Opnieuw zwanger worden na abortus?

Een abortus is niet niks, maar soms kan het niet anders. Er zijn een hoop vrouwen die door de anticonceptie zwanger zijn geraakt.
Ik vind het heel sneu dat er vrouwen zijn die geen kinderen kunnen krijgen, maar bemoei je niet met vrouwens die een abortus hebben ondergaan en misschien als je toch zwanger had geraakt, had je het misschien niet zo leuk gevonden als je dacht? Kinderen opvoeden is niet niks hoor.

Ik las hier ergens dat je een vloek op je afroept als je een abortus laat plegen, belachelijk! Ik heb er zelf 1 gehad en ben nog nooit aan de drugs of alcohol gegaan hoor. Ik stond achter mijn keuze en heb nooit spijt gehad.

Ik heb twee mooie jongetjes, gewoon kunnen krijgen na de abortus ja! gewoon vruchtbaar dus......

hallo ik ben een meisje van 19 jaar. Toen ik net 18 was geworden, ben ik onverwachts zwanger geworden met de pil wisseling. Ik was in januari gestopt met de pil en werd in maart zwanger. Toen ik erachter was gekomen dat ik zwanger was, was ik erg blij maar ook onzeker. Mijn vriend en ik waar ik nu al bijna 3 jaar mee samen ben, wilden het allebei houden. Zijn ouders en mijn vader vonden het prachtig dat er een kleine zou komen. Alleen was mijn moeder het hier niet mee eens en heeft mij allerlei dingen over de toekomst verteld. Hoe die zal verlopen en de financiele kosten van een kindje. Ik werd na haar gesprek een paar dagen erg depressief en wist niet meer wat ik moest doen. Ik kreeg steeds ruzie met mn vriend hierover omdat ik zelf zo onzeker was geworden en niemand tegen mn moeder in ging. Opeens vond iedereen wel dat ze gelijk had. Dus ik heb uiteindelijk een abortus laten doen na 2 echo's gezien te hebben. Ik was 8/9 weken zwanger en de tranen stonden in mn ogen in het ziekenhuis. Ik was geholpen en voelde me zwaar klote.

Nu ben ik al meer dan een jaar verder en denk ik er nog steeds elke dag aan. Ik heb er zelfs een stoornis aan overgehouden waardoor ik steeds naar een psychiater moest. Verder heb ik qua klachten nooit echt last gehad van de abortus. Ik ben nu weer 4/5 maanden gestopt met de pil in de hoop weer zwanger te worden. Alleen nu duurt het allemaal zo lang dat ik steeds onzekerder word. Ik word in plaats van binnen 28 dagen pas binnen 38 dagen ongesteld. Na 4 maanden dus nog weinig succes. Ik heb alles achter mij gelaten en af en toe denk ik er nog wel eens aan. Alleen nu lijkt het wel steeds langer te duren voordat ik zwanger word. Ik ben erg bang dat ik door de abortus onvruchtbaar ben geworden. Ook heb ik na de abortus veel last gehad van vaginale infecties, zoals schimmelinfecties en bacteriele infecties waar ik ook erg mee zit. Er is weinig aan te doen en het is niet schadelijk, vertelt de huisarts. Ik hoop dat meer mensen ervaringen hiermee hebben en kunnen meepraten met mijn verhaal.

hallo, ik ben 15 jaar oud en ik ben zwanger geraakt. Ik heb het alleen aan mijn vriend vertelt en niemand anders. ik kan het niet aan mijn ouders vertellen anders sturen ze me weg van huis.Ik weet niet wat ik moet doen samen met mijn vriend hebben we bedacht om een abortus te doen, maar ik weet daar niks over. Ik weet niet wat de consequenties zijn,wat gebeurt er na de abortus of het pijnlijk is... aub stuur mij een advies .

Hoi iedereen.
Ik ben nu denk ik tussen de 2 en 3 maanden zwanger. Toen ik erachter kwam was ik zo blij en ik zag mezelf en mijn vriend al lopen achter de kinderwagen. Maar toen ik er verder over nadacht kwam ik erachter dat het nu niet de goeie tijd ervoor is. Mijn vriend krijgt in Januari een 0-urencontract en mijn contract loopt in april af. En met een dikke buik solliciteren is ook een kansloze opgave. Ik heb dus besloten om een abortus te laten doen. Dit gebeurt 02-11. Ik zei vroeger altijd dat ik tegen abortus was en dat als ik zwanger word ik gewoon de consequenties en verantwoordelijkheid neem, want ja het is ook mijn eigen risico geweest om onveilige seks met mijn vriend te hebben. Ik heb een lastige jeugd gehad en weet hoe het is om met weinig/geen geld te leven. En dat is dan ook precies de reden voor mijn besluit. Als ik kinderen krijg wil ik ze alles kunnen geven wat ze nodig hebben en het liefst nog een beetje meer en op dit moment is dat niet het geval. Mijn gevoel zegt nog steeds dat ik dit kindje moet houden maar mijn verstand zegt dat het nu niet eerlijk is om een kindje op de wereld te zetten. Sommige mensen veroordelen me nu en zeggen; Dat zou mij nou nooit gebeuren. En ik kan daar zo boos om worden dat die mensen dat zeggen want mensen hebben niet het recht om mij te veroordelen of zulke dingen te zeggen want hun zitten niet in mijn situatie en hebben er ook niet in gezeten.
De financieen zijn onzeker, ik woon samen met mijn vriend bij mijn schoonouders, in dit huis is geen plek voor nog een persoon want mijn vriend en ik delen al een kamer van 2 bij 3 en er past echt niks meer in. Dus met een onzeker financieel vooruitzicht zouden we dan de komende zeven maanden een huis en een nieuwe baan moeten zoeken. En dan tussendoor ook nog spullen moeten halen en sparen voor als het kindje er is.
Mijn gevoel en me verstand zeggen me dus allebei iets anders en de keuze is dan ook erg moeilijk want ik weet van allebei die dingen dat ze vaak wel gelijk hebben dus ja, welke van de 2 moet ik dit keer dan op vertrouwen.
Het is gewoon erg lastig maar ik heb voor mijn verstand gekozen. Ik weet niet of ik er, als het eenmaal gebeurt is, goed mee kan omgaan dat ik toch die keuze heb gemaakt. Maar ik denk dat ik wel sterk genoeg ben om in te zien waarom ik het heb gedaan en dat het echt de goeie keuze is geweest. Ik vind het alleen erg eng omdat ik wel kinderen wil en bang ben dat er misschien iets fout gaat waardoor dat ook niet meer kan...

Hoi

ik heb 3 super leuke kids was 16 toen ik zwanger raakte van me eerste niet gepland maar wel welkom ik en me vriend kozen er voor om voor het kindje te gaan
me 2 de kindje was ook welkom maar ook niet gepland me 3 de kindje was wel gepland
ik ben vorige jaar zwanger geweest van me 4 de kindje alleen dat liep helaas af tot een miskraam op kerst avond waar ik heel erg verdriet van had
ben begin juni opnieuw zwanger geraakt alleen dat wist ik niet dat kreeg ik te weten na de dood van me zus ze is (vermoord)na haar overlijden was ik 9 dagen overtijd en besloot een test te gaan doen en ja hoor zwanger ik zou het kindje houden me vriend net een contract allez zou goed komen tot me moeder me helemaal gek maakte ik moest het kindje noemen naar me zus ik doreg me zus mijn kindje was mijn zus ik had haar geest in haar ik had al vaak tegen haar gezegt is niet waar maar door dat zei het zei werdt ik dood ziek niet naar begravenis mogen en werdt bedreigd met de dood je moeder die zegt dat je eigen zus draagd heeft me erg opgevreten ik kreeg zo veel pijn dat ik bijna flauwviel bloed verlies tot ik naar de gyn ging in ziekenhuis
me kindje heeft 2 weken dood stil gelegen in me buik zonder beweging het hartje klopte bijna niet meer het had een achterstand door alle stress ik moest mijn kindje wel weg laten halen omdat het anders dood was gegaan in me buik of na de bevalling
het heeft me veel pijn en verdriet gedaan dat ik geen contact meer heb met mijn moeder heb het is haar schuld dat ik mijn kindje weg moest laten halen anders had ik een dood kindje op de wereld moeten zetten dat zou ik niet kunnen

nu heb ik 5 september in groningen geweest alleen heb nog wel eens krampen in me buik en zag op tv dat iemand ook abortus had gedaan en daarna ook krampen had heel erg en geen kinderen meer kon krijgen
zou ik nog ooit een kindje er bij kunnen krijgen
ben zo onzeker na dat ik het gezien heb

Ik heb een vraag aan jullie: mijn dochter heeft vorig jaar een abortus moeten plegen om dat ze erg jong was en er daarna alleen voor had komen te staan. Nu heeft ze inmiddels en hele leuke vriend. Maar ik als moeder maak me erg zorgen omdat k heel veel hoor dat de vruchtbaarheid minder wordt door een abortus. Dat is ons nooit verteld in de kliniek. Dus ik maak me erg zorgen of ze ooit nog wel zwanger kan raken. Zijn mijn zorgen terecht?

hallow allenmaal,



ik heb op 21-06-2011 abortus laten plegen.

ik had op dat moment geen relatie meer mijn de vader van het kind. mijn ouders weten hier ook niks van af. ik woon nog thuis want ik ben nog geen jaar 18 betergezegd een maand. dus ik ken thuis ook niets kwijt.



Gelukkig helpt mijn ex-vriend, mij door alles heen. Hij is ook mee gegaan naar de abortus, en was er zelf ook bij toen het werd weg gehaald. Dit was erg pijnlijk om te laten doen en ik wil dit ook nooit meer mee maken. en voor al de laatste 30 seconde beseft ik dat het weg was, dat ik het niet meer terug kon krijgen. dit deedt mij heel veel pijn. nu een aantal dagen later besef ik pas dat het kindje ,MIJN kindje van MIJN VLEES EN BLOED, niet meer in mijn buik zit , dat het weg is,dat ik er niet voor zal gaan zorgen.



mijn ex beseft dit ook maar hij is iemand die zich niet uit bij anderen. maar ik zie dat hij het er ook heel moeilijk mee heeft net als ik. ik heb opzich niet echt een helen lange relatie gehad met mijn ex,maar ik ken hem al 9/10 jaar dus we zij verder helen goede vrienden.




Zijn ouders weten wel dat ik de abortus heb laten doen , en zij helpen mij hier heel goed bij en dat helpt mij echt heel erg. Ik ben nu ook veel met mijn ex samen op stap, om onze gedachtens ergens anders op tezetten.




Deze abortus heeft mijn leven veranderd, ik heb het gedaan omdat ik zelf net 18 ben, en ik het niet alles kan bieden, als ik aan een kindje begin wil ik het alles kunnen geven wat het verdien. natuurlijk zou dit kind mijn liefde krijgen al mijn liefde en niet allen van mij maar ook van mijn ex en die zijn ouders. dat weet ik wel zeker,maar ik ben zelf nog bezig met mijn toekomst dus hoe kan ik dat kindje dan een toekomst bieden. ik heb er ergens wel spijt van, en ik vind me zelf best egoistisch, want geld zou voor ons om voor het kind te zorgen geen enkel probleem zijn, mijn ex heeft een fultimebaan,en gaat dan 2x in de week naar school, ik zit zelf nog op school, maar loop stage bij een bedrijf en krijg daar ook genoeg.maar ik heb het toch weg laten halen.



ik heb op dit moment ook ruzie met de vriendin van mijn ex, want op het moment dat wij die afspraak hadden bij de kliniek, stond zij dood leuk voor die ingang met een vriendin, omdat die vriendin zo gezegd zwanger zou zijn. dit vond ik erg onrespectloos, ik heb niet alleen daarom nu ook nog ruzie met haar, want ze vind het ook raar dat haar vriend,mijn ex er nu in deze periode zo voor me is en me steunt, dat vind ze raar. maar ja . ik ga mij hier niet druk om maken,ik heb anderen dingen aan mijn hoofd.

Lieve Allemaal,



Wat een verhalen allemaal ..

Aan de ene kant vreselyk maar aan de andere kant geeft het soms een andere kyk op hoe ikzelf de dingen zie en voel.

Ik ben 26 jaar en heb in 2008 een abortus gehad en nu twee maanden geleden.
2008 ging ik met een jongen die me zeer slecht behandelde ik belandde regelmatig in het ziekenhuis.

Toen was het voor my de beste keuze , ik wou geen kind van hem, we hadden geen geld, hij sloeg my wat zou die met het kind doen, ik was door de situatie zelf ook niet mezelf meer kortom we hadden het kind niks te bieden ..

Nu is er in mijn leven veel veranderd, heb een vreselyk lieve man ontmoet die me verschrikkelyk heeft geholpen met schulden en state of mind en eigenlyk om m'n hele leven weer op de rails te krygen.. Wy gaan nu ruim een jaar met mekaar en zyn zeer gelukkig hebben nog veel wensen en plannen.. Nu kwam ik er twee maanden geleden achter dat ik weer zwanger was en dat kwam als een grote schok zowel voor hem als voor my.., direkt gingen er duizenden gedachten door myn hoofd redenen waarom ik het wel wilde en waarom niet .., we hebben er voor gekozen om het niet te houden.., De reden daarvan is dat we er in onze relatie nog niet klaar voor zyn door dat er een tekort is aan geld, woonruimte en stabilitiet.
ik heb het er erg moeilijk mee maar weet wel dat het beide keren de beste keuze is geweest.., ik denk dat de relatie tussen ons geen stand had gehouden als het kind er was gekomen en dan had er weer een kind geweest in een gebroken gezin.., we hebben wel een kinderwens en we hopen dat het ons nog gegund is.., het zyn de twee moeilykste beslissingen geweest die ik ooit heb moeten nemen ik zal ze nooit vergeten en hoop dat de twee zieltjes het goed hebben.., waar ze ook mogen zijn.



( ik ben beide keren zwanger geraakt door de pil heen .., in 2008 de mycrogynon 30 en dit keer door de diane pil..heb nu een spiraal laten plaatsen )

Hallo allemaal,

Het is nu 's avonds laat en ik heb 3maand geleden een abortus gedaan. Ik kan niet goed zeggen of ik er spijt van heb of niet. Op dat moment was ik er zeker van dat ik het niet wou. Ik had erg last van hormonen, ik kon mijn vriend niet uitstaan en zag niets meer zitten. Ik snaptte er niets van. Mijn borsten begonnen te groeien en ik had veel last van huilbuien. Ik heb toen een test gedaan, en daaruit bleek dat ik zwanger was. Ik heb gelijk mijn huisarts gebelt, en kon dezelfde middag nog terrecht.

Ik heb samen met mijn vriend en de huisarts er goed over gepraat. En besloten om het onze ouders te gaan vertellen. Er ging van alles door mijn hoofd. Niet dat ik band was om het mijn ouders te gaan vertellen. Maar wat ik moest, ik twijfelde opeens overal aan. Terwijl ik normaliter alles in mijn leven wel vrij zeker weet. na een week denken, praten en huilen. Hebben we besloten om het niet te houden. Ik wil later heel graag kinderen en heb altijd gezegd op jonge leeftijd kinderen te willen. Maar ik wou nu van alles niets meer weten.

De dagen nadat ik wist van mijn zwangerschap waren heel raar. Continue dacht ik dat er iets in mij groeide.

Ik heb in afrika stage gelopen in het ziekenhuis en gezien dat kinderen van 16 kinderen krijgen en het ook goed doen in het leven, waarom wil ik het dan niet. Mijn tante kan geen kinderen krijgen, ik ben zomaar zwanger en ik wil het eigenlijk niet. Ik wou dat alles was als voorheen. Voor mijn zwangerschap.

Ik ben altijd tegen abortus geweest.

Ik mag graag stappen, geniet op volle teugen. Mijn vriend is nog bezig met een studie, en ik zit te overwegen om ook weer een studie te gaan volgen. Ik heb de abortus gedaan, het was verschrikkelijk pijnlijk. Ergens ben ik boos op mezelf, ik bedoel als je je met volwassen dingen bezig houd zoals sex moet je ook voor de consequenties in staan. Maar ik kon het niet op dat moment dacht ik echt dat ik eraan onder door zou gaan. We hebben het geld niet om een kind op te voeden. En ik ben nog steeds erg met mezelf bezig. Omdat aan de kant te zetten voor een kind kon ik echt nog niet. Mijn vriend en ik hebben het er nog regelmatig over. Hoelang ik nu anders zwanger geweest zou moeten zijn. Hoe we het gedaan zouden hebben. Of we goede ouders geweest zouden zijn? of over kindernamen. Ik heb een doosje gemaakt met de zwangerschaps test iets speciaals uit mijn leven en mijn vriend zijn leven. En een paar sokjes. Ook heb ik een briefje geschreven voor het kindje, dat het met zo erg spijt dat het niet welkom was. Maar dat het niet de juiste tijd was. En dat wij hem/ of haar niet veel te bieden hebben. Ik weet niet of ik spijt heb, ergens realiseer ik het me ook nog niet goed denk ik.

Ik wou dat het later was gekomen, want het heeft ons wel veel verdriet gedaan om voor een abortus te kiezen.




Ik wil tegen alle vrouwen zeggen dat je je nooit moet laten dwingen tot een abortus. Je moet wel achter de keuze staan die je maakt. Ook al staan anderen dat niet. Het lijkt me echt verschrikkelijk voor de vrouwen wie een gedwongen abortus hebben ondergaan!

Hallo,



Ik heb gister een abortus laten doen..

ik kwam er pas vorig week vrijdag achter dat ik zwanger was.. Toen ben ik naar de dokter gegaan en die schatte me al 14-16wkn zwanger. Zelf ben ik altijd tegen abortus geweest. Maar op dit moment had ik dat kindje niets kunnen bieden..
Mijnouders liggen zelf n scheiding.. Ik heb geen geld om voor mezelf te kunnen zorgen laat staan voor het kindje.. En de vriend die ik had was niet meer in beeld.

Toen ik mijn ex-vriendje vertelde dat ik zwanger was wou die niets anders als er voor me zijn.. En zo zijn we samen tot conclusie gekomen da abortus op dit moment het beste was.. Aangezien zijn andere ex ook net bevallen is. en hij het er ook niet bij kon krijgen..

Toen ik gister aan kwam bleek dus al dat ik 17.5 week was. Met lang overleg kreeg ik uiteindelijk te horen dat ik toch nog geholpen kon worden.. Nu dag later ben ik blij dat ik het gedaan heb, ik wil pas een kindje als ik het ook een toekomst kan bieden. Ik laat volgende maand dan ook een spiraal zetten. Misschien is dat voor sommige een optie?



En mij hebben ze gewoon verteld dat als ik eraan toe was gewoon weer kinderen kon krijgen.

Hallo,



Op mijn 17e raakte ik zwanger van toen destijds mijn vriend wij waren al 2 jaar samen, maar het was geen gezonde relatie en ik vond mezelf te jong.
Ik heb dus een abortus laten plegen en tot de dag van vandaag heb ik nog steeds spijt.



Na een paar jaar zijn mijn vriend en ik uit elkaar gegaan en een jaar later kreeg ik te horen dat ik het PCO syndroom had. Ik schrok en was erg verdrietig, de arts kon mij geen zekerheid bieden dat ik ooit nog op een natuurlijke manier zwanger kon raken en vertelde mij dat het erg moeilijk zou worden.



Na een paar maanden dit nieuws te horen gekregen ontmoete in een jongen. We flirten en al snel gingen wij daten en het was erg leuk, hij wilde nog geen vastigheid want hij kwam net uit een relatie maar vertelde wel hoe gek die op mij was. Hij kende mijn situatie over het syndroom en mijn abortus. Toen wij aan sex begonnen vertelde ik hem ook dat ik niet aan de pil zat en dat wij het beter met condooms konden vrijen, hij vond het zonder beter en wilde ook in mijn klaarkomen terwijl ik hem vroeg dat niet te doen. We zijn al 6/7 maanden met elkaar bezig en nog steeds wilde hij niets vast.



Nu een week later ben ik tot mijn schrik achter gekomen dat ik in verwachting ben. Ik nam belde hem en vertelde hem dit nieuws. Hij reageerde erg geschrokken en wist niet wat hij moest zeggen. Later in de avond belde hij mij weer op en klonk erg blij en vertelde dat dit een fijn gevoel was en begon zelf namen te verzinnen, hij zei wel dat zijn zus hier niet blij mee zou zijn. (zijn zus en hij hebben een hele goede band). Een dag later belde hij mij op dat wij moesten praten.



Wat ik van zijn nichtje al had begrepen dat hij zijn zus had gesproken, en dat zijn zus woedend was en mij de schuld geeft van dit alles.



Ik ging naar hem toe en hij zei: ik ben er niet klaar voor het zou niet eerlijk zijn als wij het zouden houden. Het is nog niks dus je kan het gewoon weghalen. En je ziet dat je toch zwanger kunt worden, wij gaan elkaar steunen nadat je dit hebt weggehaald. En wij gaan eraan werken wanneer wij hier klaar voor zijn. Maar voor nu is dit een grote fout, wij hebben een fout gemaakt. Ik vertelde dat dit voor mij een wondertje is en dat ik het niet weg gaat halen. Hij zei dat dit absoluut geen wonder is, en dat hij mij dit erg kwalijk gaat nemen als ik dit houd. Dit is egoistisch van mij, ik denk alleen aan me zelf. We kennen elkaar nauwlijks en wij kennen elkaars familie nog niet.



Volgens zijn nichtje gaat hij gek worden en hele gemene dingen doen als ik mijn kindje houd. Ik heb hem ook aangegeven dat ik dit ook alleen kan doen dat hij geen rol hier in hoeft te spelen. Dit wilt hij ook niet.



Zijn zus vind dat ik hem gebaby trapt hebt. Dus met andere woorden ik heb hem erin geluist.



Ik weet me nu geen raad, ik wil voor me kind zorgen en wil me kind gewoon maar dit maakt het heel moeilijk voor mij.



Heeft iemand advies of tips.



Alvas bedankt

nou nog even over andere reacties..

proudmotherofanangel
move on? zoek een andere vent. soms denk ik dat enkel vrouwen zijn die denken in het ideale plaatje en anders geen recht heb op kinderen. kind kies je voor jezelf. ik zou wel eens willen weten hoeveel mannen er voor kinderen kiezen en de verantwoordelijkheid. sommige mensen zitten niet in die ideale relatie van een sprookje. maar meer als in die van een soap ;)

ja beetje dom gezegt misschien. MAar om iemand nou te zeggen dat ie op moet rotten bij die vent? dat vindt ik onzin. als moeder kies je zelf om moeder te worden en als vader kun je daar een steentje bij bijdragen.

stel je vindt nooit die man? en je wilt toch graag kinderen? dat is ook een optie. niks zit met elkaar verbonden enkel dat je een kind een goede opvoeding en veilige omgeving kunt bieden. That's it.

verdriet over abortus is normaal! zelfde als verdriet van je verlies van je kind enkel nog eens wat erger. je breekt zelf dit leven af. dat is afschuwelijk en je hebt rouw schuld en alles over je heen. het is niet makkelijk. maar kiezen voor 2de kind kan zeker een optie zijn. zoals ander al zegt er is weldegelijk leven na abortus.

Eerder bericht schreef ik toch weer zwanger te willen worden. Ik weet dat mijn kind het ander niet vervangt letterlijk. Maar voor mijn gevoel is het wel een deel van mijn leven dat ik mezelf heb ontnomen opnieuw een kans te geven. ik zie de dingen los van elk ander. maar het verdriet van de abortus moet je zeker een goede plek kunnen geven. Goed kunnen revalideren.

stel je geeft je man de schuld van verlies van je kind. maar je hebt zelf afgebroken. ben jij de gene die het afgebroken heeft. niet je man. je man gaf zijn mening. jij luisterde naar hem. jij vindt zijn toestemming belangrijk.

het is jou lichaam. en ja jou leven. als je man geen kids wil moet ie misschien niet vrijen en hem voor blok zetten?? mm ik weet niet. het is 1 of ander. lijkt me vervelend om sex te hebben als je dan in je hoofd nog eigenlijk wel bevrucht wilt worden. dan zou je misschien kunnen voorstellen aan je man om misschien een donor te nemen. of wil je geen alleenstaande moeder zijn?

nou toedels. er zijn veel meningen er over daar ben ik van overtuigt. maar er is niet 1 weg. er zijn er meerdere! s6 allemaal welke weg het ook mag zijn!

Ja het is ook allemaal vreselijk gedoe. Ik heb hier eerder eens op gereageerd geloof ik. Ik heb 2,5 jaar geleden een abortus ondergaan. Ik ben er enorm aan onderdoor gegaan. Het was niet helemaal mijn keuze om abortus te doen. Wel had ik altijd droom van kids. Maar niet van een man. Ben zelf niet de makkelijkste om in relatie te zijn. Maar goed een abortus doen voor een ander is een afrader. Als je zelf niet weet. Het is een afrader. Enkel als je zelf echt schrikt van de twee streepjes en het verschrikkelijk vindt om kinderen te krijgen is een abortus een aanrader. Ik had dat niet. Ik was ook niet opgelucht na de abortus. Dat gevoel is nooit weggegaan. Ik voel en voelde me er verschrikkelijk onder. Dat is een feit. Ik kon er touwtjes om binden of doekjes what ever. Enige wat ik kon bedenken is dat ik niet sterk genoeg was in mijn eigen ontwikkeling om een kind een leven te willen/durven geven. Het was me wel gelukt. Maar was niet bewust. En denk dat je dat ook pas wordt als je kids krijgt. Bewust wordt wat het leven voor mij inhoudt. Dat is voor iedereen anders natuurlijk. Ik mis mijn kind elke dag. Niet dat ik denk o hij of zij zou zo zijn. Nee. ik heb nog steeds het gevoel dat ik een stuk van mijn leven ben misgelopen. Mijn kind nog steeds op mij wacht totdat ik klaar voor ben. En dan zal ik mijn kind deel laten nemen aan het leven.

Na de abortus heb ik een depressive instorting gehad. Wwinig gegeten 7 maanden niet kunne werken. Ziektewet nam me niet serieus. Abortus is geen ziekte. Achteraf veel psychiaters proberen. Die niet mij begrepen. Veel zoeken naar het juiste begrip. Nu heb ik mailcontact met schreeuwomleven. en slik paroxidine tegen de moordbeelden in mijn hoofd. (klinkt psygisch) is ook zo. voor de abortus was ik al in behandeling voor depressie. maar de abortus heeft mij helemaal de grond laten zien. Waardoor ik wel meer evenwicht heb gevonden in mijn leven. zelfstandig en anders tegen het leven ben gaan kijken. een kind is een prachtig geschenk en heb mezelf nooit kunnen vergeven. en ook mensen om me heen de contacten gaan moeizaam. omdat mensen het verdriet niet kunnen begrijpen. zelf voor gekozen is echt het trieste wat ik kan horen. en voor mij ook uitgesloten vriendschapsverzoek. je kiest niet voor het afbreken van een leven als er geen grondige redenen voor zijn. dat is niet menselijk! je hele hormoonhuishouding gaat naar de knoppe. Ik heb 1,5 jaar last van maagpijn gehad. Psygisch! ik wil mensen niet bang maken voor abortus. Maar ben wel boos over het feit dat het als een simpele keus wordt gesteld. Zelfde als wil je hagelslag of pasta. Ja allebei chocolade. Enkel ben je net toevallig erg allergies voor hazelnoot in de pasta! Maar wist je dat alvorens niet! En ben je jaren dood ziek van geweest!

Ik heb in juli 2010 een abortus ondergaan wat ik echt afschuwelijk vond en nu ben ik weer zwanger. Mijn vriend is dolgelukkig en verzint nou al babynamen en droomt over op wie ze het meest gaan lijken, ik vind het zo schattig maar iets zegt me dat ik het niet wil.. Is dat slecht? Hij is 5 jaar ouder en lijkt klaar om zich te settelen maar ik ben net 19 geworden en ik ben nog zo jong. Ik heb overigens alles gedaan om niet zwanger te worden, de pil, pesarium, spermadodend zalf.. Van alles..is het gewoon het lot?

Hallo,



OOK mij is dit overkomen!

Een paar maanden geleden ben ik zwanger geraakt door de pil heen.

Wat schrok ik maar was tergelijke tijd heel erg blij..

Mijn moeder reageerde eerst boos maar later was ze blij & trots dat ze oma werd..

Mijn vriend waar ik al bijna 3 jaar mee heb schrok hij wou t niet maar we besloten toch om het te houden..

Zijn moeder is heel erg streng & die zoude we het pas vertellen als ik 3 maanden zwanger was..


Ik had al een echo gehad gesprek bij de vroedvrouw ik had het hartje horen kloppen van mijn baby MIJN vlees MIJN bloed.. Ik was gelukkig totdat mijn vriendin het tegen de broer van mijn vriend heefd verteld & zodoende dus ook zijn ouders er achter kwamen wat was dat een ramp..


Mijn vriend zn moeder zei tege mn vriend dat het niet kon dat we te jong waren & zei zij tegen dr EIGEN ZOON dat als ik het zou houden hij maar bij mij weg moest gaan & mijn vriend besloot ook omdat te doen.. Toen was k nie meer gelukkig..
Mijn kindje straks geen papa geen opa & oma?? dat wil je je kindje toch niet aan doen? Als ik het zou houden mocht ik weer bij mijn moeder gaan wonen want k woonde al wel samen.. Hij zou bij me weg gaan vreselijk.. Wat moest ik dan??


Zijn moeder heeft mij zo gek gemaakt en mij zo erg gedwongen ze maakte me voor alles uit ze zei dat ik gemeen was als ik het kind zou houden ik zou haar zoon zn leven kapot maken ik kon niks goed doen. Ik had geen geld terwijl ik wel werkte, duizenden keren heb ik nee gezegd.. ik laat mijn KINDJE niet weg halen & dat bleef ik vol houden. Ik had steun van mn moeder totdat zijn moeder mijn vader ging inlichten mijn vader wist het al hij was er niet blij mee maar hij dwong me niet. Dat noem ik nog eens een vader, welke achterlijke moeder zegt nou tegen dr eigen kind ga weg als ze het kind houdt dat zeg je toch niet???

Maar toch ik hield voet bij stuk ik zei nog steeds ik hou mijn kind maar op het laast werd ik zo gek dat ik in een opwelling zei OKE JULLIE JE ZIN IK DOE ABORTUS ik denk zeg dat mooi om van gezeur af te komen.. EN niet er bij stil staan dat die dag dat mijn kindje weg zou gaan zou komen.. totdat mijn vriend me begon te pushen je moet nog naar abortus klieniek bellen k wou niet ik stelde het iedere x uit.. paar dagen later heb ik er heen gebeld en een afspraak gemaakt..
IK wou het niet de dagen lijken nog zover weg totdat die er gekomen is wij naar groningen toe in de kamer: wil je dit wel echt waarom wil je het weg laten halen.. Mijn antwoord was dat ik niet anders kon ik wou t niet ik moest huilen ze gaven me een pil die ik moest nemen. Ik huilde en ik huilde mijn moeder was ook mee ze wou me het liefste de pil uit mn hande trekken maar om er vanaf te zijn nam ik hem toch, niet met het besef DAT IK NIET TRUG kon. 2 dagen later moest ik zelf 4 pillen vaginaal innemen ik wou t echt nie maar had die ene pil al gehad..

Wat heb ik een drama gehad mijn kindje is weg ik heb het gezien in de wc die dag vergeet ik noooitt meer. Ik kan er niet uit komen het spookte elke dag door mn hoofd als ik nu kon beslissen had ik het nooit gedaan ik werd gewoon gek gepraat & gemaakt...

Heey! Ik weet niet hoe oud je bent, omdat je nog niet samen met hem woont. Maar kan je niet gewoon nog even wachten voordat je een kind krijgt. En probeer je vriend er gewoon van te overtuigen dat het beter is als hij een condoom gebruikt.
En inderdaad, doe nooit meer een abortus. Ik weet hoet het voelt als je je kind verliest.

Sterkte!!

Hallo mensen, mijn vriendin gaat morgen een abortus laten plegen. Ze ziet hier erg tegen op maar vind het wel beter. Natuurlijk wil ik haar maximaal ondersteunen bij deze ingreep. Hebben jullie misschien enig advies hoe ik mijn vriendin kan helpen dit alles te verwerken?

Hoi dames,
6 maanden geleden heb ik een abortus ondergaan omdat mijn vriend het niet wilde. Hij vond ons allebei nog te jong voor een kind, en zei dat alles goed zou komen als ik zo laten weghalen.
Ergens geloofde ik hem wel en wilde hem echt voor geen goud kwijt!
Na de abortus heeft hij me een soort van in de steek gelaten, af en toen zag ik hem nog wel.
Ik zag hem alleen wanneer het hem uitkwam en als ik hem zag hadden we alleen seks.
Omdat ik geen pil slik en we ook geen condoom gebruikten, ben ik 4 weken geleden weer zwanger geraakt, weer door dezelfde jongen!
Nu laat hij mij helemaal in de steek en zegt hij dat ik hier op uit was.
terwijl dat helemaal niet zo is!
Ik ben heel erg blij dat ik zwanger ben en wil het ook echt dolgraag houden, zou het nooit meer weghalen voor hem en dat heb ik hem ook verteld.
Nu hij weer de benen heeft genomen weet ik niet wat ik over hem moet denken....
Ik mis hem heel erg, maar blijkbaar geeft hij niks om mij anders laat die mij toch niet alleen, en nog wel voor de tweede keer!
Ik zie dit als een soort van straf voor hem dat ik weer zwanger ben geworden, want hij heeft de eerste keer gewoon gelogen!
Misschien klinkt het voor jullie een beetje raar dat ik dat zeg, maar ik zie het echt zo.
Ik heb besloten het kindje te houden, met of zonder hem.
Uiteindelijk is geen enkele man of jongen het waard om een onschuldig leventje terug te sturen!!!

5 jaar geleden heb ik een abortus laten doen was destijds 18 jaar. Ik kon er echt niet mee leven dat ik dat besluit had genomen, vandaar dat ik gelijke tijd weer zwanger werd van mijn zoontje en na 3jr weer zwanger van mijn andere zoontje. Maar nu ben ik er achter gekomen dat ik weer zwanger ben ik vind het heel erg want ik kan het lichaamelijk fysiek niet aan om weer een kind te krijgen. Ben nu zo goed op weg naar een beter leven en wil niet weer terugvalen waar de balletje elke keer blijf rolen weer zwanger weer stoppen met opleiding of werk weer een jaar thuis zitten. Mijn kleinste jongen is 10mnd en ik heb het al heel zwaar met mijn twee kids. Kan nu er egt geen derde bij nemen heb dus besloten om een abortus te plegen puur omdat ik het heel druk heb met mijn jongens en ik midden in opleiding zit en heb pas een hele moeilijke bevalling achter de rug met een niet zo goeie ervaring (complicaties). Ik sta er voledig achter mijn besluit maar mijn vriend niet en dat is nogal heftig... want tja uiteindelijk ligt het wel aan ons dat we tog zwanger zijn geworden. en toch maar denken nee joh als ik het nu doe word ik tog niet zwanger 1x de pil vergeten en toch zo erg om geen condoom dan te gebruiken want tja de kans lijk zo klein heb echt nu mijn lesje geleerd.

Ik heb sinds vorige week een abortus laten plegen ik was 11 weken zwanger de eerste periode was moeilijk ik had het mijn ouders verteld en mijn moeder was niet erg blij. Ik ben 19 en zit nog in een opleiding, toch besloot ik met mijn vriend er voor te gaan, maar na dat ik mijn weken weer ging tellen kwam ik erachter dat ik niet precies wist of het van mijn ex was of van mijn vriend die ik nu heb. Daar stond ik weer voor een beslissing en besloot een abortus te laten plegen. Ik moest op gesprek en de vrouw vroeg wat ik wilde, dus ik vertelde het verhaal en zij begon de weken nog eens te tellen en vertelde me dat ik waarschijnlijk wel van mijn huidige vriend zwanger was. Dus wou ze nog een echo maken en dan nog een keer uitrekenen, weer kwam ze met het zelfde antwoord maar zeker weten kon niet zei ze. Ik besloot de abortus toch door te laten gaan. De abortus is nu een week geleden. Ik heb nog steeds emotionele buien en denk dan bij mezelf had ik het maar nooit gedaan. En dat terwijl ik nog 1 keuze kon maken alleen ik zo stom was om te denken dat ik niet nog een keuze maken aankon. Had ik het maar wel gedaan want dan had ik lekker me kindje vast kunnen houden eind mei. Nu heb ik alleen nog maar een echo foto van het kindje, maar toch ben ik blij dat ik die heb maar mensen denk goed na voor dat je wat doet en weet zeker dat je geen spijt krijgt!