Miskramen

Ik heb zelf pas geleden mijn 5e miskraam gehad. Ik heb helaas nog geen kinderen. Ik irriteer mij enorm aan mensen hier die lopen te ouwehoeren dat na 3 of 4 kinderen nog meer kinderen willen. En dat de wereld voor hen stuk is na het krijgen van maar 1 miskraam. Jullie hebben geen recht van spreken Weet je welke mensen het echt zwaar hebben? Mensen die nog helemaal geen kinderen hebben en alleen maar miskramen hebben meegemaakt. Die mensen zijn triest en zeer diep in rouw. Dus mensen kom niet aan met een slap lulverhaal. Als je al meerdere kinderen hebt. Kom niet zogenaamd zielig doen en medelijden opwekken bij ons. Bij de mensen die nog geen kinderen hebben ja!!!!!!! En voor de vrouwen die nog geen kinderen hebben en alleen maar miskramen hebben meegemaakt Onze tijd komt echt nog wel. Ik probeer er ook in te geloven. Na 5 miskramen. Wanneer houdt de ellende eens een keer op God?!

Het is fijn om jullie verhalen te lezen. Ik heb 3 maanden geleden een miskraam gehad en ben gecurreteerd, wat er flink heeft ingehakt. Ik ken mezelf als een nuchtere persoon, heb het 3 maanden geleden ook nuchter opgepakt, maar merk dat het nu 'opspeelt'. Fijn om me dan even terug te kunnen trekken en mn verdriet te kunnen delen op dit forum. Hoop het niet nog een keer mee te maken.

Hoi hou,

Hier een reactie van een bam-moeder die in totaal 5 miskramen heeft gehad maar gelukkig ook 2 kerngezonde kinderen.



Ik vond een miskraam superheftig, het maakt nog steeds op de meest onverwachte momenten emoties los. Vooral na de bevalling van mijn eerste kindje heb ik dat heel erg ervaren.

Een goed boek om er over te lezen is "als je zwangerschap misloopt". Niet heel recent meer maar wel heel herkenbaar.



Als je wilt overwegen om op een andere manier moeder te worden kun je informatie vinden bij www. bam-mam.nl

Ook ik wil iedereen die hier heeft geschreven, of alleen maar leest, heel erg veel sterkte wensen. Zoals een vriend laatst zei: Jou drama is het ergst in de wereld, en zo heeft iedereen zijn eigen ergste drama.
Ik kan heel erg boos worden van mensen zoals \'roos\' met de opmerkingen als je bent nog jong, je hebt al een kind, of er komen vast nog nieuwe babies... Zegt heel veel over die personen.
Ik probeer mezelf uit mijn dalletje te trekken na een miskraam met 7weken, waarbij mijn partner mij ook direct verlaten heeft, en mijn omgeving blijft roepen: ~ wees blij, anders had je nu 2 kinderen van 2 vaders, wat moet je daar mee?~ Nou, sorry, maar IK HAD HET WEL GEWETEN, WAT IK ER MEE MOEST!! Lieve vrouwen en natuurlijk mannen, STERKTE!

Liefs, Ann

Ik was net getrouwd en dacht niet echt aan kinderen. Na wittebroodsweken voelde ik me wel een beetje raar, mijn stemming was veranderd (ik werd steeds boos en verdrietig) en mijn borsten deden erg zeer+mijn menstruatie bleef weg. Op den duur heb ik toch maar besloten om zwangerschapstest te gaan doen. En ja, ik was zwanger! Ik schrok er wel in eerste instantie een beetje van, maar daarna werd ik wel blij. Wilde toch voor 100% zeker zijn dat ik zwanger ben en heb er nog eentje gekocht en deze gaf ook aan dat ik zwanger ben. Ik heb het meteen mijn man en mijn schoonouders verteld en die waren heeel erg blij voor ons, vooral mijn schoonmoeder. Zij wilde altijd al oma worden en met dit nieuws kon haar dag niet meer stuk. Ik werd thuis echt in de watten gelegd. Ik had zelf weinig klachten en dacht soms dat ik misschien niet eens zwanger ben. Heel af en toe was ik in de ochtend misselijk, maar verder voelde ik mij helemaal prima, alsof daar niets aan de hand is (oh ja, af en toe kreeg ik wel steken in mijn buik, maar het was normaal, tenminste dat zeiden andere mensen tegen me). Na een paar weken heb ik contact opgenomen met de verloskundige, daar kon je pas terecht als je 8 weken zwanger was, dus ik heb nog twee weken gewacht en daarna had ik afspraak. Drie dagen voor de afspraak kreeg ik bij het afvegen heel lichte bloedingen. Ik schrok er wel in eerste instantie van, maar dacht bij mijzelf dat het normaal was, want het was mijn eerste keer. Ik heb het toch mijn man verteld en die heeft mij gedavisseerd om mijnschoonmoeder te vragen wat het kan betekenen. Ik heb de volgende dag mijn schoonmoeder gevraagd (zij had al 5 miskramen achter de rug, dus zij wist er erg veel van) en zij schrok van dat nieuws. Zij vroeg meteen of het te erg was en als het zo doorgata dat ik meteen naar de arts moest stappen want het kan wel mis gaan. Zij wilde er verder niet op ingaan en wilde mij gewoon geruststellen dat het ook normaal kan zijn. Ik heb die drie dagen helemaal niet geslapen en wachtte maar steeds af op dat afspraak. De dag dat ik naar de verloskundige moest gaan begon al slecht, mijn auto was sterk verminkt door vandalisten! En toen ik bij de praktijk kwam zeiden ze dat ik daar helemaal geen afspraak heb staan! er was iets misgegaan, dus ik moest terug naar huis en morgen terug komem. Het was echt net een klap in mijn gezicht, nog een dag wachten? De volgende dag begon de bloeding heviger te worden en heb ik maar maandverband gebruikt. Bij de verloskundige ging ze in eerste instantie met gewoone informatie aan de gang en ging mij veel vragen stellen. Ik zei meteen dat ik een echo wilde omdat ik bloedingen had, maar ze zei dat het niet kon omdat de eerste keer is een intake en daarna kon ik pas voor een echo. Ik werd erg verdrietig want wilde meteen weten wat er aan de hand was en mijn schoonmoeder wachte met spanning af, hoe kon ik haar gaan vertellen dat ik over een week pas weer terug kon komen? Gelukkig op dat moment was er niet druk en kon ik toch maar even terecht voor een echo! Ze maakten een echo en opeens zag ik een heel klein \'wormpje\' op het scherm. Ze keek ernaar en zei opeens dat het helemaal niet goed was, ze hoorde geen hartje kloppen en het was gewoon een dood vruchje!!! Ik kreeg tranen in mijn ogen en werd erg emotieoneel. Ze hebben mij goed ontvangen en hebben goed geinformeerd wat er gaat gebeuren en wat ik kan gaan verwachten. Ze hebben mij uitgelegd dat bloeding erger zal worden en zal gepaard gaan met hevige pijn, weeen en dat het is beter als mijn lichaam het vruchje zal zal afstoten en dat gebeurd dus vaak vanzelf. Toen ik thuis kwam durfde ik niet mijn schoonmoeder het slechte nieuws vertellen en heb het maar aan mijn man gelaten. Ik ging zelf naar boven en pas over een kwartier kwam ik naar beneden en zag allemaal verdrietige huilende gezichten, vooral mijn schoonmoeder was niet stil te krijgen. Ik voelde mij opeens heel schuldig, alsfo het mijn schuld was dat het zo gebeurde, maar gelukkig had zij er begrip voor. Na twee dagen bloedde ik als een rund, maar had niet heel veel pijn. Pas in de nacht vanaf 01.00 kreeg ik hevige weeen en pijn! Het was zoo erg dat ik dacht dat ik dood ging. Pas om 08.00 ging het vruchje vanzelf eruit! Daarna de pijn was gelukkig verdwenen, maar ik heb wel van die menstruatiepijn, maar het is niet te vergelijken met de pijn die ik toen had. Ik had mij ene paar dagen ziek gemeld op me werk en ging die dagen rauwen, ik voelde mij erg slecht en wanhopig dat ik nooit meer kinderen zou kunnen krijgen maar alleen maar miskramen. Nu ben ik gelukkig erdoorheen en wil graag na een paar maanden weer beginnen met zwanger worden en ik hoop dat het dan wel zal lukken.

Hallo

Ik heb sinds eergisteren nacht ook een miskraam gekregen door onverwachte hevige bloedingen. Ik was gewillig, doch onverwachts zwanger. Met een man en 2 stiefkinderen aan mijn zijde die helemaal euforisch waren, zijn er voor mij.

Ik ben zeer goed opgevangen in het ziekenhuis en natuurlijk ook door mijn man en stiefkinderen.

Waarom je weinig leest of hoort over miskramen, en inderdaad alleen maar over leuke zwangerschappen, is omdat volgens mij veel vrouwen zich schuldig voelen omdat ze denken dat er iets mis is gegaan door hun gevoel of gedachtes, die alleen de baby kan voelen. Dat is ook een beetje de trots die een vrouw heeft.

Zie je miskraam vooral niet als een mislukking, de natuur beslist het zo. Als mensen sterven door een onverwachte ongeluk, dan heeft dat toch zo moeten zijn? Of mensen die plots kunnen genezen van een rot ziekte,...

Ik voel me ook heel verdrietig, heb zeer gemengde gevoelens van: \'ik ben ongesteld, o nee, ik was toch 8 weken zwanger,...\' Maar ik blijf voor uit kijken: op naar de volgende, toch weer proberen te leven en plezier maken met mijn man, want hoe hard het ook mag klinken: het leven gaat door,...

Gun jezelf tijd, huil veel uit, praat er veel over en denk aan jezelf, want op jou zijn nu alle pijlen gericht en niemand kan beter voor je zorgen dan alleen jij. Blijf positief alsjeblieft;

kus

hallo allemaal nu wil ook ik graag mijn verhaal met jullie allemaal delen,
eerst wil ik iedereen veel sterkte toewensen met het verwerken van het dierbare verlies,
ik ben een week voor de kerst zwanger geraakt(onverwachts) ik ben een jonge meid 17 jaar en heb geen stabiele thuis situatie ook de vader van het kindje had ik geen relatie meer mee toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, ik heb het hem verteld en dat was moeilijk want ook ik wist niet wat ik moest doen houden of niet,, uiteindelijk besloten het kindje te houden en is alles goed gekomen met de vader besloten dat ik mijn school af zou maken en dan bij hem zou komen wonen,
de eerste echo is prima verlopen op 9 weken, alles klopte en er was niks verkeerds te zien, ik heel erg blij en begon te genieten van de zwangerschap, alles voelde goed aan ik voelde me prima (ondanks de kwaaltjes) totdat ik 14 weken en 4 dagen zwanger was over 1 week had ik een afspraak voor de 2de echo, maar die zal er niet meer komen, ik kreeg bloedingen ik schrok me vrezelijk en ben naar de dokter gegaan die heeft mij meteen doorverwezen naar het ziekenhuis, wat blijkt er mis te zijn mijn lichaam stoote het kindje af het groeide niet meer verder zoals de dokter zei: jij bent 1 van de minder gelukkige gevallen kan gebeuren, ik vond dat z\'n rare uitspraak en stond eigenlijk perplex, er is mij een keuze gegeven voor een afwachten tot de miskraam vanzelf afbreekt of curettage ik heb gekozen om even af te wachten en te kijken wat ik wil ook dat kon ik moet het nu mijn vriend gaan vertellen die inmiddels alles voor het kindje over heeft, ik moet het dit weekend gaan doen ik durf het nu niet ik wil het vertellen als ik bij hem ben en dan heb ik het kindje nog in mijn buik als het goed is en kunnen we samen afscheid gaan nemen, en dan denk ik dat ik kies voor curettage, dat is denk ik een goede oplossing, ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan misschien is dit allemaal een verkeerde keuze wat ik doe ik weet het allemaal niet en ik heb verder geen mensen om me heen die ik in vertrouwen kan nemen en toch wil ik mijn verhaal kwijt dus dan aan jullie dames en heren misschien begrijpen jullie mij wel
zo pff ik voel me al een stukje opgelucht..
liefs
d

Hallo,

ik herken me wel in jouw verhaal, weinig herkenning bij anderen..
Ik heb op 1 december 2007 een miskraam gehad, mijn vriend was toen 19 en ik 17.
Wij zitten er nog elke dag mee, ik ben erg veel met de gedachte aan kinderen bezig, maar begrip daarvoor vanuit de omgeving, ho maar.

Ik weet hoe hoe het voelt. Ik heb van 2003 tot 2005 5 miskramen gehad. Allemaal rond de 7 weken. De eerste kon ik dacht ik nog 'goedpraten'. Ik kon tenslotte zwanger worden. De tweede was al moeilijker. Ik heb vreselijke aan me zelf getwijfeld. Als of het mijn schuld was. Uiteindelijk heb ik een 'goede' zwangerschap achter de rug en heb ik mei 2006 een gezond zoontje gekregen. Ik heb echter totaal niet van de zwangerschap kunnen genieten, ben alleen bezig geweest met angst! Met 38 weken werd ik zo angstig dat ik ben ingeleid. Achteraf had ik meer moeten genieten, heb veel door mijn angst gemist maar ik had de angst niet meer in de hand. Nu 5 jaar na de 1e miskraam kan ik soms nog verdrietig worden als ik er aan terug denk. Een tweede komt er niet maar ik ben intens dankbaar dat ik van mijn zoontje kan genieten.
Veel sterkte en houdt moed!
Peet

Wat herkenbaar allemaal zeg!2 maanden geleden kreeg ik mijn 3e miskraam in een jaar tijd! 7 en 2x 9 1/2 week.

Waar ik de meeste moeite mee heb is het feit dat verstand en gevoel 2 verschillende dingen zijn. Verstandelijk kan ik het goed beredeneren, maar emotioneel ben ik bij tijd en wijle een wrak. Soms voel ik me weer de \"oude\" maar vanmorgen vertelde mijn schoonzusje dat ze zwanger is en dan blijkt dat het nog helemaal niet zo heel goed gaat! Ik heb weer flink gesnikt en voel iets van \"gezonde jaloezie\". Ik gun het haar van harte, maar ik wil het zelf ook zo graag! Ik heb een zoontje en die wordt bijna 3. Opmerkingen van: Je hebt er gelukkig al eentje zijn deels waar, maar het verlangen naar nog een kindje wordt er niet minder van!
Ik wens iedereen heel veel sterkte en ik hoop dat we met z\'n allen nog eens op deze site zullen terug keren met een blijde boodschap!

Voordat mijn dochter werd geboren, heb ik 3 miskramen gehad. De eerste was met bijna 4 maanden zwangerschap. Het kindje leefde toen al weken niet meer. Dat was wel de zwaarste klap. Ik ben toen gecuretteerd. De tweede ging mis na 7 weken en is ook gecuretteerd omdat het weer niet vanzelf wilde komen.
Toen heeft het 2 jaar geduurd voordat ik weer durfde. Daarvoor was ik alle vertrouwen in mijn eigen lijf kwijt. Deze derde zwangerschap eindigde weer in een miskraam, maar nu een spontane. Dat was weer na 7 weken zwangerschap. Omdat dit geen toeval meer kon zijn, startten er allerlei onderzoeken naar de oorzaak. Chromosomaal was alles gelukkig normaal maar ik bleek een afwijking te hebben in mijn stofwisseling. Veel te weinig foliumzuur en vitamine B12( pyridoxine).
Daar heb ik toen tabletjes voor gekregen.
Op zich verliep de zwangerschap die volgde redelijk. De eerste maanden angstig vanwege de miskramen die ik al had gehad en toen dat gevaar was geweken heb ik een paar weken kunnen genieten van mijn zwangerschap. Maar toen ging het weer fout. Nu kreeg ik heel dikke benen en mijn bloeddruk steeg drastisch. Met 34 weken ben ik toen bevallen in het ziekenhuis. Kindje direct afgevoerd naar de couveuse-afdeling, de gyneacoloog wist me niet eens te zeggen of het een jongen of meisje was. Ze woog nog geen 3 pond en heeft de 5 weken daarna in het ziekenhuis doorgebracht. Gelukkig is alles goed afgelopen voor ons beiden maar ik ben bang om weer zwanger te worden.....er is nog steeds niks te doen tegen deze ziekte, behalve het kind te halen. Ik weet niet of ik dit nog een keer aankan. Het is wel enorm zwaar, 4 zwangerschappen, 1 kind en dan ook nog pre-, en dysmatuur. We hebben geluk gehad dat het allemaal nog zo goed is gegaan.

Ik vind het heel vervelend dat je nergens informatie krijgt over de lichamelijke gevolgen. Ik heb afgelopen week een miskraam gehad, en ik ben zo moe, gammel en duizelig als ik maar iets te veel doe. Ik voel me net een dweil. Als ik de dokter vraag zegt hij dat ieder lichaam weer anders reageert, maar wat heb ik eraan. Wat er in mijn hoofd omgaat kan ik wel samen met mijn vriend oplossen, maar het zou helpen als ik me weer lekkerder zou gaan voelen. Maar hoelang zou dat nog gaan duren.

Mijn dochter is per spoedkeizersnede gekomen en veel te vroeg geboren, ze was ook nog eens heel erg ziek. Elke min was er een, inmiddels is ze gezond en 5 jaar. Na een jaar wilde we nog wel een babytje, maar niets hoor? Ziekenhuis in en uit tot ik zwanger raakte in feb 04 wat een geluk. Maar dat mocht maar heel even zo zijn, miskraam. Wat deed het pijn om het te verliezen als je al zo lang bezig bent en het ziekhuis waar je jaren loopt niets voor je wilt doen,omdat ik nog jong bent 25 en mijn man 38. Nu moet ik maar afwachten tot ik opnieuw zwanger word en hopen dat het goed gaat. Ik heb namelijk maar een eileider en elke dag buikpijn hevige pijnen. En ze doen niets. Zelfs bij mijn miskraam. Mevrouw ga maar naar huis en doe maar rustig aan, terwijl ik tegen de arts zei ik heb te veel pijn, het wordt een miskraam. Nee hoor mevrouw dat hoeft niet. Maar ik zag het al op de monitor, er zat niets meer. Ik wilde dit verhaal even kwijt mischien dat jullie er meer over willen horen dan hoor ik het graag. Bedankt voor het lezen.

Lieve mensen, Ik begrijp zo goed wat jullie bedoelen en ik vind het spijtig om te lezen dat sommigen het hebben op gegeven dat andere nog aan het worstelen zijn met emoties en pijnen... Ook ik heb ervaring met 2 miskramen..op een gegeven moment heb ik het allemaal losgelaten en in mijn hart en geheugen geprobeerd te begraven. Wanneer ik geestelijk weer stabiel genoeg ben zal het hopelijk allemaal weer terugkomen. Pijnlijk wanneer het bij mijn andere vriendinnen allemaal wel lukt en bij mij niet (is er iets mis met mij??). Ik wil jullie allen succes wensen, en maak jezelf niet gek. Het komt wanneer de tijd er rijp voor is, blijf ontspannen en probeer niet heel je leven ervan te laten afhangen.

Ik ben moeder van een geweldige dochter van 10 maanden, na drie miskramen!!! Bij mij is er onderzoek gedaan, daar kwam een verhoogd cardiolipine gehalte uit, echter het onderzoek was te vroeg gedaan en daarom niet valide. Ik ben nu zwanger geworden na 1 keer een cyclus clomid geslikt. Bij eerdere onderzoeken waren de hormoonwaarden, et niet helemaal super, maar ook niet slecht. Kortom, zeker bij miskramen die ontstaan rond de innesteling(de bloeding kan wel in week 12 optreden) kan clomid volgens mijn arts heel goed helpen. Ik hoop dat jullie allemaal ooit zo'n geweldige dochter krijgen!

Hi, ik weet hoe je je voelt mijn vriendin en ik zijn nu ongeveer 1 1/2 jaar bezig om kinderen te krijgen maar bij ons wil het ook niet zo lukken de eerste keer dat mijn vriendin zwanger was. was vorig jaar januari maar in de 12de week net voor de echo ging het mis. Ze heeft op dat moment een currettage gehad. Na even rusten zijn we vol goede moed weer begonnen en ja in maart was ze weer zwanger nu mochten we na 7 weken al een echo maken dat hadden we ook gedaan maar ze konden niet genoeg zien. Maar na twee weken bleek dat het toen al mis was weer een miskraam en weer een currettage, dit om dat het niet los liet. In juli kwamen we terug van vakantie en moesten op controle naar het ziekenhuis en ze vertelde ons dat we het gewoon weer konden proberen. Wij ook meteen gedaan en jahoor gelukkig ze was weer zwanger, maar net als de andere keren na 12 weken ging het weer mis en weer heeft ze een currettage gehad. De laatste keer was in sept 03 dat waren dus 3 miskramen in nog geen jaar tijd. We zijn nu effe gestopt om effe tot rust te komen en we zijn bezig met onderzoeken waarom het niet blijft zitten. Aan het zwanger raken ligt het niet dat lukt meteen maar het blijft niet zitten. Maar ik weet wel het is geen pretje.

Ik ben bijna 34 en heb het afgelopen jaar 2 miskramen mee gemaakt. De eerste keer bij 13 weken. Na een verdrietige periode durfde ik eindelijk weer te vrijen en direct bleek ik weer zwanger te zijn. Maar dat was van korte duur bij 6,5 week ging het mis. Inmiddels zijn we een half jaar verder en elke maand vraag ik me af wordt ik ooit nog zwanger? We willen het zo graag maar wat als het niet kan? De opmerking van ach het kan nog en je bent toch al eens zwanger geweest zijn moeilijk te verkroppen. Nu maar hopen dat 2004 voor ons een echt vruchtbaar jaar wordt.

Ik was 9 weken zwanger en helemaal in de wolken tot het moment dat er bloedingen op 20 december begonnen en bleek dat het kindje zich niet goed had ontwikkeld. De eerste echo leek nog bemoedigend. De baarmoeder was een mooi rond bolletje maar wel aan de kleine kant. Met de Kerst hadden we het blijde nieuws willen vertellen aan onze ouders maar het is een grote teleurstelling geworden. Steeds meer bloedingen. Er zit iets echt niet goed. Een grote leegte want je ziet je samen al met een kindje in je armen. Woensdag moet ik naar het ziekenhuis voor een laatste echo en dan zal het "weggehaald" worden. Dit was mijn eerste zwangerschap en ik hoop dat het de volgende keer goed afloopt. In ieder geval zal ik ons 1e "kindje" niet vergeten.

Ik ben bijna 34 en heb het afgelopen jaar 2 miskramen meegemaakt. De eerste keer bij 13 weken. Na een verdrietige periode durfde ik eindelijk weer te vrijen en direct bleek ik weer zwanger te zijn. Maar dat was van korte duur, bij 6,5 week ging het mis. Inmiddels zijn we een half jaar verder en elke maand vraag ik me af: word ik ooit nog zwanger? We willen het zo graag maar wat als het niet kan? De opmerking van 'ach het kan nog' en 'je bent toch al eens zwanger geweest' zijn moeilijk te verkroppen. Nu maar hopen dat 2004 voor ons een echt vruchtbaar jaar wordt.

ik wou even zeggen dat ik veel aan deze verhalen heb gehad. Ik heb zelf net een miskraam achter de rug en heb er heel veel verdriet van. We hadden het al wel over kinderen maar het was nog niet echt de bedoeling omdat we nog niet bij elkaar woonden. Maar na een paar dagen waren we er toch heel erg gelukkig mee. Alles ging goed maar na 11 weken toen de echo gemaakt werd omdat ik bloed verloor kregen we te horen dat het weg was, alleen de vruchtzak was nog aanwezig. Ik weet niet zo goed hoe ik er mee om moet gaan.