Mijn familie scheld me uit als vetzak. Ik schaam me, ik durf ook bijna het huis niet meer uit omdat ik zelf denk 'hey heb je die dikke ook weer'. Ik wil afvallen, alleen lukt me dat niet. Ik snoep wel al een stuk minder.

Ik ben Sanne en ik ben 18 jaar oud. ik weeg 105 kg en heb met veel dingen moeite met plassen bijvoorbeeld. ook heb ik 10 minuten nodig om mijn broek vast te krijgen soms moet mijn broer me helpen. en als ik op school naar de wc moet krijg ik hem weer niet dicht dan moeten mijn vriendinnen mij helpen. ze zeggen dat ik te dik ben maar ja ik heb er nou eenmaal aanleg voor ik kan er niets aan doen.

tja leuk en aardig allemaal, het lijkt erg op mijn eigen verhaal. Maar ik ben uiteindelijk toch maar uit dat zelf verzonnen wereldje van "ach ik ben nooit slank geweest, m'n man vindt me aantrekkelijk, ik heb er alles aan gedaan" gestapt en ben voor de verandering gaan sporten. Ik loop 3 keer per week, eet gezond (laat niks staan wat ik lekker vind) ben inmiddels 30 kg kwijt en heb afgelopen zomer de marathon van rotterdam gelopen. En dat alles in exact 365 dagen. Erg slappe houding dat accepteren!!

Uiterlijk doet er voor mij niet zo toe, ik accepteer slanke en stevige mensen, wat ik wel belangrijk vind is een gezonde leefwijze. Door overgewicht heb je een vergroot risico op diabetes en hart en vaat ziekte. Dat is de reden voor mij geweest om af te vallen en dat ik nu weer maat 42 heb is leuk, maar mijn gezondheid staat voorop, daar doe ik het voor.

Hoi iedereen! Ik denk dat we met zijn allen eens afmoeten van die lengtes en kilogrammen. Ik ben 1.67 lang en weeg ongeveer 70 kilo. Volgens de maatstaven dus aan de FORSE kant. Echter, ik sport minimaal 5-6 keer in de week en pas in maatje 38/40. Gemiddeld dus. Dus dames (en heren), ga niet meer altijd op die verdomde weegschaal staan, maar zorg dat je die ene leuke broek nog aan kan en JE GEZONDHEID NIET IN GEVAAR KOMT!!

Ik ben een meisje van 16 jaar en weeg zo'n 87 kg. Ook mijn ouders, vooral mijn vader, maakte mij altijd zwart om mijn gewicht. Elke dag weer van die stomme opmerkingen, daardoor ging ik me steeds rotter voelen en dus ook steeds meer eten, maar ik heb nu al het jojo-effect, telkens weer gaan afvallen, aankomen, afvallen, aankomen, enz. Maar mijn gewicht kan ik maar niet accepteren. Voor de rest ben ik nooit gepest, niet op de basisschool en niet op de middelbare school, ook krijg ik eigenlijk helemaal nooit opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd, misschien dat ik het daardoor wel beter zou kunnen gaan accepteren, maar als ik het echt zou willen zou ik zo weer 10 kg af kunnen vallen, maar momenteel heb ik de moed daar niet voor. Ik kan wel weer gaan fitnessen, maar dat ga ik dan te vaak doen zodat mijn school er onder lijdt, wat afgelopen jaar ook het geval was en ik het jaar net had gehaald. Als er nou eens niet zoveel mensen waren die mij zouden accepteren zoals ik ben..... zou ik misschien wel eerder gaan afvallen. Maar met sporten heb ik eigenlijk ook helemaal geen last van mij gewicht, tegenover mijn klasgenoten en teamgenoten ben ik ongeveer een van de beste, dussss accepteren zou moeten kunnen, maar ik wil makkelijker kleren kopen en een mooier lijf hebben, maar aangezien ik niet bepaald veel zelfdiscipline heb, is het zeer moeilijk voor mij. Heeft iemand misschien tips voor die zelfdiscipline te verbeteren of af te vallen? Ik ben al ooit bij een dietiste geweest maar die praatte alleen maar over koetjes en kalfjes, dus daar had ik dus werkelijk helemaal niks aan.

Hardstikke fijn dat je jezelf kunt accepteren, maar bij mij lukt dat niet. Ik wil het ook niet want dat zou betekenen dat ik echt niet meer af ga vallen. En dat moet echt want mijn lichaam lijdt er onder. Ik ben 24, 1.74 m lang en weeg 91 kilo. Tot op mijn 18e ben ik ook altijd vol-slank geweest, dus niet maatje 36 maar wel iets om vast te pakken zonder dat het breekt. En ik kreeg overal aandacht. Dat is nu wel over. Niet dat ik het nog nodig heb want ik ben al 7 jaar samen met mijn, inmiddels, man. Ik wil niet alleen voor mijn gezondheid afvallen maar ook voor het uiterlijk. Ik walg van mezelf als ik in de spiegel kijk. Ik begrijp best dat mijn man erg graag wil dat ik afval. Hij heeft me leren kennen toen ik er nog goed uit zag. Maar ik heb het doorzettingsvermogen van een baksteen. En doordat ik alleen maar boos ben op mezelf val ik geen onsje af.

Hoi iedereen ik ben 14 jaar ik ben 1,67 en weeg ongeveer 84 kilo mij ouders worden elke keer boos op me ik heb dan aleen maar het gevoel dat ik dan juist meer ga eten

Ik was al jaren ongelukkig met mijn lichaam. Ben zo vaak zo veel afgevallen om vervolgens twee keer zoveel aan te komen. Op een gegeven moment zei niemand meer iets als ik was afgevallen, omdat ze wisten dat dit toch niet voor lang was. Nu ben ik bezig te accepteren dat ik eenmaal aanleg heb om dik te worden en heb mijzelf voor de keus gesteld om of lekker (veel) te eten en het gewicht c.q. lichaam te accepteren of er consequent wat aan doen. Ik weet uit ervaring dat ik mijzelf niet kan accepteren als ik een maatje meer heb, dus ben ik (sinds maart) op mijn voeding gaan letten en gaan sporten (3 x in de week). Ik ben nu zo'n 18 kilo kwijt en ik voel me heerlijk! Niet zozeer omdat ik "zoveel" kilo's kwijt ben, maar dat ik me lekker in me vel voelt en dat ik het geaccepteerd heb dat ik die keuze nou eenmaal moet maken. Mijn conditie is enorm vooruit gegaan en ik ben gek op het sporten geworden. Het is maar een uurtje per dag en buiten het feit dat het goed voor je is, heb je ook veel meer sociale contacten (die voornamelijk allemaal met hetzelfde bezig zijn) En het werkt!! Kilo's en kledingmaten zeggen mij niet zoveel meer. Het lekker in je vel zitten en trots zijn op je lichaam, dat is het allerbelangrijkste en die kilo's? die zijn mooi meegenomen....

ik vind maar zo je bent wie je bent .en als je man het zo goed vind ,maak er dan maar geen probleem meer van hoor

Ik vind je bent wie je bent. En als je man het zo goed vind ,maak er dan maar geen probleem meer van hoor.

Ik ben 22 jaar, ben 1.78 lang en weeg ongeveer 125 kilo( ik weet het niet precies omdat ik al zeker 5 jaar niet meer op de weegschaal heb gestaan.) Ik heb het feit dat ik te dik ben gedeeltelijk geaccepteerd. Ik doe alles wat ik wil ik sport ik ga vind het geen probleem om te gaan zwemmen. Ik heb een schat van een vriend. Maar ik merk toch dat ik op sommige momenten wilde dat ik maatje 36 had, dat gebeurdt vooral als ik ga winkelen en geen leuke kleding kan vinden. Ik denk dat ik hier niet de enige in ben.

Ik ben 22 jaar heb ongeveer maat 50. Ik ben volgens veel mensen zeer goed geproportioneerd en ik heb een mooie en stevige huid Ik heb dan ook weinig problemen met het kopen van mijn kleren(zolang ik maar in de juiste winkels kijk) Mijn beste vriendin heeft maatje 46 maar toch wordt zij vaak als dikker beschouwd omdat zij geen stevige huid heeft. ik denk dan ook dat je maat er niet zoveel toe doet maar meer hoe je lichaam is gebouwd en wat voor een huid je hebt.

Iedereen kan zeggen dat het te maken heeft met discipline en in de meeste gevallen is dit het ook. Ik moet er ook erg aan wennen dat ik van 64 kilo naar 86 ben gegaan. Ik ben 1,75 lang. Ik ben vroeger nooit dik geweest. Natuurlijk voel ik me (als iedereen eerlijk is) niet zo geweldig nu als toen ik slanker was. Met uitgaan kijk ik ook wel eens jaloers naar een slank figuur en moet weer aan "toen" denken. Maar ik kan blijven zeuren en me vol eten uit ellende en dat wil ik niet meer dus nu ga ik er echt iets aan doen. Je moet het net beu genoeg zijn voordat je sterk genoeg bent om er iets aan te doen. Ik weet echt wat jullie voelen. Acceptatie is wel heel belangrijk, want je gaat minder gefrustreerd aan het dieeten! Geloof me. Nu lukt het me. Ik ben 3 kilo kwijt en ga nu echt door!!! Sterkte iedereen.

Ik weet dat ik misschien nog wat jong ben om me hierin te mengen, maar ik begrijp min of meer hoe je je aanvankelijk voelde. Ik heb nu ook maatje 44 (ben 1m73) en ik lijk maar niet te kunnen ophouden met bijkomen.
Ik krijg constant van die vermargerings-buien, omdat ik me gewoonweg niet goed voel in m'n vel. Ik eet dan heel weinig (bijvoorbeeld twee potjes yoghurt per dag), maar dat helpt aanvankelijk niet. Telkens wanneer ik met zoiets begin kom ik eerst 3 kilo bij en begin ik daarna maar iets van gewicht te verliezen. Na dat eerste stadium heb ik mijn kuur echter meestal al opgegeven (vooral omdat iedereen dan denkt dat ik anorexia heb)en verval ik weer in een vreetbui, die alleen maar resulteert in meer overgewicht.
Vorig jaar ben ik zonder enige aanwijsbare reden bijna tien kilo afgevallen en dat versterkt alleen maar mijn frustratie, omdat me dat helemaal niet meer lijkt te lukken en omdat je daar nu niets meer van merkt. Vorig jaar kreeg ik regelmatig complimentjes, omdat ik "toch zoveel was afgevallen". Nu krijg ik niets meer en dat zegt genoeg.
Ik ben erg ongelukkig en depressief. Ik zit bovendien op kot met een quasi-perfect meisje, die natuurlijk alle jongens krijgt. Ze kan zich gewoon nergens tonen of er hangen 100 jongens rond haar. Ik kan het echt niet helpen, maar ik ben stikjaloers. Het is alsof ik me dag na dag voel verdikken en ik dat gewoon niet kan tegenhouden. Ik zou mezelf graag accepteren zoals ik ben, maar ik kan dat gewoon niet. Ik ben niet gelukkig met mijn lichaam...

Ik ben een man van 43 en kamp ook met overgewicht. Dit probeer ik een beetje in de hand te houden door middel van sport en verstandig eten. Mijn grootste probleem is het feit dat ik van lekker eten hou. Het is voor mijn gezondheid, dat ik het een beetje in de gaten hou.
Wat mij echter opvalt bij reclame op t.v. en in tijdschriften, is dat men tegenwoordig (en vooral vrouwen) schijnbaar het model breinaald moeten hebben en doorlopend moeten dieten.
Dit is herkenbaar bij diverse vriendinnen van mijn dochter, die het formaat hebben van ernstig ondervoede kinderen.
Is dat acceptabel????

zwaarlijvigheid is te wijten aan:
1. ongezonde voeding ,bankroet aan enzymes.
2. intoxicatie, door slechte eliminatie= contipatie van voedsel

allen kunnen gecrigeerd worden door correcte natuurlijke levenswijze en enzymes, het is eenvoudig en de resultaten zijn verbluffend

hey, geweldig zoals je nu over je zelf denkt.
ik ben zelf 22 jaar en ik weeg 110 kilo, ik heb mezelf ook altijd gehaat om mijn uiterlijk vooral tijdens de pubertijd. nu ik wat ouder ben heb ik geleert dat uiterlijk er niet toe doet, ik ben een slimme lieve meid die net zoveel kan bereiken als iemand met maatje 36.
zolang je in jezelf gelooft doet de rest er niet toe, door het vertrouwen in mij zelf heb ik nu een goed uitziende vriend die van me houd maar me vooral respecteert omdat ik gelukkig ben met mezelf en me geen ideen laat aanpraten door de buiten wereld. Iedereen met een maatje meer kan dit. geloof mij maar.

Jezelf accepteren zoals je bent is absoluut heel erg belangrijk maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben na 20 kilo te zijn afgevallen er weer 15 aangekomen. Ik weet dat ik lekkerder in m'n vel als ik wat lichter ben, omdat ik me dan meer geaccepteerd voel. Winkelen kan soms erg confronterend zijn en mensen oordelen erg snel.
Lijnen is een optie als je niet lekker in je vel zit en inderdaad te zwaar bent,maar het is wel superbelangrijk jezelf in de gaten te houden. Blijf wel verantwoord bezig en laat je begeleiden door goede vriendinnen of een dietiste.

Hallo, ik heb er bewondering voor dat jij jezelf kan accepteren. Ik kan het zelf niet helaas ik kamp zelf ook met een behoorlijk overgewicht en ik heb daardoor ook veel lichamelijke problemen, ik walg ook van mezelf.
Ik ben nu zover dat ik een maagband wil en daar zal ik alles voordoen.
Ik zou willen dat ik mezelf kon accepteren, maar door de pijn die ik elke dag heb lukt me dat niet.
Ik hoop dat de slanke medemens eens op houdt met mensen op gewicht te beoordelen want niemand is dik voor z'n lol.
Kijk eens verder dan je neus lang is en beoordeel iemand op karakter.
Nogmaals ik bewonder je, groetjes Bianca